| |
 |
|
|
 |
 |
|
|
Ego sum Qui sum.
Liber I Regum
15 16 17 18
19 20 21
22 |
|
Libro I dei Re
15 16 17 18
19 20 21
22 |
15
1 Igitur in octavo decimo anno regni Ieroboam filii Nabat regnavit
Abiam super Iudam.
2 Tribus annis regnavit in Ierusalem; nomen matris eius Maacha
filia Abessalom.
3 Ambulavitque in omnibus peccatis patris sui, quae fecerat
ante eum; nec erat cor eius perfectum cum Domino Deo suo sicut
cor David patris eius.
4 Sed propter David dedit ei Dominus Deus suus lucernam in Ierusalem,
ut suscitaret filium eius post eum et statueret Ierusalem;
5 eo quod fecisset David rectum in oculis Domini et non declinasset
ab omnibus, quae praeceperat ei, cunctis diebus vitae suae,
excepta re Uriae Hetthaei.
6 Reliqua autem gestorum Abiam et omnia, quae fecit, nonne haec
scripta sunt in libro annalium regum Iudae?
7 Fuitque bellum inter Abiam et inter Ieroboam.
8 Et dormivit Abiam cum patribus suis, et sepelierunt eum in
civitate David; regnavitque Asa filius eius pro eo.
9 In anno ergo vicesimo Ieroboam regis Israel regnavit Asa rex
Iudae
10 et quadraginta et uno anno regnavit in Ierusalem. Nomen matris
eius Maacha filia Abessalom.
11 Et fecit Asa rectum ante conspectum Domini sicut David pater
eius.
12 Et abstulit prostibula de terra purgavitque universas sordes
idolorum, quae fecerant patres eius.
13 Insuper et Maacham matrem suam amovit, ne esset domina, eo
quod fecisset abominationem Aserae; confregitque Asa simulacrum
turpissimum et combussit in torrente Cedron.
14 Excelsa autem non abstulit; verumtamen cor Asa perfectum
erat coram Domino cunctis diebus suis.
15 Et intulit ea, quae sanctificaverat pater suus et quae ipse
voverat, in domum Domini, argentum et aurum et vasa.
16 Bellum autem erat inter Asa et Baasa regem lsrael cunctis
diebus eorum.
17 Ascendit quoque Baasa rex Israel in Iudam et aedificavit
Rama, ut non posset quispiam egredi vel ingredi de parte Asa
regis Iudae.
18 Tollens itaque Asa omne argentum et aurum, quod remanserat
in thesauris domus Domini et in thesauris domus regiae, dedit
illud in manu servorum suorum et misit ad Benadad filium Tabremmon
filii Hezion regem Syriae, qui habitabat in Damasco, dicens:
19 “ Foedus est inter me et te et inter patrem meum et
patrem tuum; ideo misi tibi munera, argentum et aurum, et peto,
ut irritum facias foedus, quod habes cum Baasa rege Israel,
et recedat a me ”.
20 Acquiescens Benadad regi Asa misit principes exercituum suorum
in civitates Israel, et percusserunt Ahion et Dan et Abelbethmaacha
et universam Chenereth cum omni terra Nephthali.
21 Quod cum audisset Baasa, cessavit aedificare Rama et reversus
est in Thersa.
22 Rex autem Asa convocavit omnem Iudam, nullo excusato; et
tulerunt lapides Rama et ligna eius, quibus aedificaverat Baasa,
et exstruxit de eis rex Asa Gabaa Beniamin et Maspha.
23 Reliqua autem omnium gestorum Asa et universa fortitudo eius
et cuncta, quae fecit, et civitates, quas exstruxit, nonne haec
scripta sunt in libro annalium regum Iudae? Verumtamen in tempore
senectutis suae doluit pedes;
24 et dormivit cum patribus suis et sepultus est cum eis in
civitate David patris sui. Regnavitque Iosaphat filius eius
pro eo.
25 Nadab vero filius Ieroboam regnavit super Israel anno secundo
Asa regis Iudae; regnavitque super Israel duobus annis.
26 Et fecit, quod malum est in conspectu Domini, et ambulavit
in viis patris sui et in peccato eius, quo peccare fecit Israel.
27 Insidiatus est autem ei Baasa filius Ahiae de domo Issachar
et percussit eum in Gebbethon, quae est urbs Philisthinorum;
siquidem Nadab et omnis Israel obsidebant Gebbethon.
28 Interfecit igitur illum Baasa in anno tertio Asa regis Iudae
et regnavit pro eo.
29 Cumque regnasset, percussit omnem domum Ieroboam; non dimisit
ne unam quidem animam de semine eius, donec deleret eam iuxta
verbum Domini, quod locutus fuerat in manu servi sui Ahiae Silonitis
30 propter peccata Ieroboam, quae peccaverat et quibus peccare
fecerat Israel, et propter delictum, quo irritaverat Dominum,
Deum Israel.
31 Reliqua autem gestorum Nadab et omnia, quae fortiter operatus
est, nonne haec scripta sunt in libro annalium regum Israel?
32 Fuitque bellum inter Asa et Baasa regem Israel cunctis diebus
eorum.
33 Anno tertio Asa regis Iudae regnavit Baasa filius Ahiae super
omnem Israel in Thersa viginti quattuor annis;
34 et fecit malum coram Domino ambulavitque in via Ieroboam
et in peccato eius, quo peccare fecit Israel. |
15
1 Nell`anno diciottesimo del re Geroboamo, figlio di Nebat,
divenne re su Giuda Abiam.
2 Egli regnò tre anni in Gerusalemme. Sua madre si chiamava
Maaca, figlia di Assalonne.
3 Egli imitò tutti i peccati che suo padre aveva commessi prima
di lui; il suo cuore non fu sottomesso al Signore suo Dio, come
lo era stato il cuore di Davide suo antenato.
4 Ma, per amore di Davide, il Signore suo Dio gli concesse una
lampada in Gerusalemme, innalzandone il figlio dopo di lui e
rendendo stabile Gerusalemme,
5 perché Davide aveva fatto ciò che è giusto agli occhi del
Signore e non aveva traviato dai comandi che il Signore gli
aveva impartiti, durante tutta la sua vita, se si eccettua il
caso di Uria l`Hittita.
6 Le altre gesta di Abiam, tutte le sue azioni, sono descritte
nel libro delle Cronache dei re di Giuda.
7 Ci fu guerra fra Abiam e Geroboamo.
8 Abiam si addormentò con i suoi padri; lo seppellirono nella
città di Davide e al suo posto divenne re suo figlio Asa.
9 Nell`anno ventesimo di Geroboamo, re di Israele, divenne re
su Giuda Asa.
10 Costui regnò quarantun anni in Gerusalemme. Sua madre si
chiamava Maaca, figlia di Assalonne.
11 Asa, come Davide suo antenato, fece ciò che è giusto agli
occhi del Signore.
12 Eliminò i prostituti sacri dal paese e allontanò tutti gli
idoli eretti da suo padre.
13 Anche sua madre Maaca egli privò della dignità di regina
madre, perché essa aveva eretto un obbrobrio in onore di Asera;
Asa abbattè l`obbrobrio e lo bruciò nella valle del torrente
Cedron.
14 Ma non scomparvero le alture, anche se il cuore di Asa si
mantenne integro nei riguardi del Signore per tutta la sua vita.
15 Fece portare nel tempio le offerte consacrate da suo padre
e quelle consacrate da lui stesso, consistenti in argento, oro
e vasi.
16 Ci fu guerra fra Asa e Baasa, re di Israele, per tutta la
loro vita.
17 Baasa, re di Israele, assalì Giuda; egli fortificò Rama per
impedire le comunicazioni con Asa re di Giuda.
18 Asa prese tutto l`argento e l`oro depositato nei tesori del
tempio e nei tesori della reggia, li consegnò ai suoi ministri,
che li portarono per ordine del re Asa a Ben-Adad, figlio di
Tab-Rimmon, figlio di Chezion, re d`Aram, che risiedeva in Damasco,
con la proposta:
19 Ci sia un`alleanza fra me e te, come ci fu fra mio padre
e tuo padre. Ecco ti mando un dono d`argento e d`oro. Su, rompi
la tua alleanza con Baasa, re di Israele, sì che egli si ritiri
da me".
20 Ben-Adad ascoltò il re Asa; mandò contro le città di Israele
i capi delle sue forze armate, occupò Iion, Dan, Abel-Bet-Maaca
e l`intera regione di Genè saret, compreso tutto il territorio
di Neftali.
21 Quando lo seppe, Baasa smise di fortificare Rama e tornò
in Tirza.
22 Allora il re Asa convocò tutti quelli di Giuda, senza esclusione
alcuna; costoro presero da Rama le pietre e il legname che Baasa
aveva usato per le costruzioni. Con tale materiale il re Asa
fortificò Gheba di Beniamino e Mizpà.
23 Le altre gesta di Asa, tutte le sue prodezze e tutte le sue
azioni, le città che egli edificò, sono descritte nel libro
delle Cronache dei re di Giuda. Egli nella sua vecchiaia ebbe
la podàgra.
24 Asa si addormentò con i suoi padri; fu sepolto nella città
di Davide suo antenato e al suo posto divenne re suo figlio
Giòsafat.
25 Nadab, figlio di Geroboamo, divenne re d`Israele nell`anno
secondo di Asa, re di Giuda, e regnò su Israele tre anni.
26 Egli fece ciò che è male agli occhi del Signore, imitando
la condotta di suo padre e il peccato che questi aveva fatto
commettere a Israele.
27 Contro di lui congiurò Baasa figlio di Achia, della casa
di Issacar, e lo assassinò in Ghibbeton che apparteneva ai Filistei,
mentre Nadab e tutto Israele assediavano Ghibbeton.
28 Baasa lo uccise nell`anno terzo di Asa re di Giuda, e divenne
re al suo posto.
29 Appena divenuto re, egli distrusse tutta la famiglia di Geroboamo:
non lasciò vivo nessuno di quella stirpe, ma la distrusse tutta,
secondo la parola del Signore pronunziata per mezzo del suo
servo Achia di Silo,
30 a causa dei peccati di Geroboamo, commessi da lui e fatti
commettere a Israele, e a causa dello sdegno a cui aveva provocato
il Signore Dio di Israele.
31 Le altre gesta di Nadab e tutte le sue azioni sono descritte
nel libro delle Cronache dei re di Israele.
32 Ci fu guerra fra Asa e Baasa, re di Israele, per tutta la
loro vita.
33 Nell`anno terzo di Asa, re di Giuda, Baasa, figlio di Achia,
divenne re d`Israele in Tirza. Regnò ventiquattro anni.
34 Fece ciò che è male agli occhi del Signore, imitando la condotta
di Geroboamo e il peccato che questi aveva fatto commettere
a Israele. |
16
1 Factus est autem sermo Domini ad Iehu filium Hanani contra
Baasa dicens:
2 “ Pro eo quod exaltavi te de pulvere et posui te ducem
super populum meum Israel, tu autem ambulasti in via Ieroboam
et peccare fecisti populum meum Israel, ut me irritares in peccatis
eorum,
3 ecce ego demetam posteriora Baasa et posteriora domus eius
et faciam domum tuam sicut domum Ieroboam filii Nabat.
4 Qui mortuus fuerit de Baasa in civitate, comedent eum canes;
et, qui mortuus fuerit ex eo in agro, comedent eum volucres
caeli”.
5 Reliqua autem gestorum Baasa et quaecumque fecit et fortitudo
eius, nonne haec scripta sunt in libro annalium regum Israel?
6 Dormivit ergo Baasa cum patribus suis sepultusque est in Thersa;
et regnavit Ela filius eius pro eo.
7 Sed et in manu Iehu filii Hanani prophetae verbum Domini factum
est ad Baasa et ad domum eius propter omne malum, quod fecerat
coram Domino ad irritandum eum in operibus manuum suarum, ut
fieret sicut domus Ieroboam, eo quod percussisset eam.
