Ego sum Qui sum.
Liber secundus Samuelis
9 10
11 12 13
14 15 16
|
|
Libro II di Samuele
9 10
11 12 13
14 15 16
|
9
1 Et dixit David: “ Putasne est aliquis, qui remanserit
adhuc de domo Saul, ut faciam cum eo misericordiam propter
Ionathan? ”.
2 Erat autem de domo Saul servus nomine Siba; quem cum vocasset
rex ad se, dixit ei: “ Tune es Siba? ”. Et ille
respondit: “ Ego sum, servus tuus ”.
3 Et ait rex: “ Num superest aliquis de domo Saul, ut
faciam cum eo misericordiam Dei? ”. Dixitque Siba regi:
“ Superest filius Ionathan, debilis pedibus ”.
4 “ Ubi, inquit, est? ”. Et Siba ad regem: “
Ecce, ait, in domo est Machir filii Ammiel in Lodabar ”.
5 Misit ergo rex David et tulit eum de domo Machir filii Ammiel
de Lodabar.
6 Cum autem venisset Meribbaal filius Ionathan filii Saul
ad David, corruit in faciem suam et adoravit. Dixitque David:
“ Meribbaal ”. Qui respondit: “Adsum servus
tuus ”.
7 Et ait ei David: “Ne timeas, quia faciens faciam in
te misericordiam propter Ionathan patrem tuum; et restituam
tibi omnes agros Saul patris tui, et tu comedes panem in mensa
mea semper ”.
8 Qui adorans eum dixit: “ Quis ego sum servus tuus,
quoniam respexisti super canem mortuum similem mei? ”.
9 Vocavit itaque rex Sibam puerum Saul et dixit ei: “Omnia,
quaecumque fuerunt Saul et universae domui eius, do filio
domini tui.
10 Operare igitur ei terram, tu et filii tui et servi tui,
et, quod inferes, sit cibus domui domini tui, quo alantur;
Meribbaal autem filius domini tui comedet semper panem super
mensam meam ”. Erant autem Sibae quindecim filii et
viginti servi.
11 Dixitque Siba ad regem: “ Sicut iussisti, domine
mi rex, servo tuo, sic faciet servus tuus ”. Meribbaal
autem comedebat super mensam eius quasi unus de filiis regis.
12 Habebat autem Meribbaal filium parvulum nomine Micha; omnes
vero, qui habitabant in domo Sibae, serviebant Meribbaal.
13 Porro Meribbaal habitabat in Ierusalem, quia de mensa regis
iugiter vescebatur; et erat claudus utroque pede. |
9
1 Davide disse: "E` forse rimasto qualcuno della casa di Saul,
a cui io possa fare del bene a causa di Giònata?".
2 Ora vi era un servo della casa di Saul, chiamato Ziba, che
fu fatto venire presso Davide. Il re gli chiese: "Sei tu Ziba?".
Quegli rispose: "Sì".
3 Il re gli disse: "Non c`è più nessuno della casa di Saul,
a cui io possa usare la misericordia di Dio?". Ziba rispose
al re: "Vi è ancora un figlio di Giònata storpio dei piedi".
4 Il re gli disse: "Dov`è ?". Ziba rispose al re: "E` in casa
di Machir figlio di Ammiel a Lodebar".
5 Allora il re lo mandò a prendere in casa di Machir figlio
di Ammiel a Lodebar.
6 Merib-Baal figlio di Giònata, figlio di Saul, venne da Davide,
si gettò con la faccia a terra e si prostrò davanti a lui.
Davide disse: "Merib-Baal!". Rispose:
"Ecco il tuo servo!"
7 Davide gli disse: "Non temere, perché voglio trattarti con
bontà per amore di Giònata tuo padre e ti restituisco tutti
i campi di Saul tuo avo e tu mangerai sempre alla mia tavola".
8 Merib-Baal si prostrò e disse: "Che cos`è il tuo servo,
perché tu prenda in considerazione un cane morto come sono
io?".
9 Allora il re chiamò Ziba servo di Saul e gli disse: "Quanto
apparteneva a Saul e a tutta la sua casa, io lo dò al figlio
del tuo Signore.
10 Tu dunque con i figli e gli schiavi lavorerai per lui la
terra e ne raccoglierai i prodotti, perché abbia pane e nutrimento
la casa del tuo signore; quanto a Merib-Baal figlio del tuo
signore, mangerà sempre alla mia tavola". Ora Ziba aveva quindici
figli e venti schiavi.
11 Ziba disse al re: "Il tuo servo farà quanto il re mio signore
ordina al suo servo". Merib-Baal dunque mangiava alla tavola
di Davide come uno dei figli del re.
12 Merib-Baal aveva un figlioletto chiamato Mica; tutti quelli
che stavano in casa di Ziba erano al servizio di Merib-Baal.
13 Ma Merib-Baal abitava in Gerusalemme perché mangiava sempre
alla tavola del re. Era storpio di ambedue i piedi. |
10
1 Factum est autem post haec, ut moreretur rex filiorum Ammon,
et regnaret Hanon filius eius pro eo.
2 Dixitque David: “ Faciam misericordiam cum Hanon filio
Naas, sicut fecit pater eius mecum misericordiam ”.
Misit ergo David consolans eum per servos suos super patris
interitu. Cum autem venissent servi David in terram filiorum
Ammon,
3 dixerunt principes filiorum Ammon ad Hanon dominum suum:
“ Putas quod propter honorem patris tui David miserit
ad te consolatores; et non ideo, ut investigaret et exploraret
civitatem et everteret eam, misit David servos suos ad te?
”.
4 Tulit itaque Hanon servos David rasitque dimidiam partem
barbae eorum et praecidit vestes eorum medias usque ad nates
et dimisit eos.
5 Quod cum nuntiatum esset David, misit in occursum eorum
— erant enim viri confusi turpiter valde — et
mandavit eis David: “ Manete Iericho, donec crescat
barba vestra, et tunc revertimini ”.
6 Videntes autem filii Ammon quod exosos se fecissent David,
miserunt et conduxerunt mercede a Syria Bethrohob et a Syria
Soba viginti milia peditum et a rege Maacha mille viros et
a viris Tob duodecim milia virorum.
7 Quod cum audisset David, misit Ioab et omnem exercitum,
viros fortissimos.
8 Egressi sunt ergo filii Ammon et direxerunt aciem ante ipsum
introitum portae; Syri autem Soba et Rohob et viri Tob et
Maacha seorsum erant in campo.
9 Videns igitur Ioab quod praeparatum esset adversum se proelium
et ex adverso et post tergum, elegit ex omnibus electis Israel
et instruxit aciem contra Syros;
10 reliquam autem partem populi tradidit Abisai fratri suo,
qui direxit aciem adversus filios Ammon.
11 Et ait Ioab: “ Si praevaluerint adversum me Syri,
eris mihi in adiutorium; si autem filii Ammon praevaluerint
adversum te, auxiliabor tibi.
12 Esto vir fortis, et fortiter agamus pro populo nostro et
civitatibus Dei nostri; Dominus autem faciet, quod bonum est
in conspectu suo ”.
13 Iniit itaque Ioab et populus, qui erat cum eo, certamen
contra Syros, qui fugerunt a facie eius.
14 Filii autem Ammon videntes quod fugissent Syri, fugerunt
et ipsi a facie Abisai et ingressi sunt civitatem. Reversusque
est Ioab a filiis Ammon et venit Ierusalem.
15 Videntes igitur Syri quoniam corruissent coram Israel,
congregati sunt pariter.
16 Misitque Adadezer et eduxit Syros, qui erant trans fluvium,
et venerunt in Elam; Sobach autem magister militiae Adadezer
erat princeps eorum.
17 Quod cum nuntiatum esset David, contraxit omnem Israelem
et transivit Iordanem venitque in Elam. Et direxerunt aciem
Syri ex adverso David et pugnaverunt contra eum.
18 Fugeruntque Syri a facie Israel; et occidit David de Syris
septingentos currus et quadraginta milia peditum et Sobach
principem militiae percussit, qui ibi mortuus est.
19 Videntes autem universi reges, qui erant in praesidio Adadezer,
se victos esse ab Israel, fecerunt pacem cum Israel et servierunt
eis. Timueruntque Syri auxilium praebere ultra filiis Ammon. |
10
1 Dopo il re degli Ammoniti morì e Canun suo figlio regnò
al suo posto.
2 Davide disse: "Io voglio usare a Canun figlio di Nacàs la
benevolenza che suo padre usò a me". Davide mandò alcuni suoi
ministri a fargli le condoglianze per suo padre. Ma quando
i ministri di Davide furono giunti nel paese degli Ammoniti,
3 i capi degli Ammoniti dissero a Canun, loro signore: "Credi
tu che Davide ti abbia mandato consolatori per onorare tuo
padre? Non ha piuttosto mandato da te i suoi ministri per
esplorare la città, per spiarla e distruggerla?".
4 Allora Canun prese i ministri di Davide, fece loro radere
la metà della barba e tagliare le vesti a metà fino alle natiche,
poi li lasciò andare.
5 Quando fu informato della cosa, Davide mandò alcuni incontro
a loro, perché quegli uomini erano pieni di vergogna. Il re
fece dire loro: "Restate a Gerico finché vi sia cresciuta
di nuovo la barba, poi tornerete".
6 Gli Ammoniti, vedendo che si erano attirati l`odio di Davide,
mandarono a prendere al loro soldo ventimila fanti degli Aramei
di Bet-Recob e degli Aramei di Zoba, mille uomini del re di
Maaca e dodicimila uomini della gente di Tob.
7 Quando Davide sentì questo, inviò contro di loro Ioab con
tutto l`esercito dei prodi.
8 Gli Ammoniti uscirono e si schierarono in battaglia all`ingresso
della porta della città, mentre gli Aramei di Zoba e di Recob
e la gente di Tob e di Maaca stavano soli nella campagna.
