| |
 |
|
|
 |
 |
|
|
Ego sum Qui sum.
Liber I Maccabaeorum
9
10 11 12
13 14 15
16 |
|
Libro I dei Maccabei
9
10 11 12
13 14 15
16 |
9
1 Et audivit Demetrius quia ce cidit Nicanor et exercitus eius
in proelio et apposuit Bacchidem et Alcimum rursum mittere in
terram Iudaeae et dextrum cornu cum illis.
2 Et abierunt viam, quae ducit in Galgala, et castra posuerunt
in Masaloth, quae est in Arbelis, et occupaverunt eam et peremerunt
animas hominum multas.
3 Et mense primo anni centesimi et quinquagesimi secundi applicuerunt
ad Ierusalem;
4 et surrexerunt et abierunt in Bereth in viginti milibus virorum
et duobus milibus equitum.
5 Et Iudas posuerat castra in Elasa, et tria milia viri electi
cum eo;
6 et viderunt multitudinem exercitus quia multi sunt et timuerunt
valde; et multi subtraxerunt se de castris, et non remanserunt
ex eis nisi octingenti viri.
7 Et vidit Iudas quod defluxit exercitus suus, et bellum perurgebat
eum; et confractus est corde, quia non habebat tempus congregandi
eos,
8 et dissolutus est. Et dixit his, qui residui erant: “
Surgamus et ascendamus ad adversarios nostros, si poterimus
pugnare adversus eos ”.
9 Et avertebant eum dicentes: “ Non poterimus, sed liberemus
animas nostras modo et revertamur nos et fratres nostri et pugnabimus
adversus eos; nos autem pauci sumus ”.
10 Et ait Iudas: “ Absit istam rem facere, ut fugiamus
ab eis; et si appropiavit tempus nostrum, et moriamur in virtute
propter fratres nostros et non inferamus crimen gloriae nostrae
”.
11 Et movit exercitus de castris, et steterunt illis obviam;
et divisi sunt equites in duas partes, et fundibularii et sagittarii
praeibant exercitum, et primi certaminis omnes potentes.
12 Bacchides autem erat in dextro cornu; et proximavit legio
ex duabus partibus, et clamabant tubis; et clamaverunt hi, qui
erant ex parte Iudae, etiam ipsi in tubis;
13 et commota est terra a voce exercituum; et commissum est
proelium a mane usque ad vesperam.
14 Et vidit Iudas quod Bacchides et firmior pars exercitus erat
in dextris, et convenerunt cum ipso omnes constantes corde;
15 et contrita est dextera pars ab eis, et persecutus est eos
usque ad montem Azoti.
16 Et, qui in sinistro cornu erant, viderunt quod contritum
est dextrum cornu, et secuti sunt post Iudam et eos, qui cum
ipso erant, a tergo.
17 Et ingravatum est proelium, et ceciderunt vulnerati multi
ex his et ex illis;
18 et Iudas cecidit, et ceteri fugerunt.
19 Et Ionathas et Simon tulerunt Iudam fratrem suum et sepelierunt
eum in sepulcro patrum suorum in Modin.
20 Et fleverunt eum et planxerunt omnis populus Israel planctu
magno et lugebant dies multos
21 et dixerunt: “ Quomodo cecidit potens, qui salvum faciebat
populum Israel! ”.
22 Et cetera verborum Iudae et bellorum et virtutum, quas fecit,
et magnitudinis eius non sunt descripta; multa enim erant valde.
23 Et factum est, post obitum Iudae emerserunt iniqui in omnibus
finibus Israel, et exorti sunt omnes, qui operabantur iniquitatem.
24 In diebus illis facta est fames magna valde, et tradidit
se regio cum ipsis.
25 Et elegit Bacchides viros impios et constituit eos dominos
regionis;
26 et exquirebant et perscrutabantur amicos Iudae et adducebant
eos ad Bacchidem, et vindicabat in illos et illudebat.
27 Et facta est tribulatio magna in Israel, qualis non fuit
ex die, qua non est visus propheta illis.
28 Et congregati sunt omnes amici Iudae et dixerunt Ionathae:
29 “ Ex quo frater tuus Iudas defunctus est, et vir similis
ei non est, qui exeat contra inimicos et Bacchidem et eos, qui
inimici sunt gentis nostrae;
30 nunc itaque te hodie elegimus esse pro eo nobis in principem
et ducem ad bellandum bellum nostrum ”.
31 Et suscepit Ionathas tempore illo principatum et surrexit
loco Iudae fratris sui.
32 Et cognovit Bacchides et quaerebat eum occidere;
33 et cognovit Ionathas et Simon frater eius et omnes, qui cum
eo erant, et fugerunt in desertum Thecue et consederunt ad aquam
lacus Asphar.
34 Et cognovit Bacchides die sabbatorum et venit ipse et omnis
exercitus eius trans Iordanem.