8 Anno vicesimo sexto Asa regis Iudae regnavit Ela filius Baasa
super Israel in Thersa duobus annis.
9 Et rebellavit contra eum servus suus Zamri dux mediae partis
curruum. Erat autem Ela in Thersa bibens et temulentus in domo
Arsa praefecti domus in Thersa;
10 irruens ergo Zamri percussit et occidit eum anno vicesimo
septimo Asa regis Iudae et regnavit pro eo.
11 Cumque regnasset et sedisset super solium eius, percussit
omnem domum Baasa et non dereliquit ex eo quidquid masculini
sexus et propinquos et amicos eius.
12 Delevitque Zamri omnem domum Baasa iuxta verbum Domini, quod
locutus fuerat ad Baasa in manu Iehu prophetae,
13 propter universa peccata Baasa et peccata Ela filii eius,
qui peccaverunt et peccare fecerunt Israel provocantes Dominum,
Deum Israel, in vanitatibus suis.
14 Reliqua autem gestorum Ela et omnia, quae fecit, nonne haec
scripta sunt in libro annalium regum Israel?
15 Anno vicesimo septimo Asa regis Iudae regnavit Zamri septem
diebus in Thersa. Porro exercitus obsidebat Gebbethon urbem
Philisthinorum.
16 Cumque audisset rebellasse Zamri et occidisse regem, fecit
sibi regem omnis Israel Amri, qui erat princeps militiae super
Israel in die illa in castris.
17 Ascendit ergo Amri et omnis Israel cum eo de Gebbethon, et
obsidebant Thersa;
18 videns autem Zamri quod expugnanda esset civitas, ingressus
est palatium et succendit super se domum regiam et mortuus est
igne
19 in peccatis suis, quae peccaverat faciens malum coram Domino
et ambulans in via Ieroboam et in peccato eius, quo fecit peccare
Israel.
20 Reliqua autem gestorum Zamri et rebellio, quam fecit, nonne
haec scripta sunt in libro annalium regum Israel?
21 Tunc divisus est populus Israel in duas partes: media pars
populi sequebatur Thebni filium Gineth, ut constitueret eum
regem, et media pars Amri.
22 Praevaluit autem populus, qui erat cum Amri, populo, qui
sequebatur Thebni filium Gineth; mortuusque est Thebni, et regnavit
Amri.
23 Anno tricesimo primo Asa regis Iudae regnavit Amri super
Israel duodecim annis; in Thersa regnavit sex annis.
24 Emitque montem Samariae a Somer duobus talentis argenti et
aedificavit eum et vocavit nomen civitatis, quam exstruxerat,
nomine Somer domini montis Samariae.
25 Fecit autem Amri malum in conspectu Domini et operatus est
nequiter super omnes, qui fuerunt ante eum;
26 ambulavitque in omni via Ieroboam filii Nabat et in peccato
eius, quo peccare fecerat Israel, ut irritaret Dominum, Deum
Israel, in vanitatibus suis.
27 Reliqua autem gestorum Amri et proelia eius, quae fortiter
gessit, nonne haec scripta sunt in libro annalium regum Israel?
28 Et dormivit Amri cum patribus suis et sepultus est in Samaria;
regnavitque Achab filius eius pro eo.
29 Achab vero filius Amri regnavit super Israel anno tricesimo
octavo Asa regis Iudae; et regnavit Achab filius Amri super
Israel in Samaria viginti et duobus annis.
30 Et fecit Achab filius Amri malum in conspectu Domini super
omnes, qui fuerunt ante eum.
31 Nec suffecit ei, ut ambularet in peccatis Ieroboam filii
Nabat; insuper duxit uxorem Iezabel filiam Ethbaal regis Sidoniorum
et abiit et servivit Baal et adoravit eum.
32 Et posuit aram Baal in templo Baal, quod aedificaverat in
Samaria,
33 et fecit Achab palum. Et addidit Achab in opere suo irritans
Dominum, Deum Israel, super omnes reges Israel, qui fuerant
ante eum.
34 In diebus eius aedificavit Hiel de Bethel Iericho; in Abiram
primitivo suo fundavit eam et in Segub novissimo suo posuit
portas eius, iuxta verbum Domini, quod locutus fuerat in manu
Iosue filii Nun. |
16
1 La parola del Signore fu rivolta a Ieu figlio di Canani contro
Baasa:
2 Io ti ho innalzato dalla polvere e ti ho costituito capo del
popolo di Israele, ma tu hai imitato la condotta di Geroboamo
e hai fatto peccare Israele mio popolo fino a provocarmi con
i loro peccati.
3 Ecco, io spazzerò Baasa e la sua casa e renderò la tua casa
come la casa di Geroboamo figlio di Nebat.
4 I cani divoreranno quanti della casa di Baasa moriranno in
città; quelli morti in campagna li divoreranno gli uccelli dell`aria".
5 Le altre gesta di Baasa, le sue azioni e le sue prodezze,
sono descritte nel libro delle Cronache dei re di Israele.
6 Baasa si addormentò con i suoi padri e fu sepolto in Tirza
e al suo posto regnò suo figlio Ela.
7 Attraverso il profeta Ieu figlio di Canani la parola del Signore
fu rivolta a Baasa e alla sua casa. Dio condannò Baasa per tutto
il male che aveva commesso agli occhi del Signore, irritandolo
con le sue opere, tanto che la sua casa era diventata come quella
di Geroboamo, e perché egli aveva sterminato quella famiglia.
8 Nell`anno ventiseiesimo di Asa re di Giuda, su Israele in
Tirza divenne re Ela figlio di Baasa; regnò due anni.
9 Contro di lui congiurò un suo ufficiale, Zimri, capo di una
metà dei carri. Mentre quegli, in Tirza, beveva e si ubriacava
nella casa di Arza, maggiordomo in Tirza,
10 arrivò Zimri, lo sconfisse, l`uccise nell`anno ventisettesimo
di Asa, re di Giuda, e regnò al suo posto.
11 Quando divenne re, appena seduto sul suo trono, distrusse
tutta la famiglia di Baasa; non lasciò sopravvivere alcun maschio
fra i suoi parenti e amici.
12 Zimri distrusse tutta la famiglia di Baasa secondo la parola
che il Signore aveva rivolta contro Baasa per mezzo del profeta
Ieu,
13 a causa di tutti i peccati di Baasa e dei peccati di Ela
suo figlio, di quelli commessi da loro e di quelli fatti commettere
a Israele, irritando con i loro idoli il Signore Dio di Israele.
14 Le altre gesta di Ela e tutte le sue azioni sono descritte
nel libro delle Cronache dei re di Israele.
15 Nell`anno ventisettesimo di Asa re di Giuda, Zimri divenne
re per sette giorni in Tirza, mentre il popolo era accampato
contro Ghibbeton, che apparteneva ai Filistei.
16 Quando il popolo accampato colà venne a sapere che Zimri
si era ribellato e aveva ucciso il re, tutto Israele in quello
stesso giorno, nell`accampamento, proclamò re di Israele Omri,
capo dell`esercito.
17 Omri e tutto Israele, abbandonata Ghibbeton, andarono a Tirza.
18 Quando vide che era stata presa la città, Zimri entrò nella
fortezza della reggia, incendiò il palazzo e così morì bruciato.
19 Ciò avvenne a causa del peccato che egli aveva commesso compiendo
ciò che è male agli occhi del Signore, imitando la condotta
di Geroboamo e il peccato con cui aveva fatto peccare Israele.
20 Le altre gesta di Zimri e la congiura da lui organizzata
sono descritte nel libro delle Cronache dei re di Israele.
21 Allora il popolo di Israele si divise in due parti. Una metà
parteggiava per Tibni, figlio di Ghinat, con il proposito di
proclamarlo re; l`altra metà parteggiava per Omri.
22 Il partito di Omri prevalse su quello di Tibni figlio di
Ghinat. Tibni morì e Omri divenne re.
23 Nell`anno trentunesimo di Asa re di Giuda, divenne re di
Israele Omri. Regnò dodici anni, di cui sei in Tirza.
24 Poi acquistò il monte Someron da Semer per due talenti d`argento.
Costruì sul monte e chiamò la città che ivi edificò Samaria
dal nome di Semer, proprietario del monte.
25 Omri fece ciò che è male agli occhi del Signore, peggio di
tutti i suoi predecessori.
26 Imitò in tutto la condotta di Geroboamo, figlio di Nebat,
e i peccati che quegli aveva fatto commettere a Israele, provocando
con i loro idoli a sdegno il Signore, Dio di Israele.
27 Le altre gesta di Omri, tutte le sue azioni e le sue prodezze,
sono descritte nel libro delle Cronache dei re di Israele.
28 Omri si addormentò con i suoi padri e fu sepolto in Samaria.
Al suo posto divenne re suo figlio Acab.
29 Acab figlio di Omri divenne re su Israele nell`anno trentottesimo
di Asa re di Giuda. Acab figlio di Omri regnò su Israele in
Samaria ventidue anni.
30 Acab figlio di Omri fece ciò che è male agli occhi del Signore,
peggio di tutti i suoi predecessori.
31 Non gli bastò imitare il peccato di Geroboamo figlio di Nebat;
ma prese anche in moglie Gezabele figlia di Et-Baal, re di quelli
di Sidone, e si mise a servire Baal e a prostrarsi davanti a
lui.
32 Eresse un altare a Baal nel tempio di Baal, che egli aveva
costruito in Samaria.
33 Acab eresse anche un palo sacro e compì ancora altre cose
irritando il Signore Dio di Israele, più di tutti i re di Israele
suoi predecessori.
34 Nei suoi giorni Chiel di Betel ricostruì Gerico; gettò le
fondamenta sopra Abiram suo primogenito e ne innalzò le porte
sopra Segub suo ultimogenito, secondo la parola pronunziata
dal Signore per mezzo di Giosuè , figlio di Nun. |
17
1 Et dixit Elias Thesbites de Thesbi in Galaad ad Achab: “
Vivit Dominus, Deus Israel, in cuius conspectu sto. Non erit
annis his ros et pluvia, nisi iuxta oris mei verba! ”.
2 Et factum est verbum Domini ad eum dicens:
3 “ Recede hinc et vade contra orientem et abscondere
in torrente Charith, qui est contra Iordanem,
4 et ibi de torrente bibes; corvisque praecepi, ut pascant te
ibi ”.
5 Abiit ergo et fecit iuxta verbum Domini; cumque abisset, sedit
in torrente Charith, qui est contra Iordanem.
6 Corvi quoque deferebant ei panem et carnes mane, similiter
panem et carnes vesperi; et bibebat de torrente.
7 Post dies autem siccatus est torrens; non enim pluerat super
terram.
8 Factus est igitur sermo Domini ad eum dicens:
9 “ Surge et vade in Sarepta Sidoniorum et manebis ibi;
praecepi enim ibi mulieri viduae, ut pascat te ”.
10 Surrexit et abiit Sareptam. Cumque venisset ad portam civitatis,
apparuit ei mulier vidua colligens ligna; et vocavit eam dixitque:
“ Da mihi paululum aquae in vase, ut bibam ”.
11 Cumque illa pergeret, ut afferret, clamavit post tergum eius
dicens: “ Affer mihi, obsecro, et buccellam panis in manu
tua ”.
12 Quae respondit: “ Vivit Dominus Deus tuus, non habeo
panem, nisi quantum pugillus capere potest farinae in hydria
et paululum olei in lecytho. En colligo duo ligna, ut ingrediar
et faciam illud mihi et filio meo, ut comedamus et moriamur
”.
13 Ad quam Elias ait: “ Noli timere, sed vade et fac,
sicut dixisti; verumtamen mihi primum fac de ipsa farinula subcinericium
panem parvulum et affer ad me; tibi autem et filio tuo facies
postea.
14 Haec autem dicit Dominus, Deus Israel: “Hydria farinae
non deficiet, nec lecythus olei minuetur usque ad diem, in qua
daturus est Dominus pluviam super faciem terrae” ”.
