Ego sum Qui sum.
Liber Iudith
1
2 3 4
5 6 7 8
|
|
Libro di Giuditta
1 2
3 4 5 6
7 8 |
1
1 Anno duodecimo regni Nabu chodonosor, qui regnavit in As
syriis in Nineve civitate magna, in diebus Arphaxad, qui regnavit
in Medis in Ecbatanis
2 et aedificavit in Ecbatanis et in circuitu muros ex lapidibus
excisis in latitudinem cubitorum trium et in longitudinem
cubitorum sex et fecit altitudinem muri cubitorum septuaginta
et latitudinem eius cubitorum quinquaginta
3 et turres eius constituit super portas eius cubitorum centum
et latitudinem earum fundavit in cubitos sexaginta.
4 Et fecit portas eius portas exsurgentes in altitudinem cubitorum
septuaginta et in latitudinem earum cubitis quadraginta in
exitum virtutis potentium eius et in dispositiones peditum
eius.
5 Et fecit bellum in diebus illis rex Nabuchodonosor ad Arphaxad
regem in campo magno, hic est campus in finibus Ragau.
6 Et convenerunt in pugnam omnes inhabitantes montanam et
omnes inhabitantes Euphraten et Tigrin et Hidaspen et campos
Arioch regis Elymaeorum. Et convenerunt gentes multae valde
ad bellum filiorum Chaldaeorum.
7 Et misit Nabuchodonosor rex Assyriorum ad omnes inhabitantes
Persidem et ad omnes inhabitantes ad occasum: inhabitantes
Ciliciam et Damascum et Libanum et Antilibanum et ad omnes
inhabitantes circa faciem maritimae;
8 et ad eos, qui sunt in nationibus Carmeli et Galaad, et
ad superiorem Galilaeam et ad campum magnum Esdrelon;
9 et ad omnes, qui in Samaria et civitatibus eius et trans
Iordanen usque in Ierusalem et Bathanam et Chelus et Cades
et flumen Aegypti et Taphnas et Ramesses et omnem terram Gessen,
10 usquedum veniatur supra Tanim et Memphin, et ad omnes inhabitantes
Aegyptum, usquedum veniatur ad fines Aethiopiae.
11 Et contempserunt omnes inhabitantes universam terram verbum
Nabuchodonosor regis Assyriorum et non convenerunt cum eo
in pugnam, quoniam non timuerunt eum, sed erat adversus eos
quasi vir unus. Et remiserunt legatos eius vacuos in despectu
faciei eorum.
12 Et indignatus est rex Nabuchodonosor ad omnem terram istam
vehementer. Et iuravit per thronum et regnum suum se vindicaturum
esse omnes fines Ciliciae et Damascenae et Syriae, sublaturum
se gladio suo et omnes inhabitantes Moab et filios Ammon et
omnem Iudaeam et omnes, qui in Aegypto, usquedum veniatur
ad fines duorum marium.
13 Et praeparavit se in virtute sua adversus regem Arphaxad
in anno septimo decimo et invaluit in pugna sua et evertit
omnem virtutem Arphaxad et omnem equitatum eius et omnes currus
ipsius
14 et dominatus est civitatibus eius. Et abiit usque ad Ecbatana
et obtinuit turres et praedavit plateas eius et ornatum eius
posuit in improperium illius.
15 Et cepit Arphaxad in montibus Ragau et iaculatus est eum
iaculis suis et disperdidit eum usque in illum diem.
16 Et reversus est postea in Nineven ipse et commixtura eius,
multitudo hominum pugnatorum multa valde. Et erat ibi requiescens
et epulans ipse et virtus eius per dies centum viginti. |
1
1 Nell`anno decimosecondo del regno di Nabucodònosor, che
regnava sugli Assiri nella grande città di Ninive, Arpacsàd
regnava sui Medi in Ecbàtana.
2 Questi edificò intorno a Ecbàtana mura con pietre tagliate
nella misura di tre cubiti di larghezza e sei cubiti di lunghezza,
portando l`altezza del muro a settanta cubiti e la larghezza
a cinquanta cubiti.
3 Costruì alle porte della città le torri murali alte cento
cubiti e larghe alla base sessanta cubiti;
4 costruì le porte portandole fino all`altezza di settanta
cubiti: la larghezza di ciascuna era di quaranta cubiti, per
il passaggio dell`esercito dei suoi forti e l`uscita in parata
dei suoi fanti.
5 In quel periodo di tempo il re Nabucodònosor mosse guerra
al re Arpacsàd nella grande pianura, cioè nella piana che
si trova nel territorio di Ragau.
6 Ma si schierarono a fianco di costui tutti gli abitanti
delle montagne e quelli della zona dell`Eufrate, del Tigri
e dell`Idaspe e gli abitanti della pianura di Arioch, re degli
Elamiti. Così molte genti si trovarono adunate in aiuto ai
figli di Cheleud.
7 Allora Nabucodònosor re degli Assiri spedì messaggeri a
tutti gli abitanti della Persia e a tutti gli abitanti delle
regioni occidentali: a quelli della Cilicia e di Damasco,
del Libano e dell`Antilibano e a tutti gli abitanti della
fascia litoranea
8 e a quelli che appartenevano alle popolazioni del Carmelo
e di Gàlaad, della Galilea superiore e della grande pianura
di Esdrelon;
9 a tutti gli abitanti della Samaria e delle sue città, a
quelli che stavano oltre il Giordano fino a Gerusalemme, Batane,
Chelus e Cades e al torrente d`Egitto, nonchè a Tafni, a Ramesse
e a tutto il paese di Gessen,
10 fino a comprendere la regione al di sopra di Tanis e Menfi,
e ancora a tutti gli abitanti dell`Egitto sino ai confini
dell`Etiopia.
11 Ma gli abitanti di tutte queste regioni disprezzarono l`invito
di Nabucodònosor re degli Assiri e non lo seguirono nella
guerra, perché non avevano alcun timore di lui, che agli occhi
loro era come un uomo qualunque. Essi respinsero i suoi messaggeri
a mani vuote e con disonore.
12 Allora Nabucodònosor si accese di sdegno terribile contro
tutte queste regioni e giurò per il suo trono e per il suo
regno che avrebbe fatto sicura vendetta, devastando con la
spada i paesi della Cilicia, di Damasco e della Siria, tutte
le popolazioni della terra di Moab, gli Ammoniti, tutta la
Giudea e tutti gli abitanti dell`Egitto fino al limite dei
due mari.
13 Quindi marciò con l`esercito contro il re Arpacsàd nel
diciassettesimo anno, e prevalse su di lui in battaglia, travolgendo
l`esercito di Arpacsàd con tutta la sua cavalleria e tutti
i suoi carri.
14 S`impadronì delle sue città, giunse fino a Ecbàtana e ne
espugnò le torri, ne saccheggiò le piazze e ne mutò lo splendore
in ludibrio.
15 Poi sorprese Arpacsàd sui monti di Ragau, lo trafisse con
le sue lance e lo tolse di mezzo in quel giorno.
16 Fece quindi ritorno a Ninive con tutto l`esercito eterogeneo,
che era una moltitudine infinita di guerrieri e si fermò là,
egli e il suo esercito, per centoventi giorni dandosi a divertimenti
e banchetti. |
2
1 Et in anno octavo decimo, secundo et vicesimo die mensis
primi factum est verbum Nabuchodonosor regis Assyriorum, ut
vindicaret omnem terram, sicut locutus est.
2 Et convocavit omnes famulos suos et omnes magnates suos
et posuit cum eis secretum consilii sui et consummavit omne
malum terrae ex ore suo;
3 et ipsi iudicaverunt exterminare omnem carnem eorum, qui
non sunt obsecuti verbo oris eius.
4 Et factum est, cum consummasset consilium suum, vocavit
Nabuchodonosor rex Assyriorum Holofernen principem militiae
virtutis suae, qui erat secundus post se,
5 et dixit ad eum: “ Haec dicit rex magnus, universae
terrae dominus. Ecce tu exies a facie mea et accipies tecum
viros fidentes in virtute sua: in centum viginti milia peditum
et multitudinem equorum cum ascensoribus duodecim milia;
6 et exies in obviam universae terrae ad occasum, quia non
crediderunt verbo oris mei.
7 Et denuntiabis eis, ut praeparent mihi terram et aquam,
quoniam ego exeam in ira mea ad eos et cooperiam omnem faciem
terrae in pedibus virtutis meae et dabo eos in rapinam,
8 et vulnerati illorum replebunt valles eorum, et omnis torrens
et flumen inundans mortuis eorum replebuntur.