35 Et Ionathas misit fratrem suum ducem populi et rogavit Nabathaeos
amicos suos, ut commodarent illis apparatum suum, qui erat copiosus.
36 Et exierunt filii Iambri ex Medaba et comprehenderunt Ioannem
et omnia, quae habebat, et abierunt habentes ea.
37 Post haec verba renuntiatum est Ionathae et Simoni fratri
eius quia filii Iambri faciunt nuptias magnas et ducunt sponsam
ex Nadabath filiam unius de magnis principibus Chanaan cum ambitione
magna.
38 Et recordati sunt sanguinis Ioannis fratris sui et ascenderunt
et absconderunt se sub tegumento montis;
39 et elevaverunt oculos suos et viderunt: et ecce tumultus
et apparatus multus, et sponsus processit et amici eius et fratres
eius obviam illis cum tympanis et musicis et armis multis.
40 Et surrexerunt ad eos ex insidiis et occiderunt eos, et ceciderunt
vulnerati multi; et residui fugerunt in montes, et acceperunt
omnia spolia eorum.
41 Et conversae sunt nuptiae in luctum, et vox musicorum ipsorum
in lamentum.
42 Et vindicaverunt vindictam sanguinis fratris sui et reversi
sunt ad ripam Iordanis.
43 Et audivit Bacchides et venit die sabbatorum usque ad oram
Iordanis in virtute magna.
44 Et dixit ad suos Ionathas: “ Surgamus et pugnemus pro
animabus nostris; non est enim hodie sicut heri et nudiustertius:
45 ecce enim bellum ex adverso nostrum, aqua vero Iordanis hinc
et inde, et paludes et saltus, et non est locus divertendi.
46 Nunc ergo clamate in caelum, ut liberemini de manu inimicorum
vestrorum ”. Et commissum est bellum.
47 Et extendit Ionathas manum suam percutere Bacchidem, et divertit
ab eo retro.
48 Et dissiliit Ionathas et, qui cum eo erant, in Iordanem et
transnataverunt in ulteriora; et non transierunt ad eos Iordanem.
49 Et ceciderunt de parte Bacchidis die illa mille viri. Et
reversi sunt in Ierusalem.
50 Et aedificaverunt civitates munitas in Iudaea: munitionem,
quae erat in Iericho, et Emmaus et Bethoron et Bethel et Thamnata
et Pharathon et Tephon muris excelsis et portis et seris;
51 et posuit custodiam in eis, ut inimicitias exercerent in
Israel.
52 Et munivit civitatem Bethsuram et Gazaram et arcem et posuit
in eis auxilia et apparatum escarum.
53 Et accepit filios principum regionis obsides et posuit eos
in arce in Ierusalem in custodia.
54 Et anno centesimo quinquagesimo tertio, mense secundo, praecepit
Alcimus destrui murum atrii sanctorum interioris et destruxit
opera prophetarum. Et coepit destruere.
55 In tempore illo percussus est Alcimus, et impedita sunt opera
illius; et occlusum est os eius, et dissolutus est nec ultra
poterat loqui verbum et mandare de domo sua;
56 et mortuus est Alcimus in tempore illo cum tormento magno.
57 Et vidit Bacchides quoniam mortuus est Alcimus et reversus
est ad regem; et siluit terra Iudae annis duobus.
58 Et cogitaverunt omnes iniqui dicentes: “ Ecce Ionathas
et, qui cum eo sunt, in silentio habitant confidentes; nunc
ergo adducamus Bacchidem, et comprehendet eos omnes una nocte
”.
59 Et abierunt et consilium ei dederunt.
60 Et surrexit, ut veniret cum exercitu multo, et misit occulte
epistulas sociis suis, qui erant in Iudaea, ut comprehenderent
Ionathan et eos, qui cum eo erant; et non potuerunt, quia innotuit
eis consilium eorum.
61 Et apprehenderunt de viris regionis, qui principes erant
malitiae, quinquaginta viros et occiderunt eos.
62 Et secessit Ionathas et Simon et, qui cum eo erant, in Bethbasi,
quae est in deserto; et exstruxit diruta eius, et firmaverunt
eam.
63 Et cognovit Bacchides et congregavit universam multitudinem
suam et his, qui de Iudaea erant, denuntiavit;
64 et venit et castra posuit ad Bethbasi et oppugnavit eam dies
multos et fecit machinas.
65 Et reliquit Ionathas Simonem fratrem suum in civitate et
exiit in regionem et venit cum numero;
66 et percussit Odomera et fratres eius et filios Phasiron in
tabernaculo ipsorum et coepit caedere et crescere in virtutibus.
67 Simon vero et, qui cum ipso erant, exierunt de civitate et
succenderunt machinas
68 et pugnaverunt contra Bacchidem, et contritus est ab eis,
et afflixerunt eum valde, quoniam consilium eius et adventus
eius erat inanis.