15 Quae abiit et fecit iuxta verbum Eliae et comedit illa et
ipse et domus eius per dies.
16 Hydria farinae non defecit, et lecythus olei non est imminutus
iuxta verbum Domini, quod locutus fuerat in manu Eliae.
17 Factum est autem post haec, aegrotavit filius mulieris matris
familiae; et erat languor fortis nimis, ita ut non remaneret
in eo halitus.
18 Dixit ergo ad Eliam: “ Quid mihi et tibi, vir Dei?
Ingressus es ad me, ut rememorarentur iniquitates meae, et interficeres
filium meum? ”.
19 Et ait ad eam: “ Da mihi filium tuum ”. Tulitque
eum de sinu illius et portavit in cenaculum, ubi ipse manebat,
et posuit super lectulum suum;
20 clamavitque ad Dominum et dixit: “ Domine Deus meus,
etiamne viduam, apud quam ego ut hospes habito, afflixisti,
ut interficeres filium eius?”.
21 Et expandit se atque mensus est super puerum tribus vicibus
et clamavit ad Dominum et ait: “ Domine Deus meus, revertatur,
oro, anima pueri huius in viscera eius ”.
22 Et exaudivit Dominus vocem Eliae, et reversa est anima pueri
intra eum, et revixit.
23 Tulitque Elias puerum et deposuit eum de cenaculo in inferiorem
domum et tradidit matri suae et ait illi: “ En vivit filius
tuus ”.
24 Dixitque mulier ad Eliam: “ Nunc in isto cognovi quoniam
vir Dei es tu, et verbum Domini in ore tuo verum est ”. |
17
1 Elia, il Tisbita, uno degli abitanti di Galaad, disse ad Acab:
"Per la vita del Signore, Dio di Israele, alla cui presenza
io sto, in questi anni non ci sarà né rugiada né pioggia, se
non quando lo dirò io".
2 A lui fu rivolta questa parola del Signore:
3 Vattene di qui, dirigiti verso oriente; nasconditi presso
il torrente Cherit, che è a oriente del Giordano.
4 Ivi berrai al torrente e i corvi per mio comando ti porteranno
il tuo cibo".
5 Egli eseguì l`ordine del Signore; andò a stabilirsi sul torrente
Cherit, che è a oriente del Giordano.
6 I corvi gli portavano pane al mattino e carne alla sera; egli
beveva al torrente.
7 Dopo alcuni giorni il torrente si seccò, perché non pioveva
sulla regione.
8 Il Signore parlò a lui e disse:
9 Alzati, và a stabilirti in Zarepta di Sidòne. Ecco io ho dato
ordine a una vedova di là per il tuo cibo".
10 Egli si alzò e andò a Zarepta. Entrato nella porta della
città, ecco una vedova raccoglieva legna. La chiamò e le disse:
"Prendimi un pò d`acqua in un vaso perché io possa bere".
11 Mentre quella andava a prenderla, le gridò: "Prendimi anche
un pezzo di pane".
12 Quella rispose: "Per la vita del Signore tuo Dio, non ho
nulla di cotto, ma solo un pugno di farina nella giara e un
pò di olio nell`orcio; ora raccolgo due pezzi di legna, dopo
andrò a cuocerla per me e per mio figlio: la mangeremo e poi
moriremo".
13 Elia le disse: "Non temere; su, fà come hai detto, ma prepara
prima una piccola focaccia per me e portamela; quindi ne preparerai
per te e per tuo figlio,
14 poiché dice il Signore: La farina della giara non si esaurirà
e l`orcio dell`olio non si svuoterà finché il Signore non farà
piovere sulla terra".
15 Quella andò e fece come aveva detto Elia. Mangiarono Elia,
la vedova e il figlio di lei per diversi giorni.
16 La farina della giara non venne meno e l`orcio dell`olio
non diminuì, secondo la parola che il Signore aveva pronunziata
per mezzo di Elia.
17 In seguito il figlio della padrona di casa si ammalò. La
sua malattia era molto grave, tanto che rimase senza respiro.
18 Essa allora disse a Elia: "Che c`è fra me e te, o uomo di
Dio? Sei venuto da me per rinnovare il ricordo della mia iniquità
e per uccidermi il figlio?".
19 Elia le disse: "Dammi tuo figlio". Glielo prese dal seno,
lo portò al piano di sopra, dove abitava, e lo stese sul letto.
20 Quindi invocò il Signore: "Signore mio Dio, forse farai del
male a questa vedova che mi ospita, tanto da farle morire il
figlio?".
21 Si distese tre volte sul bambino e invocò il Signore: "Signore
Dio mio, l`anima del fanciullo torni nel suo corpo".
22 Il Signore ascoltò il grido di Elia; l`anima del bambino
tornò nel suo corpo e quegli riprese a vivere.
23 Elia prese il bambino, lo portò al piano terreno e lo consegnò
alla madre. Elia disse: "Guarda! Tuo figlio vive". 2
4 La donna disse a Elia: "Ora so che tu sei uomo di Dio e che
la vera parola del Signore è sulla tua bocca". |
18
1 Post dies multos factum est verbum Domini ad Eliam in anno
tertio dicens: “ Vade et ostende te Achab, ut dem pluviam
super faciem terrae ”.
2 Ivit ergo Elias, ut ostenderet se Achab.
Erat autem fames vehemens in Samaria.
3 Vocavitque Achab Abdiam dispensatorem domus suae. Abdias autem
timebat Dominum valde;
4 nam, cum interficeret Iezabel prophetas Domini, tulit ille
centum prophetas et abscondit eos quinquagenos et quinquagenos
in speluncis et pavit eos pane et aqua.
5 Dixit ergo Achab ad Abdiam: “ Vade in terra ad universos
fontes aquarum et in cunctas valles, si forte invenire possimus
herbam, ut salvemus equos et mulos et nullum de iumentis interficere
debeamus ”.
6 Diviseruntque sibi regiones, ut circuirent eas: Achab ibat
per viam unam, et Abdias per viam alteram seorsum.
7 Cumque esset Abdias in via, Elias occurrit ei; qui cum cognovisset
eum, cecidit super faciem suam et ait: “ Num tu es, domine
mi, Elias? ”.
8 Cui ille respondit: “ Ego. Vade, dic domino tuo: “Adest
Elias” ”.
9 Et ille: “ Quid peccavi, inquit, quoniam trades me servum
tuum in manu Achab, ut interficiat me?
10 Vivit Dominus Deus tuus, non est gens aut regnum, quo non
miserit dominus meus te requirens et, respondentibus cunctis:
“Non est hic”, adiuravit regna singula et gentes,
eo quod minime reperireris.
11 Et nunc dicis mihi: “Vade et dic domino tuo: Adest
Elias”.
12 Cumque recessero a te, spiritus Domini asportabit te in locum,
quem ego ignoro; et ingressus nuntiabo Achab, et non inveniet
te et interficiet me. Servus autem tuus timet Dominum ab infantia
sua.
13 Numquid non indicatum est domino meo quid fecerim, cum interficeret
Iezabel prophetas Domini: quod absconderim de prophetis Domini
centum viros, quinquagenos et quinquagenos in speluncis et paverim
eos pane et aqua?
14 Et nunc tu dicis: “Vade et dic domino tuo: Adest Elias”,
ut interficiat me ”.
15 Dixit Elias: “ Vivit Dominus exercituum ante cuius
vultum sto: hodie apparebo ei ”.
16 Abiit ergo Abdias in occursum Achab et indicavit ei. Venitque
Achab in occursum Eliae
17 et, cum vidisset eum, ait: “ Tune es, qui conturbas
Israel? ”.
18 Et ille ait: “ Non turbavi Israel, sed tu et domus
patris tui, qui dereliquistis mandata Domini, et secutus es
Baalim.
19 Verumtamen nunc mitte et congrega ad me universum Israel
in monte Carmeli et prophetas Baal quadringentos quinquaginta
prophetasque Aserae quadringentos, qui comedunt de mensa Iezabel
”.
20 Misit Achab ad omnes filios Israel et congregavit prophetas
in monte Carmeli.
21 Accedens autem Elias ad omnem populum ait: “ Usquequo
claudicatis in duas partes? Si Dominus est Deus, sequimini eum;
si autem Baal, sequimini illum ”. Et non respondit ei
populus verbum.
22 Et ait rursus Elias ad populum: “ Ego remansi propheta
Domini solus; prophetae autem Baal quadringenti et quinquaginta
viri sunt.
23 Dentur nobis duo boves, et illi eligant sibi bovem unum et
in frusta caedentes ponant super ligna; ignem autem non supponant.
Et ego faciam bovem alterum et imponam super ligna; ignemque
non supponam.
24 Invocate nomen dei vestri, et ego invocabo nomen Domini;
et Deus, qui exaudierit per ignem, ipse est Deus! ”. Respondens
omnis populus ait: “ Optima propositio ”.
25 Dixit ergo Elias prophetis Baal: “ Eligite vobis bovem
unum et facite primi, quia vos plures estis; et invocate nomen
dei vestri ignemque non supponatis ”.
26 Qui cum tulissent bovem, quem dederat eis, fecerunt et invocabant
nomen Baal de mane usque ad meridiem dicentes: “ Baal,
exaudi nos! ”. Et non erat vox, nec qui responderet. Saliebantque
in circuitu altaris, quod fecerant.
27 Cumque esset iam meridies, illudebat eis Elias dicens: “
Clamate voce maiore; deus enim est et forsitan occupatus est
aut secessit aut in itinere aut certe dormit, ut excitetur ”.
28 Clamabant ergo voce magna et incidebant se iuxta ritum suum
cultris et lanceolis, donec perfunderentur sanguine.
29 Postquam autem transiit meridies, et, illis prophetantibus,
venerat tempus, quo sacrificium offerri solet, nec audiebatur
vox, neque aliquis respondebat nec attendebat orantes,
30 dixit Elias omni populo: “ Venite ad me ”. Et,
accedente ad se populo, curavit altare Domini, quod destructum
fuerat;
31 et tulit duodecim lapides iuxta numerum tribuum filiorum
Iacob, ad quem factus est sermo Domini dicens: “ Israel
erit nomen tuum ”.
32 Et aedificavit lapidibus altare in nomine Domini fecitque
aquaeductum quasi pro duobus satis in circuitu altaris
33 et composuit ligna divisitque per membra bovem et posuit
super ligna
34 et ait: “ Implete quattuor hydrias aqua et fundite
super holocaustum et super ligna ”. Rursumque dixit: “
Etiam secundo hoc facite ”. Qui cum fecissent et secundo,
ait: “ Etiam tertio idipsum facite ”. Feceruntque
et tertio,
35 et currebant aquae circum altare, et fossa aquaeductus repleta
est.
36 Cumque iam tempus esset, ut offerretur sacrificium, accedens
Elias propheta ait: “ Domine, Deus Abraham, Isaac et Israel,
hodie ostende quia tu es Deus in Israel, et ego servus tuus
et iuxta praeceptum tuum feci omnia haec.
37 Exaudi me, Domine, exaudi me, ut discat populus iste quia
tu, Domine, es Deus et tu convertisti cor eorum iterum! ”.
38 Cecidit autem ignis Domini et voravit holocaustum et ligna
et lapides, pulverem quoque et aquam, quae erat in aquaeductu
lambens.
39 Quod cum vidisset omnis populus, cecidit in faciem suam et
ait: “ Dominus ipse est Deus, Dominus ipse est Deus! ”.
40 Dixitque Elias ad eos: “ Apprehendite prophetas Baal,
et ne unus quidem effugiat ex eis! ”. Quos cum comprehendissent,
duxit eos Elias ad torrentem Cison et interfecit eos ibi.
41 Et ait Elias ad Achab: “ Ascende, comede et bibe, quia
sonus multae pluviae est ”.
42 Ascendit Achab, ut comederet et biberet. Elias autem ascendit
in verticem Carmeli et pronus in terram posuit faciem inter
genua sua
43 et dixit ad puerum suum: “ Ascende et prospice contra
mare ”. Qui, cum ascen disset et contemplatus esset, ait:
“ Non est quidquam ”. Et rursum ait illi: “
Revertere septem vicibus ”.