9 Et adducam captivitatem eorum ad extrema universae terrae.
10 Tu autem exiens praeoccupabis mihi omnem finem eorum, et
tradent se tibi, et reservabis mihi in diem redargutionis
eorum.
11 Super eos autem, qui non oboediunt, non parcet oculus tuus,
ut des eos in occisionem et rapinam in tota terra tua,
12 quoniam vivo ego et potestas regni mei; locutus sum et
faciam omnia haec in manu mea.
13 Et tu non praeteries unum verbum domini tui, sed consummans
consummabis, sicut praecepi tibi, et non prolongabis, ut facias
ea ”.
14 Et exiit Holofernes a facie domini sui et vocavit omnes
praefectos et duces et magistratus virtutis Assyriae
15 et numeravit electos viros in expeditionem, quemadmodum
praeceperat ei dominus suus, in centum viginti milia et equitum
sagittariorum duodecim milia.
16 Et disposuit eos, quemadmodum belli multitudo constituitur.
17 Et accepit camelos et asinos et mulos ad utensilia eorum,
multitudinem magnam valde, et oves et boves et capras in praeparationem
eorum, quorum non erat numerus,
18 et epimenia omni viro in multitudinem; et aurum et argentum
de domo regis multum valde.
19 Et exiit a Nineve ipse et omnis virtus eius in profectionem,
ut praecederet regem Nabuchodonosor et cooperiret omnem faciem
terrae, quae est ad occasum, in quadrigis et equitibus et
peditibus electis suis.
20 Et multa mixtura sicut locusta convenerunt cum eis et sicut
arena terrae; non enim erat numerus prae multitudine eorum.
21 Et exierunt ex Nineve viam dierum trium super faciem campi
Bectileth et posuerunt tabernacula sua a Bectileth iuxta montem,
qui est in sinistra superioris Ciliciae.
22 Et accepit omnem virtutem suam, pedites et equites et quadrigas
suas et abiit inde in montanam
23 et concidit Phut et Lud et praedaverunt omnes filios Rassis
et filios Ismael, qui erant contra faciem deserti ad austrum
Chelaeorum.
24 Et transgressus est Euphraten et transiit Mesopotamiam
et diruit omnes civitates excelsas, quae erant ad torrentem
Abronam, usquequo veniatur ad mare.
25 Et occupavit terminos Ciliciae et concidit omnes adversantes
sibi et venit usque ad terminos Iapheth, qui sunt ad austrum
contra faciem Arabiae.
26 Et circuivit omnes filios Madian et succendit tabernacula
eorum et praedavit stabula eorum.
27 Et descendit in campum Damasci in diebus messis frumenti
et succendit omnes agros eorum; greges et armenta dedit in
exterminium et civitates eorum spoliavit et campos eorum ventilavit
et percussit omnes iuvenes eorum in ore gladii.
28 Et incidit timor et tremor eius super inhabitantes maritimam,
qui erant in Sidone et Tyro, et inhabitantes Sur et Ochina
et omnes, qui incolebant Iamniam; et habitantes in Azoto et
Ascalone et Gaza timuerunt eum valde. |
2
1 Nell`anno decimottavo, il giorno ventidue del primo mese,
nel palazzo di Nabucodònosor re degli Assiri, fu discusso
un piano di vendetta contro tutta la terra, come aveva annunziato.
2 Radunò tutti i suoi ministri e i suoi dignitari, tenne con
loro consiglio segreto ed espose compiutamente con la sua
parola tutta la perfidia di quelle regioni.
3 Essi decisero che si dovesse punire con la distruzione chiunque
non si era allineato con l`ordine da lui emanato.
4 Quando ebbe finito la consultazione, Nabucodònosor re degli
Assiri chiamò Oloferne, generale supremo del suo esercito,
che teneva il secondo posto dopo di lui, e gli disse:
5 "Questo dice il gran re, il signore di tutta la terra: Ecco
tu uscirai come mio luogotenente e prenderai con te uomini
valorosi: centoventimila fanti e un contingente di dodicimila
cavalli con i loro cavalieri;
6 quindi muoverai contro tutti i paesi di occidente, perché
quelle regioni hanno disobbedito al mio comando.
7 A costoro ordinerai di preparare la terra e l`acqua, perché
con collera piomberò su di loro e coprirò la terra con i piedi
del mio esercito e li metterò in suo potere per il saccheggio.
8 Quelli di loro che cadranno colpiti riempiranno le loro
valli e ogni torrente e fiume sarà pieno dei loro cadaveri
fino a straripare;
9 i loro prigionieri li spingerò fino agli estremi di tutta
la terra.
10 Tu dunque và e occupa per me tutto il loro paese e, quando
si saranno arresi a te, li terrai a mia disposizione fino
al giorno del loro castigo.
11 Quanto ai ribelli, non abbia il tuo occhio compassione
di destinarli alla morte e alla devastazione in tutto il territorio.
12 Come è vero che vivo io e vive la potenza del mio regno,
questo ho detto e questo farò di mia mano.
13 Da parte tua bada di non trasgredire alcuna parola del
tuo signore, ma eseguisci esattamente ciò che ti ho comandato
e non indugiare a tradurre in atto i comandi".
14 Oloferne uscì dalla corte del suo signore e convocò i comandanti,
gli strateghi e gli ufficiali dell`esercito assiro;
15 quindi scelse e contò gli uomini per le sue formazioni,
come gli aveva comandato il suo signore, in numero di centoventimila,
più dodicimila arcieri a cavallo,
16 e li ordinò come si usa inquadrare la truppa per la guerra.
17 Prese poi cammelli e asini e muli in dotazione alle truppe,
in numero grandissimo, e ancora pecore e buoi e capre in quantità
innumerevole per il loro vettovagliamento.
18 Provvide ancora razioni in abbondanza per ciascun uomo
e gran rifornimento d`oro e d`argento dal tesoro del re.
19 Partirono dunque lui e tutte le sue truppe per iniziare
la spedizione e precedere il re Nabucodònosor e ricoprire
la terra occidentale con i loro carri e i cavalieri e la fanteria
scelta.
20 Si unì anche a loro una moltitudine varia, numerosa come
le cavallette e come la polvere del suolo, che non si poteva
affatto contare per la grande quantità.
21 Mossero da Ninive camminando tre giorni in direzione della
pianura di Bectilet e si accamparono a distanza di Bectilet
vicino al monte che sta sulla sinistra della Cilicia superiore.
22 Di là, muovendo tutto il suo esercito, fanti e cavalli
e carri, Oloferne si diresse verso la montagna.
23 Quindi devastò Fud e Lud e depredò i figli di Rassis e
gli Ismaeliti, che abitavano lungo il deserto a mezzogiorno
di Cheleon.
24 In seguito passò l`Eufrate, attraversò la Mesopotamia e
demolì le città che s`innalzavano sul torrente Abrona e nel
territorio fino al mare.
25 Poi invase i paesi della Cilicia, sterminò quanti gli si
opponevano e venne nella regione di Iafet verso mezzogiorno
alle frontiere dell`Arabia.
26 Accerchiò anche tutti i Madianiti e appiccò il fuoco ai
loro attendamenti e depredò il loro bestiame.
27 Proseguendo, scese verso la pianura di Damasco nei giorni
della mietitura del grano, diede fuoco a tutti i loro campi
e votò allo sterminio i loro greggi e armenti, saccheggiò
le loro città, devastò le loro campagne e passò a fil di spada
tutti i giovani.
28 Allora si sparse la paura e il terrore di lui fra tutte
le popolazioni della costa, su quelle che si trovavano in
Sidòne e in Tiro, fra gli abitanti di Sur e Okina, su tutte
le genti di Iemnaan, e anche gli abitanti di Asdòd e Ascalon
ne ebbero grande terrore. |
3
1 Et miserunt ad eum legatos verbis pacificis dicentes:
2 “ Ecce nos pueri Nabuchodonosor regis magni adstamus
coram te; utere nobis, quemadmodum placet faciei tuae.
3 Ecce villae nostrae et omnis locus noster et omnis campus
frumenti et greges et armenta et omnia stabula iumentorum
nostrorum adstant ante faciem tuam; utere, quemadmodum placet
tibi.
4 Ecce et civitates nostrae et, qui inhabitant in eis, servi
tui sunt; veniens occurre eis, sicut est bonum in oculis tuis
”.
5 Et venerunt viri ad Holofernen et nuntiaverunt ei secundum
verba haec.
6 Et descendit ad maritimam ipse et virtus eius et custodivit
civitates excelsas et accepit ex eis in auxilium viros electos.