69 Et iratus est animo contra viros iniquos, qui ei consilium
dederant, ut veniret in regionem, et multos ex eis occiderunt;
et cogitaverunt abire in regionem eius.
70 Et cognovit Ionathas et misit ad eum legatos componere pacem
cum ipso et reddere ei captivitatem.
71 Et accepit et fecit secundum verba eius et iuravit se nihil
facturum ei mali omnibus diebus vitae eius;
72 et reddidit ei captivitatem, quam prius erat praedatus de
terra Iudae, et conversus abiit in terram suam et non apposuit
amplius venire in fines eius.
73 Et cessavit gladius ex Israel, et habitavit Ionathas in Machmas;
et coepit Ionathas ibi iudicare populum et exterminabat impios
ex Israel. |
9
1 Demetrio seppe che era morto Nicànore ed era stato distrutto
il suo esercito in combattimento e decise di mandare di nuovo
Bàcchide e Alcimo in Giudea e l`ala destra dell`esercito con
loro.
2 Seguirono la via di Gàlgala e si accamparono sopra Mesalot
in Arbè la; la occuparono prima e vi fecero morire molti uomini.
3 Nel primo mese dell`anno centocinquantadue posero il campo
contro Gerusalemme.
4 Poi lo tolsero e si portarono a Berea con ventimila uomini
e duemila cavalli.
5 Giuda era accampato in Elasa con tremila uomini scelti.
6 Quando videro la massa di un esercito così numeroso, ne rimasero
sgomentati e molti si dileguarono dal campo e non rimasero che
ottocento uomini.
7 Giuda vide che il suo esercito si disgregava mentre la battaglia
incalzava; si sentì venire meno il cuore, perché non aveva possibilità
di radunare i suoi,
8 e tutto affranto disse ai superstiti: "Alziamoci e andiamo
contro i nostri avversari, se mai possiamo debellarli".
9 Ma lo dissuadevano dicendo: "Non riusciremo ora se non a mettere
in salvo noi stessi, ma torneremo poi con i nostri fratelli
e combatteremo; da soli siamo troppo pochi".
10 Giuda disse: "Non sia mai che facciamo una cosa simile, fuggire
da loro; se è giunta la nostra ora, moriamo da eroi per i nostri
fratelli e non lasciamo ombra alla nostra gloria".
11 L`esercito nemico uscì dal campo schierandosi contro i Giudei:
la cavalleria si divise in due ali e i frombolieri e gli arcieri
precedevano lo schieramento; i più validi erano in prima fila
e Bàcchide stava all`ala destra.
12 La falange si mosse avanzando ai due lati e al suono delle
trombe; anche dalla parte di Giuda si diede fiato alle trombe.
13 La terra fu scossa dal fragore degli eserciti; si scatenò
la battaglia che durò dal mattino fino a sera.
14 Giuda notò che Bàcchide e la parte più forte dell`esercito
era a destra: allora si unirono a lui tutti i più coraggiosi
15 e fu travolta l`ala destra dal loro urto ed egli l`inseguì
fino al monte di Asdòd.
16 Ma quelli dell`ala sinistra, vedendo che era stata sconfitta
l`ala destra, si volsero sugli stessi passi di Giuda e dei suoi
uomini assalendoli alle spalle.
17 Così si accese la battaglia e caddero feriti a morte molti
da una parte e dall`altra;
18 cadde anche Giuda e gli altri fuggirono.
19 Giònata e Simone raccolsero Giuda loro fratello e lo seppellirono
nel sepolcro dei suoi padri in Modin.
20 Tutto Israele lo pianse: furono in gran lutto e fecero lamenti
per molti giorni, esclamando:
21 Come è caduto l`eroe che salvava Israele?".
22 Il resto delle imprese di Giuda e delle sue battaglie, degli
eroismi di cui diede prova e dei suoi titoli di gloria non è
stato scritto, perché troppo grande era il loro numero.
23 Dopo la morte di Giuda riapparvero i rinnegati in tutto il
territorio d`Israele e risorsero tutti gli operatori di iniquità.
24 In quei giorni sopravvenne una terribile carestia e la terra
stessa congiurò in loro favore.
25 Bàcchide scelse gli uomini più empi e li fece padroni della
regione.
26 Quelli si diedero a ricercare e braccare gli amici di Giuda
e li condussero da Bàcchide, che si vendicava di loro e li scherniva.
27 Ci fu grande tribolazione in Israele, come non si verificava
da quando fra loro erano scomparsi i profeti.
28 Allora tutti gli amici di Giuda si radunarono e dissero a
Giònata:
29 "Da quando è morto tuo fratello Giuda, non c`è uomo simile
a lui per condurre l`azione contro i nemici e Bàcchide e gli
avversari della nostra nazione.