44 In septima autem vice dixit: “ Ecce nubecula parva
quasi manus hominis ascendit de mari ”. Et ait: “
Ascende et dic Achab: Iunge et descende, ne occupet te pluvia!
”.
45 Et factum est interea: ecce caeli contenebrati sunt, et nubes
et ventus, et facta est pluvia grandis. Ascendens itaque Achab
abiit in Iezrahel.
46 Et manus Domini facta est super Eliam; accinctisque lumbis,
currebat ante Achab, donec veniret in Iezrahel. |
18
1 Dopo molto tempo, il Signore disse a Elia, nell`anno terzo:
"Su, mostrati ad Acab; io concederò la pioggia alla terra".
2 Elia andò a farsi vedere da Acab. In Samaria c`era una grande
carestia.
3 Acab convocò Abdia maggiordomo. Abdia temeva molto Dio;
4 quando Gezabele uccideva i profeti del Signore, Abdia prese
cento profeti e ne nascose cinquanta alla volta in una caverna
e procurò loro pane e acqua.
5 Acab disse ad Abdia: "Và nel paese verso tutte le sorgenti
e tutti i torrenti della regione; forse troveremo erba per tenere
in vita cavalli e muli e non dovremo uccidere una parte del
bestiame".
6 Si divisero la regione da percorrere; Acab andò per una strada
e Abdia per un`altra.
7 Mentre Abdia era in cammino, ecco farglisi incontro Elia.
Quegli lo riconobbe e si prostrò con la faccia a terra dicendo:
"Non sei tu il mio signore Elia?".
8 Gli rispose: "Lo sono; su, dì al tuo padrone: C`è qui Elia".
9 Quegli disse: "Che male ho fatto perché tu consegni il tuo
servo ad Acab perché egli mi uccida?
10 Per la vita del Signore tuo Dio, non esiste un popolo o un
regno in cui il mio padrone non abbia mandato a cercarti. Se
gli rispondevano: Non c`è ! egli faceva giurare il popolo o
il regno di non averti trovato.
11 Ora tu dici: Su, dì al tuo signore: C`è qui Elia!
12 Appena sarò partito da te, lo spirito del Signore ti porterà
in un luogo a me ignoto. Se io vado a riferirlo ad Acab egli,
non trovandoti, mi ucciderà; ora il tuo servo teme il Signore
fin dalla sua giovinezza.
13 Non ti hanno forse riferito, mio signore, ciò che ho fatto
quando Gezabele sterminava tutti i profeti del Signore, come
io nascosi cento profeti, cinquanta alla volta, in una caverna
e procurai loro pane e acqua?
14 E ora tu comandi: Su, dì al tuo signore: C`è qui Elia? Egli
mi ucciderà".
15 Elia rispose: "Per la vita del Signore degli eserciti, alla
cui presenza io sto, oggi stesso io mi mostrerò a lui".
16 Abdia andò incontro ad Acab e gli riferì la cosa. Acab si
diresse verso Elia.
17 Appena lo vide, Acab disse a Elia: "Sei tu la rovina di Israele!".
18 Quegli rispose: "Io non rovino Israele, ma piuttosto tu insieme
con la tua famiglia, perché avete abbandonato i comandi del
Signore e tu hai seguito Baal.
19 Su, con un ordine raduna tutto Israele presso di me sul monte
Carmelo insieme con i quattrocentocinquanta profeti di Baal
e con i quattrocento profeti di Asera, che mangiano alla tavola
di Gezabele".
20 Acab convocò tutti gli Israeliti e radunò i profeti sul monte
Carmelo.
21 Elia si accostò a tutto il popolo e disse: "Fino a quando
zoppicherete da enbrambi piedi? Se il Signore è Dio, seguitelo!
Se invece lo è Baal, seguite lui!". Il popolo non gli rispose
nulla.
22 Elia aggiunse al popolo: "Sono rimasto solo, come profeta
del Signore, mentre i profeti di Baal sono quattrocentocinquanta.
23 Dateci due giovenchi; essi se ne scelgano uno, lo squartino
e lo pongano sulla legna senza appiccarvi il fuoco. Io preparerò
l`altro giovenco e lo porrò sulla legna senza appiccarvi il
fuoco.
24 Voi invocherete il nome del vostro dio e io invocherò quello
del Signore. La divinità che risponderà concedendo il fuoco
è Dio!". Tutto il popolo rispose: "La proposta è buona!".
25 Elia disse ai profeti di Baal: "Sceglietevi il giovenco e
cominciate voi perché siete più numerosi. Invocate il nome del
vostro Dio, ma senza appiccare il fuoco".
26 Quelli presero il giovenco, lo prepararono e invocarono il
nome di Baal dal mattino fino a mezzogiorno, gridando: "Baal,
rispondici!". Ma non si sentiva un alito, né una risposta. Quelli
continuavano a saltare intorno all`altare che avevano eretto.
27 Essendo già mezzogiorno, Elia cominciò a beffarsi di loro
dicendo: "Gridate con voce più alta, perché certo egli è un
dio! Forse è soprappensiero oppure indaffarato o in viaggio;
caso mai fosse addormentato, si sveglierà".
28 Gridarono a voce più forte e si fecero incisioni, secondo
il loro costume, con spade e lance, fino a bagnarsi tutti di
sangue.
29 Passato il mezzogiorno, quelli ancora agivano da invasati
ed era venuto il momento in cui si sogliono offrire i sacrifici,
ma non si sentiva alcuna voce né una risposta né un segno di
attenzione.
30 Elia disse a tutto il popolo: "Avvicinatevi!". Tutti si avvicinarono.
Si sistemò di nuovo l`altare del Signore che era stato demolito.
31 Elia prese dodici pietre, secondo il numero delle tribù dei
discendenti di Giacobbe, al quale il Signore aveva detto: "Israele
sarà il tuo nome".
32 Con le pietre eresse un altare al Signore; scavò intorno
un canaletto, capace di contenere due misure di seme.
33 Dispose la legna, squartò il giovenco e lo pose sulla legna.
34 Quindi disse: "Riempite quattro brocche d`acqua e versatele
sull`olocausto e sulla legna!". Ed essi lo fecero. Egli disse:
"Fatelo di nuovo!". Ed essi ripeterono il gesto. Disse ancora:
"Per la terza volta!". Lo fecero per la terza volta.
35 L`acqua scorreva intorno all`altare; anche il canaletto si
riempì d`acqua.
36 Al momento dell`offerta si avvicinò il profeta Elia e disse:
"Signore, Dio di Abramo, di Isacco e di Giacobbe, oggi si sappia
che tu sei Dio in Israele e che io sono tuo servo e che ho fatto
tutte queste cose per tuo comando.
37 Rispondimi, Signore, rispondimi e questo popolo sappia che
tu sei il Signore Dio e che converti il loro cuore!". 3
8 Cadde il fuoco del Signore e consumò l`olocausto, la legna,
le pietre e la cenere, prosciugando l`acqua del canaletto.
39 A tal vista, tutti si prostrarono a terra ed esclamarono:
"Il Signore è Dio! Il Signore è Dio!".
40 Elia disse loro: "Afferrate i profeti di Baal; non ne scappi
uno!". Li afferrarono. Elia li fece scendere nel torrente Kison,
ove li scannò.
41 Elia disse ad Acab: "Su, mangia e bevi, perché sento un rumore
di pioggia torrenziale".
42 Acab andò a mangiare e a bere. Elia si recò alla cima del
Carmelo; gettatosi a terra, pose la sua faccia tra le ginocchia.
43 Quindi disse al suo ragazzo: "Vieni qui, guarda verso il
mare". Quegli andò, guardò e disse. "Non c`è nulla!". Elia disse:
"Tornaci ancora per sette volte".
44 La settima volta riferì: "Ecco, una nuvoletta, come una mano
d`uomo, sale dal mare". Elia gli disse: "Và a dire ad Acab:
Attacca i cavalli al carro e scendi perché non ti sorprenda
la pioggia!".
45 Subito il cielo si oscurò per le nubi e per il vento; la
pioggia cadde a dirotto. Acab montò sul carro e se ne andò a
Izreel.
46 La mano del Signore fu sopra Elia che, cintosi i fianchi,
corse davanti ad Acab finché giunse a Izreel. |
19
1 Nuntiavit autem Achab Iezabel omnia, quae fecerat Elias, et
quomodo occidisset universos prophetas gladio.
2 Misitque Iezabel nuntium ad Eliam dicens: “ Haec mihi
faciant dii et haec addant, nisi hac hora cras posuero animam
tuam sicut animam unius ex illis”.
3 Timuit ergo Elias et surgens abiit, ut animam suam salvaret,
venitque in Bersabee Iudae et dimisit ibi puerum suum.
4 Et perrexit in desertum via unius diei; cumque venisset et
sederet subter unam iuniperum, petivit animae suae, ut moreretur,
et ait: “ Sufficit mihi, Domine! Tolle animam meam; neque
enim melior sum quam patres mei ”.
5 Proiecitque se et obdormivit in umbra iuniperi; et ecce angelus
tetigit eum et dixit illi: “ Surge, comede! ”.
6 Respexit, et ecce ad caput suum subcinericius panis et vas
aquae; comedit ergo et bibit et rursum obdormivit.
7 Reversusque est angelus Domini secundo et tetigit eum dixitque
illi: “ Surge, comede! Grandis enim tibi restat via ”.
8 Qui, cum surrexisset, comedit et bibit et ambulavit in fortitudine
cibi illius quadraginta diebus et quadraginta noctibus usque
ad montem Dei Horeb.
9 Cumque venisset illuc, mansit in spelunca. Et ecce sermo Domini
ad eum dixitque illi: “ Quid hic agis, Elia? ”.
10 At ille respondit: “ Zelo zelatus sum pro Domino, Deo
exercituum, quia dereliquerunt pactum tuum filii Israel, altaria
tua destruxerunt et prophetas tuos occiderunt gladio; et derelictus
sum ego solus, et quaerunt animam meam, ut auferant eam ”.
11 Et ait ei: “ Egredere et sta in monte coram Domino
”. Et ecce Dominus transit, et ventus grandis et fortis
subvertens montes et conterens petras ante Dominum; non in vento
Dominus. Et post ventum, commotio; non in commotione Dominus.
12 Et post commotionem, ignis; non in igne Dominus. Et post
ignem, sibilus aurae tenuis.
13 Quod cum audisset Elias, operuit vultum suum pallio et egressus
stetit in ostio speluncae; et ecce vox ad eum dicens: “
Quid agis hic, Elia? ”.
14 Et ille respondit: “ Zelo zelatus sum pro Domino, Deo
exercituum, quia dereliquerunt pactum tuum filii Israel, altaria
tua destruxerunt et prophetas tuos occiderunt gladio; et derelictus
sum ego solus, et quaerunt animam meam, ut auferant eam ”.
15 Et ait Dominus ad eum: “ Vade et revertere in viam
tuam per desertum in Damascum. Cumque perveneris, unges Hazael
regem super Syriam;
16 et Iehu filium Namsi unges regem super Israel; Eliseum autem
filium Saphat, qui est de Abelmehula, unges prophetam pro te.
17 Et erit: quicumque fugerit gladium Hazael, occidet eum Iehu;
et, qui fugerit gladium Iehu, interficiet eum Eliseus.
18 Et relinquam mihi in Israel septem milia: universorum genua,
quae non sunt incurvata ante Baal, et omne os, quod non osculatum
est eum ”.
19 Profectus ergo inde repperit Eliseum filium Saphat arantem
duodecim iugis boum; et ipse cum duodecimo erat. Cumque venisset
Elias ad eum, misit pallium suum super illum,
20 qui statim, relictis bobus, cucurrit post Eliam et ait: “
Osculer, oro, patrem meum et matrem meam, et sic sequar te ”.