9 Ioab vide che quelli erano pronti ad attaccarlo di fronte
e alle spalle. Scelse allora un corpo tra i migliori Israeliti,
lo schierò in ordine di battaglia contro gli Aramei
10 e affidò il resto del popolo al fratello Abisai, per tener
testa agli Ammoniti.
11 Disse ad Abisai: "Se gli Aramei sono più forti di me, tu
mi verrai in aiuto; se invece gli Ammoniti sono più forti
di te, verrò io in tuo aiuto.
12 Abbi coraggio e dimostriamoci forti per il nostro popolo
e per le città del nostro Dio. Il Signore faccia quello che
a lui piacerà".
13 Poi Ioab con la gente che aveva con sé avanzò per attaccare
gli Aramei, i quali fuggirono davanti a lui.
14 Quando gli Ammoniti videro che gli Aramei erano fuggiti,
fuggirono anch`essi davanti ad Abisai e rientrarono nella
città. Allora Ioab tornò dalla spedizione contro gli Ammoniti
e venne a Gerusalemme.
15 Gli Aramei, vedendo che erano stati battuti da Israele,
si riunirono insieme.
16 Adad-Ezer mandò messaggeri e schierò in campo gli Aramei
che abitavano oltre il fiume e quelli giunsero a Chelam con
alla testa Sobak, capo dell`esercito di Adad-Ezer.
17 La cosa fu riferita a Davide, che radunò tutto Israele,
passò il Giordano e giunse a Chelàm. Gli Aramei si schierarono
in battaglia contro Davide.
18 Ma gli Aramei fuggirono davanti a Israele: Davide uccise
agli Aramei settecento pariglie di cavalli e quarantamila
cavalieri; battè anche Sobak capo del loro esercito, che morì
in quel luogo.
19 Quando tutti i re vassalli di Adad-Ezer si videro sconfitti
da Israele, fecero pace con Israele e gli rimasero sottoposti.
Gli Aramei non osarono più venire in aiuto degli Ammoniti.
|
11
1 Factum est autem vertente anno, eo tempore quo solent reges
ad bella procedere, misit David Ioab et servos suos cum eo
et universum Israel, et vastaverunt filios Ammon et obsederunt
Rabba; David autem remansit in Ierusalem.
2 Et factum est vespere, ut surgeret David de strato suo et
deambularet in solario domus regiae. Viditque de solario mulierem
se lavantem; erat autem mulier pulchra valde.
3 Misit ergo rex et requisivit quae esset mulier; nuntiatumque
ei est quod ipsa esset Bethsabee filia Eliam uxor Uriae Hetthaei.
4 Missis itaque David nuntiis, tulit eam; quae cum ingressa
esset ad illum, dormivit cum ea, quae se sanctificaverat ab
immunditia sua. Et reversa est domum suam.
5 cum autem concepisset, mittens nuntiavit David et ait: “Concepi
”.
6 Misit autem David ad Ioab dicens: “ Mitte ad me Uriam
Hetthaeum ”. Misitque Ioab Uriam ad David,
7 et venit Urias ad David. Quaesivitque David quam recte ageret
Ioab et populus, et quomodo administraretur bellum;
8 et dixit David ad Uriam: “ Descende in domum tuam
et lava pedes tuos ”. Et egressus est Urias de domo
regis; secutusque est eum cibus regius.
9 Dormivit autem Urias ante portam domus regiae cum aliis
servis domini sui et non descendit ad domum suam.
10 Nuntiatumque est David a dicentibus: “ Non ivit Urias
ad domum suam ”. Et ait David ad Uriam: “ Numquid
non de via venisti? Quare non descendisti ad domum tuam? ”.
11 Et ait Urias ad David: “ Arca et Israel et Iuda habitant
in papilionibus, et dominus meus Ioab et servi domini mei
super faciem terrae manent; et ego ingrediar domum meam, ut
comedam et bibam et dormiam cum uxore mea? Per salutem tuam
et per salutem animae tuae, non faciam rem hanc! ”.
12 Ait ergo David ad Uriam: “ Mane hic etiam hodie,
et cras dimittam te ”. Mansit Urias in Ierusalem die
illa et altera.
13 Vocavit enim eum David, ut comederet coram se et biberet,
et inebriavit eum. Qui egressus vespere dormivit in strato
suo cum servis domini sui et in domum suam non descendit.
14 Factum est ergo mane, et scripsit David epistulam ad Ioab
misitque per manum Uriae
15 scribens in epistula: “ Ponite Uriam in prima acie,
ubi fortissimum est proelium, et recedite ab eo, ut percussus
intereat ”.
16 Igitur cum Ioab obsideret urbem, posuit Uriam in loco,
quo sciebat viros esse fortissimos.
17 Egressique viri de civitate bellabant adversum Ioab; et
ceciderunt de populo, de servis David, et mortuus est etiam
Urias Hetthaeus.
18 Misit itaque Ioab et nuntiavit David omnia de proelio;
19 praecepitque nuntio dicens: “ Cum compleveris universos
sermones proelii ad regem,
20 si eum videris indignari et dixerit: “Quare accessistis
ad urbem, ut proeliaremini? An ignorabatis quod desuper ex
muro tela mittantur?
21 Quis percussit Abimelech filium Ierobbaal? Nonne mulier
misit super eum molam versatilem de muro, et mortuus est in
Thebes? Quare iuxta murum accessistis?”, dices: Etiam
servus tuus Urias Hetthaeus occubuit ”.
22 Abiit ergo nuntius et venit et narravit David omnia, quae
ei praeceperat Ioab.
23 Et dixit nuntius ad David: “ Quia praevaluerunt adversum
nos viri et egressi sunt ad nos in agrum, nos, facto impetu,
persecuti eos sumus usque ad portam civitatis.
24 Et direxerunt iacula sagittarii ad servos tuos ex muro
desuper; mortuique sunt de servis regis, quin etiam servus
tuus Urias Hetthaeus mortuus est ”.
25 Et dixit David ad nuntium: “ Haec dices Ioab: Non
te affligat ista res; varius enim eventus est belli, et nunc
hunc, nunc illum consumit gladius; corrobora proelium tuum
adversus urbem, ut destruas eam. Et tu conforta eum ”.
26 Audivit autem uxor Uriae quod mortuus esset Urias vir suus
et planxit eum.
27 Transactoque luctu, misit David et introduxit eam domum
suam, et facta est ei uxor peperitque ei filium. Et displicuit,
quod fecerat David, coram Domino |
11
1 L`anno dopo, al tempo in cui i re sogliono andare in guerra,
Davide mandò Ioab con i suoi servitori e con tutto Israele
a devastare il paese degli Ammoniti; posero l`assedio a Rabba
mentre Davide rimaneva a Gerusalemme.
2 Un tardo pomeriggio Davide, alzatosi dal letto, si mise
a passeggiare sulla terrazza della reggia. Dall`alto di quella
terrazza egli vide una donna che faceva il bagno: la donna
era molto bella di aspetto.
3 Davide mandò a informarsi chi fosse la donna. Gli fu detto:
"E` Betsabea figlia di Eliam, moglie di Uria l`Hittita".
4 Allora Davide mandò messaggeri a prenderla. Essa andò da
lui ed egli giacque con lei, che si era appena purificata
dalla immondezza. Poi essa tornò a casa.
5 La donna concepì e fece sapere a Davide: "Sono incinta".
6 Allora Davide mandò a dire a Ioab: "Mandami Uria l`Hittita".
Ioab mandò Uria da Davide.
7 Arrivato Uria, Davide gli chiese come stessero Ioab e la
truppa e come andasse la guerra.
8 Poi Davide disse a Uria: "Scendi a casa tua e làvati i piedi".
Uria uscì dalla reggia e gli fu mandata dietro una portata
della tavola del re.
9 Ma Uria dormì alla porta della reggia con tutti i servi
del suo signore e non scese a casa sua.
10 La cosa fu riferita a Davide e gli fu detto: "Uria non
è sceso a casa sua". Allora Davide disse a Uria: "Non vieni
forse da un viaggio? Perché dunque non sei sceso a casa tua?".
11 Uria rispose a Davide: "L`arca, Israele e Giuda abitano
sotto le tende, Ioab mio signore e la sua gente sono accampati
in aperta campagna e io dovrei entrare in casa mia per mangiare
e bere e per dormire con mia moglie? Per la tua vita e per
la vita della tua anima, io non farò tal cosa!".
12 Davide disse ad Uria: "Rimani qui anche oggi e domani ti
lascerò partire". Così Uria rimase a Gerusalemme quel giorno
e il seguente.
13 Davide lo invitò a mangiare e a bere con sé e lo fece ubriacare;
la sera Uria uscì per andarsene a dormire sul suo giaciglio
con i servi del suo signore e non scese a casa sua.
14 La mattina dopo, Davide scrisse una lettera a Ioab e gliela
mandò per mano di Uria.
15 Nella lettera aveva scritto così: "Ponete Uria in prima
fila, dove più ferve la mischia; poi ritiratevi da lui perché
resti colpito e muoia".
16 Allora Ioab, che assediava la città, pose Uria nel luogo
dove sapeva che il nemico aveva uomini valorosi.
17 Gli uomini della città fecero una sortita e attaccarono
Ioab; caddero parecchi della truppa e degli ufficiali di Davide
e perì anche Uria l`Hittita.
18 Ioab inviò un messaggero a Davide per informarlo circa
la battaglia
19 e diede al messaggero quest`ordine: "Quando avrai finito
di raccontare al re quanto è successo nella battaglia,
20 se il re andasse in collera e ti dicesse: Perché vi siete
avvicinati così alla città per dar battaglia? Non sapevate
che avrebbero tirato dall`alto delle mura?
21 Chi ha ucciso Abimelech figlio di Ierub-Baal? Non fu forse
una donna che gli gettò addosso un pezzo di macina dalle mura,
così che egli morì a Tebez? Perché vi siete avvicinati così
alle mura? tu digli allora: Anche il tuo servo Uria l`Hittita
è morto".