7 Et exceperunt eum ipsi et omnis circumregio eorum cum coronis
et choris et tympanis.
8 Et destruxit omnes fines eorum et lucos eorum excidit, et
datum ei erat omnes deos terrae exterminare, ut ipsi soli
Nabuchodonosor servirent omnes gentes, et omnes linguae et
omnes tribus eorum invocarent eum deum.
9 Et venit contra faciem Esdrelon prope Dothain, quae est
contra descensum magnum Iudaeae,
10 et castra posuerunt inter Gabaa et Scytharum civitatem.
Et erat ibi mensem dierum, ut colligeret omnia utensilia virtutis
suae. |
3
1 Perciò gli inviarono messaggeri con proposte di pace:
2 "Ecco, ci mettiamo davanti a te noi, figli del gran re
Nabucodònosor; fà di noi quanto ti piacerà.
3 Ecco le nostre case e tutto il nostro territorio e tutti
i campi di grano, i greggi e gli armenti e tutto il bestiame
dei nostri attendamenti sono a tua disposizione perché tu
ne faccia quel che vuoi.
4 Anche le nostre città e quanti vi abitano, ecco sono tuoi
servi, vieni e trattale come ti piacerà".
5 Si presentarono di fatto ad Oloferne
quegli uomini e si espressero con lui su questo tono.
6 Egli scese allora con il suo esercito lungo la costa e
pose presidi nelle fortezze, poi prelevò da esse uomini
scelti come ausiliari.
7 Quelle popolazioni con tutto il paese circostante lo accolsero
con corone e danze e suono di timpani.
8 Ma egli demolì tutti i loro templi e tagliò i boschi sacri,
perché aveva ordine di distruggere tutti gli dei della terra,
in modo che tutti i popoli adorassero solo Nabucodònosor
e tutte le lingue e le tribù lo acclamassero come dio.
9 Poi giunse in vista di Esdrelon, vicino a Dotain, che
è di fronte alle grandi montagne della Giudea.
10 Essi si accamparono fra Gebe e Scitopoli e Oloferne rimase
là un mese intero per raccogliere tutto il bottino delle
sue truppe.
|
4
1 Et audierunt filii Israel, qui habitabant in Iudaea, omnia,
quaecumque fecerat gentibus Holofernes princeps militiae Nabuchodonosor
regis Assyriorum, et quemadmodum spoliaverat omnia sancta
eorum et dederat ea in exterminium.
2 Et timuerunt multum valde a facie eius et pro Ierusalem
et pro templo Domini Dei sui turbati sunt,
3 quoniam nuper ascenderant de captivitate, et nuper omnis
populus Iudaeae collectus erat, et vasa et altare et domus
ex commaculatione sanctificata erant.
4 Et miserunt in omnem finem Samariae et in vicos et Bethoron
et Abelmain et Iericho et Choba et Aisora et convallem Salem.
5 Et praeoccupaverunt omnes vertices montium excelsorum et
muris circumdederunt vicos, qui in eis sunt, et reposuerunt
epimenia in praeparationem pugnae, quoniam nuper erant campi
eorum demessi.
6 Et scripsit Ioachim sacerdos magnus, qui erat in diebus
illis in Ierusalem, inhabitantibus Betuliam et Betomesthaim,
quae est supra descensum contra Esdrelon, contra faciem campi
prope Dothain,
7 dicens ut obtinerent ascensus montanae, quoniam per eos
erat introitus in Iudaeam et erat facile prohibere ascendentes,
eo quod angustus esset accessus viris plus quam duobus.
8 Et fecerunt filii Israel, sicut constituerat illis Ioachim
sacerdos magnus et seniores totius plebis Israel, qui sedebant
in Ierusalem.
9 Et exclamavit omnis vir Israel ad Deum in instantia magna,
et humiliaverunt animas suas in ieiunio magno;
10 ipsi et mulieres eorum et infantes eorum et iumenta eorum
et omnis advena et mercennarius et argento emptus eorum posuerunt
cilicia super lumbos suos.
11 Et omnis vir Israel et mulier et pueri, qui habitabant
in Ierusalem, prociderunt ante faciem templi et cineraverunt
capita sua et extenderunt cilicia sua contra faciem templi
Domini.
12 Et altare cilicio cooperuerunt et clamaverunt ad Deum Israel
unanimes instanter, ut non daret in rapinam infantes eorum
et mulieres in praedam et civitates hereditatis eorum in exterminium
et sancta in maculationem et in improperium, gaudium gentibus.
13 Et audivit Dominus vocem eorum et vidit angustiam eorum;
et erat populus ieiunans dies plures in tota Iudaea et Ierusalem,
et prociderunt contra faciem sanctorum Domini omnipotentis.
14 Et Ioachim sacerdos magnus et omnes adstantes ante conspectum
Domini sacerdotes et deservientes Domino praecincti ciliciis
lumbos suos offerebant holocaustum instantiae et vota et voluntaria
munera populi.
15 Et erat cinis super cidares eorum, et clamabant ad Dominum
ex omni virtute, ut in bonum visitaret omnem domum Israel. |
4
1 Quando gli Israeliti che abitavano in tutta la Giudea sentirono
per fama quanto Oloferne, il comandante supremo di Nabucodònosor,
aveva fatto agli altri popoli e come aveva messo a sacco tutti
i loro templi e li aveva votati allo sterminio,
2 furono presi da indescrivibile terrore all`avanzarsi di
lui e furono costernati a causa di Gerusalemme e del tempio
del Signore, loro Dio.
3 Oltre tutto, essi erano tornati da poco dalla prigionia
e di recente tutto il popolo si era radunato in Giudea; erano
stati consacrati gli arredi sacri e l`altare e il tempio dopo
la profanazione.
4 Perciò spedirono messaggeri in tutto il territorio della
Samaria, a Kona, a Bet-Coron, a Belmain, a Gerico e ancora
a Choba, ad Aisora e alle strette di Salem,
5 e disposero di occupare in anticipo le cime dei monti più
alti, di circondare di mura i villaggi di quelle zone e di
raccogliere vettovaglie in preparazione alla guerra, tanto
più che nelle loro campagne era appena terminata la mietitura.
6 Inoltre Ioakìm, sommo sacerdote in Gerusalemme in quel periodo
di tempo, scrisse agli abitanti di Betulia e Betomestaim,
situata di fronte a Esdrelon all`imbocco della pianura che
si stende vicino a Dotain,
7 ordinando loro di occupare i valichi dei monti, perché di
là si apriva la via d`ingresso alla Giudea e sarebbe stato
facile arrestarli al valico, dove erano obbligati per la strettezza
del passaggio a procedere tutti a due a due.
8 Gli Israeliti fecero come aveva loro ordinato il sommo sacerdote
Ioakìm e il consiglio degli anziani di tutto il popolo d`Israele,
che si trovava a Gerusalemme.
9 Nello stesso tempo ogni Israelita levò il suo grido a Dio
con fervida insistenza e tutti si umiliarono con grande impegno.
10 Essi con le mogli e i bambini, i loro armenti e ogni ospite
e mercenario e i loro schiavi si cinsero di sacco i fianchi.
11 Ogni uomo o donna israelita e i fanciulli che abitavano
in Gerusalemme si prostrarono davanti al tempio e cosparsero
il capo di cenere e, vestiti di sacco, alzarono le mani davanti
al Signore.
12 Ricoprirono di sacco anche l`altare e alzarono il loro
grido al Dio di Israele tutt`insieme senza interruzione, supplicando
che i loro figli non venissero abbandonati allo sterminio,
le loro mogli alla schiavitù, le città di loro eredità alla
distruzione, il santuario alla profanazione e al ludibrio
in mano alle genti.
13 Il Signore porse l`orecchio al loro grido e volse lo sguardo
alla loro tribolazione, mentre il popolo digiunava da molti
giorni in tutta la Giudea e in Gerusalemme davanti al santuario
del Signore onnipotente.
14 Ioakìm sommo sacerdote e tutti gli altri sacerdoti che
stavano davanti al Signore e tutti i ministri del culto divino,
con i fianchi cinti di sacco, offrivano l`olocausto perenne,
i sacrifici votivi e le offerte volontarie del popolo.
15 Avevano cosparso di cenere i loro turbanti e invocavano
a piena voce il Signore, perché provvedesse benignamente a
tutta la casa di Israele. |
5
1 Et renuntiatum est Holoferni principi militiae virtutis
Assyriae quoniam filii Israel praeparaverant se ad pugnam
et transitus montanae concluserant et muris cinxerant omnem
verticem montis excelsi et posuerant in campis offendicula.