Dixitque ei: “ Vade et revertere; quid enim feci tibi?
”.
21 Reversus autem ab eo tulit par boum et mactavit illud et
in iugo boum coxit carnes et dedit populo, et comederunt. Consurgensque
abiit et secutus est Eliam et ministrabat ei. |
19
1 Acab riferì a Gezabele ciò che Elia aveva fatto e che aveva
ucciso di spada tutti i profeti.
2 Gezabele inviò un messaggero a Elia per dirgli: "Gli dei mi
facciano questo e anche di peggio, se domani a quest`ora non
avrò reso te come uno di quelli".
3 Elia, impaurito, si alzò e se ne andò per salvarsi. Giunse
a Bersabea di Giuda. Là fece sostare il suo ragazzo.
4 Egli si inoltrò nel deserto una giornata di cammino e andò
a sedersi sotto un ginepro. Desideroso di morire, disse: "Ora
basta, Signore! Prendi la mia vita, perché io non sono migliore
dei miei padri".
5 Si coricò e si addormentò sotto il ginepro. Allora, ecco un
angelo lo toccò e gli disse: "Alzati e mangia!".
6 Egli guardò e vide vicino alla sua testa una focaccia cotta
su pietre roventi e un orcio d`acqua. Mangiò e bevve, quindi
tornò a coricarsi.
7 Venne di nuovo l`angelo del Signore, lo toccò e gli disse:
"Su mangia, perché è troppo lungo per te il cammino".
8 Si alzò, mangiò e bevve. Con la forza datagli da quel cibo,
camminò per quaranta giorni e quaranta notti fino al monte di
Dio, l`Oreb.
9 Là entrò in una caverna per passarvi la notte, quand`ecco
il Signore gli disse: "Che fai qui, Elia?".
10 Egli rispose: "Sono pieno di zelo per il Signore degli eserciti,
poiché gli Israeliti hanno abbandonato la tua alleanza, hanno
demolito i tuoi altari, hanno ucciso di spada i tuoi profeti.
Sono rimasto solo ed essi tentano di togliermi la vita".
11 Gli fu detto: "Esci e fermati sul monte alla presenza del
Signore". Ecco, il Signore passò. Ci fu un vento impetuoso e
gagliardo da spaccare i monti e spezzare le rocce davanti al
Signore, ma il Signore non era nel vento. Dopo il vento ci fu
un terremoto, ma il Signore non era nel terremoto.
12 Dopo il terremoto ci fu un fuoco, ma il Signore non era nel
fuoco. Dopo il fuoco ci fu il mormorio di un vento leggero.
13 Come l`udì, Elia si coprì il volto con il mantello, uscì
e si fermò all`ingresso della caverna. Ed ecco, sentì una voce
che gli diceva: "Che fai qui, Elia?".
14 Egli rispose: "Sono pieno di zelo per il Signore, Dio degli
eserciti, poiché gli Israeliti hanno abbandonato la tua alleanza,
hanno demolito i tuoi altari, hanno ucciso di spada i tuoi profeti.
Sono rimasto solo ed essi tentano di togliermi la vita".
15 Il Signore gli disse: "Su, ritorna sui tuoi passi verso il
deserto di Damasco; giunto là, ungerai Cazael come re di Aram.
16 Poi ungerai Ieu, figlio di Nimsi, come re di Israele e ungerai
Eliseo figlio di Safat, di Abel-Mecola, come profeta al tuo
posto.
17 Se uno scamperà dalla spada di Cazael, lo ucciderà Ieu; se
uno scamperà dalla spada di Ieu, lo ucciderà Eliseo.
18 Io poi mi sono risparmiato in Israele settemila persone,
quanti non hanno piegato le ginocchia a Baal e quanti non l`hanno
baciato con la bocca.
19 Partito di lì, Elia incontrò Eliseo figlio di Safat. Costui
arava con dodici paia di buoi davanti a sé, mentre egli stesso
guidava il decimosecondo. Elia, passandogli vicino, gli gettò
addosso il suo mantello.
20 "Quegli lasciò i buoi e corse dietro a Elia, dicendogli:
"Andrò a baciare mio padre e mia madre, poi ti seguirò". Elia
disse: "Và e torna, perché sai bene che cosa ho fatto di te".
21 Allontanatosi da lui, Eliseo prese un paio di buoi e li uccise;
con gli attrezzi per arare ne fece cuocere la carne e la diede
alla gente, perché la mangiasse. Quindi si alzò e seguì Elia,
entrando al suo servizio. |
20
1 Porro Benadad rex Syriae congregavit omnem exerci tum suum
et triginta duos reges secum et equos et currus et ascendens
pugnabat contra Samariam et obsidebat eam.
2 Mittensque nuntios ad Achab regem Israel in civitatem
3 ait: “ Haec dicit Benadad: Argentum tuum et aurum tuum
meum est, et uxores tuae et filii tui optimi mei sunt ”.
4 Responditque rex Israel: “ Iuxta verbum tuum, domine
mi rex; tuus sum ego et omnia mea ”.
5 Revertentesque nuntii dixerunt: “ Haec dicit Benadad:
Quia misi ad te dicens: “Argentum tuum et aurum tuum et
uxores tuas et filios tuos dabis mihi”,
6 profecto cras hac eadem hora mittam servos meos ad te, et
scrutabuntur domum tuam et domum servorum tuorum; et omne, quod
oculis tuis pretiosum est, ponent in manibus suis et auferent
”.
7 Vocavit autem rex Israel omnes seniores terrae et ait: “
Animadvertite et videte quoniam insidietur nobis; misit enim
ad me pro uxoribus meis et filiis et pro argento et auro, et
non abnui ”.
8 Dixeruntque omnes maiores natu et universus populus ad eum:
“ Non audias neque acquiescas illi”.
9 Respondit itaque nuntiis Benadad: “ Dicite domino meo
regi: Omnia, propter quae misisti ad me servum tuum initio,
faciam; hanc autem rem facere non possum ”. Reversique
nuntii rettulerunt ei.
10 Qui remisit et ait: “ Haec faciant mihi dii et haec
addant, si suffecerit pulvis Samariae pugillis omnis populi,
qui sequitur me ”.
11 Et respondens rex Israel ait: “ Dicite ei: Ne glorietur
accinctus aeque ut discinctus ”.
12 Factum est autem, cum audisset verbum istud, bibebat ipse
et reges in umbraculis et ait servis suis: “ Circumdate
civitatem! ”. Et circumdederunt eam.
13 Et ecce propheta unus accedens ad Achab regem Israel ait:
“ Haec dicit Dominus: Certe vidisti omnem multitudinem
hanc nimiam. Ecce ego tradam eam in manu tua hodie, ut scias
quia ego sum Dominus ”.
14 Et ait Achab: “ Per quem? ”. Dixitque ei: “
Haec dicit Dominus: Per pedisequos principum provinciarum ”.
Et ait: “ Quis incipiet proeliari? ”. Et ille dixit:
“ Tu ”.
15 Recensuit ergo pueros principum provinciarum et repperit
numerum ducentorum triginta duorum; et post eos recensuit populum,
omnes filios Israel, septem milia.
16 Et egressi sunt meridie. Benadad autem bibebat temulentus
in umbraculis ipse et reges triginta duo cum eo, qui ad auxilium
eius venerant.
17 Egressi sunt autem pueri principum provinciarum in prima
fronte. Misit itaque Benadad, qui nuntiaverunt ei dicentes:
“ Viri egressi sunt de Samaria ”.
18 At ille ait: “ Sive pro pace veniunt, apprehendite
eos vivos; sive ut proelientur, vivos eos capite ”.
19 Egressi erant ergo ex urbe pueri principum provinciarum,
ac reliquus exercitus sequebatur,
20 et percussit unusquisque virum, qui contra se venerat; fugeruntque
Syri, et persecutus est eos Israel. Fugit quoque Benadad rex
Syriae in equo cum equitibus.
21 Necnon egressus rex Israel percussit equos et currus et percussit
Syriam plaga magna.
22 Accedens autem propheta ad regem Israel dixit ei: “
Vade et confortare et scito et vide quid facias; vertente enim
anno rex Syriae ascendet contra te ”.
23 Servi vero regis Syriae dixerunt ei: “ Deus montium
est Deus eorum, ideo superaverunt nos; sed pugnemus contra eos
in campestribus et obtinebimus eos.
24 Fac ergo hoc: Amove reges singulos a loco suo et pone principes
pro eis;
25 et instaura numerum militum, qui ceciderunt de tuis, et equos
secundum equos pristinos et currus secundum currus, quos ante
habuisti, et pugnabimus contra eos in campestribus: et videbis
quod obtinebimus eos ”. Credidit consilio eorum et fecit
ita.
26 Igitur vertente anno recensuit Benadad Syros et ascendit
in Aphec, ut pugnaret contra Israel.
27 Porro filii Israel recensiti sunt et, acceptis cibariis,
profecti ex adverso castraque metati sunt contra eos, quasi
duo parvi greges caprarum; Syri autem repleverunt terram.
28 Et accedens vir Dei dixit ad regem Israel: “ Haec dicit
Dominus: Quia dixerunt Syri: “Deus montium est Dominus
et non est Deus vallium”, dabo omnem multitudinem hanc
grandem in manu tua, et scietis quia ego Dominus ”.
29 Dirigebant septem diebus ex adverso hi atque illi acies,
septima autem die commissum est bellum; percusseruntque filii
Israel de Syris centum milia peditum in die una.
30 Fugerunt autem, qui remanserant in Aphec, in civitatem, et
cecidit murus super viginti septem milia hominum, qui remanserant.
Porro Benadad fugiens ingressus est civitatem in cubiculum,
quod erat intra cubiculum.
31 Dixeruntque ei servi sui: “ Ecce audivimus quod reges
domus Israel clementes sint; ponamus itaque saccos in lumbis
nostris et funiculos in capitibus nostris et egrediamur ad regem
Israel; forsitan salvabit animam tuam ”.
32 Accinxerunt saccis lumbos suos et posuerunt funes in capitibus
suis veneruntque ad regem Israel et dixerunt: “ Servus
tuus Benadad dicit: “Vivat, oro te, anima mea” ”.
Et ille ait: “ Si adhuc vivit, frater meus est ”.
33 Quod acceperunt viri pro omine et festinantes rapuerunt verbum
ex ore eius atque dixerunt: “ Frater tuus Benadad ”.
Et dixit eis: “ Ite et adducite eum ”. Egressus
est ergo ad eum Benadad, et levavit eum in currum suum.
34 Qui dixit ei: “ Civitates, quas tulit pater meus a
patre tuo, reddam; et plateas fac tibi in Damasco, sicut fecit
pater meus in Samaria ”. Achab: “ Ego autem, inquit,
foederatum te dimittam ”. Et pepigit ei foedus et dimisit
eum.
35 Tunc vir quidam de filiis prophetarum dixit ad socium suum
in sermone Domini: “ Percute me! ”. At ille noluit
percutere.
36 Cui ait: “ Quia noluisti audire vocem Domini, ecce
recedes a me, et percutiet te leo ”. Cumque paululum recessisset
ab eo, invenit eum leo atque percussit.
37 Sed et alterum inveniens virum dixit ad eum: “ Percute
me! ”. Qui percussit eum et vulneravit.
38 Abiit ergo propheta et occurrit regi in via et mutavit aspectum
ponens fasciam super oculos suos.
39 Cumque rex transiret, clamavit ad regem et ait: “ Servus
tuus egressus est ad proeliandum comminus; cumque fugisset vir
unus, adduxit eum quidam ad me et ait: “Custodi virum
istum! Qui si lapsus fuerit, erit anima tua pro anima eius,
aut talentum argenti appendes”.
40 Dum autem ego turbatus huc illucque me verterem, subito non
comparuit ”. Et ait rex Israel ad eum: “ Hoc est
iudicium tuum, quod ipse decrevisti ”.
41 At ille statim abstulit fasciam de oculis suis, et cognovit
eum rex Israel quod esset de prophetis.