22 Il messaggero dunque partì e, quando fu arrivato, riferì
a Davide quanto Ioab lo aveva incaricato di dire.
23 Il messaggero rispose a Davide: "Perché i nemici avevano
avuto vantaggio su di noi e avevano fatto una sortita contro
di noi nella campagna; ma noi fummo loro addosso fino alla
porta della città;
24 allora gli arcieri tirarono sulla tua gente dall`alto delle
mura e parecchi della gente del re perirono. Anche il tuo
servo Uria l`Hittita è morto".
25 Allora Davide disse al messaggero: "Riferirai a Ioab: Non
ti affligga questa cosa, perché la spada divora or qua or
là; rinforza l`attacco contro la città e distruggila. E tu
stesso fagli coraggio".
26 La moglie di Uria, saputo che Uria suo marito era morto,
fece il lamento per il suo signore.
27 Passati i giorni del lutto, Davide la mandò a prendere
e l`accolse nella sua casa. Essa diventò sua moglie e gli
partorì un figlio. Ma ciò che Davide aveva fatto era male
agli occhi del Signore. |
12
1 Misit ergo Dominus Nathan ad David. Qui cum venisset ad
eum, dixit ei: “ Duo viri erant in civitate una, unus
dives et alter pauper.
2 Dives habebat oves et boves plurimos valde.
3 Pauper autem nihil habebat omnino praeter ovem unam parvulam,
quam emerat et nutrierat, et quae creverat apud eum cum filiis
eius simul de pane illius comedens et de calice eius bibens
et in sinu illius dormiens; eratque illi sicut filia.
4 Cum autem peregrinus quidam venisset ad divitem, parcens
ille sumere de ovibus et de bobus suis, ut exhiberet convivium
peregrino illi, qui venerat ad se, tulit ovem viri pauperis
et praeparavit cibos homini, qui venerat ad se ”.
5 Iratus autem indignatione David adversus hominem illum nimis
dixit ad Nathan: “ Vivit Dominus, quoniam filius mortis
est vir, qui fecit hoc;
6 ovem reddet in quadruplum, eo quod fecerit istud et non
pepercerit ”.
7 Dixit autem Nathan ad David: “ Tu es ille vir! Haec
dicit Dominus, Deus Israel: Ego unxi te in regem super Israel
et ego erui te de manu Saul;
8 et dedi tibi domum domini tui et uxores domini tui in sinu
tuo dedique tibi domum Israel et Iudae et, si parva sunt ista,
adiciam tibi multo maiora.
9 Quare ergo contempsisti verbum Domini, ut faceres malum
in conspectu eius? Uriam Hetthaeum percussisti gladio et uxorem
illius accepisti uxorem tibi et interfecisti eum gladio filiorum
Ammon.
10 Quam ob rem non recedet gladius de domo tua usque in sempiternum,
eo quod despexeris me et tuleris uxorem Uriae Hetthaei, ut
esset uxor tua.
11 Itaque haec dicit Dominus: Ecce ego suscitabo super te
malum de domo tua et tollam uxores tuas in oculis tuis et
dabo proximo tuo, et dormiet cum uxoribus tuis in oculis solis
huius.
12 Tu enim fecisti abscondite; ego vero faciam istud in conspectu
omnis Israel et in conspectu solis ”.
13 Et dixit David ad Nathan: “ Peccavi Domino ”.
Dixitque Nathan ad David: “ Dominus quoque transtulit
peccatum tuum; non morieris.
14 Verumtamen quoniam blasphemare fecisti inimicos Domini
propter hoc, filius, qui natus est tibi, morte morietur ”.
15 Et reversus est Nathan domum suam.
Percussitque Dominus parvulum, quem peperat uxor Uriae David,
et graviter aegrotavit;
16 deprecatusque est David Dominum pro parvulo et ieiunavit
David ieiunio et ingressus domum pernoctabat iacens super
terram.
17 Steterunt autem seniores domus eius iuxta eum cogentes
eum, ut surgeret de terra; qui noluit neque comedit cum eis
cibum.
18 Accidit autem die septima, ut moreretur infans. Timueruntque
servi David nuntiare ei quod mortuus esset parvulus; dixerunt
enim: “ Ecce, cum parvulus adhuc viveret, loquebamur
ad eum, et non audiebat vocem nostram. Nunc quomodo dicemus:
“Mortuus est puer”? Peius patrabit! ”.
19 Cum ergo vidisset David servos suos mussitantes, intellexit
quod mortuus esset infantulus dixitque ad servos suos: “
Num mortuus est puer? ”. Qui responderunt ei: “
Mortuus est ”.
20 Surrexit igitur David de terra et lotus unctusque est;
cumque mutasset vestem, ingressus est domum Domini et adoravit
et venit in domum suam petivitque, ut ponerent ei panem, et
comedit.
21 Dixerunt autem ei servi sui: “ Quid est quod fecisti?
Propter infantem, cum adhuc viveret, ieiunasti et flebas;
mortuo autem puero, surrexisti et comedisti panem ”.
22 Qui ait: “ Propter infantem, dum adhuc viveret, ieiunavi
et flevi. Dicebam enim: Quis scit, si forte miserebitur mei
Dominus, et vivet infans?
23 Nunc autem, quia mortuus est, quare ieiuno? Numquid potero
revocare eum amplius? Ego vadam magis ad eum, ille vero non
revertetur ad me ”.
24 Et consolatus est David Bethsabee uxorem suam ingressusque
ad eam dormivit cum ea, quae genuit filium; et vocavit nomen
eius Salomon. Et Dominus dilexit eum
25 misitque in manu Nathan prophetae et vocavit nomen eius
Iedidia (id est Amabilis Domino) propter Dominum.
26 Igitur pugnavit Ioab contra Rabba filiorum Ammon et expugnavit
urbem regiam.
27 Misitque Ioab nuntios ad David dicens: “ Dimicavi
adversum Rabba et cepi urbem aquarum;
28 nunc igitur congrega reliquam partem populi et obside civitatem
et cape eam, ne, cum a me capta fuerit urbs, nomine meo vocetur
”.
29 Congregavit itaque David omnem populum et profectus est
adversum Rabba; cumque dimicasset, cepit eam.
30 Et tulit diadema Melchom de capite eius, pondo auri talentum,
habens gemmam pretiosissimam, quod venit super caput David.
Sed et praedam civitatis asportavit multam valde,
31 populum quoque eius educens condemnavit ad operam lapicidinarum
et ad secures et dolabras ferreas et transtulit eos ad opus
laterum; sic fecit universis civitatibus filiorum Ammon. Et
reversus est David et omnis exercitus Ierusalem. |
12
1 Il Signore mandò il profeta Natan a Davide e Natan andò
da lui e gli disse: "Vi erano due uomini nella stessa città,
uno ricco e l`altro povero.
2 Il ricco aveva bestiame minuto e grosso in gran numero;
3 ma il povero non aveva nulla, se non una sola pecorella
piccina che egli aveva comprata e allevata; essa gli era cresciuta
in casa insieme con i figli, mangiando il suo pane, bevendo
alla sua coppa e dormendo sul suo seno; era per lui come una
figlia.
4 Un ospite di passaggio arrivò dall`uomo ricco e questi,
risparmiando di prendere dal suo bestiame minuto e grosso,
per preparare una vivanda al viaggiatore che era capitato
da lui portò via la pecora di quell`uomo povero e ne preparò
una vivanda per l`ospite venuto da lui".
5 L`ira di Davide si scatenò contro quell`uomo e disse a Natan:
"Per la vita del Signore, chi ha fatto questo merita la morte.
6 Pagherà quattro volte il valore della pecora, per aver fatto
una tal cosa e non aver avuto pietà".
7 Allora Natan disse a Davide: "Tu sei quell`uomo! Così dice
il Signore, Dio d`Israele: Io ti ho unto re d`Israele e ti
ho liberato dalle mani di Saul,
8 ti ho dato la casa del tuo padrone e ho messo nelle tue
braccia le donne del tuo padrone, ti ho dato la casa di Israele
e di Giuda e, se questo fosse troppo poco, io vi avrei aggiunto
anche altro.
9 Perché dunque hai disprezzato la parola del Signore, facendo
ciò che è male ai suoi occhi? Tu hai colpito di spada Uria
l`Hittita, hai preso in moglie la moglie sua e lo hai ucciso
con la spada degli Ammoniti.
10 Ebbene, la spada non si allontanerà mai dalla tua casa,
poiché tu mi hai disprezzato e hai preso in moglie la moglie
di Uria l`Hittita.
11 Così dice il Signore: Ecco io sto per suscitare contro
di te la sventura dalla tua stessa casa; prenderò le tue mogli
sotto i tuoi occhi per darle a un tuo parente stretto, che
si unirà a loro alla luce di questo sole;
12 poiché tu l`hai fatto in segreto, ma io farò questo davanti
a tutto Israele e alla luce del sole".
13 Allora Davide disse a Natan: "Ho peccato contro il Signore!".
Natan rispose a Davide: "Il Signore ha perdonato il tuo peccato;
tu non morirai.
14 Tuttavia, poiché in questa cosa tu hai insultato il Signore
(l`insulto sia sui nemici suoi), il figlio che ti è nato dovrà
morire". Natan tornò a casa.
15 Il Signore dunque colpì il bambino che la moglie di Uria
aveva partorito a Davide ed esso si ammalò gravemente.
16 Davide allora fece suppliche a Dio per il bambino e digiunò
e rientrando passava la notte coricato per terra.
17 Gli anziani della sua casa insistevano presso di lui perché
si alzasse da terra; ma egli non volle e rifiutò di prendere
cibo con loro.
18 Ora, il settimo giorno il bambino morì e i ministri di
Davide temevano di fargli sapere che il bambino era morto,
perché dicevano: "Ecco, quando il bambino era ancora vivo,
noi gli abbiamo parlato e non ha ascoltato le nostre parole;
come faremo ora a dirgli che il bambino è morto? Farà qualche
atto insano!".