2 Et iratus est iracundia valde et convocavit omnes principes
Moab et duces Ammon et omnes magistratus maritimae
3 et dixit eis: “ Renuntiate mihi, filii Chanaan: Quis
est iste populus, qui sedet in montanis? Quae sunt autem,
quas inhabitant, civitates, et quae est multitudo virtutis
eorum? Et in quo est potestas et fortitudo eorum, et quis
praeest super eos rex, dux militiae eorum?
4 Et quare terga verterunt, ne venirent in obviam mihi prae
omnibus, qui inhabitant ad occasum? ”.
5 Et dixit ad eum Achior dux filiorum Ammon: “ Audiat
dominus meus verbum ex ore servi tui, et referam tibi veritatem
de populo isto, qui inhabitat montana ista iuxta te, et non
exibit mendacium ex ore servi tui.
6 Populus hic est ex progenie Chaldaeorum
7 et inhabitaverunt primum in Mesopotamia, quoniam noluerunt
sequi deos patrum suorum, qui fuerunt in terra Chaldaeorum
praeclari.
8 Et declinaverunt de via parentum suorum et adoraverunt Deum
caeli, Deum, quem cognoverunt; et eiecerunt eos a facie deorum
suorum, et fugerunt in Mesopotamiam et inhabitaverunt ibi
dies multos.
9 Et dixit Deus eorum, ut exirent de peregrinatione ipsorum
et irent in terram Chanaan. Et inhabitaverunt ibi et repleti
sunt auro et argento et pecoribus multis valde.
10 Et descenderunt in Aegyptum — cooperuerat enim fames
faciem terrae Chanaan — et commorati sunt ibi, usquedum
enutriti sunt et facti sunt ibi in multitudinem magnam, nec
erat numerus generis eorum.
11 Et insurrexerunt super eos Aegyptii et circumvenerunt eos
in luto et latere, humiliaverunt eos et posuerunt eos in servos.
12 Et clamaverunt ad Deum suum, et percussit totam terram
Aegypti plagis, in quibus non erat medicina, et eiecerunt
eos Aegyptii a facie sua.
13 Et exsiccavit Deus Rubrum mare ante eos
14 et eduxit eos in viam Sinai et Cadesbarne. Et eiecerunt
omnes inhabitantes in eremo
15 et habitaverunt in terra Amorraeorum et omnes Hesebonitas
exstirpaverunt in virtute sua. Et transeuntes Iordanem possederunt
totam montanam
16 et eiecerunt a facie sua Chananaeum et Pherezaeum et Iebusaeum
et Sichem et omnes Gergesaeos et habitaverunt in ea diebus
multis.
17 Et, usquedum non peccarent in conspectu Dei sui, erant
cum ipsis bona, quia Deus odiens iniquitatem cum ipsis est.
18 Sed, cum recesserunt a via, quam disposuerat illis, exterminati
sunt in bellis multis multum valde et captivi ducti sunt in
terram non suam, et templum Dei eorum devenit ad solum, et
civitates eorum comprehensae sunt ab adversariis.
19 Et nunc revertentes ad Deum suum ascenderunt a dispersione,
qua dispersi fuerant, et possederunt Ierusalem, ubi sanctuarium
eorum est, et inhabitaverunt in montana, quia erat deserta.
20 Et nunc, dominator domine, siquidem est ignorantia in populo
isto, et peccant in Deum suum, inspiciemus quoniam est in
illis offendiculum hoc et ascendemus et expugnabimus eos;
21 si autem non est iniquitas in ipsa gente, transeat dominus
meus, ne forte protegat eos Dominus eorum et Deus eorum, et
erimus in improperium coram omni terra ”.
22 Et factum est, ut desiit loqui Achior verba haec, murmuravit
omnis populus, qui erat in circuitu tabernaculi. Et dixerunt
magnates Holoferni et omnes, qui habitabant maritimam et Moab,
ut configerent eum:
23 “ Non enim timebimus a filiis Israel; ecce enim populus,
in quo non est virtus neque potestas in pugnam validam.
24 Propter hoc ascendemus, et erunt in escam militiae tuae,
dominator Holofernes ”. |
5
1 Fu riferito intanto ad Oloferne, comandante supremo dell`esercito
di Assur, che gli Israeliti si preparavano alla guerra e avevano
bloccato i passi montani, avevano fortificato tutte le sommità
dei monti e avevano disposto ostacoli nelle pianure.
2 Egli montò in gran furore e convocò tutti i capi di Moab
e gli strateghi di Ammon e tutti i satrapi delle regioni marittime,
3 e disse loro: "Spiegatemi un pò, voi figli di Canaan, che
popolo è questo che dimora sui monti e come sono le città
che egli abita, quanti sono gli effettivi del suo esercito,
dove risiede la loro forza e il loro vigore, chi si è messo
alla loro testa come re e condottiero del loro esercito
4 e perché hanno rifiutato di venire incontro a me a differenza
di tutte le popolazioni dell`occidente".
5 Gli rispose Achior, condottiero di tutti gli Ammoniti: "Ascolti
bene il mio signore la risposta dalle labbra del suo servo:
io riferirò la verità sul conto di questo popolo, che sta
su queste montagne vicino al luogo ove risiedi, né uscirà
menzogna dalla bocca del suo servo.
6 Questo popolo si compone di discendenti dei Caldei.
7 Essi si trasferirono dapprima nella Mesopotamia, perché
non vollero seguire gli dei dei loro padri che si trovavano
nel paese dei Caldei.
8 Essi avevano abbandonato la tradizione dei loro padri e
avevano adorato il Dio del cielo, quel Dio che essi avevano
conosciuto; perciò li avevano scacciati dalla presenza dei
loro dei ed essi si erano rifugiati in Mesopotamia e furono
là per molto tempo.
9 Ma il loro Dio comandò loro di uscire dal paese che li ospitava
e venire nel paese di Canaan. Qui infatti si stabilirono e
si arricchirono di oro e di argento e di bestiame in gran
numero.
10 Poi scesero in Egitto, perché la fame aveva invaso tutto
il paese di Canaan, e vi rimasero come stranieri finché trovarono
da vivere. Là divennero anche una moltitudine imponente, tanto
che non si poteva contare la loro discendenza.
11 Ma si alzò contro di loro il re dell`Egitto che li sfruttò
nella preparazione dei mattoni e perciò furono umiliati e
trattati come schiavi.
12 Essi alzarono suppliche al loro Dio e questi percosse tutto
il paese d`Egitto con castighi ai quali non c`era rimedio.
Perciò gli Egiziani li mandarono via dal loro paese.
13 Dio asciugò il Mare Rosso davanti a loro
14 e li guidò per la via del Sinai e di Cadesbarne; essi eliminarono
quanti risiedevano nel deserto.
15 Poi dimorarono nel paese degli Amorrei e sterminarono con
la loro forza gli abitanti di Esebon; quindi passarono il
Giordano e si insediarono in tutte quelle montagne.
16 Scacciarono davanti a loro il Cananeo, il Perizzita, il
Gebuseo, Sichem e tutti i Gergesei e abitarono nel loro territorio
per molti anni.
17 In realtà fin quando non peccavano contro il loro Dio erano
nella prosperità, perché il Dio che è con loro odia il male.
18 Quando invece si allontanarono dagli ordinamenti che egli
aveva loro imposti, furono terribilmente sconfitti in molte
guerre e condotti prigionieri in paese straniero, il tempio
del loro Dio fu raso al suolo e le loro città caddero in potere
dei loro nemici.
19 Ora appunto, riconciliati con il loro Dio, hanno fatto
ritorno dai luoghi dove erano stati dispersi, hanno ripreso
possesso di Gerusalemme, dove è il loro santuario, e si sono
stabiliti sulle montagne, che prima erano deserte.
20 Ora, mio sovrano e signore, se vi è qualche aberrazione
in questo popolo perché ha peccato contro il suo Dio, se cioè
ci accorgiamo che c`è in mezzo a loro questo inciampo, avanziamo
e diamo loro battaglia.
21 Se invece non c`è alcuna trasgressione nella loro gente,
il mio signore passi oltre, perché il Signore, che è il loro
Dio, non si faccia loro scudo e noi diveniamo oggetto di scherno
davanti a tutta la terra".
22 Ecco, appena Achior cessò di pronunziare queste parole,
tutta la turba che circondava la tenda e stazionava intorno,
alzò un mormorio, mentre gli ufficiali di Oloferne e tutti
gli abitanti della costa e i Moabiti proponevano di ucciderlo.
