| |
 |
|
|
 |
 |
|
|
Ego sum Qui sum.
Liber Genesis
41
42 43
44 45
46 47 48
49 50
|
|
Libro della Genesi
41
42 43
44 45
46 47 48
49 50
|
41
1 Post duos annos vidit pharao somnium. Putabat se stare super
fluvium,
2 de quo ascendebant septem boves pulchrae et crassae et pascebantur
in locis palustribus.
3 Aliae quoque septem emergebant post illas de flumine foedae
confectaeque macie et stabant in ipsa amnis ripa;
4 devoraveruntque septem boves pulchras et crassas. Expergefactus
pharao
5 rursum dormivit et vidit alterum somnium. Septem spicae pullulabant
in culmo uno plenae atque formosae.
6 Aliae quoque totidem spicae tenues et percussae vento urente
oriebantur
7 devorantes omnem priorum pulchritudinem. Evigilavit pharao,
et ecce erat somnium!
8 Et, facto mane, pavore perterritus misit ad omnes coniectores
Aegypti cunctosque sapientes suos; et accersitis narravit somnium,
nec erat qui interpretaretur.
9 Tunc demum reminiscens pincernarum magister ait: “ Confiteor
peccatum meum.
10 Iratus rex servis suis me et magistrum pistorum retrudi iussit
in carcerem principis satellitum,
11 ubi una nocte uterque vidimus somnium praesagum futurorum.
12 Erat ibi puer Hebraeus eiusdem ducis satellitum famulus,
cui narrantes somnia
13 audivimus quidquid postea rei probavit eventus. Ego enim
redditus sum officio meo, et ille suspensus est in patibulo
”.
14 Protinus ad regis imperium eductum de carcere Ioseph totonderunt
ac, veste mutata, obtulerunt ei.
15 Cui ille ait: “ Vidi somnia, nec est qui edisserat;
quae audivi te sapientissime conicere ”.
16 Respondit Ioseph: “ Absque me Deus respondebit prospera
pharaoni! ”.
17 Narravit ergo pharao, quod viderat: “ Putabam me stare
super ripam fluminis
18 et septem boves de amne conscendere pulchras nimis et obesis
carnibus, quae in pastu paludis virecta carpebant.
19 Et ecce has sequebantur aliae septem boves in tantum deformes
et macilentae, ut numquam tales in terra Aegypti viderim;
20 quae, devoratis et consumptis prioribus,
21 nullum saturitatis dedere vestigium; sed simili macie et
squalore torpebant. Evigilans, rursus sopore depressus,
22 vidi somnium: Septem spicae pullulabant in culmo uno plenae
atque pulcherrimae.
23 Aliae quoque septem tenues et percussae vento urente oriebantur
e stipula;
24 quae priorum pulchritudinem devoraverunt. Narravi coniectoribus
somnium, et nemo est qui edisserat ”.
25 Respondit Ioseph: “ Somnium regis unum est: quae facturus
est, Deus ostendit pharaoni.
26 Septem boves pulchrae et septem spicae plenae septem ubertatis
anni sunt; eandemque vim somnii comprehendunt.
27 Septem quoque boves tenues atque macilentae, quae ascenderunt
post eas, et septem spicae tenues et vento urente percussae
septem anni sunt venturae famis,
28 qui hoc ordine complebuntur:
29 ecce septem anni venient fertilitatis magnae in universa
terra Aegypti;
30 quos sequentur septem anni alii tantae sterilitatis, ut oblivioni
tradatur cuncta retro abundantia. Consumptura est enim fames
omnem terram,
31 et ubertatis magnitudinem perditura est inopiae magnitudo.
32 Quod autem vidisti secundo ad eandem rem pertinens somnium,
firmitatis indicium est, eo quod fiat sermo Dei et velocius
a Deo impleatur.
33 Nunc ergo provideat rex virum intellegentem et sapientem
et praeficiat eum terrae Aegypti
34 constituatque praepositos per cunctas regiones et quintam
partem fructuum per septem annos fertilitatis,
35 qui iam nunc futuri sunt, congreget in horrea; et omne frumentum
sub pharaonis potestate condatur serveturque in urbibus;
36 et paretur futurae septem annorum fami, quae pressura est
Aegyptum, et non consumetur terra inopia ”.
37 Placuit pharaoni consilium et cunctis ministris eius.
38 Locutusque est ad eos: “ Num invenire poterimus talem
virum, qui spiritu Dei plenus sit? ”.
39 Dixit ergo ad Ioseph: “ Quia ostendit tibi Deus omnia,
quae locutus es, numquid sapientiorem et consimilem tui invenire
potero?
40 Tu eris super domum meam, et ad tui oris imperium cunctus
populus meus oboediet; uno tantum regni solio te praecedam ”.
41 Dixitque rursus pharao ad Ioseph: “ Ecce, constitui
te super universam terram Aegypti ”.
42 Tulitque anulum de manu sua et dedit eum in manu eius; vestivitque
eum stola byssina et collo torquem auream circumposuit.
43 Fecitque eum ascendere super currum suum secundum, clamante
praecone: “ Abrech! ”, ut omnes coram eo genuflecterent
et praepositum esse scirent universae terrae Aegypti.
44 Dixit quoque rex ad Ioseph: “ Ego sum pharao; absque
tuo imperio non movebit quisquam manum aut pedem in omni terra
Aegypti ”.
45 Vertitque nomen eius et vocavit eum lingua Aegyptiaca Saphaneth
Phanec (quod interpretatur Salvator mundi) deditque illi uxorem
Aseneth filiam Putiphare sacerdotis Heliopoleos.
Egressus est itaque Ioseph ad terram Aegypti
46 triginta autem annorum erat quando stetit in conspectu
regis pharaonis et circuivit omnes regiones Aegypti.
47 Venitque fertilitas septem annorum, et segetes congregavit
in horrea Aegypti
48 condens in singulis urbibus frumentum camporum in circuitu.
49 Tantaque fuit abundantia tritici, ut arenae maris coaequaretur,
et copia mensuram excederet.
50 Nati sunt autem Ioseph filii duo, antequam veniret fames,
quos ei peperit Aseneth filia Putiphare sacerdotis Heliopoleos.
51 Vocavitque nomen primogeniti Manasses dicens: “ Oblivisci
me fecit Deus omnium laborum meorum et domus patris mei ”.
52 Nomen quoque secundi appellavit Ephraim dicens: “ Crescere
me fecit Deus in terra paupertatis meae ”.
53 Igitur, transactis septem annis ubertatis, qui fuerant in
Aegypto,
54 coeperunt venire septem anni inopiae, quos praedixerat Ioseph,
et in universo orbe fames praevaluit; in cuncta autem terra
Aegypti erat panis.
55 Qua esuriente, clamavit populus ad pharaonem alimenta petens.
Quibus ille respondit: “ Ite ad Ioseph et, quidquid vobis
dixerit, facite ”.
56 Et invaluit fames in omni terra Aegypti; aperuitque Ioseph
universa horrea et vendebat Aegyptiis; nam et illos oppresserat
fames.
57 Omnesque provinciae veniebant in Aegyptum, ut emerent escas
apud Ioseph, quia inopia invaluerat in universa terra.
|
41
1 Al termine di due anni, il faraone sognò di trovarsi presso
il Nilo.
2 Ed ecco salirono dal Nilo sette vacche, belle di aspetto e
grasse, e si misero a pascolare tra i giunchi.
3 Ed ecco, dopo quelle, sette altre vacche salirono dal Nilo,
brutte di aspetto e magre, e si fermarono accanto alle prime
vacche sulla riva del Nilo.
4 Ma le vacche brutte di aspetto e magre divorarono le sette
vacche belle di aspetto e grasse. E il faraone si svegliò.
5 Poi si addormentò e sognò una seconda volta: ecco sette spighe
spuntavano da un unico stelo, grosse e belle.
6 Ma ecco sette spighe vuote e arse dal vento d`oriente spuntavano
dopo quelle.
7 Le spighe vuote inghiottirono le sette spighe grosse e piene.
Il faraone si svegliò: era stato un sogno.
8 Alla mattina il suo spirito ne era turbato, perciò convocò
tutti gli indovini e tutti i saggi dell`Egitto. Il faraone raccontò
loro il sogno, ma nessuno lo sapeva interpretare al faraone.
9 Allora il capo dei coppieri parlò al faraone: "Io devo ricordare
oggi le mie colpe.
10 Il faraone si era adirato contro i suoi servi e li aveva
messi in carcere nella casa del capo delle guardie, me e il
capo dei panettieri.
11 Noi facemmo un sogno nella stessa notte, io e lui; ma avemmo
ciascuno un sogno con un significato particolare.
12 Era là con noi un giovane ebreo, schiavo del capo delle guardie;
noi gli raccontammo i nostri sogni ed egli ce li interpretò,
dando a ciascuno spiegazione del suo sogno.
13 Proprio come ci aveva interpretato, così avvenne: io fui
restituito alla mia carica e l`altro fu impiccato".
14 Allora il faraone convocò Giuseppe. Lo fecero uscire in fretta
dal sotterraneo ed egli si rase, si cambiò gli abiti e si presentò
al faraone.
15 Il faraone disse a Giuseppe: "Ho fatto un sogno e nessuno
lo sa interpretare; ora io ho sentito dire di te che ti basta
ascoltare un sogno per interpretarlo subito".
16 Giuseppe rispose al faraone: "Non io, ma Dio darà la risposta
per la salute del faraone!".
17 Allora il faraone disse a Giuseppe: "Nel mio sogno io mi
trovavo sulla riva del Nilo.
18 Quand`ecco salirono dal Nilo sette vacche grasse e belle
di forma e si misero a pascolare tra i giunchi.
19 Ed ecco sette altre vacche salirono dopo quelle, deboli,
brutte di forma e magre: non ne vidi mai di così brutte in tutto
il paese d`Egitto.
20 Le vacche magre e brutte divorarono le prime sette vacche,
quelle grasse.
21 Queste entrarono nel loro corpo, ma non si capiva che vi
fossero entrate, perché il loro aspetto era brutto come prima.
E mi svegliai.
22 Poi vidi nel sogno che sette spighe spuntavano da un solo
stelo, piene e belle.
23 Ma ecco sette spighe secche, vuote e arse dal vento d`oriente,
spuntavano dopo quelle.
24 Le spighe vuote inghiottirono le sette spighe belle. Io l`ho
detto agli indovini, ma nessuno mi dá la spiegazione".
25 Allora Giuseppe disse al faraone: "Il sogno del faraone è
uno solo: quello che Dio sta per fare, lo ha indicato al faraone.
26 Le sette vacche belle sono sette anni e le sette spighe belle
sono sette anni: è un solo sogno.
27 E le sette vacche magre e brutte, che salgono dopo quelle,
sono sette anni e le sette spighe vuote, arse dal vento d`oriente,
sono sette anni: vi saranno sette anni di carestia.
28 E` appunto ciò che ho detto al faraone: quanto Dio sta per
fare, l`ha manifestato al faraone.
29 Ecco stanno per venire sette anni, in cui sarà grande abbondanza
in tutto il paese d`Egitto.
30 Poi a questi succederanno sette anni di carestia; si dimenticherà
tutta quella abbondanza nel paese d`Egitto e la carestia consumerà
il paese.
31 Si dimenticherà che vi era stata l`abbondanza nel paese a
causa della carestia venuta in seguito, perché sarà molto dura.
32 Quanto al fatto che il sogno del faraone si è ripetuto due
volte, significa che la cosa è decisa da Dio e che Dio si affretta
ad eseguirla.
33 Il faraone pensi a trovare un uomo intelligente e saggio
e lo metta a capo del paese d`Egitto.
34 Il faraone inoltre proceda ad istituire funzionari sul paese,
per prelevare un quinto sui prodotti del paese d`Egitto durante
i sette anni di abbondanza.
35 Essi raccoglieranno tutti i viveri di queste annate buone
che stanno per venire, ammasseranno il grano sotto l`autorità
del faraone e lo terranno in deposito nelle città.
36 Questi viveri serviranno al paese di riserva per i sette
anni di carestia che verranno nel paese d`Egitto; così il paese
non sarà distrutto dalla carestia".
37 La cosa piacque al faraone e a tutti i suoi ministri.
38 Il faraone disse ai ministri: "Potremo trovare un uomo come
questo, in cui sia lo spirito di Dio?".
39 E il faraone disse a Giuseppe: "Dal momento che Dio ti ha
manifestato tutto questo, nessuno è intelligente e saggio come
te.
40 Tu stesso sarai il mio maggiordomo e ai tuoi ordini si schiererà
tutto il mio popolo: solo per il trono io sarò più grande di
te".