42 Qui ait ad eum: “ Haec dicit Dominus: Quia dimisisti
de manu tua virum, quem morti devoveram, erit anima tua pro
anima eius, et populus tuus pro populo eius ”.
43 Reversus est igitur rex Israel in domum suam tristis et indignans
venitque in Samariam. |
20
1 Ben-Adad, re di Aram, radunò tutto il suo esercito; con lui
c`erano trentadue re con cavalli e carri. Egli marciò contro
Samaria per cingerla d`assedio ed espugnarla.
2 Inviò messaggeri in città ad Acab, re di Israele,
3 per dirgli: "Dice Ben-Adad: Il tuo argento e il tuo oro appartiene
a me e le tue donne e i tuoi figli minori sono per me".
4 Il re di Israele rispose: "Sia come dici tu, signore re; io
e quanto ho siamo tuoi".
5 Ma i messaggeri tornarono di nuovo e dissero: "Dice Ben-Adad,
il quale ci manda a te: Mi consegnerai il tuo argento, il tuo
oro, le tue donne e i tuoi figli.
6 Domani, dunque, a quest`ora, manderò i miei servi che perquisiranno
la tua casa e le case dei tuoi servi; essi prenderanno e asporteranno
quanto sarà prezioso ai loro occhi".
7 Il re di Israele convocò tutti gli anziani della regione,
ai quali disse: "Sappiate e vedete come costui ci voglia far
del male. Difatti mi ha mandato a chiedere anche le mie donne
e i miei figlie non rifiutai".
8 Tutti gli anziani e tutto il popolo dissero: "Non ascoltarlo
e non consentire!".
9 Egli disse ai messaggeri di Ben-Adad: "Dite al re vostro signore:
Quanto hai imposto prima al tuo servo lo farò, ma la nuova richiesta
non posso soddisfarla". I messaggeri andarono a riferire la
risposta.
10 Ben-Adad allora gli mandò a dire: "Gli dei mi facciano questo
e anche di peggio, se la polvere di Samaria basterà per riempire
il pugno di coloro che mi seguono".
11 Il re di Israele rispose: "Riferitegli: Chi cinge le armi
non si vanti come chi le depone".
12 Nell`udire questa risposta - egli stava insieme con i re
a bere sotto le tende - disse ai suoi ufficiali: "Circondate
la città!". Ed essi la circondarono.
13 Ed ecco un profeta si avvicinò ad Acab, re di Israele, per
dirgli: "Così dice il Signore: Vedi tutta questa moltitudine
immensa? Ebbene oggi la metto in tuo potere; saprai che io sono
il Signore".
14 Acab disse: "Per mezzo di chi?". Quegli rispose: "Così dice
il Signore: Per mezzo dei giovani dei capi delle province".
Domandò: "Chi attaccherà la battaglia?". Rispose: "Tu!".
15 Acab ispezionò i giovani dei capi delle province; erano duecentotrentadue.
Dopo di loro ispezionò tutto il popolo, tutti gli Israeliti:
erano settemila.
16 A mezzogiorno fecero una sortita. Ben-Adad stava bevendo
sotto le tende insieme con i trentadue re suoi alleati.
17 Per primi uscirono i giovani dei capi delle province. Fu
mandato ad avvertire Ben-Adad: "Alcuni uomini sono usciti da
Samaria!".
18 Quegli disse: "Se sono usciti con intenzioni pacifiche, catturateli
vivi; se sono usciti per combattere, catturateli ugualmente
vivi".
19 Usciti dunque quelli dalla città, cioè i giovani dei capi
delle province e l`esercito che li seguiva,
20 ognuno di loro uccise chi gli si fece davanti. Gli Aramei
fuggirono, inseguiti da Israele. Ben-Adad, re di Aram, scampò
a cavallo insieme con alcuni cavalieri.
21 Uscì quindi il re di Israele, che si impadronì dei cavalli
e dei carri e inflisse ad Aram una grande sconfitta.
22 Allora il profeta si avvicinò al re di Israele e gli disse:
"Su, sii forte; sappi e vedi quanto dovrai fare, perché l`anno
prossimo il re di Aram muoverà contro di te".
23 Ma i servi del re di Aram dissero a lui: "Il loro Dio è un
Dio dei monti; per questo ci sono stati superiori; forse se
li attaccassimo in pianura, saremmo superiori a loro.
24 Eseguisci questo progetto: ritira i re, ognuno dal suo luogo,
e sostituiscili con governatori.
25 Tu prepara un esercito come quello che hai perduto: cavalli
come quei cavalli e carri come quei carri; quindi li attaccheremo
in pianura e senza dubbio li batteremo". Egli ascoltò la loro
proposta e agì in tal modo.
26 L`anno dopo, Ben-Adad ispezionò gli Aramei, quindi andò ad
Afek per attaccare gli Israeliti.
27 Gli Israeliti, organizzati e approvvigionati, mossero loro
incontro, accampandosi di fronte; sembravano due greggi di capre,
mentre gli Aramei inondavano il paese.
28 Un uomo di Dio si avvicinò al re d`Israele e gli disse: "Così
dice il Signore: Poiché gli Aramei hanno affermato: Il Signore
è Dio dei monti e non Dio delle valli, io metterò in tuo potere
tutta questa moltitudine immensa; così saprai che io sono il
Signore".
29 Per sette giorni stettero accampati gli uni di fronte agli
altri. Al settimo giorno si attaccò battaglia. Gli Israeliti
in un giorno uccisero centomila fanti aramei.
30 I superstiti fuggirono in Afek, nella città, le cui mura
caddero sui ventisettemila superstiti. Ben-Adad fuggì; entrato
in una casa, per nascondersi passava da una stanza all`altra.
31 I suoi ministri gli dissero: "Ecco, abbiamo sentito che i
re di Israele sono re clementi. Indossiamo sacchi ai fianchi
e mettiamoci corde sulla testa e usciamo incontro al re di Israele.
Forse ti lascerà in vita".
32 Si legarono sacchi ai fianchi e corde sulla testa, quindi
si presentarono al re di Israele e dissero: "Il tuo servo Ben-Adad
dice: Su, lasciami in vita!". Quegli domandò: "E` ancora vivo?
Egli è mio fratello!".
33 Gli uomini vi scorsero un buon auspicio, si affrettarono
a cercarne una conferma da lui. Dissero: "Ben-Adad è tuo fratello!".
Quegli soggiunse: "Andate a prenderlo". Ben-Adad si recò da
lui, che lo fece salire sul carro.
34 Ben-Adad gli disse: "Restituirò le città che mio padre ha
prese a tuo padre; tu potrai disporre di mercati in Damasco
come mio padre ne aveva in Samaria". Ed egli: "Io a questo patto
ti lascerò andare". E concluse con lui l`alleanza e lo lasciò
andare.
35 Allora uno dei figli dei profeti disse al compagno per ordine
del Signore: "Picchiami!". L`uomo si rifiutò di picchiarlo.
36 Quegli disse: "Poiché non hai obbedito alla voce del Signore,
appena ti sarai separato da me, un leone ti ucciderà". Mentre
si allontanava, incontrò un leone che l`uccise.
37 Quegli, incontrato un altro uomo, gli disse: "Picchiami!".
E quegli lo percosse a sangue.
38 Il profeta andò ad attendere il re sulla strada, dopo essersi
reso irriconoscibile con una benda agli occhi.
39 Quando passò il re, gli gridò: "Il tuo servo era nel cuore
della battaglia, quando un uomo si staccò e mi portò un individuo
dicendomi: Fà la guardia a quest`uomo! Se ti scappa, la tua
vita pagherà per la sua oppure dovrai sborsare un talento d`argento.
40 Mentre il tuo servo era occupato qua e là, quegli scomparve".
Il re di Israele disse a lui: "La tua condanna è giusta; l`hai
proferita tu stesso!".
41 Ma quegli immediatamente si tolse la benda dagli occhi e
il re di Israele riconobbe che era uno dei profeti.
42 Costui gli disse: "Così dice il Signore: Perché hai lasciato
andare libero quell`uomo da me votato allo sterminio, la tua
vita pagherà per la sua, il tuo popolo per il suo popolo".
43 Il re di Israele se ne andò a casa amareggiato e irritato
ed entrò in Samaria. |
21
1 Postea autem factum est hoc. Vinea erat Naboth Iez rahelitae,
quae erat in Iezrahel iuxta palatium Achab regis Samariae.
2 Locutus est ergo Achab ad Naboth dicens: “ Da mihi vineam
tuam, ut faciam mihi hortum holerum, quia vicina est et prope
domum meam. Daboque tibi pro ea vineam meliorem aut, si tibi
commodius putas, argenti pretium quanto digna est ”.
3 Cui respondit Naboth: “ Propitius mihi sit Dominus,
ne dem hereditatem patrum meorum tibi”.
4 Venit ergo Achab in domum suam tristis et indignans super
verbo, quod locutus fuerat ad eum Naboth Iezrahelites dicens:
“ Non dabo tibi hereditatem patrum meorum ”. Et
proiciens se in lectulum suum avertit faciem ad parietem et
non comedit panem.
5 Ingressa est autem ad eum Iezabel uxor sua dixitque ei: “
Quid est hoc, unde anima tua contristata est? Et quare non comedis
panem? ”.
6 Qui respondit ei: “ Quia locutus sum Naboth Iezrahelitae
et dixi ei: Da mihi vineam tuam, accepta pecunia; aut, si tibi
placet, dabo tibi vineam pro ea. Et ille ait: “Non dabo
tibi vineam meam” ”.
7 Dixit ergo ad eum Iezabel uxor eius: “ Grandis auctoritatis
es et bene regis regnum Israel! Surge et comede panem et aequo
esto animo; ego dabo tibi vineam Naboth Iezrahelitae ”.
8 Scripsit itaque litteras ex nomine Achab et signavit eas anulo
eius et misit ad maiores natu et ad optimates, qui erant in
civitate eius et habitabant cum Naboth.
9 Litterarum autem haec erat sententia: “ Praedicate ieiunium
et sedere facite Naboth in capite populi
10 et submittite duos viros filios Belial contra eum, et testimonium
dicant: “Maledixisti Deum et regem”; et educite
eum et lapidate, sicque moriatur ”.
11 Fecerunt ergo cives eius maiores natu et optimates, qui habitabant
cum eo in urbe, sicut praeceperat eis Iezabel et sicut scriptum
erat in litteris, quas miserat ad eos.
12 Praedicaverunt ieiunium et sedere fecerunt Naboth in capite
populi;
13 et ingressi duo viri filii Belial sederunt contra eum et
illi, ut viri diabolici, dixerunt contra eum testimonium coram
multitudine: “ Maledixit Naboth Deum et regem ”.
Quam ob rem eduxerunt eum extra civitatem et lapidibus interfecerunt;
14 miseruntque ad Iezabel dicentes: “ Lapidatus est Naboth
et mortuus est ”.
15 Factum est autem cum audisset Iezabel lapidatum Naboth et
mortuum, locuta est ad Achab: “ Surge, posside vineam
Naboth Iezrahelitae, qui noluit tibi acquiescere et dare eam,
accepta pecunia; non enim vivit Naboth, sed mortuus est ”.
16 Quod cum audisset Achab, mortuum videlicet Naboth, surrexit
et descendebat in vineam Naboth Iezrahelitae, ut possideret
eam.
17 Factus est igitur sermo Domini ad Eliam Thesbiten dicens:
18 “ Surge et descende in occursum Achab regis Israel,
qui est in Samaria; ecce est in vinea Naboth, ad quam descendit,
ut possideat eam.
19 Et loqueris ad eum dicens: Haec dicit Dominus: Occidisti,
insuper et possedisti! Et post haec addes: Haec dicit Dominus:
In loco, in quo linxerunt canes sanguinem Naboth, lambent tuum
quoque sanguinem ”.
20 Et ait Achab ad Eliam: “ Num invenisti me, inimice
mi? ”. Qui dixit: “ Inveni, eo quod venumdatus sis,
ut faceres malum in conspectu Domini.