23 "Non avremo certo paura degli Israeliti, dicevano; vedete
che è un popolo nel quale non ci sono esercito né forze armate
per un valido schieramento.
24 dunque avanziamo presto e saranno pascolo di tutto il tuo
esercito, o sovrano Oloferne". |
6
1 Et, cum cessasset tumultus viro rum, qui erant in circuitu
conci lii, dixit Holofernes princeps militiae virtutis Assyriae
ad Achior coram omni populo alienigenarum et ad omnes filios
Moab:
2 “ Et quis es tu, Achior, et mercennarii Ephraim, quoniam
prophetasti nobis sicut hodie et dixisti quoniam genus filiorum
Israel non expugnatur, quoniam Deus eorum proteget eos? Et
quis est Deus, nisi Nabuchodonosor rex omnis terrae? Hic mittet
potestatem suam et disperdet eos a facie terrae, et non liberabit
eos Deus eorum.
3 Sed nos servi illius percutiemus eos sicut hominem unum,
nec sustinebunt vim equorum nostrorum.
4 Inundabimus enim eos in ipsis, et montes eorum inebriabuntur
sanguine eorum, et campi eorum replebuntur mortuis eorum,
et non resistet vestigium pedum eorum contra faciem nostram,
sed perditione perient. Dicit rex Nabuchodonosor, dominus
universae terrae; dixit enim, et non frustrabuntur verba oris
eius.
5 Tu autem, Achior, mercennari Ammon, qui locutus es verba
haec in die iniquitatis tuae, non videbis faciem meam iam
ex hac die, quoadusque ulciscar in genus illorum, qui ascenderunt
ex Aegypto.
6 Et tunc pertransiet ferrum militiae meae et populus famulorum
meorum latera tua, et cades cum vulneratis eorum, cum venero.
7 Et deducent te servi mei in montanam et ponent te in una
civitatum ascensuum
8 et non peries, donec extermineris cum eis.
9 Et, si speras corde tuo quoniam non capientur, non concidat
facies tua. Locutus sum, et nihil decidet verborum meorum
”.
10 Et praecepit Holofernes servis suis, qui erant adstantes
in tabernaculo eius, ut comprehenderent Achior et ducerent
eum in Betuliam et traderent in manus filiorum Israel.
11 Et comprehenderunt eum servi eius et duxerunt illum extra
castra in campum et promoverunt ex medio campo in montanam
et advenerunt ad fontes, qui erant sub Betulia.
12 Et, ut viderunt eos viri civitatis super verticem montis,
acceperunt arma sua et exierunt extra civitatem supra cacumen
montis, et omnis vir fundibalarius occupavit ascensus eorum
et mittebat lapides super eos.
13 Et accedentes sub monte alligaverunt Achior et reliquerunt
proiectum sub radice montis et reversi sunt ad dominum suum.
14 Descendentes autem filii Israel de civitate sua adstiterunt
ei et solventes eum perduxerunt in Betuliam et adduxerunt
eum ad principes civitatis suae,
15 qui erant in diebus illis Ozias filius Michae de tribu
Simeon et Chabris filius Gothoniel et Charmis filius Melchiel.
16 Et convocaverunt omnes seniores civitatis, et concurrerunt
omnes iuvenes eorum et mulieres et pueri eorum in ecclesiam;
et statuerunt Achior in medio omnis populi ipsorum, et interrogavit
eum Ozias, quid contigisset.
17 Et respondens indicavit eis verba consilii Holofernis et
omnia verba, quaecumque locutus est in medio principum filiorum
Assyriae, et quaecumque magniverbatus est Holofernes adversus
domum Israel.
18 Et procidens omnis populus adoraverunt Deum et clamaverunt
dicentes:
19 “ Domine, Deus caeli, respice ad superbiam eorum
et miserere humilitatis generis nostri et respice ad faciem
eorum, qui sanctificati sunt tibi in hac die ”.
20 Et consolati sunt Achior et laudaverunt eum valde.
21 Et suscepit eum Ozias de ecclesia in domum suam et fecit
cenam senioribus, et invocaverunt
Deum Israel in adiutorium per totam noctem illam. |
6
1 Quando si fu calmata l`agitazione degli uomini che presenziavano
tutt`intorno al convegno, parlò Oloferne, comandante supremo
dell`esercito di Assur, rivolgendosi ad Achior alla presenza
di tutta quell`assemblea di stranieri e a tutti i Moabiti:
2 "Chi sei tu, Achior, e i mercenari di Efraim, per profetare
in mezzo a noi come hai fatto oggi e suggerire di non combattere
il popolo d`Israele, perché il loro Dio li proteggerà dall`alto?
E che altro dio c`è se non Nabucodònosor? Questi invierà la
sua forza e li sterminerà dalla terra, né servirà il loro
Dio a liberarli.
3 Saremo noi suoi servi a spazzarli via come un sol uomo,
perché non potranno sostenere l`impeto dei nostri cavalli.
4 Li bruceremo in casa loro, i loro monti s`inebrieranno del
loro sangue, i loro campi si colmeranno dei loro cadaveri,
né potrà resistere la pianta dei loro piedi davanti a noi,
ma saranno tutti distrutti. Questo dice Nabucodònosor, il
signore di tutta la terra: così ha parlato e le sue parole
non potranno essere smentite.
5 Quanto a te, Achior, mercenario di Ammon, che hai detto
queste cose nel giorno della tua sventura, non vedrai più
la mia faccia da oggi fino a quando farò vendetta di questa
razza che viene dall`Egitto.
6 Allora il ferro dei miei soldati e la numerosa schiera dei
miei ministri trapasserà i tuoi fianchi e tu cadrai fra i
loro cadaveri, quando io tornerò a vederti.
7 I miei servi ora ti esporranno sulla montagna e ti porranno
in una delle città sul percorso;
8 non morirai finché non sarai sterminato con loro.
9 Ma se speri in cuor tuo che essi non saranno presi, non
sia il tuo aspetto così depresso. Ho detto: nessuna mia parola
andrà a vuoto".
10 Allora Oloferne diede ordine ai suoi servi, che erano di
turno nella sua tenda, di prendere Achior, di esporlo vicino
a Betulia e di abbandonarlo nelle mani degli Israeliti.
11 I suoi servi lo presero e lo condussero fuori dell`accampamento
in aperta campagna, lo menarono dal mezzo della pianura verso
la montagna e si trovarono presso le fonti che erano sotto
Betulia.
12 Quando gli uomini della città li scorsero sulla cresta
del monte, presero le armi e uscirono dalla città dirigendosi
verso la cresta. Tutti i frombolieri occuparono i sentieri
di accesso e si misero a lanciare pietre su di loro.
13 Quelli ridiscesero al riparo del monte, legarono Achior
e lo abbandonarono gettandolo a terra alle falde del monte,
quindi fecero ritorno al loro signore.
14 Gli Israeliti scesero dalla loro città, si avvicinarono
a lui, lo slegarono, lo condussero in Betulia e lo presentarono
ai capi della città,
15 che in quel tempo erano Ozia figlio di Mica della tribù
di Simeone, Cabri figlio di Gotoniè l e Carmi figlio di Melchiè
l.
16 Radunarono subito tutti gli anziani della città e tutti
i giovani e le donne accorsero al luogo del raduno. Posero
Achior in mezzo a tutta quell`adunanza e Ozia lo interrogò
sull`accaduto.
17 Quegli riferì loro le parole del consiglio di Oloferne
e tutto il discorso che Oloferne aveva pronunziato in mezzo
ai capi degli Assiri e quanto aveva detto superbamente contro
il popolo d`Israele.
18 Allora tutto il popolo si prostrò ad adorare Dio e alzò
queste suppliche:
19 "Signore, Dio del cielo, guarda la loro superbia, abbi
pietà dell`umiliazione della nostra stirpe e accogli benigno
in questo giorno la presenza di coloro che sono consacrati
a te".
20 Poi confortarono Achior e gli rivolsero parole di gran
lode;
21 Ozia da parte sua lo accolse dopo l`adunanza nella sua
casa e offrì un banchetto a tutti gli anziani; per tutta quella
notte invocarono l`aiuto del Dio d`Israele. |
7
1 Crastina autem die praecepit Holofernes omni militiae suae
et omni populo suo, qui affuerunt in auxilium illius, ut pararent
se ad Betuliam et ascensus montanae praeoccuparent et facerent
pugnam adversus filios Israel.