41 Il faraone disse a Giuseppe: "Ecco, io ti metto a capo di
tutto il paese d`Egitto".
42 Il faraone si tolse di mano l`anello e lo pose sulla mano
di Giuseppe; lo rivestì di abiti di lino finissimo e gli pose
al collo un monile d`oro.
43 Lo fece montare sul suo secondo carro e davanti a lui si
gridava: "Abrech". E così lo si stabilì su tutto il paese d`Egitto.
44 Poi il faraone disse a Giuseppe: "Sono il faraone, ma senza
il tuo permesso nessuno potrà alzare la mano o il piede in tutto
il paese d`Egitto".
45 E il faraone chiamò Giuseppe Zafnat-Paneach e gli diede in
moglie Asenat, figlia di Potifera, sacerdote di On. Giuseppe
uscì per tutto il paese d`Egitto.
46 Giuseppe aveva trent`anni quando si presentò al faraone re
d`Egitto. Poi Giuseppe si allontanò dal faraone e percorse tutto
il paese d`Egitto.
47 Durante i sette anni di abbondanza la terra produsse a profusione.
48 Egli raccolse tutti i viveri dei sette anni, nei quali c`era
stata l`abbondanza nel paese d`Egitto, e ripose i viveri nelle
città, cioè in ogni città ripose i viveri della campagna circostante.
49 Giuseppe ammassò il grano come la sabbia del mare, in grandissima
quantità, così che non se ne fece più il computo, perché era
incalcolabile.
50 Intanto nacquero a Giuseppe due figli, prima che venisse
l`anno della carestia; glieli partorì Asenat, figlia di Potifera,
sacerdote di On.
51 Giuseppe chiamò il primogenito Manasse, "perché - disse -
Dio mi ha fatto dimenticare ogni affanno e tutta la casa di
mio padre".
52 E il secondo lo chiamò Efraim, "perché - disse - Dio mi ha
reso fecondo nel paese della mia afflizione".
53 Finirono i sette anni di abbondanza nel paese d`Egitto
54 e cominciarono i sette anni di carestia, come aveva detto
Giuseppe. Ci fu carestia in tutti i paesi, ma in tutto l`Egitto
c`era il pane.
55 Poi anche tutto il paese d`Egitto cominciò a sentire la fame
e il popolo gridò al faraone per avere il pane. Il faraone disse
a tutti gli Egiziani: "Andate da Giuseppe; fate quello che vi
dirà".
56 La carestia dominava su tutta la terra. Allora Giuseppe aprì
tutti i depositi in cui vi era grano e vendette il grano agli
Egiziani, mentre la carestia si aggravava in Egitto.
57 E da tutti i paesi venivano in Egitto per acquistare grano
da Giuseppe, perché la carestia infieriva su tutta la terra. |
42
1 Audiens autem Iacob quod alimenta venderentur in Ae gypto,
dixit filiis suis: “ Quare aspicitis vos invicem?
2 Audivi quod triticum venumdetur in Aegypto; descendite et
emite nobis necessaria, ut possimus vivere et non consumamur
inopia ”.
3 Descenderunt igitur fratres Ioseph decem, ut emerent frumenta
in Aegypto,
4 Beniamin fratre Ioseph domi retento a Iacob, qui dixerat
fratribus eius: “ Ne forte in itinere quidquam patiatur
mali ”.
5 Et ingressi sunt filii Israel terram Aegypti cum aliis,
qui pergebant ad emendum. Erat autem fames in terra Chanaan.
6 Et Ioseph erat princeps in terra Aegypti, atque ad eius
nutum frumenta populis vendebantur. Cumque venissent et adorassent
eum fratres sui proni in terram,
7 et agnovisset eos, quasi ad alienos durius loquebatur interrogans
eos: “ Unde venistis? ”. Qui responderunt: “
De terra Chanaan, ut emamus victui necessaria ”.
8 Et tamen fratres ipse cognoscens non est cognitus ab eis.
9 Recordatusque somniorum, quae aliquando viderat, ait ad
eos: “ Exploratores estis; ut videatis infirmiora terrae,
venistis! ”.
10 Qui dixerunt: “ Non est ita, domine; sed servi tui
venerunt, ut emerent cibos.
11 Omnes filii unius viri sumus; sinceri sumus, nec quidquam
famuli tui machinantur mali ”.
12 Quibus ille respondit: “ Aliter est; immunita terrae
huius considerare venistis! ”.
13 At illi: “ Duodecim, inquiunt, servi tui fratres
sumus filii viri unius in terra Chanaan; minimus cum patre
nostro est, alius non est super ”.
14 “ Hoc est, ait, quod locutus sum: exploratores estis!
15 Iam nunc experimentum vestri capiam: per salutem pharaonis,
non egrediemini hinc, donec veniat frater vester minimus!
16 Mittite ex vobis unum, et adducat eum; vos autem eritis
in vinculis, donec probentur, quae dixistis, utrum vera an
falsa sint. Alioquin, per salutem pharaonis, exploratores
estis! ”.
17 Tradidit ergo illos custodiae tribus diebus.
18 Die autem tertio eductis de carcere, ait: “ Facite,
quae dixi, et vivetis; Deum enim timeo.
19 Si sinceri estis, frater vester unus ligetur in carcere;
vos autem abite et ferte frumenta, quae emistis, in domos
vestras,
20 et fratrem vestrum minimum ad me adducite, ut possim vestros
probare sermones, et non moriamini ”. Fecerunt, ut dixerat,
21 et locuti sunt ad invicem: “ Merito haec patimur,
quia peccavimus in fratrem nostrum videntes angustiam animae
illius, cum deprecaretur nos, et non audivimus. Idcirco venit
super nos ista tribulatio ”.
22 Et Ruben ait: “ Numquid non dixi vobis: Nolite peccare
in puerum? Et non audistis me. En sanguis eius exquiritur
”.
23 Nesciebant autem quod intellegeret Ioseph, eo quod per
interpretem loquebatur ad eos.
24 Avertitque se parumper et flevit; et reversus locutus est
ad eos.
25 Tollensque Simeon et ligans, illis praesentibus, iussit
ministris, ut implerent eorum saccos tritico et reponerent
pecunias singulorum in sacculis suis, datis supra cibariis
in viam. Qui fecerunt ita.
26 At illi portantes frumenta in asinis suis profecti sunt.
27 Apertoque unus sacco, ut daret iumento pabulum in deversorio,
contemplatus pecuniam in ore sacculi
28 dixit fratribus suis: “ Reddita est mihi pecunia:
en habetur in sacco! ”. Et obstupefacti turbatique mutuo
dixerunt: “ Quidnam est hoc, quod fecit nobis Deus?
”.
29 Veneruntque ad Iacob patrem suum in terram Chanaan; et
narraverunt ei omnia, quae accidissent sibi, dicentes:
30 “ Locutus est nobis dominus terrae dure et putavit
nos exploratores esse provinciae ”.
31 Cui respondimus: “ Sinceri sumus, nec ullas molimur
insidias;
32 duodecim fratres uno patre geniti sumus, unus non est super,
minimus cum patre nostro est in terra Chanaan.
33 Et dixit nobis vir, dominus terrae: "Sic probabo quod sinceri
sitis: fratrem vestrum unum dimittite apud me et cibaria domibus
vestris necessaria sumite et abite;
34 fratremque vestrum minimum adducite ad me, ut sciam quod
non sitis exploratores et istum, qui tenetur in vinculis,
recipere possitis ac deinceps peragrandi terram habeatis licentiam"
”.
35 His dictis, cum frumenta effunderent, singuli reppererunt
in ore saccorum ligatas pecunias; exterritisque simul omnibus,
36 dixit pater Iacob: “ Absque liberis me esse fecistis:
Ioseph non est super, Simeon tenetur in vinculis, et Beniamin
auferetis. In me haec omnia mala reciderunt ”.
37 Cui respondit Ruben: “ Duos filios meos interfice,
si non reduxero illum tibi; trade illum in manu mea, et ego
eum tibi restituam ”.
38 At ille: “ Non descendet, inquit, filius meus vobiscum.
Frater mortuus est, et ipse solus remansit; si quid ei adversi
acciderit in via, deducetis canos meos cum dolore ad inferos.
|
42
1 Giacobbe seppe che in Egitto c`era il grano;
perciò disse ai figli: "Perché state a guardarvi l`un l`altro?".
2 E continuò: "Ecco, ho sentito dire che vi è il grano in Egitto.
Andate laggiù e compratene per noi, perché possiamo conservarci
in vita e non morire".
3 Allora i dieci fratelli di Giuseppe scesero per acquistare
il frumento in Egitto.
4 Ma quanto a Beniamino, fratello di Giuseppe, Giacobbe non
lo mandò con i fratelli perché diceva: "Non gli succeda qualche
disgrazia!".
5 Arrivarono dunque i figli d`Israele per acquistare il grano,
in mezzo ad altri che pure erano venuti, perché nel paese di
Canaan c`era la carestia.
6 Giuseppe aveva autorità sul paese e vendeva il grano a tutto
il popolo del paese. Perciò i fratelli di Giuseppe vennero da
lui e gli si prostrarono davanti con la faccia a terra.
7 Giuseppe vide i suoi fratelli e li riconobbe, ma fece l`estraneo
verso di loro, parlò duramente e disse: "Di dove siete venuti?".
Risposero: "Dal paese di Canaan per comperare viveri".
8 Giuseppe riconobbe dunque i fratelli, mentre essi non lo riconobbero.
9 Si ricordò allora Giuseppe dei sogni che aveva avuti a loro
riguardo e disse loro: "Voi siete spie! Voi siete venuti a vedere
i punti scoperti del paese".
10 Gli risposero: "No, signore mio; i tuoi servi sono venuti
per acquistare viveri.
11 Noi siamo tutti figli di un solo uomo. Noi siamo sinceri.
I tuoi servi non sono spie!".
12 Ma egli disse loro: "No, voi siete venuti a vedere i punti
scoperti del paese!".
13 Allora essi dissero: "Dodici sono i tuoi servi, siamo fratelli,
figli di un solo uomo, nel paese di Canaan; ecco il più giovane
è ora presso nostro padre e uno non c`è più".
14 Giuseppe disse loro: "Le cose stanno come vi ho detto: voi
siete spie.
15 In questo modo sarete messi alla prova: per la vita del faraone,
non uscirete di qui se non quando vi avrà raggiunto il vostro
fratello più giovane.
16 Mandate uno di voi a prendere il vostro fratello; voi rimarrete
prigionieri. Siano così messe alla prova le vostre parole, per
sapere se la verità è dalla vostra parte. Se no, per la vita
del faraone, voi siete spie!".
17 E li tenne in carcere per tre giorni.
18 Al terzo giorno Giuseppe disse loro: "Fate questo e avrete
salva la vita; io temo Dio!
19 Se voi siete sinceri, uno dei vostri fratelli resti prigioniero
nel vostro carcere e voi andate a portare il grano per la fame
delle vostre case.
20 Poi mi condurrete qui il vostro fratello più giovane. Così
le vostre parole si dimostreranno vere e non morirete". Essi
annuirono.
21 Si dissero allora l`un l`altro: "Certo su di noi grava la
colpa nei riguardi di nostro fratello, perché abbiamo visto
la sua angoscia quando ci supplicava e non lo abbiamo ascoltato.
Per questo ci ha colpito quest`angoscia".
22 Ruben prese a dir loro: "Non avevo detto io: Non peccate
contro il ragazzo? Ma non mi avete dato ascolto. Ecco ora ci
si domanda conto del suo sangue".
23 Non sapevano che Giuseppe li capiva, perché tra lui e loro
vi era l`interprete.
24 Allora egli si allontanò da loro e pianse. Poi tornò e parlò
con essi. Scelse tra di loro Simeone e lo fece incatenare sotto
i loro occhi.
25 Quindi Giuseppe diede ordine che si riempissero di grano
i loro sacchi e si rimettesse il denaro di ciascuno nel suo
sacco e si dessero loro provviste per il viaggio. E così venne
loro fatto.
26 Essi caricarono il grano sugli asini e partirono di là.
27 Ora in un luogo dove passavano la notte uno di essi aprì
il sacco per dare il foraggio all`asino e vide il proprio denaro
alla bocca del sacco.
28 Disse ai fratelli: "Mi è stato restituito il denaro: eccolo
qui nel mio sacco!". Allora si sentirono mancare il cuore e
tremarono, dicendosi l`un l`altro: "Che è mai questo che Dio
ci ha fatto?".