21 Ecce ego inducam super te malum et demetam posteriora tua
et interficiam de Achab quidquid masculini sexus sive impuberem
sive puberem in Israel.
22 Et dabo domum tuam sicut domum Ieroboam filii Nabat et sicut
domum Baasa filii Ahia, quia egisti, ut me ad iracundiam provocares,
et peccare fecisti Israel.
23 Sed et de Iezabel locutus est Dominus dicens: Canes comedent
Iezabel in agro Iezrahel.
24 Qui de Achab mortuus fuerit in civitate, comedent eum canes;
qui autem mortuus fuerit in agro, comedent eum volucres caeli
”.
25 Igitur non fuit alter talis sicut Achab, qui venumdatus est,
ut faceret malum in conspectu Domini; concitavit enim eum Iezabel
uxor sua,
26 et abominabilis effectus est, in tantum ut sequeretur idola
secundum omnia, quae fecerant Amorraei, quos consumpsit Dominus
a facie filiorum Israel.
27 Itaque cum audisset Achab sermones istos, scidit vestem suam
et operuit cilicio carnem suam ieiunavitque et dormivit in sacco
et ambulabat demisso capite.
28 Factus est autem sermo Domini ad Eliam Thesbiten dicens:
29 Nonne vidisti humiliatum Achab coram me? Quia igitur humiliatus
est mei causa, non inducam malum in diebus eius, sed in diebus
filii sui inferam malum domui eius ” |
21
1 In seguito avvenne il seguente episodio. Nabot di Izreè l
possedeva una vigna vicino al palazzo di Acab re di Samaria.
2 Acab disse a Nabot: "Cedimi la tua vigna; siccome è vicina
alla mia casa, ne farei un orto. In cambio ti darò una vigna
migliore oppure, se preferisci, te la pagherò in denaro al prezzo
che vale".
3 Nabot rispose ad Acab: "Mi guardi il Signore dal cederti l`eredità
dei miei padri".
4 Acab se ne andò a casa amareggiato e sdegnato per le parole
dettegli da Nabot di Izreè l, che aveva affermato: "Non ti cederò
l`eredità dei miei padri". Si coricò sul letto, si girò verso
la parete e non volle mangiare.
5 Entrò da lui la moglie Gezabele e gli domandò: "Perché mai
il tuo spirito è tanto amareggiato e perché non vuoi mangiare?".
6 Le rispose: "Perché ho detto a Nabot di Izreè: Cedimi la tua
vigna per denaro o, se preferisci, ti darò un`altra vigna ed
egli mi ha risposto: Non cederò la mia vigna!".
7 Allora sua moglie Gezabele gli disse: "Tu ora eserciti il
regno su Israele? Alzati, mangia e il tuo cuore gioisca. Te
la darò io la vigna di Nabot di Izreè l!".
8 Essa scrisse lettere con il nome di Acab, le sigillò con il
suo sigillo, quindi le spedì agli anziani e ai capi, che abitavano
nella città di Nabot.
9 Nelle lettere scrisse: "Bandite un digiuno e fate sedere Nabot
in prima fila tra il popolo.
10 Di fronte a lui fate sedere due uomini iniqui, i quali l`accusino
dicendo: Hai maledetto Dio e il re! Quindi conducetelo fuori
e lapidatelo ed egli muoia".
11 Gli uomini della città di Nabot, gli anziani e i capi che
abitavano nella sua città, fecero come aveva ordinato loro Gezabele,
ossia come era scritto nelle lettere che aveva loro spedite.
12 Bandirono il digiuno e fecero sedere Nabot in prima fila
tra il popolo.
13 Vennero due uomini iniqui, che si sedettero di fronte a lui.
Costoro accusarono Nabot davanti al popolo affermando: "Nabot
ha maledetto Dio e il re". Lo condussero fuori della città e
lo uccisero lapidandolo.
14 Quindi mandarono a dire a Gezabele: "Nabot è stato lapidato
ed è morto".
15 Appena sentì che Nabot era stato lapidato e che era morto,
disse ad Acab: "Su, impadronisciti della vigna di Nabot di Izreè
l, il quale ha rifiutato di vendertela, perché Nabot non vive
più, è morto".
16 Quando sentì che Nabot era morto, Acab si mosse per scendere
nella vigna di Nabot di Izreè l a prenderla in possesso.
17 Allora il Signore disse a Elia il Tisbita:
18 Su, recati da Acab, re di Israele, che abita in Samaria;
ecco è nella vigna di Nabot, ove è sceso a prenderla in possesso.
19 Gli riferirai: Così dice il Signore: Hai assassinato e ora
usurpi! Per questo dice il Signore: Nel punto ove lambirono
il sangue di Nabot, i cani lambiranno anche il tuo sangue".
20 Acab disse a Elia: "Mi hai dunque colto in fallo, o mio nemico!".
Quegli soggiunse: "Sì, perché ti sei venduto per fare ciò che
è male agli occhi del Signore.
21 Ecco ti farò piombare addosso una sciagura; ti spazzerò via.
Sterminerò, nella casa di Acab, ogni maschio, schiavo o libero
in Israele.
22 Renderò la tua casa come la casa di Geroboamo, figlio di
Nebat, e come la casa di Baasa, figlio di Achia, perché tu mi
hai irritato e hai fatto peccare Israele.
23 Riguardo poi a Gezabele il Signore dice: I cani divoreranno
Gezabele nel campo di Izreèl.
24 Quanti della famiglia di Acab moriranno in città li divoreranno
i cani; quanti moriranno in campagna li divoreranno gli uccelli
dell`aria".
25 In realtà nessuno si è mai venduto per fare il male agli
occhi del Signore come Acab, istigato dalla propria moglie Gezabele.
26 Commise molti abomini, seguendo gli idoli, come avevano fatto
gli Amorrei, che il Signore aveva distrutto davanti ai figli
d`Israele.
27 Quando sentì tali parole, Acab si strappò le vesti, indossò
un sacco sulla carne e digiunò; si coricava con il sacco e camminava
a testa bassa.
28 Il Signore disse a Elia, il Tisbita:
29 Hai visto come Acab si è umiliato davanti a me? Poiché si
è umiliato davanti a me, non farò piombare la sciagura sulla
sua casa durante la sua vita, ma la farò scendere durante la
vita del figlio". |
22
1 Transierunt igitur tres anni absque bello inter Syriam et
Israel.
2 In anno autem tertio descendit Iosaphat rex ludae ad regem
Israel,
3 dixitque rex Israel ad servos suos: “ Ignoratis quod
nostra sit Ramoth Galaad et neglegimus tollere eam de manu regis
Syriae? ”.
4 Et ait ad Iosaphat: “ Veniesne mecum ad proeliandum
in Ramoth Galaad? ”.
5 Dixitque Iosaphat ad regem Israel: “ Sicut ego sum,
ita et tu; populus meus et populus tuus unum sunt, et equites
mei et equites tui ”. Dixitque Iosaphat ad regem Israel:
“ Quaere, oro te, hodie sermonem Domini ”.
6 Congregavit ergo rex Israel prophetas quadringentos circiter
viros et ait ad eos: “ Ire debeo in Ramoth Galaad ad bellandum,
an quiescere? ”. Qui responderunt: “ Ascende, et
dabit Dominus in manu regis ”.
7 Dixit autem Iosaphat: “ Non est hic et alius propheta
Domini, ut interrogemus per eum? ”.
8 Et ait rex Israel ad Iosaphat: “ Remansit vir unus,
per quem possimus interrogare Dominum; sed ego odi eum, quia
non prophetat mihi bonum sed malum: Michaeas filius Iemla ”.
Cui Iosaphat ait: “ Ne loquaris ita, rex ”.
9 Vocavit ergo rex Israel eunuchum quendam et dixit ei: “
Festina adducere Michaeam filium Iemla”.
10 Rex autem Israel et Iosaphat rex Iudae sedebat unusquisque
in solio suo vestiti cultu regio in area iuxta ostium portae
Samariae; et universi prophetae prophetabant in conspectu eorum.
11 Fecit quoque sibi Sedecias filius Chanaana cornua ferrea
et ait: “ Haec dicit Dominus: His ventilabis Syriam, donec
deleas eam ”.
12 Omnesque prophetae similiter prophetabant dicentes: “
Ascende in Ramoth Galaad et vade prospere, et tradet Dominus
in manu regis ”.
13 Nuntius vero, qui ierat ut vocaret Michaeam, locutus est
ad eum dicens: “ Ecce sermones prophetarum ore uno regi
bona praedicant; sit ergo sermo tuus similis eorum, et loquere
bona ”.
14 Cui Michaeas ait: “ Vivit Dominus quia, quodcumque
dixerit mihi Dominus, hoc loquar! ”.
15 Venit itaque ad regem, et ait illi rex: “ Michaea,
ire debemus in Ramoth Galaad ad proeliandum, an cessare? ”.
Cui ille respondit: “ Ascende et vade prospere, et tradet
Dominus in manu regis ”.
16 Dixit autem rex ad eum: “ Iterum atque iterum adiuro
te, ut non loquaris mihi, nisi quod verum est in nomine Domini
”.
17 Et ille ait: “ Vidi cunctum Israel dispersum in montibus
quasi oves non habentes pastorem. Et ait Dominus: “Non
habent isti dominum; revertatur unusquisque in domum suam in
pace” ”.
18 Dixit ergo rex Israel ad Iosaphat: “ Numquid non dixi
tibi quia non prophetat mihi bonum sed semper malum? ”.
19 Ille vero addens ait: “ Propterea audi sermonem Domini:
Vidi Dominum sedentem super solium suum et omnem exercitum caeli
assistentem ei a dextris et a sinistris.
20 Et ait Dominus: “Quis decipiet Achab, ut ascendat et
cadat in Ramoth Galaad?”. Et dixit unus verba huiuscemodi
et alius aliter.
21 Egressus est autem spiritus et stetit coram Domino et ait:
“Ego decipiam illum”. Cui locutus est Dominus: “In
quo?”.
22 Et ille ait: “Egrediar et ero spiritus mendax in ore
omnium prophetarum eius”. Et dixit Dominus: “Decipies
et praevalebis; egredere et fac ita”.
23 Nunc igitur ecce dedit Dominus spiritum mendacii in ore omnium
prophetarum tuorum, qui hic sunt, et Dominus locutus est contra
te malum ”.
24 Accessit autem Sedecias filius Chanaana et percussit Michaeam
in maxillam et dixit: “ Quomodo transivit spiritus Domini
a me, ut loqueretur tibi? ”.
25 Et ait Michaeas: “ Visurus es in die illa, quando ingredieris
cubiculum intra cubiculum, ut abscondaris”.
26 Et ait rex Israel: “ Tolle Michaeam, et maneat apud
Amon principem civitatis et apud Ioas filium regis,
27 et dic eis: “Haec dicit rex: Mittite virum istum in
carcerem et sustentate eum pane tribulationis et aqua angustiae,
donec revertar in pace” ”.
28 Dixitque Michaeas: “ Si reversus fueris in pace, non
est locutus Dominus in me ”. Et ait: “ Audite, populi
omnes! ”.
29 Ascendit itaque rex Israel et Iosaphat rex Iudae in Ramoth
Galaad.
30 Dixitque rex Israel ad Iosaphat: “ Mutato aspectu ineundum
est proelium; tu autem induere vestibus tuis ”. Porro
rex Israel mutavit aspectum et ingressus est bellum.
31 Rex autem Syriae praeceperat principibus curruum triginta
duobus dicens: “ Non pugnabitis contra minorem et maiorem
quempiam, nisi contra regem Israel solum ”.
32 Cum ergo vidissent principes curruum Iosaphat, suspicati
sunt quod ipse esset rex Israel et impetu facto pugnabant contra
eum. Et exclamavit Iosaphat;
33 intellexeruntque principes curruum quod non esset rex Israel
et cessaverunt ab eo.