19 Ma Davide si accorse che i suoi ministri bisbigliavano
fra di loro, comprese che il bambino era morto e disse ai
suoi ministri: "E` morto il bambino?". Quelli risposero: "E`
morto".
20 Allora Davide si alzò da terra, si lavò, si unse e cambiò
le vesti; poi andò nella casa del Signore e vi si prostrò.
Rientrato in casa, chiese che gli portassero il cibo e mangiò.
21 I suoi ministri gli dissero: "Che fai? Per il bambino ancora
vivo hai digiunato e pianto e, ora che è morto, ti alzi e
mangi!".
22 Egli rispose: "Quando il bambino era ancora vivo, digiunavo
e piangevo, perché dicevo: Chi sa? Il Signore avrà forse pietà
di me e il bambino resterà vivo.
23 Ma ora che egli è morto, perché digiunare? Posso io farlo
ritornare? Io andrò da lui, ma lui non ritornerà da me!".
24 Poi Davide consolò Betsabea sua moglie, andando da lei
e unendosi: essa partorì un figlio, che egli chiamò Salomone.
25 Il Signore amò Salomone e mandò il profeta Natan, che lo
chiamò Iedidia per ordine del Signore.
26 Intanto Ioab assalì Rabba degli Ammoniti, si impadronì
della città delle acque
27 e inviò messaggeri a Davide per dirgli: "Ho assalito Rabba
e mi sono già impadronito della città delle acque.
28 Ora raduna il resto del popolo, accàmpati contro la città
e prendila, altrimenti se la prendo io, porterebbe il mio
nome".
29 Davide radunò tutto il popolo, si mosse verso Rabba, l`assalì
e la prese.
30 Tolse dalla testa di Milcom la corona, che pesava un talento
d`oro e conteneva una pietra preziosa; essa fu posta sulla
testa di Davide. Asportò dalla città un bottino molto grande,
31 fece uscire gli abitanti che erano nella città e li impiegò
nei lavori delle seghe, dei picconi di ferro e delle scuri
di ferro e li fece lavorare alle fornaci da mattoni; così
fece a tutte le città degli Ammoniti. Poi Davide tornò a Gerusalemme
con tutta la sua truppa. |
13
1 Factum est autem post haec, ut Absalom filii David soro
rem speciosissimam, vocabulo Thamar, adamaret Amnon filius
David.
2 Et angustiatus est Amnon, ita ut aegrotaret propter amorem
Thamar sororis suae, quia, cum esset virgo, difficile ei videbatur
ut quippiam inhoneste ageret cum ea.
3 Erat autem Amnonis amicus nomine Ionadab filius Samma fratris
David, vir callidus valde.
4 Qui dixit ad eum: “ Quare sic attenuaris macie, fili
regis, per singulos dies? Cur non indicas mihi? ”. Dixitque
ei Amnon: “ Thamar sororem Absalom fratris mei amo ”.
5 Cui respondit Ionadab: “ Cuba super lectulum tuum
et languorem simula. Cumque venerit pater tuus, ut visitet
te, dic ei: “Veniat, oro, Thamar soror mea, ut det mihi
cibum et faciat in oculis meis pulmentum, ut videam et comedam
de manu eius” ”.
6 Accubuit itaque Amnon et simulavit languorem. Cumque venisset
rex ad visitandum eum, ait Amnon ad regem: “ Veniat,
obsecro, Thamar soror mea, ut faciat in oculis meis duas sorbitiunculas,
et cibum capiam de manu eius ”.
7 Misit ergo David ad Thamar domum dicens: “ Veni in
domum Amnon fratris tui et fac ei pulmentum ”.
8 Venitque Thamar in domum Amnon fratris sui; ille autem iacebat.
Quae tollens farinam commiscuit et conficiens in oculis eius
coxit sorbitiunculas.
9 Tollensque sartaginem effudit, quod coxerat, et posuit coram
eo. Noluit comedere; dixitque Amnon: “ Eicite universos
a me ”. Cumque exissent omnes,
10 dixit Amnon ad Thamar: “ Infer cibum in conclave,
ut vescar de manu tua ”. Tulit ergo Thamar sorbitiunculas,
quas fecerat, et intulit ad Amnon fratrem suum in conclave.
11 Cumque obtulisset ei cibum, apprehendit eam et ait: “
Veni, cuba mecum, soror mea ”.
12 Quae respondit ei: “ Noli, frater mi, noli opprimere
me! Neque enim hoc fas est in Israel; noli facere stultitiam
hanc.
13 Et ego quo ibo in opprobrio meo? Et tu eris quasi unus
de insipientibus in Israel; quin potius loquere ad regem,
et non negabit me tibi ”.
14 Noluit autem acquiescere precibus eius, sed praevalens
viribus oppressit eam et cubavit cum illa.
15 Et exosam eam habuit Amnon magno odio nimis, ita ut maius
esset odium, quo oderat eam, amore, quo ante dilexerat. Dixitque
ei Amnon: “ Surge, vade! ”.
16 Quae respondit ei: “ Ne fiat, frater mi, quia maius
est hoc malum, quod nunc agis adversum me expellens me, quam
quod ante fecisti ”. Et noluit audire eam;
17 sed vocato puero, qui ministrabat ei, dixit: “ Eice
hanc a me foras et claude ostium post eam ”.
18 Quae induta erat talari tunica; huiusmodi enim filiae regis
virgines palliis vestibus utebantur. Eiecit itaque eam minister
illius foras clausitque fores post eam.
19 Quae aspergens pulverem capiti suo, scissa talari tunica
impositisque manibus super caput suum, ibat ingrediens et
clamans.
20 Dixit autem ei Absalom frater suus: “ Num Amnon frater
tuus fuit tecum? Sed nunc, soror, tace: frater tuus est; neque
affligas cor tuum pro re hac ”. Mansit itaque Thamar
desolata in domo Absalom fratris sui.
21 Cum autem audisset rex David omnia haec, iratus est valde;
et noluit contristare spiritum Amnon filii sui, quoniam diligebat
eum, quia primogenitus erat ei.
22 Porro non est locutus Absalom ad Amnon nec malum nec bonum;
oderat enim Absalom Amnon, eo quod violasset Thamar sororem
suam.
23 Factum est autem post tempus biennii, ut tonderentur oves
Absalom in Baalhasor, quae est iuxta Ephraim; et vocavit Absalom
omnes filios regis.
24 Venitque ad regem et ait ad eum: “ Ecce tondentur
oves servi tui; veniat, oro, rex cum servis suis ad servum
tuum ”.
25 Dixitque rex ad Absalom: “ Noli, fili mi, noli rogare,
ut veniamus omnes et gravemus te ”. Cum autem cogeret
eum, et noluisset ire, benedixit ei.
26 Et ait Absalom: “ Si non vis venire, veniat, obsecro,
nobiscum saltem Amnon frater meus ”. Dixitque ad eum
rex: “ Cur vadet tecum? ”.
27 Coegit itaque eum Absalom, et dimisit cum eo Amnon et universos
filios regis.
Fecitque Absalom convivium quasi convivium regis.
28 Praecepit autem Absalom pueris suis dicens: “ Observate.
Cum hilarior fuerit Amnon vino, et dixero vobis: Percutite
Amnon et interficite eum!, nolite timere; ego enim sum, qui
praecepi vobis. Roboramini et estote viri fortes ”.
29 Fecerunt ergo pueri Absalom adversum Amnon, sicut praeceperat
eis Absalom; surgentesque omnes filii regis ascenderunt singuli
mulos suos et fugerunt.
30 Cumque adhuc pergerent in itinere, fama praevenit ad David
dicens: “ Percussit Absalom omnes filios regis, et non
remansit ex eis saltem unus ”.
31 Surrexit itaque rex et scidit vestimenta sua et prostravit
se super terram; et omnes servi ipsius, qui assistebant ei,
sciderunt vestimenta sua.
32 Respondens autem Ionadab filius Samma fratris David dixit:
“ Ne aestimet dominus meus quod omnes pueri filii regis
occisi sint; Amnon solus mortuus est, quoniam in ore Absalom
hoc erat positum ex die, qua oppressit Thamar sororem eius.
33 Nunc ergo ne ponat dominus meus rex super cor suum verbum
istud dicens: “Omnes filii regis occisi sunt”,
quoniam Amnon solus mortuus est ”.
34 Fugit autem Absalom. Et levavit puer speculator oculos
suos et aspexit, et ecce populus multus veniebat per viam
Oronaim ex latere montis in descensu; et venit speculator
et nuntiavit regi dicens: “ Video homines per viam Oronaim
”.
35 Dixit autem Ionadab ad regem: “ Ecce filii regis
adsunt! Iuxta verbum servi tui sic factum est ”.
36 Cumque cessasset loqui, apparuerunt et filii regis et intrantes
levaverunt vocem suam et fleverunt; sed et rex et omnes servi
eius fleverunt ploratu magno nimis.
37 Porro Absalom fugiens abiit ad Tholmai filium Ammiud regem
Gesur. Luxit ergo David filium suum cunctis diebus.
38 Absalom autem, cum fugisset et venisset in Gesur, fuit
ibi tribus annis.
39 Cessavitque spiritus regis adversari Absalom, eo quod consolatus
esset super Amnon interitu. |
13
1 Dopo queste cose, accadde che, avendo Assalonne figlio di
Davide, una sorella molto bella, chiamata Tamar, Amnon figlio
di Davide si innamorò di lei.
2 Amnon ne ebbe una tal passione, da cadere malato a causa
di Tamar sua sorella; poiché essa era vergine pareva impossibile
ad Amnon di poterle fare qualcosa.
3 Ora Amnon aveva un amico, chiamato Ionadab figlio di Simea,
fratello di Davide e Ionadàb era un uomo molto astuto.