29 Arrivati da Giacobbe loro padre, nel paese di Canaan, gli
riferirono tutte le cose che erano loro capitate:
30 Quell`uomo che è il signore del paese ci ha parlato duramente
e ci ha messi in carcere come spie del paese.
31 Allora gli abbiamo detto: Noi siamo sinceri; non siamo spie!
32 Noi siamo dodici fratelli, figli di nostro padre: uno non
c`è più e il più giovane è ora presso nostro padre nel paese
di Canaan.
33 Ma l`uomo, signore del paese, ci ha risposto: In questo modo
io saprò se voi siete sinceri: lasciate qui con me uno dei vostri
fratelli, prendete il grano necessario alle vostre case e andate.
34 Poi conducetemi il vostro fratello più giovane; così saprò
che non siete spie, ma che siete sinceri; io vi renderò vostro
fratello e voi potrete percorrere il paese in lungo e in largo".
35 Mentre vuotavano i sacchi, ciascuno si accorse di avere la
sua borsa di denaro nel proprio sacco. Quando essi e il loro
padre videro le borse di denaro, furono presi dal timore.
36 E il padre loro Giacobbe disse: "Voi mi avete privato dei
figli! Giuseppe non c`è più, Simeone non c`è più e Beniamino
me lo volete prendere. Su di me tutto questo ricade!".
37 Allora Ruben disse al padre: "Farai morire i miei due figli,
se non te lo ricondurrò. Affidalo a me e io te lo restituirò".
38 Ma egli rispose: "Il mio figlio non verrà laggiù con voi,
perché suo fratello è morto ed egli è rimasto solo. Se gli capitasse
una disgrazia durante il viaggio che volete fare, voi fareste
scendere con dolore la mia canizie negli inferi". |
43
1 Interim fames omnem terram vehementer premebat;
2 consumptisque cibis, quos ex Aegypto detulerant, dixit Iacob
ad filios suos: “ Revertimini et emite nobis pauxillum
escarum ”.
3 Respondit Iudas: “ Denuntiavit nobis vir ille sub attestatione
iurisiurandi dicens: "Non videbitis faciem meam, nisi fratrem
vestrum minimum adduxeritis vobiscum".
4 Si ergo vis eum mittere nobiscum, pergemus pariter et ememus
tibi necessaria;
5 sin autem non vis, non ibimus. Vir enim, ut saepe diximus,
denuntiavit nobis dicens: "Non videbitis faciem meam absque
fratre vestro minimo" ”.
6 Dixit eis Israel: “ Cur in meam hoc fecistis miseriam,
ut indicaretis ei et alium habere vos fratrem? ”.
7 At illi responderunt: “ Interrogavit nos homo per ordinem
nostram progeniem: si pater viveret, si haberemus fratrem; et
nos respondimus ei consequenter iuxta id, quod fuerat sciscitatus.
Numquid scire poteramus quod dicturus esset: "Adducite fratrem
vestrum vobiscum?" ”.
8 Iudas quoque dixit patri suo Israel: “ Mitte puerum
mecum, ut proficiscamur et possimus vivere, ne moriamur nos
et tu et parvuli nostri.
9 Ego spondeo pro puero; de manu mea require illum. Nisi reduxero
et reddidero eum tibi, ero peccati reus in te omni tempore.
10 Si non intercessisset dilatio, iam vice altera venissemus
”.
11 Igitur Israel pater eorum dixit ad eos: “ Si sic necesse
est, facite, quod vultis; sumite de optimis terrae fructibus
in vasis vestris et deferte viro munera: modicum resinae et
mellis et tragacanthum et ladanum, pistacias terebinthi et amygdalas.
12 Pecuniam quoque duplicem ferte vobiscum et illam, quam invenistis
in sacculis, reportate, ne forte errore factum sit;
13 sed et fratrem vestrum tollite et ite ad virum.
14 Deus autem meus omnipotens faciat vobis eum placabilem, et
remittat vobiscum fratrem vestrum, quem tenet, et hunc Beniamin.
Ego autem quasi orbatus absque liberis ero ”.
15 Tulerunt ergo viri munera et pecuniam duplicem et Beniamin
descenderuntque in Aegyptum; et steterunt coram Ioseph.
16 Quos cum ille vidisset et Beniamin simul, praecepit dispensatori
domus suae dicens: “ Introduc viros domum et occide victimas
et instrue convivium, quoniam mecum sunt comesturi meridie ”.
17 Fecit ille, quod sibi fuerat imperatum, et introduxit viros
in domum Ioseph.
18 Ibique exterriti dixerunt mutuo: “ Propter pecuniam,
quam rettulimus prius in saccis nostris, introducti sumus, ut
irruant in nos et violenter subiciant servituti et nos et asinos
nostros ”.
19 Quam ob rem in ipsis foribus accedentes ad dispensatorem
domus
20 locuti sunt: “ Oramus, domine, ut audias nos. Iam ante
descendimus, ut emeremus escas;
21 quibus emptis, cum venissemus ad deversorium, aperuimus saccos
nostros et invenimus pecuniam in ore saccorum; quam nunc eodem
pondere reportavimus.
22 Sed et aliud attulimus argentum, ut emamus, quae nobis necessaria
sunt. Non est in nostra conscientia, quis posuerit argentum
in marsupiis nostris ”.
23 At ille respondit: “ Pax vobiscum, nolite timere. Deus
vester et Deus patris vestri dedit vobis thesauros in saccis
vestris; nam pecuniam, quam dedistis mihi, probatam ego habeo
”. Eduxitque ad eos Simeon.
24 Et introductis domum attulit aquam, et laverunt pedes suos;
deditque pabulum asinis eorum.
25 Illi vero parabant munera, donec ingrederetur Ioseph meridie;
audierant enim quod ibi comesturi essent panem.
26 Igitur ingressus est Ioseph domum suam, obtuleruntque ei
munera tenentes in manibus suis; et adoraverunt proni in terram.
27 At ille, clementer resalutatis eis, interrogavit eos dicens:
“ Salvusne est pater vester senex, de quo dixeratis mihi?
Adhuc vivit? ”.
28 Qui responderunt: “ Sospes est servus tuus pater noster,
adhuc vivit ”. Et incurvati adoraverunt eum.
29 Attollens autem Ioseph oculos vidit Beniamin fratrem suum
uterinum et ait: “ Iste est frater vester parvulus, de
quo dixeratis mihi? ”. Et rursum: “ Deus, inquit,
misereatur tui, fili mi ”.
30 Festinavitque, quia commota fuerant viscera eius super fratre
suo, et erumpebant lacrimae; et introiens cubiculum flevit.
31 Rursumque, lota facie, egressus continuit se et ait: “
Ponite panes ”.
32 Quibus appositis, seorsum Ioseph et seorsum fratribus, Aegyptiis
quoque, qui vescebantur simul, seorsum illicitum est enim
Aegyptiis comedere cum Hebraeis, et profanum putant huiuscemodi
convivium
33 sederunt coram eo, primogenitus iuxta primogenita sua et
minimus iuxta aetatem suam. Et mirabantur nimis,
34 sumptis partibus, quas ab eo acceperant; maiorque pars venit
Beniamin, ita ut quinque partibus excederet. Biberuntque et
inebriati sunt cum eo. |
43
1 La carestia continuava a gravare sul paese.
2 Quando ebbero finito di consumare il grano che avevano portato
dall`Egitto, il padre disse loro: "Tornate là e acquistate per
noi un pò di viveri".
3 Ma Giuda gli disse: "Quell`uomo ci ha dichiarato severamente:
Non verrete alla mia presenza, se non avrete con voi il vostro
fratello!
4 Se tu sei disposto a lasciar partire con noi nostro fratello,
andremo laggiù e ti compreremo il grano.
5 Ma se tu non lo lasci partire, noi non ci andremo, perché
quell`uomo ci ha detto: Non verrete alla mia presenza, se non
avrete con voi il vostro fratello!".
6 Israele disse: "Perché mi avete fatto questo male, cioè far
sapere a quell`uomo che avevate ancora un fratello?".
7 Risposero: "Quell`uomo ci ha interrogati con insistenza intorno
a noi e alla nostra parentela: E` ancora vivo vostro padre?
Avete qualche fratello? e noi abbiamo risposto secondo queste
domande. Potevamo sapere ch`egli avrebbe detto: Conducete qui
vostro fratello?".
8 Giuda disse a Israele suo padre: "Lascia venire il giovane
con me; partiremo subito per vivere e non morire, noi, tu e
i nostri bambini.
9 Io mi rendo garante di lui: dalle mie mani lo reclamerai.
Se non te lo ricondurrò, se non te lo riporterò, io sarò colpevole
contro di te per tutta la vita.
10 Se non avessimo indugiato, ora saremmo già di ritorno per
la seconda volta".
11 Israele loro padre rispose: "Se è così, fate pure: mettete
nei vostri bagagli i prodotti più scelti del paese e portateli
in dono a quell`uomo: un pò di balsamo, un pò di miele, resina
e laudano, pistacchi e mandorle.
12 Prendete con voi doppio denaro, il denaro cioè che è stato
rimesso nella bocca dei vostri sacchi lo porterete indietro:
forse si tratta di un errore.
13 Prendete anche vostro fratello, partite e tornate da quell`uomo.
14 Dio onnipotente vi faccia trovare misericordia presso quell`uomo,
così che vi rilasci l`altro fratello e Beniamino. Quanto a me,
una volta che non avrò più i miei figli, non li avrò più...!".
15 Presero dunque i nostri uomini questo dono e il doppio del
denaro e anche Beniamino, partirono, scesero in Egitto e si
presentarono a Giuseppe.
16 Quando Giuseppe ebbe visto Beniamino con loro, disse al suo
maggiordomo: "Conduci questi uomini in casa, macella quello
che occorre e prepara, perché questi uomini mangeranno con me
a mezzogiorno".
17 Il maggiordomo fece come Giuseppe aveva ordinato e introdusse
quegli uomini nella casa di Giuseppe.
18 Ma essi si spaventarono, perché venivano condotti in casa
di Giuseppe, e dissero: "A causa del denaro, rimesso nei nostri
sacchi l`altra volta, ci si vuol condurre là: per assalirci,
piombarci addosso e prenderci come schiavi con i nostri asini".
19 Allora si avvicinarono al maggiordomo della casa di Giuseppe
e parlarono con lui all`ingresso della casa;
20 dissero: "Mio signore, noi siamo venuti già un`altra volta
per comperare viveri.
21 Quando fummo arrivati ad un luogo per passarvi la notte,
aprimmo i sacchi ed ecco il denaro di ciascuno si trovava alla
bocca del suo sacco: proprio il nostro denaro con il suo peso
esatto. Noi l`abbiamo portato indietro
22 e, per acquistare i viveri, abbiamo portato con noi altro
denaro. Non sappiamo chi abbia messo nei sacchi il nostro denaro!".
23 Ma quegli disse: "State in pace, non temete! Il vostro Dio
e il Dio dei padri vostri vi ha messo un tesoro nei sacchi;
il vostro denaro è pervenuto a me". E portò loro Simeone.
24 Quell`uomo fece entrare gli uomini nella casa di Giuseppe,
diede loro acqua, perché si lavassero i piedi e diede il foraggio
ai loro asini.
25 Essi prepararono il dono nell`attesa che Giuseppe arrivasse
a mezzogiorno, perché avevano saputo che avrebbero preso cibo
in quel luogo.
26 Quando Giuseppe arrivò a casa, gli presentarono il dono,
che avevano con sé, e si prostrarono davanti a lui con la faccia
a terra.
27 Egli domandò loro come stavano e disse: "Sta bene il vostro
vecchio padre, di cui mi avete parlato? Vive ancora?".
28 Risposero: "Il tuo servo, nostro padre, sta bene, è ancora
vivo" e si inginocchiarono prostrandosi.
29 Egli alzò gli occhi e guardò Beniamino, suo fratello, il
figlio di sua madre, e disse: "E` questo il vostro fratello
più giovane, di cui mi avete parlato?" e aggiunse: "Dio ti conceda
grazia, figlio mio!".
30 Giuseppe uscì in fretta, perché si era commosso nell`intimo
alla presenza di suo fratello e sentiva il bisogno di piangere;
entrò nella sua camera e pianse.
31 Poi si lavò la faccia, uscì e, facendosi forza, ordinò: "Servite
il pasto".
32 Fu servito per lui a parte, per loro a parte e per i commensali
egiziani a parte, perché gli Egiziani non possono prender cibo
con gli Ebrei: ciò sarebbe per loro un abominio.
33 Presero posto davanti a lui dal primogenito al più giovane,
ciascuno in ordine di età ed essi si guardavano con meraviglia
l`un l`altro.