34 Vir autem quidam tetendit arcum in incertum sagittam dirigens
et percussit regem Israel inter iuncturas et loricam. At ille
dixit aurigae suo: “ Verte manum tuam et eice me de exercitu,
quia graviter vulneratus sum ”.
35 Aggravatum est ergo proelium in die illa; et rex Israel stabat
in curru suo contra Syros et mortuus est vespere: fluebat autem
sanguis plagae in sinum currus.
36 Et clamor insonuit in universo exercitu ad solis occasum:
“ Unusquisque revertatur in civitatem et in terram suam!
”.
37 Mortuus est igitur rex et perlatus est Samariam; sepelieruntque
regem in Samaria.
38 Et laverunt currum eius in piscina Samariae; et linxerunt
canes sanguinem eius, et scorta laverunt se iuxta verbum Domini,
quod locutus fuerat.
39 Reliqua vero gestorum Achab et universa, quae fecit, et domus
eburnea, quam aedificavit, cunctaeque urbes, quas exstruxit,
nonne haec scripta sunt in libro annalium regum Israel?
40 Dormivit ergo Achab cum patribus suis; et regnavit Ochozias
filius eius pro eo.
41 Iosaphat vero filius Asa regnare coeperat super Iudam anno
quarto Achab regis Israel;
42 triginta quinque annorum erat, cum regnare coepisset, et
viginti quinque annos regnavit in Ierusalem. Nomen matris eius
Azuba filia Selachi.
43 Et ambulavit in omni via Asa patris sui et non declinavit
ex ea; fecitque, quod rectum erat in conspectu Domini.
44 Verumtamen excelsa non abstulit; adhuc enim populus sacrificabat
et adolebat in excelsis.
45 Pacemque fecit Iosaphat cum rege Israel.
46 Reliqua autem gestorum Iosaphat et opera eius, quae fortiter
gessit, et proelia, nonne haec scripta sunt in libro annalium
regum Iudae?
47 Sed et reliquias prostibulorum, qui remanserant in diebus
Asa patris eius, abstulit de terra.
48 Nec erat tunc rex in Edom sed praefectus regius.
49 Rex vero Iosaphat fecerat naves Tharsis, quae navigarent
in Ophir propter aurum; et ire non potuerunt, quia confractae
sunt in Asiongaber.
50 Tunc ait Ochozias filius Achab ad Iosaphat: “ Vadant
servi mei cum servis tuis in navibus ”. Et noluit Iosaphat.
51 Dormivitque Iosaphat cum patribus suis et sepultus est cum
eis in civitate David patris sui; regnavitque Ioram filius eius
pro eo.
52 Ochozias autem filius Achab regnare coeperat super Israel
in Samaria anno septimo decimo Iosaphat regis Iudae regnavitque
super Israel duobus annis.
53 Et fecit malum in conspectu Domini et ambulavit in via patris
sui et matris suae et in via Ieroboam filii Nabat, qui peccare
fecit Israel;
54 servivit quoque Baal et adoravit eum et irritavit Dominum,
Deum Israel, iuxta omnia, quae fecerat pater eius. |
22
1 Trascorsero tre anni senza guerra fra Aram e Israele.
2 Nel terzo anno Giòsafat re di Giuda fece visita al re di Israele.
3 Ora il re di Israele aveva detto ai suoi ufficiali: "Non sapete
che Ramot di Galaad è nostra? Eppure noi ce ne stiamo inerti,
senza riprenderla dalle mani di Aram".
4 Disse a Giòsafat: "Verresti con me a combattere per Ramot
di Galaad?".
5Giòsafat rispose al re di Israele: "Conta su di me come su
te stesso, sul mio popolo come sul tuo, sui miei cavalli come
sui tuoi". Giòsafat disse al re di Israele: "Consulta oggi stesso
la parola del Signore".
6 Il re di Israele radunò i profeti, in numero di circa quattrocento,
e domandò loro: "Devo muovere contro Ramot di Galaad oppure
devo rinunziarvi?". Risposero: "Attaccala; il Signore la metterà
nelle mani del re".
7 Giòsafat disse: "Non c`è più nessun altro profeta del Signore
da consultare?".
8 Il re di Israele rispose a Giòsafat: "Ci sarebbe ancora un
uomo, attraverso il quale si potrebbe consultare il Signore,
ma io lo detesto perché non mi predice altro che male, mai qualcosa
di buono. Si tratta di Michea, figlio di Imla". Giòsafat disse:
"Il re non parli così!".
9 Il re di Israele, chiamato un eunuco, gli ordinò: "Convoca
subito Michea, figlio di Imla".
10 Il re di Israele e Giòsafat re di Giuda sedevano ognuno sul
suo trono, vestiti dei loro mantelli, nell`aia di fronte alla
porta di Samaria; tutti i profeti predicevano davanti a loro.
11 Sedecìa, figlio di Chenaana, che si era fatte corna di ferro,
affermava: "Dice il Signore: Con queste cozzerai contro gli
Aramei fino al loro sterminio".
12 Tutti i profeti predicevano allo stesso modo: "Assali Ramot
di Galaad, riuscirai. Il Signore la metterà nelle mani del re".
13 Il messaggero, che era andato a chiamare Michea, gli disse:
"Ecco, le parole dei profeti sono concordi nel predire il successo
del re; ora la tua parola sia identica alla loro; preannunzia
il successo".
14 Michea rispose: "Per la vita del Signore, comunicherò quanto
il Signore mi dirà".
15 Si presentò al re che gli domandò: "Michea, dobbiamo muovere
contro Ramot di Galaad oppure dobbiamo rinunziarvi?". Gli rispose:
"Attaccala, riuscirai; il Signore la metterà nelle mani del
re".
16 Il re gli disse: "Quante volte ti devo scongiurare di non
dirmi se non la verità nel nome del Signore?".
17 Quegli disse: "Vedo tutti gli Israeliti vagare sui monti
come pecore senza pastore. Il Signore dice: Non hanno padroni;
ognuno torni a casa in pace".
18 Il re di Israele disse a Giòsafat: "Non te l`avevo forse
detto che non mi avrebbe profetizzato nulla di buono, ma solo
il male?".
19 Michea disse: "Per questo, ascolta la parola del Signore.
Io ho visto il Signore seduto sul trono; tutto l`esercito del
cielo gli stava intorno, a destra e a sinistra.
20 Il Signore ha domandato: Chi ingannerà Acab perché muova
contro Ramot di Galaad e vi perisca? Chi ha risposto in un modo
e chi in un altro.
21 Si è fatto avanti uno spirito che - postosi davanti al Signore
- ha detto: Lo ingannerò io. Il Signore gli ha domandato: Come?
22 Ha risposto: Andrò e diventerò spirito di menzogna sulla
bocca di tutti i suoi profeti. Quegli ha detto: Lo ingannerai
senz`altro; ci riuscirai; và e fà così.
23 Ecco, dunque, il Signore ha messo uno spirito di menzogna
sulla bocca di tutti questi tuoi profeti; ma il Signore a tuo
riguardo preannunzia una sciagura".
24 Allora Sedecìa, figlio di Chenaana, si avvicinò e percosse
Michea sulla guancia dicendo: "Per quale via lo spirito del
Signore è passato quando è uscito da me per parlare a te?".
25 Michea rispose: "Ecco, lo vedrai quando passerai di stanza
in stanza per nasconderti".
26 Il re di Israele disse: "Prendi Michea e conducilo da Amon
governatore della città e da Ioas figlio del re.
27 Dirai loro: Il re ordina: Mettetelo in prigione e mantenetelo
con il minimo indispensabile di pane e di acqua finché tornerò
sano e salvo".
28 Michea disse: "Se tornerai in pace, il Signore non ha parlato
per mio mezzo". E soggiunse:"udite popoli tutti!".
29 Il re di Israele marciò, insieme con Giòsafat re di Giuda,
contro Ramot di Galaad.
30 Il re di Israele disse a Giòsafat: "Io per combattere mi
travestirò: tu resta con i tuoi abiti". Il re di Israele si
travestì ed entrò in battaglia.
31 Il re di Aram aveva ordinato ai capi dei suoi carri - erano
trentadue -: "Non combattete contro nessuno, piccolo o grande,
se non contro il re di Israele".
32 Appena videro Giòsafat, i capi dei carri dissero: "Certo,
questi è il re di Israele". Si volsero contro di lui per investirlo.
Giòsafat lanciò un grido
33 e allora i capi dei carri si accorsero che egli non era il
re di Israele e si allontanarono da lui.
34 Ma un uomo tese a caso l`arco e colpì il re di Israele fra
le maglie dell`armatura e la corazza. Il re disse al suo cocchiere:
"Gira, portami fuori della mischia, perché sono ferito".
35 La battaglia infuriò per tutto quel giorno; il re se ne stava
sul suo carro di fronte agli Aramei. Alla sera morì; il sangue
della sua ferita era colato sul fondo del carro.
36 Al tramonto un grido si diffuse per l`accampamento: "Ognuno
alla sua città e ognuno alla sua tenda!
37 Il re è morto!". Lo portarono in Samaria e là lo seppellirono.
38 Il carro fu lavato nella piscina di Samaria dove si lavavano
le prostitute e i cani leccarono il suo sangue, secondo la parola
pronunziata dal Signore.
39 Le altre gesta di Acab, tutte le sue azioni, la costruzione
della casa d`avorio e delle città da lui erette, sono descritte
nel libro delle Cronache dei re di Israele.
40 Acab si addormentò con i suoi padri. Al suo posto divenne
re suo figlio Acazia.
41 Giòsafat figlio di Asa divenne re su Giuda l`anno quarto
di Acab, re di Israele.
42 Quando divenne re, Giòsafat aveva trentacinque anni; regnò
venticinque anni in Gerusalemme. Sua madre si chiamava Azuba
figlia di Silchi.
43 Imitò in tutto la condotta di Asa suo padre, senza deviazioni,
facendo ciò che è giusto agli occhi del Signore.
44 Ma non scomparvero le alture; il popolo ancora sacrificava
e offriva incenso sulle alture.
45 Giòsafat fu in pace con il re di Israele.
46 Le altre gesta di Giòsafat, le prodezze compiute da lui e
le sue guerre sono descritte nel libro delle Cronache dei re
di Giuda.
47 Egli spazzò via dalla regione il resto dei prostituti sacri,
che esistevano al tempo di suo padre Asa.
48 Allora non c`era re in Edom; lo sostituiva un governatore.
49 Giòsafat costruì navi di Tarsis per andare a cercare l`oro
in Ofir; ma non ci andò, perché le navi si sfasciarono in Ezion-Gheber.
50 Allora Acazia, figlio di Acab, disse a Giòsafat: "I miei
servi si uniscano ai tuoi per costituire gli equipaggi delle
navi". Ma Giòsafat non accettò.
51 Giòsafat si addormentò con i suoi padri, con i quali fu sepolto
nella città di Davide suo antenato e al suo posto divenne re
suo figlio Ioram.
52 Acazia, figlio di Acab, divenne re d`Israele in Samaria nell`anno
diciassette di Giòsafat, re di Giuda; regnò due anni su Israele.
53 Fece ciò che è male agli occhi del Signore; imitò la condotta
di suo padre e di sua madre e di Geroboamo, figlio di Nebat,
che aveva fatto peccare Israele.
54 Venerò Baal e si prostrò davanti a lui irritando il Signore,
Dio di Israele, proprio come aveva fatto suo padre. |
| |
|
|
15 16 17 18
19 20 21
22 |
15 16 17 18
19 20 21
22 |
| |
|
|
|
|
|
Attenzione:
l'utilizzo del presente modulo non comporta la registrazione di
alcuna informazione. |
| |
|
 |
Grazie
per la visita:
pagine viste dal 20.02.06
|
|
|
|
Realizzato
da Luca, Catia, Mariuccia e Antonio.
Ottimizzato per Internet Explorer e Mozilla Firefox, risoluzione consigliata
800*600 - 1024*768 pixel.
Tutti i diritti riservati. |
|