2 Et paraverunt se in illa die omnis vir potens eorum; et
virtus eorum virorum bellatorum erat centum septuaginta milia
peditum et equitum duodecim milia, praeter impedimenta et
viros, qui erant pedites in eis, multitudo magna valde.
3 Et castra collocaverunt in convallem iuxta Betuliam ad fontem
et praetenderunt in latitudinem contra Dothain usque ad Abelmain
et in longitudinem a Betulia usque Chyamonem, quae est contra
Esdrelon.
4 Filii autem Israel, ut viderunt multitudinem eorum, turbati
sunt valde et dixerunt unusquisque ad proximum suum: “
Nunc lingent isti faciem totius terrae, nec montes alti neque
valles neque colles sustinebunt pondus eorum ”.
5 Et accipientes unusquisque vasa sua bellica et accendentes
ignem in turribus murorum suorum manebant custodientes per
totam noctem illam.
6 Altera autem die eduxit Holofernes omnem equitatum suum
contra faciem filiorum Israel, qui erant in Betulia,
7 et visitavit ascensus civitatis eorum et fontes aquarum
perambulavit et praeoccupavit eos. Et praeposuit eis castra
virorum bellatorum et ipse convertit in populum suum.
8 Et accedentes ad eum omnes principes filiorum Esau et omnes
duces populi Moab et magistratus maritimae dixerunt:
9 “ Audiat verbum dominator noster, ne fiat confractio
in virtute tua.
10 Populus enim hic filiorum Israel non fidit in lanceis suis
sed in altitudinibus montium, in quibus inhabitant; non enim
est facile ascendere vertices montium ipsorum.
11 Et nunc, dominator, noli pugnare ad eos sicut pugna fit
belli, et non cadet ex populo tuo vir unus;
12 sed mane in castris tuis custodiens omnem virum virtutis
tuae, et obtineant pueri tui fontem aquarum, qui emanat a
radice montis,
13 quia inde hauriunt aquas omnes inhabitantes Betuliam. Et
interficiet eos sitis, et tradent civitatem suam, et nos et
populus tuus ascendemus super vertices montium proximos et
obsidebimus in eis in custodiam, ut non exeat de civitate
vir unus.
14 Et destilliscent in fame et siti ipsi et mulieres eorum
et filii eorum et, priusquam veniat gladius super eos, prosternentur
in plateis habitationis suae,
15 et retribues eis retributionem malam, eo quod secesserunt
et non obviaverunt faciei tuae in pace ”.
16 Et placuerunt verba eorum coram Holoferne et coram omnibus
famulis eius, et constituit facere, ut locuti sunt.
17 Et promoverunt castra filii Moab et cum eis quinque milia
filiorum Assyriae et castra constituerunt in convalle et praeoccupaverunt
aquas et fontes aquarum filiorum Israel.
18 Et ascenderunt filii Ammon et filii Esau et castra constituerunt
in montana contra Dothain. Et miserunt ex eis ad austrum et
orientem contra Egrebel, quae est iuxta Chus, quae est ad
rivum Mochmur. Et reliqua militia Assyriorum castra constituerunt
in campo et operuerunt omnem faciem terrae; et tabernacula
et impedimenta eorum constituerunt in turba multa, et erant
in multitudinem magnam valde.
19 Et filii Israel clamaverunt ad Dominum Deum suum, quoniam
minorabatur spiritus eorum, quoniam circumdederant eos omnes
inimici eorum, et non poterant effugere de medio eorum.
20 Et manserunt in circuitu eorum omnia castra Assyriae, pedites
et quadrigae et equites eorum per dies triginta quattuor.
Et deficiebant omnibus inhabitantibus Betuliam omnia vasa
aquarum eorum,
21 et cisternae eorum evacuabantur, et non habebant quod biberent
in satietatem aquam unam diem, quoniam in mensura dabant eis
bibere.
22 Et anxiati sunt infantes eorum, et mulieres et iuvenes
deficiebant a siti et cadebant in plateis civitatis et in
transitu portarum, et non erat virtus adhuc in eis.
23 Et collegit se omnis populus ad Oziam et ad principes civitatis,
iuvenes et mulieres et infantes, et clamaverunt voce magna
et dixerunt coram omnibus senioribus:
24 “ Iudicet Deus inter vos et nos, quoniam fecistis
in nobis iniquitatem magnam non loquentes pacifica cum filiis
Assyriae.
25 Et nunc non est qui nos adiuvet, sed vendidit nos Deus
in manus eorum, ut prosterneremur ante eos in siti et perditione
magna.
26 Et nunc convocate eos et tradite civitatem totam in captivitatem
populo Holofernis et omni virtuti eius.
27 Melius est enim nos fieri illis in rapinam; erimus enim
eis in servos et ancillas, et vivet anima nostra, et non videbimus
mortem infantium nostrorum in oculis nostris et mulieres et
filios nostros deficientes in animabus suis.
28 Contestamur vobis caelum et terram et Deum eorum et Dominum
patrum nostrorum, qui ulciscitur in nos secundum peccata nostra
et secundum peccata patrum nostrorum, ut non faciat secundum
verba haec in hac die ”.
29 Et factus est fletus magnus in medio ecclesiae omnium unanimiter,
et clamaverunt ad Dominum Deum voce magna.
30 Et dixit ad eos Ozias: “ Aequo animo estote, fratres,
et sustineamus adhuc dies quinque, in quibus convertet Dominus
Deus noster misericordiam suam super nos; non enim derelinquet
nos in consummationem.
31 Si autem transierint isti quinque dies, et non fuerit super
nos adiutorium, faciam secundum verba vestra ”.
32 Et dispersit plebem unumquemque in castra sua, et super
muros et turres civitatis abierunt, et mulieres et filios
in domus suas dimiserunt; et erant in magna humilitate valde. |
7
1 Il giorno dopo, Oloferne diede ordine a tutto l`esercito
e a tutta la moltitudine di coloro che erano venuti come suoi
alleati, di iniziare l`azione contro Betulia, occupando le
vie d`accesso alla montagna e attaccando battaglia contro
gli Israeliti.
2 In quel giorno effettivamente ogni uomo valido fra loro
si pose in marcia. Il loro esercito si componeva di centosettantamila
fanti e dodicimila cavalieri, senza contare gli addetti ai
servizi e molti altri uomini che erano a piedi con loro, in
numero ingente.
3 Essi si accamparono nella valle vicina a Betulia oltre la
sorgente, allargandosi dalla zona sopra Dotain fino a Belbaim
ed estendendosi da Betulia fino a Kiamon, che è di fronte
a Esdrelon.
4 Gli Israeliti, quando videro la loro moltitudine, rimasero
molto costernati e si dicevano l`un l`altro: "Ora costoro
inghiottiranno tutta la terra, né i monti più alti, né le
valli profonde, né i colli potranno resistere al loro peso".
5 Ognuno prese la sua armatura e, accesi i fuochi sulle torri,
stettero in guardia tutta quella notte.
6 Il giorno seguente Oloferne fece uscire tutta la cavalleria
contro il fronte degli Israeliti che erano in Betulia,
7 osservò le vie di accesso alla loro città, ispezionò le
sorgenti d`acqua e le occupò e, dopo avervi posto attorno
guarnigioni di uomini armati, fece ritorno tra la sua gente.
8 Allora gli si avvicinarono tutti gli Idumei e tutti i capi
del popolo di Moab e gli strateghi della costa e gli dissero:
9 "Voglia ascoltare il signor nostro una parola, perché siano
evitati inconvenienti nel tuo esercito.
10 Questo popolo non si affida alle sue lance, ma all`altezza
dei monti, sui quali essi si sono appostati, e certo non è
facile arrivare sulle creste dei loro monti.
11 Quindi, signore, non attaccare costoro come si usa nella
battaglia campale e non cadrà un sol uomo del tuo esercito.
12 Rimani fermo nel tuo accampamento avendo buona cura di
ogni uomo del tuo esercito: intanto i tuoi gregari vadano
ad occupare la sorgente dell`acqua che sgorga alla radice
del monte,
13 perché di là attingono tutti gli abitanti di Betulia; vedrai
che la sete li farà morire e verranno alla resa della loro
città. Noi e la nostra gente saliremo sulle vicine alture
dei monti e ci apposteremo su di esse e staremo a guardia
per non lasciare uscire dalla città alcun uomo.
14 Così cadranno sfiniti dalla fame essi, le loro donne, i
loro figli e, prima che la spada arrivi su di loro, saranno
stesi sulle piazze fra le loro case.
15 Avrai così reso loro un terribile contraccambio perché
si sono ribellati e non hanno voluto venire incontro a te
con intenzioni pacifiche".