4 Egli disse: "Perché, figlio del re, tu diventi sempre più
magro di giorno in giorno? Non me lo vuoi dire?". Amnon gli
rispose: "Sono innamorato di Tamar, sorella di mio fratello
Assalonne".
5 Ionadab gli disse: "Mettiti a letto e fingiti malato; quando
tuo padre verrà a vederti, gli dirai: Permetti che mia sorella
Tamar venga a darmi da mangiare e a preparare la vivanda sotto
i miei occhi, così che io veda; allora prenderò il cibo dalle
sue mani".
6 Amnon si mise a letto e si finse malato; quando il re lo
venne a vedere, Amnon gli disse: "Permetti che mia sorella
Tamar venga e faccia un paio di frittelle sotto i miei occhi
e allora prenderò il cibo dalle sue mani".
7 Allora Davide mandò a dire a Tamar, in casa: "Và a casa
di Amnon tuo fratello e prepara una vivanda per lui".
8 Tamar andò a casa di Amnon suo fratello, che giaceva a letto.
Essa prese farina stemperata, la impastò, ne fece frittelle
sotto i suoi occhi e le fece cuocere.
9 Poi prese la padella e versò le frittelle davanti a lui;
ma egli rifiutò di mangiare e disse: "Allontanate tutti dalla
mia presenza". E quando tutti furono usciti,
10 disse Amnon a Tamar: "Portami la vivanda in camera e prenderò
il cibo dalle tue mani". Tamar prese le frittelle che aveva
fatte e le portò in camera ad Amnon suo fratello.
11 Ma mentre gliele dava da mangiare, egli l`afferrò e le
disse: "Vieni, unisciti a me, sorella mia".
12 Essa gli rispose: "No, fratello mio, non farmi violenza;
questo non si fa in Israele; non commettere questa infamia!
13 Io dove andrei a portare il mio disonore? Quanto a te,
tu diverresti come un malfamato in Israele. Parlane piuttosto
al re, egli non mi rifiuterà a te".
14 Ma egli non volle ascoltarla: fu più forte di lei e la
violentò unendosi a lei.
15 Poi Amnon concepì verso di lei un odio grandissimo: l`odio
verso di lei fu più grande dell`amore con cui l`aveva prima
amata. Le disse:
16 "Alzati, vattene!". Gli rispose: "O no! Questo torto che
mi fai cacciandomi è peggiore dell`altro che mi hai già fatto".
Ma egli non volle ascoltarla.
17 Anzi, chiamato il giovane che lo serviva, gli disse: "Cacciami
fuori costei e sprangale dietro il battente".
18 Essa indossava una tunica con le maniche, perché così vestivano,
da molto tempo, le figlie del re ancora vergini. Il servo
di Amnon dunque la mise fuori e le sprangò il battente dietro.
19 Tamar si sparse polvere sulla testa, si stracciò la tunica
dalle lunghe maniche che aveva indosso, si mise le mani sulla
testa e se ne andò camminando e gridando.
20 Assalonne suo fratello le disse: "Forse Amnon tuo fratello
è stato con te? Per ora taci, sorella mia; è tuo fratello;
non disperarti per questa cosa". Tamar desolata rimase in
casa di Assalonne, suo fratello.
21 Il re Davide seppe tutte queste cose e ne fu molto irritato,
ma non volle urtare il figlio Amnon, perché aveva per lui
molto affetto; era infatti il suo primogenito.
22 Assalonne non disse una parola ad Amnon né in bene né in
male; odiava Amnon perché aveva violato Tamar sua sorella.
23 Ora avvenne che due anni si dovevano tosare le pecore di
Assalonnea Baal-Azor, presso Efraim; e Assalonne invitò tutti
i figli del re.
24 Andò dunque Assalonne dal re e disse: "Ecco il tuo servo
ha i tosatori presso di sé. Venga dunque anche il re con i
suoi ministri a casa del tuo servo!".
25 Ma il re disse ad Assalonne: "No, figlio mio, non si venga
noi tutti, perché non ti siamo di peso". Sebbene insistesse,
il re non volle andare; ma gli diede la sua benedizione.
26 Allora Assalonne disse: "Se non vuoi venire tu, permetti
ad Amnon mio fratello di venire con noi". Il re gli rispose:
"Perché dovrebbe venire con te?".
27 Ma Assalonne tanto insistè che Davide lasciò andare con
lui Amnon e tutti i figli del re. Assalonne fece un banchetto
come un banchetto da re.
28 Diede Assalonne quest`ordine ai servi: "Badate, quando
Amnon avrà il cuore riscaldato dal vino e io vi dirò: Colpite
Amnon!, voi allora uccidetelo e non abbiate paura. Non ve
lo comando io? Fatevi coraggio e comportatevi da forti!".
29 I servi di Assalonne fecero ad Amnon come Assalonne aveva
comandato. Allora tutti i figli del re si alzarono, montarono
ciascuno sul suo mulo e fuggirono.
30 Mentre essi erano ancora per strada, giunse a Davide questa
notizia: "Assalonne ha ucciso tutti i figli del re e neppure
uno è scampato".
31 Allora il re si alzò, si stracciò le vesti e si gettò per
terra; tutti i suoi ministri che gli stavano intorno, stracciarono
le loro vesti.
32 Ma Ionadàb figlio di Simea, fratello di Davide, disse:
"Non dica il mio signore che tutti i giovani, figli del re,
sono stati uccisi; il solo Amnon è morto; per Assalonne era
cosa decisa fin da quando Amnon aveva fatto violenza a sua
sorella Tamar.
33 Ora non si metta in cuore il mio signore una tal cosa,
come se tutti i figli del re fossero morti; il solo Amnon
è morto
34 e Assalonne è fuggito". Il giovane che stava di sentinella
alzò gli occhi, guardò ed ecco una gran turba di gente veniva
per la strada di Bacurim, dal lato del monte, sulla discesa.
La sentinella venne ad avvertire il re e disse: "Ho visto
uomini scendere per la strada di Bacurim".
35 Allora Ionadab disse al re: "Ecco i figli del re arrivano;
la cosa sta come il tuo servo ha detto".
36 Come ebbe finito di parlare, ecco giungere i figli del
re, i quali alzarono grida e piansero; anche il re e tutti
i suoi ministri fecero un gran pianto.
37 Quanto ad Assalonne, era fuggito ed era andato da Talmai,
figlio di Ammiud, re di Ghesur. Il re fece il lutto per il
suo figlio per lungo tempo.
38 Assalonne rimase tre anni a Ghesur, dove era andato dopo
aver preso la fuga.
39 Poi lo spirito del re Davide cessò di sfogarsi contro Assalonne,
perché si era placato il dolore per la morte di Amnon. |
14
1 Intellegens autem Ioab filius Sarviae quod cor regis ver
sum esset ad Absalom,
2 misit Thecuam et tulit inde mulierem sapientem dixitque
ad eam: “ Lugere te simula et induere veste lugubri
et ne ungaris oleo, ut sis quasi mulier plurimo iam tempore
lugens mortuum.
3 Et ingredieris ad regem et loqueris ad eum sermones huiuscemodi
”. Posuit autem Ioab verba in ore eius.
4 Itaque, cum ingressa fuisset mulier Thecuites ad regem,
cecidit coram eo super terram et adoravit et dixit: “
Serva me, rex ”.
5 Et ait ad eam rex: “ Quid causae habes? ”. Quae
respondit: “ Heu, mulier vidua ego sum: mortuus est
vir meus.
6 Et ancillae tuae erant duo filii, qui rixati sunt adversum
se in agro, nullusque erat, qui eos interveniens prohibere
posset; et percussit alter alterum et interfecit eum.
7 Et ecce consurgens universa cognatio adversum ancillam tuam
dicit: “Trade eum, qui percussit fratrem suum, ut occidamus
eum pro anima fratris sui, quem interfecit, et deleamus heredem”.
Et quaerunt exstinguere scintillam meam, quae relicta est,
ut non supersit viro meo nomen et reliquiae super terram ”.
8 Et ait rex ad mulierem: “ Vade in domum tuam, et ego
iubebo de te ”.
9 Dixitque mulier Thecuites ad regem: “ In me, domine
mi rex, iniquitas et in domum patris mei; rex autem et thronus
eius sit innocens ”.
10 Et ait rex: “ Qui contradixerit tibi, adduc eum ad
me, et ultra non addet ut tangat te ”.
11 Quae ait: “ Recordetur rex Domini Dei sui, ut non
augeat ultor sanguinis perniciem, et nequaquam interficiant
filium meum ”. Qui ait: “ Vivit Dominus, quia
non cadet de capillis filii tui super terram ”.
12 Dixit ergo mulier: “ Loquatur ancilla tua ad dominum
meum regem verbum ”. Et ait: “ Loquere”.
13 Dixitque mulier: “ Quare cogitasti istiusmodi rem
contra populum Dei? Eo enim quod rex locutus est verbum istud,
hoc est quasi delictum, quia rex noluit reducere eiectum suum.
14 Omnes morimur et quasi aquae sumus, quae delabuntur in
terram, quae non colliguntur; nec tamen vult perire Deus animam,
sed retractat cogitans, ne penitus pereat, qui abiectus est.
15 Nunc igitur veni, ut loquar ad regem dominum meum verbum
hoc, quia populus terruit me. Et dixit ancilla tua: Loquar
ad regem, si quo modo faciat rex verbum ancillae suae.
16 Nam audiet rex, ut liberet ancillam suam de manu illius,
qui vult delere me et filium meum simul de hereditate Dei.
17 Dixit ergo ancilla tua: Fiat verbum domini mei regis mihi
in quietem. Sicut enim angelus Dei, sic est dominus meus rex,
ut audiat et discernat bonum et malum. Et Dominus Deus tuus
sit tecum!”.
18 Et respondens rex dixit ad mulierem: “ Ne abscondas
a me verbum, quod te interrogo ”. Dixitque mulier: “
Loquatur dominus meus rex ”.