34 Egli fece portare loro porzioni prese dalla propria mensa,
ma la porzione di Beniamino era cinque volte più abbondante
di quella di tutti gli altri. E con lui bevvero fino all`allegria. |
44
1 Praecepit autem Ioseph dispensatori domus suae dicens: “
Imple saccos eorum frumento, quantum possunt capere, et pone
pecuniam singulorum in summitate sacci.
2 Scyphum autem meum argenteum et pretium, quod dedit tritici,
pone in ore sacci iunioris ”. Factumque est ita.
3 Et, orto mane, dimissi sunt cum asinis suis.
4 Iamque urbem exierant et processerant paululum, tunc Ioseph,
arcessito dispensatore domus: “ Surge, inquit, et persequere
viros; et apprehensis dicito: "Quare reddidistis malum pro bono?
Cur furati estis mihi scyphum argenteum?
5 Nonne ipse est, in quo bibit dominus meus et in quo augurari
solet? Pessimam rem fecistis!" ”.
6 Fecit ille, ut iusserat, et apprehensis per ordinem locutus
est.
7 Qui responderunt: “ Quare sic loquitur dominus noster?
Absit a servis tuis, ut tantum flagitii commiserimus.
8 Pecuniam, quam invenimus in summitate saccorum, reportavimus
ad te de terra Chanaan; et quomodo consequens est, ut furati
simus de domo domini tui aurum vel argentum?
9 Apud quemcumque fuerit inventum servorum tuorum, quod quaeris,
moriatur; et nos erimus servi domini nostri ”.
10 Qui dixit eis: “ Fiat iuxta vestram sententiam: apud
quemcumque fuerit inventum, ipse sit servus meus; vos autem
eritis innoxii ”.
11 Itaque festinato deponentes in terram saccos aperuerunt singuli.
12 Quos scrutatus incipiens a maiore usque ad minimum invenit
scyphum in sacco Beniamin.
13 At illi, scissis vestibus, oneratisque rursum asinis, reversi
sunt in oppidum.
14 Et Iudas cum fratribus ingressus est ad Ioseph necdum enim
de loco abierat omnesque ante eum pariter in terram corruerunt.
15 Quibus ille ait: “ Cur sic agere voluistis? An ignoratis
quod non sit similis mei in augurandi scientia? ”.
16 Cui Iudas: “ Quid respondebimus, inquit, domino meo?
Vel quid loquemur aut iuste poterimus obtendere? Deus invenit
iniquitatem servorum tuorum; en omnes servi sumus domini mei,
et nos et apud quem inventus est scyphus ”.
17 Respondit Ioseph: “ Absit a me, ut sic agam! Qui furatus
est scyphum, ipse sit servus meus; vos autem abite liberi ad
patrem vestrum ”.
18 Accedens autem propius Iudas confidenter ait: “ Oro,
domine mi, loquatur servus tuus verbum in auribus tuis, et ne
irascaris famulo tuo; tu es enim sicut pharao!
19 Dominus meus interrogavit prius servos suos: "Habetis patrem
aut fratrem?".
20 Et nos respondimus domino meo: "Est nobis pater senex et
puer parvulus, qui in senectute illius natus est, cuius uterinus
frater mortuus est; et ipse solus superest a matre sua, pater
vero tenere diligit eum" ”.
21 Dixistique servis tuis: "Adducite eum ad me, et ponam oculos
meos super illum".
22 Suggessimus domino meo: "Non potest puer relinquere patrem
suum; si enim illum dimiserit, morietur".
23 Et dixisti servis tuis: "Nisi venerit frater vester minimus
vobiscum, non videbitis amplius faciem meam".
24 Cum ergo ascendissemus ad famulum tuum patrem nostrum, narravimus
ei omnia, quae locutus est dominus meus,
25 et dixit pater noster: "Revertimini et emite nobis parum
tritici".
26 Cui diximus: "Ire non possumus. Si frater noster minimus
descenderit nobiscum, proficiscemur simul; alioquin, illo absente,
non poterimus videre faciem viri".
27 Ad quae servus tuus pater meus respondit: "Vos scitis quod
duos genuerit mihi uxor mea.
28 Egressus est unus a me, et dixi: Bestia devoravit eum! Et
hucusque non comparet.
29 Si tuleritis et istum a facie mea, et aliquid ei in via contigerit,
deducetis canos meos cum maerore ad inferos".
30 Igitur, si intravero ad servum tuum patrem meum, et puer
defuerit cum anima illius ex huius anima pendeat
31 videritque eum non esse nobiscum, morietur; et deducent famuli
tui canos eius cum dolore ad inferos.
32 Servus tuus pro puero patri meo spopondit: Nisi reduxero
eum, peccati reus ero in patrem meum omni tempore.
33 Manebo itaque servus tuus pro puero in ministerio domini
mei, et puer ascendat cum fratribus suis.
34 Non enim possum redire ad patrem meum, absente puero, ne
calamitatis, quae oppressura est patrem meum, testis assistam
”. |
44
1 Diede poi questo ordine al maggiordomo della sua casa: "Riempi
i sacchi di quegli uomini di tanti viveri quanti ne possono
contenere e metti il denaro di ciascuno alla bocca del suo sacco.
2 Insieme metterai la mia coppa, la coppa d`argento, alla bocca
del sacco del più giovane, con il denaro del suo grano". Quegli
fece secondo l`ordine di Giuseppe.
3 Al mattino, furono fatti partire con i loro asini.
4 Erano appena usciti dalla città e ancora non si erano allontanati,
quando Giuseppe disse al maggiordomo della sua casa: "Su, insegui
quegli uomini, raggiungili e dì loro: Perché avete reso male
per bene?
5 Non è forse questa la coppa in cui beve il mio signore e per
mezzo della quale egli suole trarre i presagi? Avete fatto male
a fare così".
6 Egli li raggiunse e ripetè loro queste parole.
7 Quelli gli dissero: "Perché il mio signore dice queste cose?
Lungi dai tuoi servi il fare una tale cosa!
8 Ecco, il denaro che abbiamo trovato alla bocca dei nostri
sacchi te lo abbiamo riportato dal paese di Canaan e come potremmo
rubare argento od oro dalla casa del tuo padrone?
9 Quello dei tuoi servi, presso il quale si troverà, sarà messo
a morte e anche noi diventeremo schiavi del mio signore".
10 Rispose: "Ebbene, come avete detto, così sarà: colui, presso
il quale si troverà, sarà mio schiavo e voi sarete innocenti".
11 Ciascuno si affrettò a scaricare a terra il suo sacco e lo
aprì.
12 Quegli li frugò da quello del maggiore al più piccolo, e
la coppa fu trovata nel sacco di Beniamino.
13 Allora essi si stracciarono le vesti, ricaricarono ciascuno
il proprio asino e tornarono in città.
14 Giuda e i suoi fratelli vennero nella casa di Giuseppe, che
si trovava ancora là, e si gettarono a terra davanti a lui.
15 Giuseppe disse loro: "Che azione avete commessa? Non sapete
che un uomo come me è capace di indovinare?".
16 Giuda disse: "Che diremo al mio signore? Come parlare? Come
giustificarci? Dio ha scoperto la colpa dei tuoi servi... Eccoci
schiavi del mio signore, noi e colui che è stato trovato in
possesso della coppa".
17 Ma egli rispose: "Lungi da me il far questo! L`uomo trovato
in possesso della coppa, lui sarà mio schiavo: quanto a voi,
tornate in pace da vostro padre".
18 Allora Giuda gli si fece innanzi e disse: "Mio signore, sia
permesso al tuo servo di far sentire una parola agli orecchi
del mio signore; non si accenda la tua ira contro il tuo servo,
perché il faraone è come te!
19 Il mio signore aveva interrogato i suoi servi: Avete un padre
o un fratello?
20 E noi avevamo risposto al mio signore: Abbiamo un padre vecchio
e un figlio ancor giovane natogli in vecchiaia, suo fratello
è morto ed egli è rimasto il solo dei figli di sua madre e suo
padre lo ama.
21 Tu avevi detto ai tuoi servi: Conducetelo qui da me, perché
lo possa vedere con i miei occhi.
22 Noi avevamo risposto al mio signore: Il giovinetto non può
abbandonare suo padre: se lascerà suo padre, questi morirà.
23 Ma tu avevi soggiunto ai tuoi servi: Se il vostro fratello
minore non verrà qui con voi, non potrete più venire alla mia
presenza.
24 Quando dunque eravamo ritornati dal tuo servo, mio padre,
gli riferimmo le parole del mio signore.
25 E nostro padre disse: Tornate ad acquistare per noi un pò
di viveri.
26 E noi rispondemmo: Non possiamo ritornare laggiù: se c`è
con noi il nostro fratello minore, andremo; altrimenti, non
possiamo essere ammessi alla presenza di quell`uomo senza avere
con noi il nostro fratello minore.
27 Allora il tuo servo, mio padre, ci disse: Voi sapete che
due figli mi aveva procreato mia moglie.
28 Uno partì da me e dissi: certo è stato sbranato! Da allora
non l`ho più visto.
29 Se ora mi porterete via anche questo e gli capitasse una
disgrazia, voi fareste scendere con dolore la mia canizie nella
tomba.
30 Ora, quando io arriverò dal tuo servo, mio padre, e il giovinetto
non sarà con noi, mentre la vita dell`uno è legata alla vita
dell`altro,
31 appena egli avrà visto che il giovinetto non è con noi, morirà
e i tuoi servi avranno fatto scendere con dolore negli inferi
la canizie del tuo servo, nostro padre.
32 Ma il tuo servo si è reso garante del giovinetto presso mio
padre: Se non te lo ricondurrò, sarò colpevole verso mio padre
per tutta la vita.
33 Ora, lascia che il tuo servo rimanga invece del giovinetto
come schiavo del mio signore e il giovinetto torni lassù con
i suoi fratelli!
34 Perché, come potrei tornare da mio padre senz`avere con me
il giovinetto? Ch`io non veda il male che colpirebbe mio padre!". |
45
1 Non se poterat ultra cohibere Ioseph omnibus coram astantibus,
unde clamavit: “ Egredimini, cuncti, foras! ”. Et
nemo aderat cum eo, quando manifestavit se fratribus suis.
2 Elevavitque vocem cum fletu, quam audierunt Aegyptii omnisque
domus pharaonis.
3 Et dixit Ioseph fratribus suis: “ Ego sum Ioseph! Adhuc
pater meus vivit? ”. Nec poterant respondere fratres nimio
terrore perterriti.
4 Ad quos ille clementer: “ Accedite, inquit, ad me ”.
Et cum accessissent prope: “ Ego sum, ait, Ioseph frater
vester, quem vendidistis in Aegyptum.
5 Nolite contristari, neque vobis durum esse videatur quod vendidistis
me in his regionibus. Pro salute enim vestra misit me Deus ante
vos in Aegyptum.
6 Biennium est enim quod coepit fames esse in terra, et adhuc
quinque anni restant, quibus nec arari poterit nec meti.
7 Praemisitque me Deus, ut reservemini super terram, et servetur
vita vestra in salvationem magnam.
8 Non vestro consilio, sed Dei voluntate huc missus sum, qui
fecit me quasi patrem pharaonis et dominum universae domus eius
ac principem in omni terra Aegypti.
9 Festinate et ascendite ad patrem meum et dicetis ei: "Haec
mandat filius tuus Ioseph: Deus fecit me dominum universae terrae
Aegypti; descende ad me, ne moreris.
10 Et habitabis in terra Gessen; erisque iuxta me tu et filii
tui et filii filiorum tuorum, oves tuae et armenta tua et universa,
quae possides.
11 Ibique te pascam adhuc enim quinque anni residui sunt famis
ne et tu pereas et domus tua et omnia, quae possides".
12 En oculi vestri et oculi fratris mei Beniamin vident quia
os meum est, quod loquitur ad vos.
13 Nuntiate patri meo universam gloriam meam in Aegypto et cuncta,
quae vidistis. Festinate et adducite eum ad me ”.
14 Cumque amplexatus recidisset in collum Beniamin fratris sui,
flevit, illo quoque similiter flente, super collum eius.
15 Osculatusque est Ioseph omnes fratres suos et ploravit super
singulos. Post quae ausi sunt loqui ad eum.
16 Auditumque est et celebri sermone vulgatum in aula regis:
“ Venerunt fratres Ioseph! ”. Et gavisus est pharao
atque omnis familia eius.
17 Dixitque ad Ioseph, ut imperaret fratribus suis dicens: “
Onerantes iumenta ite in terram Chanaan
18 et tollite inde patrem vestrum et cognationem et venite ad
me; et ego dabo vobis omnia bona Aegypti, ut comedatis medullam
terrae.