16 Piacque questo discorso ad Oloferne e a tutti i suoi ministri
e diede ordine che si facesse come avevano proposto.
17 Si mosse quindi il reparto dei Moabiti e cinquemila Assiri
con loro, si accamparono nella valle e occuparono gli acquedotti
e le sorgenti d`acqua degli Israeliti.
18 A loro volta gli Idumei e gli Ammoniti, con dodicimila
Assiri, salirono e si appostarono sulla montagna di fronte
a Dotain. Spinsero anche contingenti dei loro a meridione
e a oriente di fronte a Egrebel, che si trova vicino a Chus,
situata sul torrente Mochmur. Il rimanente esercito degli
Assiri restò accampato nella pianura ricoprendo tutta l`estensione
del terreno. Le tende e gli equipaggiamenti costituivano una
massa imponente, perché essi erano in realtà una turba immensa.
19 Allora gli Israeliti alzarono suppliche al Signore loro
Dio, con l`animo in preda all`abbattimento, perché da ogni
parte li avevano circondati i nemici e non c`era modo di passare
in mezzo a loro.
20 Il campo degli Assiri al completo, fanti, carri e cavalli,
rimase fermo tutt`attorno per trentaquattro giorni e venne
a mancare a tutti gli abitanti di Betulia ogni riserva d`acqua.
21 Anche le cisterne erano vuote e non potevano più bere a
sazietà un giorno solo, perché distribuivano da bere in quantità
razionata.
22 incominciarono i bambini a cadere sfiniti, le donne e i
ragazzi venivano meno per la sete e cadevano nelle piazze
della città e nei passaggi delle porte e ormai non rimaneva
più in loro alcuna energia.
23 Allora tutto il popolo si radunò presso Ozia e i capi della
città, con giovani, donne e fanciulli, e alzarono grida e
dissero davanti a tutti gli anziani:
24 "Sia giudice il Signore tra voi e noi, perché voi ci avete
recato un grave danno rifiutando di proporre la pace agli
Assiri.
25 Ora non c`è più nessuno che ci possa aiutare, perché Dio
ci ha venduti in balìa di costoro per essere abbattuti davanti
a loro dalla sete e da terribili mali.
26 Ormai chiamateli e consegnate la città intera per il saccheggio
al popolo di Oloferne e a tutto il suo esercito.
27 E` meglio per noi esser loro preda; diventeremo certo loro
schiavi, ma potremo vivere e non vedremo con i nostri occhi
la morte dei nostri bambini, né le donne e i nostri figli
esalare l`ultimo respiro.
28 Chiamiamo a testimonio contro di voi il cielo e la terra
e il nostro Dio, il Signore dei nostri padri, che ci punisce
per la nostra iniquità e per le colpe dei nostri padri, perché
non ci lasci più in una situazione come questa in cui siamo
oggi".
29 Successe allora un pianto generale in mezzo all`adunanza
e gridarono suppliche a gran voce al Signore loro Dio.
30 Ozia rispose loro: "Coraggio, fratelli, resistiamo ancora
cinque giorni e in questo tempo il Signore Dio nostro rivolgerà
di nuovo la misericordia su di noi; non è possibile che egli
ci abbandoni fino all`ultimo.
31 Ma se proprio passeranno questi giorni e non ci arriverà
alcun aiuto, farò secondo le vostre richieste".
32 Così rimandò il popolo ciascuno al proprio posto ed essi
tornarono sulle mura e sulle torri della città e rimandarono
le donne e i figli alle loro case; ma tutti nella città erano
in grande abbattimento. |
8
1 Et erat in civitate commorans in diebus illis Iudith filia
Merari filii Ox filii Ioseph filii Oziel filii Elchiae filii
Ananiae filii Gedeon filii Rafain filii Achitob filii Eliab
filii Nathanael filii Salamiel filii Surisaddai filii Simeon
filii Israel.
2 Et vir eius Manasses erat ex tribu eius et patria eius;
et mortuus est in diebus messis hordiariae.
3 Steterat enim super alligantes manipulos in campo, et aestus
introivit in caput eius, et incidit in lectum et mortuus est
in Betulia civitate sua. Et sepelierunt eum cum patribus suis
in agro, qui est inter Dothain et Balamon.
4 Et erat Iudith in domo sua vidua per annos tres et menses
quattuor.
5 Et fecit sibi tabernaculum super tectum domus suae et imposuit
super lumbos suos cilicium, et erant super eam vestimenta
viduitatis suae,
6 et ieiunabat per omnes dies viduitatis suae praeter pridie
sabbatorum et sabbata et pridie neomeniarum et neomenias et
dies festos et gaudimonia domus Israel.
7 Et erat bona in aspectu et formosa facie valde et prudens
in corde et bona in sensu et erat honesta valde, quia reliquerat
ei Manasses vir eius filius Ioseph filii Achitob filii Melchis
filii Eliab filii Nathanael filii Surisaddai filii Simeon
filii Israel aurum et argentum et pueros et puellas et pecora
et praedia, et manebat in eis;
8 et non erat qui inferret ei verbum malum, quia timebat Deum
valde.
9 Et audivit verba populi maligna super principem quoniam
defecerunt animo super penuriam aquarum. Et audivit omnia
verba Iudith, quae locutus est ad eos Ozias, quemadmodum iuraverat
eis, ut post quinque dies traderet civitatem Assyriis.
10 Et mittens abram suam, quae erat super omnia bona eius,
vocavit Oziam et Chabrin et Charmin seniores civitatis suae.
11 Et venerunt ad eam. Et dixit ad eos: “ Audite me,
principes inhabitantium in Betulia, quoniam non est rectum
verbum vestrum, quod locuti estis coram plebe in hac die et
statuistis iuramentum istud, quod locuti estis inter Deum
et vos, et dixistis tradituros vos civitatem inimicis nostris,
si non in illis diebus converterit Dominus Deus noster audiutorium
nobis.
12 Et nunc qui estis vos, qui tentastis Deum in hodierno die
et astitistis pro Deo in medio filiorum hominum?
13 Et nunc Dominum omnipotentem tentatis et nihil intellegetis
usque in sempiternum.
14 Quoniam altitudinem cordis hominis non invenietis et cogitatus
sensus eius non comprehendetis, quomodo Deum, qui fecit omnia
ista, inquiretis et sensum eius cognoscetis et cogitationem
eius inspicietis? Minime, fratres, nolite exacerbare Dominum
Deum nostrum,
15 quoniam, si noluerit in his quinque diebus adiuvare nos,
ipse habet potestatem, in quibus diebus velit, protegere aut
disperdere nos ante faciem inimicorum nostrorum.
16 Vos autem nolite praepignorare voluntates Domini Dei nostri,
quoniam non sicut homo Deus est, ut minis terreatur, aut sicut
filius hominis, ut iudicetur.
17 Propter quod sustinentes salvationem ab eo, invocemus ipsum
in adiutorium nostrum, et exaudiet vocem nostram, si fuerit
ipsi placitum.
18 Quoniam non exsurrexit in progenie nostra, nec est in hodierna
die neque tribus neque patria neque populus neque civitas
ex nobis, qui adorent deos manufactos, sicut factum est in
primis diebus,
19 pro quibus traditi sunt in gladium et in rapinam patres
nostri et ceciderunt casum magnum ante conspectum inimicorum
nostrorum.
20 Nos autem alium Deum nescimus praeter eum, a quo speramus
quia non despiciet nos nec auferet salutare suum a genere
nostro.
21 Quoniam in eo quod capti sumus, sic et capietur omnis Iudaea,
et praedabuntur sancta nostra, et exquiret Deus coinquinationem
eorum ex sanguine nostro
22 et mortem fratrum nostrorum et captivitatem terrae et desertionem
hereditatis nostrae reducet in caput nostrum in gentibus,
ubicumque servierimus. Et erimus in offendiculum et in improperium
ante omnes, qui possidebunt nos,
23 quoniam non dirigetur servitus nostra in gratiam, sed in
inhonorationem ponet eam Dominus Deus noster.
24 Et nunc, fratres, ostendamus fratribus nostris quoniam
ex nobis pendet anima eorum, et sancta et domus et altare
incumbit in nobis.
25 Praeter haec omnia gratias agamus Domino Deo nostro, qui
tentat nos sicut et patres nostros.
26 Memores estote quanta fecerit cum Abraham et Isaac, et
quanta facta sint Iacob in Mesopotamia Syriae pascenti oves
Laban fratris matris suae.
27 Quia non sicut illos combussit in inquisitionem cordis
illorum et in nos non ultus est, sed in monitionem flagellat
Dominus appropinquantes sibi”.