19 Et ait rex: “ Numquid manus Ioab tecum est in omnibus
istis? ”. Respondit mulier et ait: “ Per salutem
animae tuae, domine mi rex, nec ad dextram nec ad sinistram
potest deviari ab omnibus his, quae locutus est dominus meus
rex; servus enim tuus Ioab ipse praecepit mihi et ipse posuit
in os ancillae tuae omnia verba haec;
20 ut verterem figuram rei huius, servus tuus Ioab fecit istud.
Tu autem, domine mi, sapiens es, sicut habet sapientiam angelus
Dei, ut intellegas omnia, quae fiunt super terram ”.
21 Et ait rex ad Ioab: “ Ecce hoc facio; vade igitur
et revoca puerum Absalom ”.
22 Cadensque Ioab super faciem suam in terram adoravit et
benedixit regi. Et dixit Ioab: “ Hodie intellexit servus
tuus quia inveni gratiam in oculis tuis, domine mi rex; fecisti
enim sermonem servi tui ”.
23 Surrexit ergo Ioab et abiit in Gesur et adduxit Absalom
in Ierusalem.
24 Dixit autem rex: “ Revertatur in domum suam et faciem
meam non videat ”. Reversus est itaque Absalom in domum
suam et faciem regis non vidit.
25 Porro sicut Absalom vir non erat pulcher in omni Israel,
qui valde laudaretur, a vestigio pedis usque ad verticem non
erat in eo ulla macula.
26 Et quando tondebatur capillus — semel autem in anno
tondebatur, quia gravabat eum caesaries — ponderabat
capillos capitis sui ducentis siclis pondere regio.
27 Nati sunt autem Absalom filii tres et filia una, nomine
Thamar, eleganti forma.
28 Mansitque Absalom Ierusalem duobus annis et faciem regis
non vidit.
29 Misit itaque ad Ioab, ut mitteret eum ad regem; qui noluit
venire ad eum. Cumque secundo misisset, et ille noluisset
venire,
30 dixit servis suis: “ Videte agrum Ioab iuxta agrum
meum habentem messem hordei; ite igitur et succendite eum
igni ”. Succenderunt ergo servi Absalom segetem igni.
Et venientes servi Ioab, scissis vestibus suis, dixerunt:
“ Succenderunt servi Absalom agrum igni! ”.
31 Surrexitque Ioab et venit ad Absalom in domum eius et dixit:
“ Quare succenderunt servi tui segetem meam igni? ”.
32 Et respondit Absalom ad Ioab: “ Misi ad te obsecrans,
ut venires ad me, et mitterem te ad regem, ut diceres ei:
“Quare veni de Gesur? Melius mihi erat adhuc ibi esse”.
Obsecro ergo, ut videam faciem regis; quod si est in me iniquitas,
interficiat me ”.
33 Ingressus Ioab ad regem nuntiavit ei. Vocatusque Absalom
intravit ad regem et adoravit super faciem in terra coram
eo; osculatusque est rex Absalom. |
14
1 Ioab figlio di Zeruia si accorse che il cuore del re era
contro Assalonne.
2 Allora mandò a prendere a Tekoa una donna saggia e le
disse: "Fingi di essere in lutto: mettiti una veste da lutto,
non ti ungere con olio e compòrtati da donna che pianga
da molto tempo un morto.
3 Poi entrerai presso il re e gli parlerai così". Ioab le
mise in bocca le parole da dire.
4 La donna di Tekoa andò dunque
dal re, si gettò con la faccia a terra, si prostrò e disse:
"Aiuto, o re!".
5 Il re le disse: "Che hai?". Rispose: "Ahimè ! Io sono
una vedova; mio marito è morto.
6 La tua schiava aveva due figli, ma i due vennero tra di
loro a contesa in campagna e nessuno li separava; così uno
colpì l`altro e l`uccise.
7 Ed ecco tutta la famiglia è insorta contro la tua schiava
dicendo: Consegnaci l`uccisore del fratello, perché lo facciamo
morire per vendicare il fratello che egli ha ucciso. Elimineranno
così anche l`erede e spegneranno l`ultima brace che mi è
rimasta e non lasceranno a mio marito né nome, né discendenza
sulla terra".
8 Il re disse alla donna: "Và pure a casa: io darò ordini
a tuo riguardo".
9 La donna di Tekoa disse al re: "Re mio signore, la colpa
cada su di me e sulla casa di mio padre, ma il re e il suo
trono sono innocenti".
10 E il re: "Se qualcuno parla contro di te, conducilo da
me e vedrai che non ti molesterà più".
11 Riprese: "Il re pronunzi il nome del Signore suo Dio
perché il vendicatore del sangue non aumenti la disgrazia
e non mi sopprimano il figlio". Egli rispose: "Per la vita
del Signore, non cadrà a terra un capello di tuo figlio!".
12 Allora la donna disse: "La tua schiava possa dire una
parola al re mio signore!". Egli rispose: "Parla".
13 Riprese la donna: "Allora perché pensi così contro il
popolo di Dio? Intanto il re, pronunziando questa sentenza
si è come dichiarato colpevole, per il fatto che il re non
fa ritornare colui che ha bandito.
14 Noi dobbiamo morire e siamo come acqua versata in terra,
che non si può più raccogliere, e Dio non ridà la vita.
Il re pensi qualche piano perché chi è stato bandito non
sia più bandito lontano da lui.
15 Ora, se io sono venuta a parlare così al re mio signore,
è perché la gente mi ha fatto paura e la tua schiava ha
detto: Voglio parlare al re; forse il re farà quanto gli
dirà la sua schiava;
16 il re ascolterà la sua schiava e la libererà dalle mani
di quelli che cercano di sopprimere me e mio figlio dalla
eredità di Dio".
17 La donna concluse: "La parola del re mio signore conceda
la calma. Perché il re mio signore è come un angelo di Dio
per distinguere il bene e il male. Il Signore tuo Dio sia
con te!".
18 Il re rispose e disse alla donna: "Non tenermi nascosto
nulla di quello che io ti domanderò". La donna disse: "Parli
pure il re mio signore".
19 Disse il re: "La mano di Ioab non è forse con te in tutto
questo?". La donna rispose: "Per la tua vita, o re mio signore,
non si può andare né a destra né a sinistra di quanto ha
detto il re mio signore! Proprio il tuo servo Ioab mi ha
dato questi ordini e ha messo tutte queste parole in bocca
alla tua schiava;
20 per dare alla cosa un`altro aspetto, il tuo servo Ioab
ha agito così; ma il mio signore ha la saggezza di un angelo
di Dio e sa quanto avviene sulla terra".
21 Allora il re disse a Ioab: "Ecco, voglio fare quello
che hai chiesto; và dunque e fà tornare il giovane Assalonne".
22 Ioab si gettò con la faccia a terra, si prostrò, benedisse
il re e disse: "Oggi il tuo servo sa di aver trovato grazia
ai tuoi occhi, re mio signore, poiché il re ha fatto quello
che il suo servo gli ha chiesto".
23 Ioab dunque si alzò, andò a Ghesur e condusse Assalonne
a Gerusalemme.
24 Ma il re disse: "Si ritiri in casa e non veda la mia
faccia". Così Assalonne si ritirò in casa e non vide la
faccia del re.
25 Ora in tutto Israele non vi era uomo che fosse tanto
lodato per la sua bellezza quanto Assalonne; dalle piante
dei piedi alla cima del capo, non vi era in lui un difetto
alcuno.
26 Quando si faceva tagliare i capelli, e se li faceva tagliare
ogni anno perché la capigliatura gli pesava troppo, egli
pesava i suoi capelli e il peso era di duecento sicli a
peso del re.
27 Ad Assalonne nacquero tre figli e una figlia chiamata
Tamar, che era donna di bell`aspetto.
28 Assalonne abitò in Gerusalemme due anni, senza vedere
la faccia del re.
29 Poi Assalonne convocò Ioab per mandarlo dal re; ma egli
non volle andare da lui; lo convocò una seconda volta, ma
Ioab non volle andare.
30 Allora Assalonne disse ai suoi servi: "Vedete, il campo
di Ioab è vicino al mio e vi è l`orzo; andate ed appiccatevi
il fuoco!". I servi di Assalonne appiccarono il fuoco al
campo. E venuti i servi di Ioab con le vesti laceratea dirgli:"I
servi di assalonne hanno dato fuoco al campo",
31 Ioab si alzò, andò a casa di Assalonne e gli disse: "Perché
i tuoi servi hanno dato fuoco al mio campo?".
32 Assalonne rispose a Ioab: "Io ti avevo mandato a dire:
Vieni qui, voglio mandarti a dire al re: Perché sono tornato
da Ghesur? Sarebbe meglio per me se fossi rimasto là. Ora
voglio vedere la faccia del re e, se vi è in me colpa, mi
faccia morire!".
33 Ioab allora andò dal re e gli riferì la cosa. Il re fece
chiamare Assalonne, il quale venne e si prostrò con la faccia
a terra davanti a lui; il re baciò Assalonne.
|
15
1 Post haec fecit sibi Absalom currus et equos et quinqua
ginta viros, qui praecederent eum.
2 Et mane consurgens Absalom stabat iuxta viam portae; et
omnem virum, qui habebat negotium, ut veniret ad regis iudicium,
vocabat Absalom ad se et dicebat: “ De qua civitate
es tu? ”. Qui respondens aiebat: “ Ex una tribu
Israel ego sum servus tuus ”.
3 Respondebatque ei Absalom: “ Vide, sermones tui sunt
boni et iusti, sed non est qui te audiat constitutus a rege
”. Dicebatque Absalom:
4 “ Quis me constituat iudicem in terra, ut ad me veniant
omnes, qui habent negotium iudicandum, et iustificem eos?
”.
5 Sed et cum accederet ad eum homo, ut se prostraret coram
illo, extendebat manum suam et apprehendens osculabatur eum.
6 Faciebatque hoc omni Israel, qui veniebat ad iudicium, ut
audiretur a rege, et sollicitabat corda virorum Israel.