19 Praecipe etiam: tollite plaustra de terra Aegypti ad subvectionem
parvulorum vestrorum ac coniugum et tollite patrem vestrum et
properate quantocius venientes.
20 Nec doleatis super supellectilem vestram, quia omnes opes
Aegypti vestrae erunt ”.
21 Feceruntque filii Israel, ut eis mandatum fuerat. Quibus
dedit Ioseph plaustra secundum pharaonis imperium et cibaria
in itinere.
22 Singulis quoque proferri iussit vestimentum mutatorium; Beniamin
vero dedit trecentos argenteos cum quinque
23 vestimentis mutatoriis. Patri suo misit similiter asinos
decem, qui subveherent ex omnibus divitiis Aegypti, et totidem
asinas triticum et panem et cibum pro itinere portantes.
24 Dimisit ergo fratres suos et proficiscentibus ait: “
Ne irascamini in via! ”.
25 Qui ascendentes ex Aegypto venerunt in terram Chanaan ad
patrem suum Iacob
26 et nuntiaverunt ei dicentes: “ Ioseph vivit et ipse
dominatur in omni terra Aegypti! ”. At cor eius frigidum
mansit; non enim credebat eis.
27 Tunc referebant omnia verba Ioseph, quae dixerat eis. Cumque
vidisset plaustra et universa, quae miserat ad adducendum eum,
revixit spiritus eius,
28 et ait: “ Sufficit mihi, si adhuc Ioseph filius meus
vivit. Vadam et videbo illum, antequam moriar ”. |
45
1 Allora Giuseppe non potè più contenersi dinanzi ai circostanti
e gridò: "Fate uscire tutti dalla mia presenza!". Così non restò
nessuno presso di lui, mentre Giuseppe si faceva conoscere ai
suoi fratelli.
2 Ma diede in un grido di pianto e tutti gli Egiziani lo sentirono
e la cosa fu risaputa nella casa del faraone.
3 Giuseppe disse ai fratelli: "Io sono Giuseppe! Vive ancora
mio padre?". Ma i suoi fratelli non potevano rispondergli, perché
atterriti dalla sua presenza.
4 Allora Giuseppe disse ai fratelli: "Avvicinatevi a me!". Si
avvicinarono e disse loro: "Io sono Giuseppe, il vostro fratello,
che voi avete venduto per l`Egitto.
5 Ma ora non vi rattristate e non vi crucciate per avermi venduto
quaggiù, perché Dio mi ha mandato qui prima di voi per conservarvi
in vita.
6 Perché già da due anni vi è la carestia nel paese e ancora
per cinque anni non vi sarà né aratura né mietitura.
7 io mi ha mandato qui prima di voi, per assicurare a voi la
sopravvivenza nel paese e per salvare in voi la vita di molta
gente.
8 Dunque non siete stati voi a mandarmi qui, ma Dio ed Egli
mi ha stabilito padre per il faraone, signore su tutta la sua
casa e governatore di tutto il paese d`Egitto.
9 Affrettatevi a salire da mio padre e ditegli: Dice il tuo
figlio Giuseppe: Dio mi ha stabilito signore di tutto l`Egitto.
Vieni quaggiù presso di me e non tardare.
10 Abiterai nel paese di Gosen e starai vicino a me tu, i tuoi
figli e i figli dei tuoi figli, i tuoi greggi e i tuoi armenti
e tutti i tuoi averi.
11 Là io ti darò sostentamento, poiché la carestia durerà ancora
cinque anni, e non cadrai nell`indigenza tu, la tua famiglia
e quanto possiedi.
12 Ed ecco, i vostri occhi lo vedono e lo vedono gli occhi di
mio fratello Beniamino: è la mia bocca che vi parla!
13 Riferite a mio padre tutta la gloria che io ho in Egitto
e quanto avete visto; affrettatevi a condurre quaggiù mio padre".
14 Allora egli si gettò al collo di Beniamino e pianse. Anche
Beniamino piangeva stretto al suo collo.
15 Poi baciò tutti i fratelli e pianse stringendoli a sé. Dopo,
i suoi fratelli si misero a conversare con lui.
16 Intanto nella casa del faraone si era diffusa la voce: "Sono
venuti i fratelli di Giuseppe!" e questo fece piacere al faraone
e ai suoi ministri.
17 Allora il faraone disse a Giuseppe: "Dì ai tuoi fratelli:
Fate questo: caricate le cavalcature, partite e andate nel paese
di Canaan.
18 Poi prendete vostro padre e le vostre famiglie e venite da
me e io vi darò il meglio del paese d`Egitto e mangerete i migliori
prodotti della terra.
19 Quanto a te, dá loro questo comando: Fate questo: prendete
con voi dal paese d`Egitto carri per i vostri bambini e le vostre
donne, prendete vostro padre e venite.
20 Non abbiate rincrescimento per la vostra roba, perché il
meglio di tutto il paese sarà vostro".
21 Così fecero i figli di Israele. Giuseppe diede loro carri
secondo l`ordine del faraone e diede loro una provvista per
il viaggio.
22 Diede a tutti una muta di abiti per ciascuno, ma a Beniamino
diede trecento sicli d`argento e cinque mute di abiti.
23 Allo stesso modo mandò al padre dieci asini carichi dei migliori
prodotti dell`Egitto e dieci asine cariche di grano, pane e
viveri per il viaggio del padre.
24 Poi congedò i fratelli e, mentre partivano, disse loro: "Non
litigate durante il viaggio!".
25 Così essi ritornarono dall`Egitto e arrivarono nel paese
di Canaan, dal loro padre Giacobbe
26 e subito gli riferirono: "Giuseppe è ancora vivo, anzi governa
tutto il paese d`Egitto!". Ma il suo cuore rimase freddo, perché
non poteva credere loro.
27 Quando però essi gli riferirono tutte le parole che Giuseppe
aveva detto loro ed egli vide i carri che Giuseppe gli aveva
mandati per trasportarlo, allora lo spirito del loro padre Giacobbe
si rianimò.
28 Israele disse: "Basta! Giuseppe, mio figlio, è vivo. Andrò
a vederlo prima di morire!". |
46
1 Profectusque Israel cum omnibus, quae habebat, venit Bersabee
et, mactatis ibi victimis Deo patris sui Isaac,
2 audivit eum per visionem noctis vocantem se: “ Iacob,
Iacob! ”. Cui respondit: “ Ecce adsum! ”.
3 Ait illi: “ Ego sum Deus, Deus patris tui. Noli timere
descendere in Aegyptum, quia in gentem magnam faciam te ibi.
4 Ego descendam tecum illuc et ego inde adducam te revertentem;
Ioseph quoque ponet manus suas super oculos tuos ”.
5 Surrexit igitur Iacob a Bersabee, tuleruntque eum filii cum
parvulis et uxoribus suis in plaustris, quae miserat pharao
ad portandum senem,
6 sumpserunt quoque omnia, quae possederant in terra Chanaan;
veneruntque in Aegyptum Iacob et omne semen eius,
7 filii eius et nepotes, filiae et cuncta simul progenies.
8 Haec sunt autem nomina filiorum Israel, qui ingressi sunt
in Aegyptum, ipse cum liberis suis.
Primogenitus Ruben.
9 Filii Ruben: Henoch et Phallu et Hesron et Charmi.
10 Filii Simeon: Iamuel et Iamin et Ahod et Iachin et Sohar
et Saul filius Chananitidis.
11 Filii Levi: Gerson et Caath et Merari.
12 Filii Iudae: Her et Onan et Sela et Phares et Zara. Mortui
sunt autem Her et Onan in terra Chanaan. Natique sunt filii
Phares: Esrom et Hamul.
13 Filii Issachar: Thola et Phua et Iasub et Semron.
14 Filii Zabulon: Sared et Elon et Iahelel.
15 Hi filii Liae, quos genuit in Paddanaram, cum Dina filia
sua. Omnes animae filiorum eius et filiarum triginta tres.
16 Filii Gad: Sephon et Haggi, Suni et Esebon, Heri et Arodi
et Areli.
17 Filii Aser: Iemna et lesua et Isui et Beria, Sara quoque
soror eorum. Filii Beria: Heber et Melchiel.
18 Hi filii Zelphae, quam dedit Laban Liae filiae suae; et hos
genuit Iacob: sedecim animas.
19 Filii Rachel uxoris Iacob: Ioseph et Beniamin.
20 Natique sunt Ioseph filii in terra Aegypti, quos genuit ei
Aseneth filia Putiphare sacerdotis Heliopoleos: Manasses et
Ephraim.
21 Filii Beniamin: Bela et Bochor et Asbel, Gera et Naaman et
Echi et Ros, Mophim et Huphim et Ared.
22 Hi filii Rachel, quos genuit Iacob: omnes animae quattuordecim.
23 Filii Dan: Husim.
24 Filii Nephthali: Iasiel et Guni et Ieser et Sellem.
25 Hi filii Bilhae, quam dedit Laban Racheli filiae suae; et
hos genuit Iacob: omnes animae septem.
26 Cunctae animae, quae ingressae sunt cum Iacob in Aegyptum
et egressae de femore illius, absque uxoribus filiorum eius,
sexaginta sex.
27 Filii autem Ioseph, qui nati sunt ei in terra Aegypti, animae
duae. Omnes animae domus Iacob, quae ingressae sunt in Aegyptum,
fuere septuaginta.
28 Misit autem Iudam ante se ad Ioseph, ut nuntiaret et occurreret
in Gessen.
29 Et venerunt in terram Gessen. Iunctoque Ioseph curru suo,
ascendit obviam patri suo in Gessen; vidensque eum irruit super
collum eius et inter amplexus diu flevit.
30 Dixitque Israel ad Ioseph: “ Iam laetus moriar, quia
vidi faciem tuam et superstitem te relinquo ”.
31 Et ille locutus est ad fratres suos et ad omnem domum patris
sui: “ Ascendam et nuntiabo pharaoni dicamque ei: Fratres
mei et domus patris mei, qui erant in terra Chanaan, venerunt
ad me.
32 Et sunt viri pastores ovium curamque habent alendorum gregum;
pecora sua et armenta et omnia, quae habere potuerunt, adduxerunt
secum.
33 Cumque vocaverit vos et dixerit: "Quod est opus vestrum?".
34 Respondebitis: "Viri pastores sumus servi tui ab infantia
nostra usque in praesens et nos et patres nostri". Haec autem
dicetis, ut habitare possitis in terra Gessen, quia detestantur
Aegyptii omnes pastores ovium ”. |
46
1 Israele dunque levò le tende con quanto possedeva e arrivò
a Bersabea, dove offrì sacrifici al Dio di suo padre Isacco.
2 Dio disse a Israele in una visione notturna: "Giacobbe, Giacobbe!".
Rispose: "Eccomi!".
3 Riprese: "Io sono Dio, il Dio di tuo padre. Non temere di
scendere in Egitto, perché laggiù io farò di te un grande popolo.
4 Io scenderò con te in Egitto e io certo ti farò tornare. Giuseppe
ti chiuderà gli occhi".
5 Giacobbe si alzò da Bersabea e i figli di Israele fecero salire
il loro padre Giacobbe, i loro bambini e le loro donne sui carri
che il faraone aveva mandati per trasportarlo.
6 Essi presero il loro bestiame e tutti i beni che avevano acquistati
nel paese di Canaan e vennero in Egitto; Giacobbe cioè e con
lui tutti i suoi discendenti;
7 i suoi figli e i nipoti, le sue figlie e le nipoti, tutti
i suoi discendenti egli condusse con sé in Egitto.
8 Questi sono i nomi dei figli d`Israele che entrarono in Egitto:
Giacobbe e i suoi figli, il primogenito di Giacobbe, Ruben.
9 I figli di Ruben: Enoch, Pallu, Chezron e Carmi.
10 I figli di Simeone: Iemuel, Iamin, Oad, Iachin, Socar e Saul,
figlio della Cananea.
11 I figli di Levi: Gherson, Keat e Merari.
12 I figli di Giuda: Er, Onan, Sela, Perez e Zerach; ma Er e
Onan morirono nel paese di Canaan. Furono figli di Perez: Chezron
e Amul.
13 I figli di Issacar: Tola, Puva, Giobbe e Simron.
14 I figli di Zàbulon: Sered, Elon e Iacleel.
15 Questi sono i figli che Lia partorì a Giacobbe in Paddan-Aram
insieme con la figlia Dina; tutti i suoi figli e le sue figlie
erano trentatrè persone.