28 Et dixit ad eam Ozias: “ Omnia, quaecumque dixisti,
in bono corde locuta es, et non est qui resistat verbis tuis,
29 quoniam non ex hodierna die sapientia tua manifesta est,
sed ab initio dierum tuorum scit omnis populus sensum tuum,
quoniam bona sunt figmenta cordis tui.
30 Sed populus sitiit valde, et coegerunt nos sic facere,
ut locuti sumus eis, et inducere super nos iuramentum, quod
non praeteriemus.
31 Et nunc ora pro nobis, et forte exaudiet te Deus noster,
quoniam tu mulier sancta es, et dimittet Dominus pluviam in
repletionem lacuum nostrorum, et non deficiemus iam ”.
32 Et dixit ad eos Iudith: “ Audite me, et faciam opus
prudentiae, quod perveniet in generationes generationum filiis
generis nostri.
33 Vos enim stabitis ad portam hac nocte, et exeam ego cum
abra mea, et in diebus, post quos dixistis civitatem tradituros
vos inimicis nostris, visitabit Dominus Israel in manu mea,
sicut ego fido.
34 Vos autem non scrutabitis actum meum; non enim renuntiabo
vobis, quousque consummentur, quae ego facio ”.
35 Et dixit Ozias et principes ad eam: “ Vade in pacem,
et Dominus Deus sit ante te in ultionem inimicorum nostrorum
”.
36 Et revertentes descenderunt de tabernaculo eius et abierunt
ad dispositiones suas |
8
1 In quei giorni venne a conoscenza della situazione Giuditta
figlia di Merari, figlio di Oks, figlio di Giuseppe, figlio
di Oziel, figlio di Elkia, figlio di Anania, figlio di Gedeone,
figlio di Rafain, figlio di Achitob, figlio di Elia, figlio
di Chelkia, figlio di Eliàb, figlio di Natanael, figlio di
Salamiel, figlio di Sarasadai, figlio di Israele.
2 Suo marito era stato Manàsse, della stessa tribù e famiglia
di lei; egli era morto al tempo della mietitura dell`orzo.
3 Mentre stava sorvegliando quelli che legavano i covoni nella
campagna, il suo capo fu colpito da insolazione. Dovette mettersi
a letto e morì in Betulia sua città e lo seppellirono con
i suoi padri nel campo che sta tra Dotain e Balamon.
4 Giuditta era rimasta nella sua casa in stato di vedovanza
ed erano passati già tre anni e quattro mesi.
5 Si era fatta preparare una tenda sul terrazzo della sua
casa, si era cinta i fianchi di sacco e portava le vesti delle
vedove.
6 Da quando era vedova digiunava tutti i giorni, eccetto le
vigilie dei sabati e i sabati, le vigilie dei noviluni e i
noviluni, le feste e i giorni di gioia per Israele.
7 Era bella d`aspetto e molto avvenente nella persona; inoltre
suo marito Manàsse le aveva lasciato oro e argento, schiavi
e schiave, armenti e terreni ed essa era rimasta padrona di
tutto.
8 Né alcuno poteva dire una parola maligna a suo riguardo,
perché temeva molto Dio.
9 Venne dunque a sapere le parole esasperate rivolte dal popolo
alle autorità, perché erano demoralizzati per la mancanza
d`acqua, e anche Giuditta seppe di tutte le risposte che aveva
date loro Ozia e come avesse giurato loro di consegnare la
città agli Assiri dopo cinque giorni.
10 Subito mandò la sua ancella particolare che aveva in cura
tutte le sue sostanze a chiamare Cabri e Carmi, che erano
gli anziani della sua città.
11 Vennero da lei ed essa disse loro: "Ascoltatemi bene, voi
capi dei cittadini di Betulia. Non è stato affatto conveniente
il discorso che oggi avete tenuto al popolo, aggiungendo il
giuramento che avete pronunziato e interposto tra voi e Dio,
di mettere la città in mano ai nostri nemici, se nel frattempo
il Signore non vi avrà mandato aiuto.
12 Chi siete voi dunque che avete tentato Dio in questo giorno
e vi siete posti al di sopra di lui, mentre non siete che
uomini?
13 Certo, voi volete mettere alla prova il Signore onnipotente,
ma non ci capirete niente, né ora né mai.
14 Se non siete capaci di scorgere il fondo del cuore dell`uomo
né di afferrare i pensieri della sua mente, come potrete scrutare
il Signore, che ha fatto tutte queste cose, e conoscere i
suoi pensieri o comprendere i suoi disegni? No, fratelli,
non vogliate irritare il Signore nostro Dio.
15 Se non vorrà aiutarci in questi cinque giorni, egli ha
pieno potere di difenderci nei giorni che vuole o anche di
farci distruggere da parte dei nostri nemici.
16 E voi non pretendete di impegnare i piani del Signore Dio
nostro, perché Dio non è come un uomo che gli si possan fare
minacce e pressioni come ad uno degli uomini.
17 Perciò attendiamo fiduciosi la salvezza che viene da lui,
supplichiamolo che venga in nostro aiuto e ascolterà il nostro
grido se a lui piacerà.
18 Realmente in questa nostra generazione non c`è mai stata,
né esiste oggi una tribù o famiglia o popolo o città tra di
noi, che adori gli dei fatti da mano d`uomo, come è avvenuto
nei tempi passati.
19 Per questo motivo i nostri padri furono abbandonati alla
spada e alla devastazione e caddero rovinosamente davanti
ai loro nemici.
20 Noi invece non riconosciamo altro Dio fuori di lui e per
questo speriamo che egli non trascurerà noi e neppure la nostra
nazione.
21 Perché se noi saremo presi, resterà presa anche tutta la
Giudea e sarà saccheggiato il nostro santuario e Dio chiederà
ragione di quella profanazione al nostro sangue.
22 L`uccisione dei nostri fratelli, l`asservimento della patria,
la devastazione della nostra eredità Dio la farà ricadere
sul nostro capo in mezzo ai popoli pagani tra i quali ci capiterà
di essere schiavi e saremo così motivo di scandalo e di disprezzo
di fronte ai nostri padroni.
23 La nostra schiavitù non ci guadagnerà alcun favore, perché
la porrà a nostro disonore il Signore Dio nostro.
24 Dunque, fratelli, dimostriamo ai nostri fratelli che la
loro vita dipende da noi, che i nostri sacri pegni, il tempio
e l`altare, poggiano su di noi.
25 Oltre tutto ringraziamo il Signore Dio nostro che ci mette
alla prova, come ha già fatto con i nostri padri.
26 Ricordatevi quanto ha fatto con Abramo, quali prove ha
fatto passare ad Isacco e quanto è avvenuto a Giacobbe in
Mesopotamia di Siria, quando pascolava i greggi di Làbano
suo zio materno.
27 Certo, come ha passato al crogiuolo costoro non altrimenti
che per saggiare il loro cuore, così ora non vuol far vendetta
di noi, ma è a fine di correzione che il Signore castiga coloro
che gli stanno vicino".
28 Allora rispose a lei Ozia: "Quanto hai detto, l`hai proferito
con cuore retto e nessuno può contraddire alle tue parole.
29 Poiché non da oggi è manifesta la tua saggezza, ma dall`inizio
dei tuoi giorni tutto il popolo conosce la tua prudenza, così
come l`ottima indole del tuo cuore.
30 Ma il popolo soffriva terribilmente la sete e ci ha costretti
a comportarci come abbiamo fatto, parlando loro a quel modo
e addossandoci un giuramento che non potremo trasgredire.
31 Ma ora prega per noi tu che sei donna pia e il Signore
invierà la pioggia a riempire le nostre cisterne e non continueremo
a venir meno".
32 Giuditta rispose loro: "Sentite, voglio compiere un`impresa
che passerà di generazione in generazione ai figli del nostro
popolo.
33 Voi starete di guardia alla porta della città questa notte:
io uscirò con la mia ancella ed entro quei giorni dopo i quali
avete deciso di consegnare la città ai nostri nemici, il Signore
per mia mano provvederà a Israele.
34 Voi però non indagate sul mio piano: non vi dirò niente
finché non sarà compiuto quel che voglio fare".
35 Le risposero Ozia e i capi: "Và in pace e il Signore Dio
sia con te per far vendetta dei nostri nemici".
36 Se ne andarono quindi dalla sua tenda e si recarono ai
loro posti. |
| |
|
| 1 2
3 4 5 6
7 8 |
1
2 3 4 5
6 7 8 |
| |
|
|
|
|