7 Post quattuor autem annos dixit Absalom ad regem: “
Vadam, quaeso, et reddam in Hebron vota mea, quae vovi Domino.
8 Votum enim vovit servus tuus, cum esset in Gesur Syriae,
dicens: Si reduxerit me Dominus in Ierusalem, sacrificabo
Domino ”.
9 Dixitque ei rex. “ Vade in pace ”. Et surrexit
et abiit in Hebron.
10 Misit autem Absalom exploratores in universas tribus Israel
dicens: “ Statim ut audieritis clangorem bucinae, dicite:
“Factus est rex Absalom in Hebron” ”.
11 Porro cum Absalom ierunt ducenti viri de Ierusalem vocati,
euntes simplici corde et causam penitus ignorantes.
12 Accersivit quoque Absalom, cum immolaret victimas, Achitophel
Gilonitem consiliarium David de civitate sua Gilo. Et facta
est coniuratio valida; populusque concurrens augebatur cum
Absalom.
13 Venit igitur nuntius ad David dicens: “ Toto corde
universus Israel sequitur Absalom ”.
14 Et ait David servis suis, qui erant cum eo in Ierusalem:
“ Surgite, fugiamus; neque enim erit nobis effugium
a facie Absalom. Festinate egredi, ne festinans occupet nos
et impellat super nos ruinam et percutiat civitatem in ore
gladii ”.
15 Dixeruntque servi regis ad eum: “ In omnibus, quaecumque
elegerit dominus noster rex, ecce servi tui sumus ”.
16 Egressus est ergo rex et universa domus eius post eum et
dereliquit rex decem mulieres concubinas ad custodiendam domum.
17 Egressusque rex et omnis populus post eum steterunt ad
ultimam domum.
18 Et universi servi eius transierunt iuxta eum; et omnes
Cherethi et Phelethi et omnes Getthaei, sescenti viri, qui
secuti eum fuerant de Geth, transierunt coram rege.
19 Dixit autem rex ad Ethai Getthaeum: “ Cur venis etiam
tu nobiscum? Revertere et habita cum rege, quia alienigena
es, immo et exsul de loco tuo.
20 Heri venisti, et hodie compellam te vagari nobiscum, cum
ego vadam, quo iturus sum? Revertere et reduc tecum fratres
tuos, et Dominus faciat tecum misericordiam et veritatem ”.
21 Et respondit Ethai regi dicens: “ Vivit Dominus et
vivit dominus meus rex, in quocumque loco fuerit dominus meus
rex, sive ad mortem sive ad vitam, ibi erit servus tuus ”.
22 Et ait David Ethai: “ Veni et transi ”. Et
transivit Ethai Getthaeus et omnes viri eius et omnes parvuli,
qui cum eo erant.
23 Omnisque terra flebat voce magna, et universus populus
transibat. Rex quoque transgrediebatur torrentem Cedron, et
cunctus populus incedebat contra viam deserti.
24 Venit autem et Sadoc et universi Levitae cum eo portantes
arcam foederis Dei; et deposuerunt arcam Dei. Et sacrificavit
Abiathar, donec omnis populus egressus fuerat de civitate.
25 Et dixit rex ad Sadoc: “ Reporta arcam Dei in urbem.
Si invenero gratiam in oculis Domini, reducet me et ostendet
mihi eam et habitationem suam.
26 Si autem dixerit: “Non places mihi”, praesto
sum: faciat, quod bonum est coram se ”.
27 Et dixit rex ad Sadoc sacerdotem: “ Videsne? Revertere
in civitatem in pace; et Achimaas filius tuus et Ionathan
filius Abiathar, duo filii vestri sint vobiscum.
28 Ecce ego morabor ad vada deserti, donec veniat sermo a
vobis indicans mihi ”.
29 Reportaverunt igitur Sadoc et Abiathar arcam Dei Ierusalem
et manserunt ibi.
30 Porro David ascendebat clivum Olivarum scandens et flens,
operto capite et nudis pedibus incedens; sed et omnis populus,
qui erat cum eo, operto capite ascendebat plorans.
31 Nuntiatum est autem David quod et Achitophel esset in coniuratione
cum Absalom; dixitque David: “ Infatua, quaeso, Domine,
consilium Achitophel ”.
32 Cumque ascendisset David summitatem montis, in quo adorabatur
Deus, ecce occurrit ei Chusai Arachites, scissa veste et terra
pleno capite.
33 Et dixit ei David: “ Si veneris mecum, eris mihi
oneri;
34 Si autem in civitatem revertaris et dixeris Absalom: “Servus
tuus ego, rex, ero; servus patris tui ego fui prius, nunc
autem ego sum servus tuus”, dissipabis mihi consilium
Achitophel.
35 Habes autem tecum Sadoc et Abiathar sacerdotes; et omne
verbum, quodcumque audieris de domo regis, indicabis Sadoc
et Abiathar sacerdotibus.
36 Sunt autem cum eis duo filii eorum: Achimaas Sadoc et Ionathan
Abiathar; et mittetis per eos ad me omne verbum, quod audieritis
”.
37 Veniente ergo Chusai amico David in civitatem, Absalom
quoque ingressus est Ierusalem. |
15
1 Ma dopo, Assalonne si procurò un carro, cavalli e cinquanta
uomini che correvano innanzi a lui.
2 Assalonne si alzava la mattina presto e si metteva da un
lato della via di accesso alla porta della città; quando qualcuno
aveva una lite e veniva dal re per il giudizio, Assalonne
lo chiamava e gli diceva: "Di quale città sei?", l`altro gli
rispondeva: "Il tuo servo è di tale d`Israele".
3 Allora Assalonne gli diceva: "Vedi, le tue ragioni sono
buone e giuste, ma nessuno ti ascolta da parte del re".
4 Assalonne aggiungeva: "Se facessero me giudice del paese!
Chiunque avesse una lite o un giudizio verrebbe da me e io
gli farei giustizia".
5 Quando uno gli si accostava per prostrarsi davanti a lui,
gli porgeva la mano, l`abbracciava e lo baciava.
6 E faceva così con tutti gli Israeliti che venivano per essere
giudicati dal re, per guadagnarsi l'affetto degli uomini di
Israele.
7 Ora, dopo quattro anni, Assalonne disse al re: "Lasciami
andare a Ebron a sciogliere un voto che ho fatto al Signore.
8 Perché durante la sua dimora a Ghesur, in Aram, il tuo servo
ha fatto questo voto: Se il Signore mi riconduce a Gerusalemme,
io servirò il Signore!".
9 Il re gli disse: "Và in pace!". Egli si alzò e andò a Ebron.
10 Allora Assalonne mandò emissari per tutte le tribù d`Israele
a dire: "Quando sentirete il suono della tromba, allora direte:
Assalonne è divenuto re a Ebron".
11 Con Assalonne erano partiti da Gerusalemme duecento uomini,
i quali, invitati, partirono con semplicità, senza saper nulla.
12 Assalonne convocò Achitofel il Ghilonita, consigliere di
Davide, perché venisse dalla sua città di Ghilo ad assistere
mentre offriva i sacrifici. La congiura divenne potente e
il popolo andava crescendo di numero intorno ad Assalonne.
13 Arrivò un informatore da Davide e disse: "Il cuore degli
Israeliti si è volto verso Assalonne". 1
4 Allora Davide disse a tutti i suoi ministri che erano con
lui a Gerusalemme: "Alzatevi, fuggiamo; altrimenti nessuno
di noi scamperà dalle mani di Assalonne. Partite in fretta
perché non si affretti lui a raggiungerci e faccia cadere
su di noi la sventura e colpisca la città a fil di spada".
15 I ministri del re gli dissero: "Tutto secondo ciò che preferirà
il re mio signore; ecco, noi siamo i tuoi ministri".
16 Il re dunque uscì a piedi con tutta la famiglia; lasciò
dieci concubine a custodire la reggia.
17 Il re uscì dunque a piedi con tutto il popolo e si fermarono
all`ultima casa.
18 Tutti i ministri del re camminavano al suo fianco e tutti
i Cretei e tutti i Peletei e Ittai con tutti quelli di Gat,
seicento uomini venuti da Gat al suo seguito, sfilavano davanti
al re.
19 Allora il re disse a Ittai di Gat: "Perché vuoi venire
anche tu con noi? Torna indietro e resta con il re, perché
sei un forestiero e per di più un esule dalla tua patria.
20 Appena ieri sei arrivato e oggi ti farei errare con noi,
mentre io stesso vado dove capiterà di andare? Torna indietro
e riconduci con te i tuoi fratelli; siano con te la grazia
e la fedeltà al Signore!".
21 Ma Ittai rispose al re: "Per la vita del Signore e la tua,
o re mio signore, in qualunque luogo sarà il re mio signore,
per morire o per vivere, là sarà anche il tuo servo".
22 Allora Davide disse a Ittai: "Và, prosegui pure!". Ittai,
di Gat, proseguì con tutti gli uomini e con tutte le donne
e i bambini che erano con lui.
23 Tutti quelli del paese piangevano con alte grida, mentre
tutto il popolo passava. Il re stava in piedi nella valle
del Cedron e tutto il popolo passava davanti a lui prendendo
la via del deserto.
24 Ecco venire anche Zadok con tutti i leviti, i quali portavano
l`arca dell`alleanza di Dio. Essi deposero l`arca di Dio presso
Ebiatar, finché tutto il popolo non finì di uscire dalla città.
25 Il re disse a Zadok: "Riporta in città l`arca di Dio! Se
io trovo grazia agli occhi del Signore, egli mi farà tornare
e me la farà rivedere insieme con la sua Dimora.
26 Ma se dice: Non ti gradisco, eccomi: faccia di me quello
che sarà bene davanti a lui".
27 Il re aggiunse al sacerdote Zadok: "Vedi? Torna in pace
in città con tuo figlio Achimaaz e Giònata figlio di Ebiatar.
28 Badate: io aspetterò presso i guadi del deserto, finché
mi sia portata qualche notizia da parte vostra".