16 I figli di Gad: Zifion, Agghi, Suni, Esbon, Eri, Arodi e
Areli.
17 I figli di Aser: Imma, Isva, Isvi, Beria e la loro sorella
Serach. I figli di Beria: Eber e Malchiel.
1 8 Questi sono i figli di Zilpa, che Làbano aveva dato alla
figlia Lia; essa li partorì a Giacobbe: sono sedici persone.
19 I figli di Rachele, moglie di Giacobbe: Giuseppe e Beniamino.
20 A Giuseppe nacquero in Egitto Efraim e Manasse, che gli partorì
Asenat, figlia di Potifera, sacerdote di On.
21 I figli di Beniamino: Bela, Becher e Asbel, Ghera, Naaman,
Echi, Ros, Muppim, Uppim e Arde.
22 Questi sono i figli che Rachele partorì a Giacobbe; in tutto
sono quattordici persone.
23 I figli di Dan: Usim.
24 I figli di Neftali: Iacseel, Guni, Ieser e Sillem.
25 Questi sono i figli di Bila, che Làbano diede alla figlia
Rachele, ed essa li partorì a Giacobbe; in tutto sette persone.
26 Tutte le persone che entrarono con Giacobbe in Egitto, uscite
dai suoi fianchi, senza le mogli dei figli di Giacobbe, sono
sessantasei.
27 I figli che nacquero a Giuseppe in Egitto sono due persone.
Tutte le persone della famiglia di Giacobbe, che entrarono in
Egitto, sono settanta.
28 Egli aveva mandato Giuda avanti a sé da Giuseppe, perché
questi desse istruzioni in Gosen prima del suo arrivo. Arrivarono
al paese di Gosen.
29 Allora Giuseppe fece attaccare il suo carro e salì in Gosen
incontro a Israele, suo padre. Appena se lo vide davanti, gli
si gettò al collo e pianse a lungo stretto al suo collo.
30 Israele disse a Giuseppe: "Posso anche morire, questa volta,
dopo aver visto la tua faccia, perché sei ancora vivo".
31 Allora Giuseppe disse ai fratelli e alla famiglia del padre:
"Vado ad informare il faraone e a dirgli: I miei fratelli e
la famiglia di mio padre, che erano nel paese di Canaan, sono
venuti da me.
32 Questi uomini sono pastori di greggi, si occupano di bestiame,
e hanno condotto i loro greggi, i loro armenti e tutti i loro
averi.
33 Quando dunque il faraone vi chiamerà e vi domanderà: Qual
è il vostro mestiere?,
34 voi risponderete: Gente dedita al bestiame sono stati i tuoi
servi, dalla nostra fanciullezza fino ad ora, noi e i nostri
padri. Questo perché possiate risiedere nel paese di Gosen".
Perché tutti i pastori di greggi sono un abominio per gli Egiziani. |
47
1 Ingressus ergo Ioseph nun tiavit pharaoni dicens: “
Pater meus et fratres, oves eorum et armenta et cuncta, quae
possident, venerunt de terra Chanaan; et ecce consistunt in
terra Gessen ”.
2 Ex omnibus fratribus suis quinque viros statuit coram rege,
3 quos ille interrogavit: “ Quid habetis operis? ”.
Responderunt: “ Pastores ovium sumus servi tui et nos
et patres nostri ”.
4 Dixeruntque ad pharaonem: “ Ad peregrinandum in terra
venimus, quoniam non est herba gregibus servorum tuorum, ingravescente
fame, in terra Chanaan petimusque, ut esse nos iubeas servos
tuos in terra Gessen ”.
5 Dixit itaque rex ad Ioseph: “ Pater tuus et fratres
tui venerunt ad te.
6 Terra Aegypti in conspectu tuo est; in optimo loco fac eos
habitare et trade eis terram Gessen. Quod si nosti in eis esse
viros industrios, constitue illos magistros pecorum meorum ”.
7 Post haec introduxit Ioseph patrem suum ad regem et statuit
eum coram eo, qui benedicens illi
8 et interrogatus ab eo: “ Quot sunt dies annorum vitae
tuae? ”,
9 respondit: “ Dies peregrinationis meae centum triginta
annorum sunt, parvi et mali; et non pervenerunt usque ad dies
patrum meorum, quibus peregrinati sunt ”.
10 Et benedicto rege, egressus est foras.
11 Ioseph vero patri et fratribus suis dedit possessionem in
Aegypto in optimo terrae loco, in terra Ramesses, ut praeceperat
pharao;
12 et alebat eos omnemque domum patris sui praebens cibaria
singulis.
13 In tota terra panis deerat, et oppresserat fames terram valde,
defecitque terra Aegypti et terra Chanaan prae fame.
14 E quibus omnem pecuniam congregavit pro venditione frumenti
et intulit eam in aerarium regis.
15 Cumque defecisset emptoribus pretium, venit cuncta Aegyptus
ad Ioseph dicens: “ Da nobis panes! Quare morimur coram
te, deficiente pecunia? ”.
16 Quibus ille respondit: “ Adducite pecora vestra, et
dabo vobis pro eis cibos, si pretium non habetis ”.
17 Quae cum adduxissent, dedit eis alimenta pro equis et ovibus
et bobus et asinis; sustentavitque eos illo anno pro commutatione
pecorum.
18 Venerunt quoque anno secundo et dixerunt ei: “ Non
celamus dominum nostrum quod, deficiente pecunia, pecora transierunt
ad dominum nostrum; nec clam te est quod absque corporibus et
terra nihil habeamus.
19 Cur ergo moriemur, te vidente, et nos et terra nostra? Eme
nos et terram nostram in servitutem regiam et praebe semina,
ne, pereunte cultore, redigatur terra in solitudinem ”.
20 Emit igitur Ioseph omnem terram Aegypti, vendentibus singulis
possessiones suas prae magnitudine famis. Subiecitque eam pharaoni
21 et cunctos populos eius redegit ei in servitutem, a novissimis
terminis Aegypti usque ad extremos fines eius.
22 Terram autem sacerdotum non emit, qui cibariis a rege statutis
fruebantur, et idcirco non sunt compulsi vendere possessiones
suas.
23 Dixit ergo Ioseph ad populos: “ En, ut cernitis, et
vos et terram vestram pharao possidet; accipite semina et serite
agros,
24 ut fruges habere possitis. Quintam partem regi dabitis; quattuor
reliquas permitto vobis in sementem et in cibum familiis et
liberis vestris ”.
25 Qui responderunt: “ Tu salvasti nos! Respiciat nos
tantum dominus noster, et laeti serviemus regi ”.
26 Ex eo tempore usque in praesentem diem in universa terra
Aegypti regibus quinta pars solvitur; et factum est a Ioseph
in legem absque terra sacerdotali, quae libera ab hac condicione
est.
27 Habitavit ergo Israel in Aegypto, id est in terra Gessen,
et possedit eam; auctusque est et multiplicatus nimis.
28 Et vixit Iacob in terra Aegypti decem et septem annis; factique
sunt omnes dies vitae illius centum quadraginta septem annorum.
29 Cumque appropinquare cerneret diem mortis suae, vocavit filium
suum Ioseph et dixit ad eum: “ Si inveni gratiam in conspectu
tuo, pone manum tuam sub femore meo et facies mihi misericordiam
et veritatem, ut non sepelias me in Aegypto,
30 sed dormiam cum patribus meis, et auferas me de terra hac
condasque in sepulcro maiorum meorum ”. Cui respondit
Ioseph: “ Ego faciam, quod iussisti ”.
31 Et ille: “ Iura ergo, inquit, mihi! ”. Quo iurante,
adoravit Israel conversus ad lectuli caput. |
47
1 Giuseppe andò ad informare il faraone dicendogli: "Mio padre
e i miei fratelli con i loro greggi e armenti e con tutti i
loro averi sono venuti dal paese di Canaan; eccoli nel paese
di Gosen".
2 Intanto prese cinque uomini dal gruppo dei suoi fratelli e
li presentò al faraone.
3 Il faraone disse ai suoi fratelli: "Qual è il vostro mestiere?".
Essi risposero al faraone: "Pastori di greggi sono i tuoi servi,
noi e i nostri padri".
4 E dissero al faraone: "Siamo venuti per soggiornare come forestieri
nel paese perché non c`è più pascolo per il gregge dei tuoi
servi; infatti è grave la carestia nel paese di Canaan. E ora
lascia che i tuoi servi risiedano nel paese di Gosen!".
5 Allora il faraone disse a Giuseppe: "Tuo padre e i tuoi fratelli
sono dunque venuti da te.
6 Ebbene, il paese d`Egitto è a tua disposizione: fà risiedere
tuo padre e i tuoi fratelli nella parte migliore del paese.
Risiedano pure nel paese di Gosen. Se tu sai che vi sono tra
di loro uomini capaci, costituiscili sopra i miei averi in qualità
di sovrintendenti al bestiame".
7 Quindi Giuseppe introdusse Giacobbe, suo padre, e lo presentò
al faraone e Giacobbe benedisse il faraone.
8 Il faraone domandò a Giacobbe: "Quanti anni hai?".
9 Giacobbe rispose al faraone: "Centotrenta di vita errabonda,
pochi e tristi sono stati gli anni della mia vita e non hanno
raggiunto il numero degli anni dei miei padri, al tempo della
loro vita nomade".
10 E Giacobbe benedisse il faraone e si allontanò dal faraone.
11 Giuseppe fece risiedere suo padre e i suoi fratelli e diede
loro una proprietà nel paese d`Egitto, nella parte migliore
del paese, nel territorio di Ramses, come aveva comandato il
faraone.
12 Giuseppe diede il sostentamento al padre, ai fratelli e a
tutta la famiglia di suo padre, fornendo pane secondo il numero
dei bambini.
13 Ora non c`era pane in tutto il paese, perché la carestia
era molto grave: il paese d`Egitto e il paese di Canaan languivano
per la carestia.
14 Giuseppe raccolse tutto il denaro che si trovava nel paese
d`Egitto e nel paese di Canaan in cambio del grano che essi
acquistavano; Giuseppe consegnò questo denaro alla casa del
faraone.
15 Quando fu esaurito il denaro del paese di Egitto e del paese
di Canaan, tutti gli Egiziani vennero da Giuseppe a dire: "Dacci
il pane! Perché dovremmo morire sotto i tuoi occhi? Infatti
non c`è più denaro".
16 Rispose Giuseppe: "Cedetemi il vostro bestiame e io vi darò
pane in cambio del vostro bestiame, se non c`è più denaro".
1 7 Condussero dunque a Giuseppe il loro bestiame e Giuseppe
diede loro il pane in cambio dei cavalli e delle pecore, dei
buoi e degli asini; così in quell`anno li nutrì di pane in cambio
di tutto il loro bestiame.
18 Passato quell`anno, vennero a lui l`anno dopo e gli dissero:
"Non nascondiamo al mio signore che si è esaurito il denaro
e anche il possesso del bestiame è passato al mio signore, non
rimane più a disposizione del mio signore se non il nostro corpo
e il nostro terreno.
19 Perché dovremmo perire sotto i tuoi occhi, noi e la nostra
terra? Acquista noi e la nostra terra in cambio di pane e diventeremo
servi del faraone noi con la nostra terra; ma dacci di che seminare,
così che possiamo vivere e non morire e il suolo non diventi
un deserto!".
20 Allora Giuseppe acquistò per il faraone tutto il terreno
dell`Egitto, perché gli Egiziani vendettero ciascuno il proprio
campo, tanto infieriva su di loro la carestia. Così la terra
divenne proprietà del faraone.
21 Quanto al popolo, egli lo fece passare nelle città da un
capo all`altro della frontiera egiziana.
22 Soltanto il terreno dei sacerdoti egli non acquistò, perché
i sacerdoti avevano un`assegnazione fissa da parte del faraone
e si nutrivano dell`assegnazione che il faraone passava loro;
per questo non vendettero il loro terreno.
23 Giuseppe disse al popolo: "Vedete, io ho acquistato oggi
per il faraone voi e il vostro terreno. Eccovi il seme: seminate
il terreno.
24 Ma quando vi sarà il raccolto, voi ne darete un quinto al
faraone e quattro parti saranno vostre, per la semina dei campi,
per il nutrimento vostro e di quelli di casa vostra e per il
nutrimento dei vostri bambini".
25 Gli risposero: "Ci hai salvato la vita! Ci sia solo concesso
di trovar grazia agli occhi del mio signore e saremo servi del
faraone!".
26 Così Giuseppe fece di questo una legge che vige fino ad oggi
sui terreni d`Egitto, per la quale si deve dare la quinta parte
al faraone. Soltanto i terreni dei sacerdoti non divennero del
faraone.
27 Gli Israeliti intanto si stabilirono nel paese d`Egitto,
nel territorio di Gosen, ebbero proprietà e furono fecondi e
divennero molto numerosi.
28 Giacobbe visse nel paese d`Egitto diciassette anni e gli
anni della sua vita furono centoquarantasette.
29 Quando fu vicino il tempo della sua morte, Israele chiamò
il figlio Giuseppe e gli disse: "Se ho trovato grazia ai tuoi
occhi, metti la mano sotto la mia coscia e usa con me bontà
e fedeltà: non seppellirmi in Egitto!
30 Quando io mi sarò coricato con i miei padri, portami via
dall`Egitto e seppelliscimi nel loro sepolcro". Rispose: "Io
agirò come hai detto".
31 Riprese: "Giuramelo!". E glielo giurò; allora Israele si
prostrò sul capezzale del letto. |
48
1 His ita transactis, nuntiatum est Ioseph quod aegrotaret pater
suus. Et assumpsit secum duos filios Manasse et Ephraim.
2 Dictumque est seni: “ Ecce filius tuus Ioseph venit
ad te ”. Qui confortatus sedit in lectulo
3 et ingresso ad se ait: “ Deus omnipotens apparuit mihi
in Luza, quae est in terra Chanaan, benedixitque mihi
4 et ait: "Ego te augebo et multiplicabo et faciam te in multitudinem
populorum; daboque tibi terram hanc et semini tuo post te in
possessionem sempiternam".
5 Duo ergo filii tui, qui nati sunt tibi in terra Aegypti, antequam
huc venirem ad te, mei erunt: Ephraim et Manasses sicut Ruben
et Simeon reputabuntur mihi.
6 Reliquos autem, quos genueris post eos, tui erunt et nomine
fratrum suorum vocabuntur in possessionibus suis.
7 Mihi enim, quando veniebam de Paddanaram, mortua est Rachel
mater tua in terra Chanaan in ipso itinere, cum adhuc esset
spatium aliquod usque ad Ephratham, et sepelivi eam iuxta viam
Ephrathae, quae alio nomine appellatur Bethlehem ”.
8 Videns autem filios eius dixit ad eum: “ Qui sunt isti?
”.
9 Respondit: “ Filii mei sunt, quos donavit mihi Deus
in hoc loco ”. “ Adduc, inquit, eos ad me, ut benedicam
illis! ”.
10 Oculi enim Israel caligabant prae nimia senectute, et clare
videre non poterat. Applicitosque ad se deosculatus et circumplexus
eos
11 dixit ad filium suum: “ Non sum fraudatus aspectu tuo;
insuper ostendit mihi Deus semen tuum ”.
12 Cumque tulisset eos Ioseph de gremio patris, adoravit pronus
in terram.
13 Et posuit Ephraim ad dexteram suam, id est ad sinistram Israel,
Manassen vero in sinistra sua, ad dexteram scilicet patris;
applicuitque ambos ad eum.
14 Qui extendens manum dexteram, posuit super caput Ephraim
minoris fratris, sinistram autem super caput Manasse, qui maior
natu erat, commutans manus.
15 Benedixitque Iacob Ioseph et ait:
“ Deus, in cuius conspectu ambulaverunt
patres mei Abraham et Isaac,
Deus, qui pascit me ab adulescentia mea
usque in praesentem diem,
16 Angelus, qui eruit me de cunctis malis,
benedicat pueris istis!
Et invocetur super eos nomen meum,
nomina quoque patrum meorum Abraham et Isaac,
et crescant in multitudinem
super terram! ”.
17 Videns autem Ioseph quod posuisset pater suus dexteram manum
super caput Ephraim, graviter accepit et apprehensam manum patris
levare conatus est de capite Ephraim et transferre super caput
Manasse.
18 Dixitque ad patrem: “ Non ita convenit, pater, quia
hic est primogenitus; pone dexteram tuam super caput eius! ”.
19 Qui renuens ait: “ Scio, fili mi, scio; et iste quidem
erit in populos et multiplicabitur, sed frater eius minor maior
erit illo, et semen illius crescet in plenitudinem gentium ”.
20 Benedixitque eis in die illo dicens:
“ In te benedicet Israel atque dicet: "Faciat te Deus
sicut Ephraim et sicut Manasse!" ”.
Constituitque Ephraim ante Manassen.
21 Et ait ad Ioseph filium suum: “ En ego morior, et erit
Deus vobiscum reducetque vos ad terram patrum vestrorum.
22 Do tibi partem unam extra fratres tuos, quam tuli de manu
Amorraei in gladio et arcu meo ”. |
48
1 Dopo queste cose, fu riferito a Giuseppe: "Ecco, tuo padre
è malato!". Allora egli condusse con sé i due figli Manasse
ed Efraim.
2 Fu riferita la cosa a Giacobbe: "Ecco, tuo figlio Giuseppe
è venuto da te". Allora Israele raccolse le forze e si mise
a sedere sul letto.
3 Giacobbe disse a Giuseppe: "Dio onnipotente mi apparve a Luz,
nel paese di Canaan, e mi benedisse
4 dicendomi: Ecco, io ti rendo fecondo: ti moltiplicherò e ti
farò diventare un insieme di popoli e darò questo paese alla
tua discendenza dopo di te in possesso perenne.
5 Ora i due figli che ti sono nati nel paese d`Egitto prima
del mio arrivo presso di te in Egitto, sono miei: Efraim e Manasse
saranno miei come Ruben e Simeone.
6 Invece i figli che tu avrai generati dopo di essi, saranno
tuoi: saranno chiamati con il nome dei loro fratelli nella loro
eredità.
7 Quanto a me, mentre giungevo da Paddan, Rachele, tua madre,
mi morì nel paese di Canaan durante il viaggio, quando mancava
un tratto di cammino per arrivare a Efrata, e l`ho sepolta là
lungo la strada di Efrata, cioè Betlemme".
8 Israele vide i figli di Giuseppe e disse: "Chi sono questi?".
9 Giuseppe disse al padre: "Sono i figli che Dio mi ha dati
qui". Riprese: "Portameli perché io li benedica!".
10 Gli occhi di Israele erano offuscati dalla vecchiaia: non
poteva più distinguere. Giuseppe li avvicinò a lui, che li baciò
e li abbracciò.
11 Israele disse a Giuseppe: "Io non pensavo più di vedere la
tua faccia ed ecco, Dio mi ha concesso di vedere anche la tua
prole!".
12 Allora Giuseppe li ritirò dalle sue ginocchia e si prostrò
con la faccia a terra.
13 Li prese tutti e due, Efraim con la sua destra, alla sinistra
di Israele, e Manasse con la sua sinistra, alla destra di Israele,
e li avvicinò a lui.
14 Ma Israele stese la mano destra e la pose sul capo di Efraim,
che pure era il più giovane, e la sua sinistra sul capo di Manasse,
incrociando le braccia, benché Manasse fosse il primogenito.
15 E così benedisse Giuseppe: "Il Dio, davanti al quale hanno
camminato i miei padri Abramo e Isacco, il Dio che è stato il
mio pastore da quando esisto fino ad oggi,
16 l`angelo che mi ha liberato da ogni male, benedica questi
giovinetti! Sia ricordato in essi il mio nome e il nome dei
miei padri Abramo e Isacco e si moltiplichino in gran numero
in mezzo alla terra!".
17 Giuseppe notò che il padre aveva posato la destra sul capo
di Efraim e ciò gli spiacque. Prese dunque la mano del padre
per toglierla dal capo di Efraim e porla sul capo di Manasse.
18 Disse al padre: "Non così, padre mio: è questo il primogenito,
posa la destra sul suo capo!".
19 Ma il padre ricusò e disse: "Lo so, figlio mio, lo so: anch`egli
diventerà un popolo, anch`egli sarà grande, ma il suo fratello
minore sarà più grande di lui e la sua discendenza diventerà
una moltitudine di nazioni".
20 E li benedisse in quel giorno: "Di voi si servirà Israele
per benedire, dicendo: Dio ti renda come Efraim e come Manasse!".
Così pose Efraim prima di Manasse.
21 Quindi Israele disse a Giuseppe: "Ecco, io sto per morire,
ma Dio sarà con voi e vi farà tornare al paese dei vostri padri.
22 Quanto a me, io do a te, più che ai tuoi fratelli, un dorso
di monte, che io ho conquistato dalle mani degli Amorrei con
la spada e l`arco". |
49
1 Vocavit autem Iacob filios suos et ait eis: “ Congrega
mini, ut annuntiem, quae ventura sunt vobis in diebus novissimis.
2 Congregamini et audite, filii Iacob,
audite Israel patrem vestrum!
3 Ruben primogenitus meus,
tu fortitudo mea et principium roboris mei;
prior in dignitate, maior in robore!
4 Ebulliens sicut aqua non excellas,
quia ascendisti cubile patris tui
et maculasti stratum meum.
5 Simeon et Levi fratres,
vasa violentiae arma eorum.
6 In consilium eorum ne veniat anima mea,
et in coetu illorum non sit gloria mea;
quia in furore suo occiderunt virum
et in voluntate sua subnervaverunt tauros.
7 Maledictus furor eorum, quia pertinax,
et indignatio eorum, quia dura!
Dividam eos in Iacob
et dispergam eos in Israel.
8 Iuda, te laudabunt fratres tui;
manus tua in cervicibus inimicorum tuorum;
adorabunt te filii patris tui.
9 Catulus leonis Iuda:
a praeda, fili mi, ascendisti;
requiescens accubuit ut leo
et quasi leaena; quis suscitabit eum?
10 Non auferetur sceptrum de Iuda
et baculus ducis de pedibus eius,
donec veniat ille, cuius est,
et cui erit oboedientia gentium;
11 ligans ad vineam pullum suum
et ad vitem filium asinae suae,
lavabit in vino stolam suam
et in sanguine uvae pallium suum;
12 nigriores sunt oculi eius vino
et dentes eius lacte candidiores.
13 Zabulon in litore maris habitabit
et in statione navium,
pertingens usque ad Sidonem.
14 Issachar asinus fortis,
accubans inter caulas
15 vidit requiem quod esset bona,
et terram quod optima;
et supposuit umerum suum ad portandum
factusque est tributis serviens.
16 Dan iudicabit populum suum
sicut una tribuum Israel.
17 Fiat Dan coluber in via,
cerastes in semita,
mordens calcanea equi,
ut cadat ascensor eius retro.
18 Salutare tuum exspectabo, Domine!
19 Gad, latrones aggredientur eum,
ipse autem aggredietur calcaneum eorum.
20 Aser, pinguis panis eius,
et praebebit delicias regales.
21 Nephthali cerva emissa,
dans cornua pulchra.
22 Arbor fructifera Ioseph,
arbor fructifera super fontem:
rami transcendunt murum.
23 Sed exasperaverunt eum et iurgati sunt,
et adversati sunt illi habentes iacula.
24 Et confractus est arcus eorum,
et dissoluti sunt nervi brachiorum eorum
per manus Potentis Iacob,
per nomen Pastoris, Lapidis Israel.
25 Deus patris tui erit adiutor tuus,
et Omnipotens benedicet tibi
benedictionibus caeli desuper,
benedictionibus abyssi iacentis
deorsum,
benedictionibus uberum et vulvae.
26 Benedictiones patris tui confortatae sunt
super benedictiones montium aeternorum,
desiderium collium antiquorum;
fiant in capite Ioseph
et in vertice nazaraei inter fratres suos.
27 Beniamin lupus rapax;
mane comedet praedam
et vespere dividet spolia ”.
28 Omnes hi in tribubus Israel duodecim. Haec locutus est eis
pater suus benedixitque singulis benedictionibus propriis.
29 Et praecepit eis dicens: “ Ego congregor ad populum
meum; sepelite me cum patribus meis in spelunca Machpela, quae
est in agro Ephron Hetthaei
30 contra Mambre in terra Chanaan, quam emit Abraham cum agro
ab Ephron Hetthaeo in possessionem sepulcri;
31 ibi sepelierunt eum et Saram uxorem eius, ibi sepultus est
Isaac cum Rebecca coniuge sua, ibi et Lia condita iacet ”.
32 Finitisque mandatis, quibus filios instruebat, collegit pedes
suos super lectulum et obiit; appositusque est ad populum suum. |
49
1 Quindi Giacobbe chiamò i figli e disse: "Radunatevi, perché
io vi annunzi quello che vi accadrà nei tempi futuri.
2 Radunatevi e ascoltate, figli di Giacobbe, ascoltate Israele,
vostro padre!