29 Così Zadok ed Ebiatar riportarono a Gerusalemme l`arca
di Dio e là dimorarono.
30 Davide saliva l`erta degli Ulivi; saliva piangendo e camminava
con il capo coperto e a piedi scalzi; tutta la gente che era
con lui aveva il capo coperto e, salendo, piangeva.
31 Fu intanto portata a Davide la notizia: "Achitofel è con
Assalonne tra i congiurati". Davide disse: "Rendi vani i consigli
di Achitofel, Signore!".
32 Quando Davide fu giunto in vetta al monte, al luogo dove
ci si prostra a Dio, ecco farglisi incontro Cusai, l`Archita,
con la tunica stracciata e il capo coperto di polvere.
33 Davide gli disse: "Se tu procedi con me, mi sarai di peso;
34 ma se torni in città e dici ad Assalonne: Io sarò tuo servo,
o re; come sono stato servo di tuo padre prima, così sarò
ora tuo servo, tu dissiperai in mio favore i consigli di Achitofel.
35 E non avrai forse là con te i sacerdoti Zadok ed Ebiatàr?
Quanto sentirai dire della reggia, lo riferirai ai sacerdoti
Zadok ed Ebiatàr.
36 Ecco, essi hanno con loro i due figli, Achimaaz, figlio
di Zadok e Giònata, figlio di Ebiatàr; per mezzo di loro mi
farete sapere quanto avrete sentito".
37 Cusai, amico di Davide, arrivò in città quando Assalonne
entrava in Gerusalemme. |
16
1 Cumque David transisset paululum montis verticem, apparuit
Siba puer Meribbaal in occursum eius cum duobus asinis stratis,
qui onerati erant ducentis panibus et centum alligaturis uvae
passae et centum fasciculis fructuum aestivorum et utre vini.
2 Et dixit rex Sibae: “ Quid sibi volunt haec? ”.
Responditque Siba: “ Asini domesticis regis ad sedendum;
et panes et fructus aestivi ad vescendum pueris tuis; vinum
autem, ut bibat, si quis defecerit in deserto ”.
3 Et ait rex: “ Ubi est filius domini tui? ”.
Responditque Siba regi: “ Remansit in Ierusalem dicens:
“Hodie restituet mihi domus Israel regnum patris mei”
”.
4 Et ait rex Sibae: “ Ecce, tua sint omnia, quae fuerunt
Meribbaal ”. Dixitque Siba: “ Adoro; inveniam
gratiam coram te, domine mi rex ”.
5 Venit ergo rex David usque Bahurim, et ecce egrediebatur
inde vir de cognatione domus Saul nomine Semei filius Gera;
procedebat egrediens et maledicens
6 mittebatque lapides contra David et contra universos servos
regis David. Omnis autem populus et universi viri fortissimi
a dextro et sinistro latere regis incedebant.
7 Ita autem loquebatur Semei, cum malediceret regi: “
Egredere, egredere, vir sanguinum et vir Belial!
8 Reddidit tibi Dominus universum sanguinem domus Saul, quoniam
invasisti regnum eius; et dedit Dominus regnum in manu Absalom
filii tui; et ecce premunt te mala tua, quoniam vir sanguinum
es ”.
9 Dixit autem Abisai filius Sarviae regi: “ Quare maledicit
canis hic mortuus domino meo regi? Vadam et amputabo caput
eius ”.
10 Et ait rex: “Quid mihi et vobis filii Sarviae? Si
maledicit, et si Dominus praecepit ei, ut malediceret David,
quis est qui audeat dicere: “Quare sic fecisti?”
”.
11 Et ait rex Abisai et universis servis suis: “ Ecce
filius meus, qui egressus est de visceribus meis, quaerit
animam meam; quanto magis nunc iste filius Beniaminita. Dimittite
eum, ut maledicat iuxta praeceptum Domini.
12 Fortasse respiciet Dominus afflictionem meam et reddet
mihi bonum pro maledictione hac hodierna ”.
13 Ambulabat itaque David et socii eius per viam; Semei autem
per iugum montis ex latere gradiebatur maledicens et mittens
lapides adversum eum terramque spargens.
14 Venit itaque rex et universus populus cum eo lassus usque
ad aquas, et refocillati sunt ibi.
15 Absalom autem et omnis populus eius, viri Israel, ingressi
sunt Ierusalem, sed et Achitophel cum eo.
16 Cum autem venisset Chusai Arachites amicus David ad Absalom,
locutus est ad eum: “ Vivat rex! Vivat rex! ”.
17 Ad quem Absalom: “Haec est, inquit, gratia tua ad
amicum tuum? Quare non isti cum amico tuo? ”.
18 Responditque Chusai ad Absalom: “ Nequaquam; quia,
quem elegit Dominus, et hic populus et omnis Israel, illius
ero et cum eo manebo.
19 Sed, ut et hoc inferam, cui ego serviturus sum? Nonne filio
regis? Sicut parui patri tuo, sic parebo et tibi ”.
20 Dixit autem Absalom ad Achitophel: “ Inite consilium
quid agere debeamus ”.
21 Et ait Achitophel ad Absalom: “ Ingredere ad concubinas
patris tui, quas dimisit ad custodiendam domum; ut, cum audierit
omnis Israel quod foedaveris patrem tuum, roborentur manus
omnium, qui tecum sunt ”.
22 Tetenderunt igitur Absalom tabernaculum in solario; ingressusque
est ad concubinas patris sui coram universo Israel.
23 Consilium autem Achitophel, quod dabat in diebus illis,
quasi si quis consuleret Deum; sic erat omne consilium Achitophel,
et cum esset cum David et cum esset cum Absalom. |
16
1 Davide aveva di poco superato la cima del monte, quando
ecco Ziba, servo di Merib-Baal, gli si fece incontro con un
paio di asini sellati e carichi di duecento pani, cento grappoli
di uva secca, cento frutti d`estate e un otre di vino.
2 Il re disse a Ziba: "Che vuoi fare di queste cose?". Ziba
rispose: "Gli asini serviranno di cavalcatura alla reggia,
i pani e i frutti d`estate sono per sfamare i giovani, il
vino per dissetare quelli che saranno stanchi nel deserto".
3 Il re disse: "Dov`è il figlio del tuo signore?". Ziba rispose
al re: "Ecco, è rimasto a Gerusalemme perché ha detto: Oggi
la casa di Israele mi renderà il regno di mio padre".
4 Il re disse a Ziba: "Quanto appartiene a Merib-Baal è tuo".
Ziba rispose: "Mi prostro! Possa io trovar grazia ai tuoi
occhi, re mio signore!".
5 Quando poi il re Davide fu giunto a Bacurìm, ecco uscire
di là un uomo della stessa famiglia della casa di Saul, chiamato
Simeì, figlio di Ghera. Egli usciva imprecando
6 e gettava sassi contro Davide e contro tutti i ministri
del re Davide, mentre tutto il popolo e tutti i prodi stavano
alla destra e alla sinistra del re.
7 Simeì, maledicendo Davide, diceva: "Vattene, vattene, sanguinario,
scellerato!
8 Il Signore ha fatto ricadere sul tuo capo tutto il sangue
della casa di Saul, al posto del quale regni; il Signore ha
messo il regno nelle mani di Assalonne tuo figlio ed eccoti
nella sventura che hai meritato, perché sei un sanguinario".
9 Allora Abisai figlio di Zeruia disse al re: "Perché questo
cane morto dovrà maledire il re mio signore? Lascia che io
vada e gli tagli la testa!".
10 Ma il re rispose: "Che ho io in comune con voi, figli di
Zeruia? Se maledice, è perché il Signore gli ha detto: Maledici
Davide! E chi potrà dire: Perché fai così?".
11 Poi Davide disse ad Abisai e a tutti i suoi ministri: "Ecco,
il figlio uscito dalle mie viscere cerca di togliermi la vita:
Quanto più ora questo Beniaminita! Lasciate che maledica,
poiché glielo ha ordinato il Signore.
12 Forse il Signore guarderà la mia afflizione e mi renderà
il bene in cambio della maledizione di oggi".
13 Davide e la sua gente continuarono il cammino e Simeì camminava
sul fianco del monte, parallelamente a Davide, e, cammin facendo,
imprecava contro di lui, gli tirava sassi e gli lanciava polvere.
14 Il re e tutta la gente che era con lui arrivarono stanchi
presso il Giordano e là ripresero fiato.
15 Intanto Assalonne con tutti gli Israeliti era entrato in
Gerusalemme e Achitofel era con lui.
16 Quando Cusai l`Archita, l`amico di Davide, fu giunto presso
Assalonne gli disse: "Viva il re! Viva il re!".
17 Assalonne disse a Cusai: "Questa è la fedeltà che hai per
il tuo amico? Perché non sei andato con il tuo amico?".
18 Cusai rispose ad Assalonne: "No, io sarò per colui che
il Signore e questo popolo e tutti gli Israeliti hanno scelto
e con lui rimarrò.
19 E poi di chi sarò schiavo? Non lo sarò forse di suo figlio?
Come ho servito tuo padre, così servirò te".
20 Allora Assalonne disse ad Achitofel: "Consultatevi su quello
che dobbiamo fare".
21 Achitofel rispose ad Assalonne: "Entra dalle concubine
che tuo padre ha lasciate a custodia della casa; tutto Israele
saprà che ti sei reso odioso a tuo padre e sarà rafforzato
il coraggio di tutti i tuoi".
22 Fu dunque piantata una tenda sulla terrazza per Assalonne
e Assalonne entrò dalle concubine del padre, alla vista di
tutto Israele.
23 In quei giorni un consiglio dato da Achitofel era come
una parola data da Dio a chi lo consulta. Così era di tutti
i consigli di Achitofel per Davide e per Assalonne. |
| |
|
| 9 10
11 12 13
14 15 16
|
9 10
11 12 13
14 15 16
|
| |
|
|
|
|