3 Ruben, tu sei il mio primogenito, il mio vigore e la primizia
della mia virilità, esuberante in fierezza ed esuberante in
forza!
4 Bollente come l`acqua, tu non avrai preminenza, perchè hai
invaso il talamo di tuo padre e hai violato il mio giaciglio
su cui eri salito.
5 Simeone e Levi sono fratelli, strumenti di violenza sono i
loro coltelli.
6 Nel loro conciliabolo non entri l`anima mia, al loro convegno
non si unisca il mio cuore. Perchè con ira hanno ucciso gli
uomini e con passione hanno storpiato i tori.
7 Maledetta la loro ira, perché violenta, e la loro collera,
perché crudele! Io li dividerò in Giacobbe e li disperderò in
Israele.
8 Giuda, te loderanno i tuoi fratelli; la tua mano sarà sulla
cervice dei tuoi nemici; davanti a te si prostreranno i figli
di tuo padre.
9 Un giovane leone è Giuda: dalla preda, figlio mio, sei tornato;
si è sdraiato, si è accovacciato come un leone e come una leonessa;
chi oserà farlo alzare?
10 Non sarà tolto lo scettro da Giuda nè il bastone del comando
tra i suoi piedi, finchè verrà colui al quale esso appartiene
e a cui è dovuta l`obbedienza dei popoli.
11 Egli lega alla vite il suo asinello e a scelta vite il figlio
della sua asina, lava nel vino la veste e nel sangue dell`uva
il manto;
12 lucidi ha gli occhi per il vino e bianchi i denti per il
latte.
13 Zàbulon abiterà lungo il lido del mare e sarà l`approdo delle
navi, con il fianco rivolto a Sidòne.
14 Issacar è un asino robusto, accovacciato tra un doppio recinto.
15 Ha visto che il luogo di riposo era bello, che il paese era
ameno, ha piegato il dorso a portar la soma ed è stato ridotto
ai lavori forzati.
16 Dan giudicherà il suo popolo come ogni altra tribù d`Israele.
17 Sia Dan un serpente sulla strada, una vipera cornuta sul
sentiero, che morde i garretti del cavallo e il cavaliere cade
all`indietro.
18 Io spero nella tua salvezza, Signore!
19 Gad, assalito da un`orda, ne attacca la retroguardia.
20 Aser, il suo pane è pingue: egli fornisce delizie da re.
21 Neftali è una cerva slanciata che dá bei cerbiatti.
22 Germoglio di ceppo fecondo è Giuseppe; germoglio di ceppo
fecondo presso una fonte, i cui rami si stendono sul muro.
23 Lo hanno esasperato e colpito, lo hanno perseguitato i tiratori
di frecce.
24 Ma è rimasto intatto il suo arco e le sue braccia si muovon
veloci per le mani del Potente di Giacobbe, per il nome del
Pastore, Pietra d`Israele.
25 Per il Dio di tuo padre - egli ti aiuti! e per il Dio onnipotente
- egli ti benedica! Con benedizioni del cielo dall`alto, benedizioni
dell`abisso nel profondo, benedizioni delle mammelle e del grembo.
26 Le benedizioni di tuo padre sono
superiori alle benedizioni dei monti antichi, alle attrattive
dei colli eterni. Vengano sul capo di Giuseppe e sulla testa
del principe tra i suoi fratelli!
27 Beniamino è un lupo che sbrana: al mattino divora la preda
e alla sera spartisce il bottino.
28 Tutti questi formano le dodici tribù d`Israele, questo è
ciò che disse loro il padre, benedicendoli; egli benedisse ognuno
con una benedizione particolare.
29 Poi diede loro quest`ordine: "Io sto per essere riunito ai
miei antenati: seppellitemi presso i miei padri nella caverna
che è nel campo di Efron l`Hittita,
30 nella caverna che si trova nel campo di Macpela di fronte
a Mamre, nel paese di Canaan, quella che Abramo acquistò con
il campo di Efron l`Hittita come proprietà sepolcrale.
31 Là seppellirono Abramo e Sara sua moglie, là seppellirono
Isacco e Rebecca sua moglie e là seppellii Lia.
32 Quando Giacobbe ebbe finito di dare questo ordine ai figli,
ritrasse i piedi nel letto e spirò e fu riunito ai suoi antenati. |
50
1 Ioseph ruit super faciem patris flens et deosculans eum.
2 Praecepitque servis suis medicis, ut aromatibus condirent
patrem.
3 Quibus iussa explentibus, transierunt quadraginta dies; iste
quippe mos erat cadaverum conditorum. Flevitque eum Aegyptus
septuaginta diebus.
4 Et, expleto planctus tempore, locutus est Ioseph ad familiam
pharaonis: “ Si inveni gratiam in conspectu vestro, loquimini
in auribus pharaonis,
5 eo quod pater meus adiuraverit me dicens: "En morior; in sepulcro
meo, quod fodi mihi in terra Chanaan, sepelies me"; ascendam
nunc et sepeliam patrem meum ac revertar ”.
6 Dixitque ei pharao: “ Ascende et sepeli patrem tuum,
sicut adiuratus es ”.
7 Quo ascendente, ierunt cum eo omnes servi pharaonis, senes
domus eius cunctique maiores natu terrae Aegypti,
8 domus Ioseph cum fratribus suis, absque parvulis et gregibus
atque armentis, quae dereliquerant in terra Gessen.
9 Habuit quoque in comitatu currus et equites; et facta est
turba non modica.
10 Veneruntque ad Gorenatad (id est Aream rhamni), quae sita
est trans Iordanem; ubi celebrantes exsequias planctu magno
atque vehementi impleverunt septem dies.
11 Quod cum vidissent habitatores terrae Chanaan, dixerunt:
“ Planctus magnus est iste Aegyptiis ”; et idcirco
vocatum est nomen loci illius Abelmesraim (id est Planctus Aegypti).
12 Fecerunt ergo filii Iacob, sicut praeceperat eis;
13 et portantes eum in terram Chanaan sepelierunt eum in spelunca
Machpela, quam emerat Abraham cum agro in possessionem sepulcri
ab Ephron Hetthaeo contra faciem Mambre.
14 Reversusque est Ioseph in Aegyptum cum fratribus suis et
omni comitatu, sepulto patre.
15 Quo mortuo, timentes fratres eius et mutuo colloquentes:
“ Ne forte memor sit iniuriae, quam passus est, et reddat
nobis omne malum, quod fecimus ”,
16 mandaverunt ei dicentes: “ Pater tuus praecepit nobis,
antequam moreretur,
17 ut haec tibi verbis illius diceremus: "Obsecro, ut obliviscaris
sceleris fratrum tuorum et peccati atque malitiae, quam exercuerunt
in te". Nos quoque oramus, ut servis Dei patris tui dimittas
iniquitatem hanc ”. Quibus auditis, flevit Ioseph.
18 Veneruntque ad eum fratres sui et proni coram eo dixerunt:
“ Servi tui sumus ”.
19 Quibus ille respondit: “ Nolite timere. Num Dei possumus
resistere voluntati?
20 Vos cogitastis de me malum; sed Deus vertit illud in bonum,
ut exaltaret me, sicut in praesentiarum cernitis, et salvos
faceret multos populos.
21 Nolite timere: ego pascam vos et parvulos vestros ”.
Consolatusque est eos et blande ac leniter est locutus.
22 Et habitavit in Aegypto cum omni domo patris sui; vixitque
centum decem annis
23 et vidit Ephraim filios usque ad tertiam generationem; filii
quoque Machir filii Manasse nati sunt in genibus Ioseph.
24 Quibus transactis, locutus est fratribus suis: “ Post
mortem meam Deus visitabit vos et ascendere vos faciet de terra
ista ad terram, quam iuravit Abraham, Isaac et Iacob ”.
25 Cumque adiurasset eos atque dixisset: “ Deus visitabit
vos; asportate ossa mea vobiscum de loco isto ”,
26 mortuus est, expletis centum decem vitae suae annis. Et conditus
aromatibus repositus est in loculo in Aegypto. |
50
1 Allora Giuseppe si gettò sulla faccia di suo padre, pianse
su di lui e lo baciò.
2 Quindi Giuseppe ordinò ai suoi medici di imbalsamare suo padre.
I medici imbalsamarono Israele
3 e vi impiegarono quaranta giorni, perché tanti ne occorrono
per l`imbalsamazione. Gli Egiziani lo piansero settanta giorni.
4 Passati i giorni del lutto, Giuseppe parlò alla casa del faraone:
"Se ho trovato grazia ai vostri occhi, vogliate riferire agli
orecchi del faraone queste parole:
5 Mio padre mi ha fatto giurare: Ecco, io sto per morire: tu
devi seppellirmi nel sepolcro che mi sono scavato nel paese
di Canaan. Ora, possa io andare a seppellire mio padre e tornare".
6 Il faraone rispose: "Và e seppellisci tuo padre com`egli ti
ha fatto giurare".
7 Giuseppe andò dunque a seppellire suo padre e con lui andarono
tutti i ministri del faraone, gli anziani della sua casa, tutti
gli anziani del paese d`Egitto,
8 tutta la casa di Giuseppe e i suoi fratelli e la casa di suo
padre. Soltanto i loro bambini e i loro greggi e i loro armenti
essi lasciarono nel paese di Gosen.
9 Andarono con lui anche i carri da guerra e la cavalleria,
così da formare una carovana imponente.
10 Quando arrivarono all`Aia di Atad, che è al di là del Giordano,
fecero un lamento molto grande e solenne eGiuseppe celebrò per
suo padre un lutto di sette giorni.
11 I Cananei che abitavano il paese videro il lutto alla Aia
di Atad e dissero: "E` un lutto grave questo per gli Egiziani".
Per questo la si chiamò Abel-Mizraim, che si trova al di là
del Giordano.
12 I suoi figli fecero per lui così come aveva loro comandato.
13 I suoi figli lo portarono nel paese di Canaan e lo seppellirono
nella caverna del campo di Macpela, quel campo che Abramo aveva
acquistato, come proprietà sepolcrale, da Efron l`Hittita, e
che si trova di fronte a Mamre.
14 Dopo aver sepolto suo padre, Giuseppe tornò in Egitto insieme
con i suoi fratelli e con quanti erano andati con lui a seppellire
suo padre.
15 Ma i fratelli di Giuseppe cominciarono ad aver paura, dato
che il loro padre era morto, e dissero: "Chissà se Giuseppe
non ci tratterà da nemici e non ci renderà tutto il male che
noi gli abbiamo fatto?".
16 Allora mandarono a dire a Giuseppe: "Tuo padre prima di morire
ha dato quest`ordine:
17 Direte a Giuseppe: Perdona il delitto dei tuoi fratelli e
il loro peccato, perché ti hanno fatto del male! Perdona dunque
il delitto dei servi del Dio di tuo padre!". Giuseppe pianse
quando gli si parlò così.
18 E i suoi fratelli andarono e si gettarono a terra davanti
a lui e dissero: "Eccoci tuoi schiavi!".
19 Ma Giuseppe disse loro: "Non temete. Sono io forse al posto
di Dio?
20 Se voi avevate pensato del male contro di me, Dio ha pensato
di farlo servire a un bene, per compiere quello che oggi si
avvera: far vivere un popolo numeroso.
21 Dunque non temete, io provvederò al sostentamento per voi
e per i vostri bambini". Così li consolò e fece loro coraggio.
22 Giuseppe con la famiglia di suo padre abitò in Egitto; egli
visse centodieci anni.
23 Così Giuseppe vide i figli di Efraim fino alla terza generazione
e anche i figli di Machir, figlio di Manasse, nacquero sulle
ginocchia di Giuseppe.
24 Poi Giuseppe disse ai fratelli: "Io sto per morire, ma Dio
verrà certo a visitarvi e vi farà uscire da questo paese verso
il paese ch`egli ha promesso con giuramento ad Abramo, a Isacco
e a Giacobbe".
25 Giuseppe fece giurare ai figli di Israele così: "Dio verrà
certo a visitarvi e allora voi porterete via di qui le mie ossa".
26 Giuseppe morì all`età di centodieci anni; lo imbalsamarono
e fu posto in un sarcofago in Egitto |
| |
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
Attenzione:
l'utilizzo del presente modulo non comporta la registrazione di
alcuna informazione. |
| |
|
 |
Grazie
per la visita:
pagine viste dal 20.02.06
|
|
|
|
Realizzato
da Luca, Catia, Mariuccia e Antonio.
Ottimizzato per Internet Explorer e Mozilla Firefox, risoluzione consigliata
800*600 - 1024*768 pixel.
Tutti i diritti riservati. |
|