30 Ora noi ti eleggiamo oggi nostro capo e condottiero nelle
nostre battaglie".
31 Giònata assunse il comando in quella occasione e prese il
posto di Giuda suo fratello.
32 Appena Bàcchide ne ebbe notizia, cercò di ucciderlo.
33 Furono informati anche Giònata e Simone suo fratello e tutti
i loro seguaci, ed essi fuggirono nel deserto di Tekòa e si
accamparono presso la cisterna di Asfar.
34 Bàcchide lo seppe in giorno di sabato e si portò con tutto
il suo esercito al di là del Giordano.
35 Giònata inviò suo fratello, capo della turba, a chiedere
ai Nabatei suoi amici di custodire presso di sé i loro equipaggiamenti
che erano abbondanti.
36 Ma i figli di Iambri che abitavano in Màdaba fecero una razzia
e catturarono Giovanni, con tutte le cose che aveva, e portarono
via tutto.
37 Dopo questo fatto riferirono a Giònata e a Simone suo fratello:
"I figli di Iambri hanno una grande festa di nozze e conducono
a Nàdabat la sposa, figlia di uno dei grandi magnati di Canaan,
con corteo solenne".
38 Si ricordarono allora del sangue del loro fratello Giovanni,
perciò si mossero e si appostarono in un antro del monte.
39 Ed ecco alzando gli occhi videro un corteo numeroso e festante
e lo sposo con gli amici e fratelli, che avanzava incontro al
corteo, con tamburi e strumenti musicali e grande apparato.
40 Balzando dal loro appostamento li trucidarono; molti caddero
colpiti a morte mentre gli altri ripararono sul monte ed essi
presero le loro spoglie.
41 Le nozze furono mutate in lutto e i suoni delle loro musiche
in lamento.
42 Così vendicarono il sangue del loro fratello e ritornarono
nelle paludi del Giordano.
43 Bàcchide ne ebbe notizia e venne in giorno di sabato fin
sulle sponde del Giordano con numeroso esercito.
44 Giònata disse ai suoi: "Alziamoci e combattiamo per la nostra
vita, perché oggi non è come gli altri giorni.
45 Ecco abbiamo i nemici di fronte a noi e alle spalle, dall`uno
e dall`altro lato l`acqua del Giordano o la palude o la boscaglia,
non c`è possibilità di sfuggire.
46 Alzate ora le vostre grida al Cielo, perché possiate scampare
dalla mano dei vostri nemici".
47 E si attaccò battaglia. Giònata stese la mano per colpire
Bàcchide, ma questi lo scansò e si tirò indietro.
48 Allora Giònata e i suoi uomini si gettarono nel Giordano
e raggiunsero a nuoto l`altra sponda; gli altri non passarono
il Giordano per inseguirli.
49 Dalla parte di Bàcchide caddero in quella giornata circa
duemila uomini.
50 Bàcchide tornò in Gerusalemme ed edificò fortezze in tutta
la Giudea: le fortezze di Gerico, Emmaus, Bet-Coròn, Betel,
Tamnata, Piraton e Tefon con mura alte, porte e sbarre e
51 vi pose un presidio per molestare Israele.
52 Fortificò anche la città di Bet-Zur e Ghezer e l`Acra e vi
stabilì milizie e vettovaglie.
53 Prese come ostaggi i figli dei capi della regione e li pose
come prigionieri nell`Acra a Gerusalemme.
54 Nell`anno centocinquantatrè , nel secondo mese, Alcimo ordinò
di demolire il muro del cortile interno del santuario; così
demoliva l`opera dei profeti. Si incominciò dunque a demolire.
55 Ma in quel tempo Alcimo ebbe un colpo e fu interrotta la
sua opera. La sua bocca rimase impedita e paralizzata e non
poteva più parlare né dare disposizioni per la sua casa.
56 Alcimo morì in quel tempo con grande spasimo.
57 Bàcchide, vedendo che Alcimo era morto, se ne tornò presso
il re e la Giudea rimase tranquilla per due anni.
58 Tutti gli empi tennero questo consiglio: "Ecco Giònata e
i suoi vivono tranquilli e sicuri. Noi dunque faremo venire
Bàcchide e li catturerà tutti in una sola notte".
59 Andarono e tennero consiglio da lui.
60 Egli si mosse per venire con un esercito numeroso e mandò
di nascosto lettere a tutti i suoi fautori nella Giudea, perché
s`impadronissero di Giònata e dei suoi. Ma non riuscirono, perché
era stata svelata la loro trama.
61 Anzi questi presero una cinquantina di uomini, tra i promotori
di tale iniquità nel paese e li misero a morte.
62 Poi Giònata e Simone con i loro uomini si recarono fuori
del paese a Bet-Basi nel deserto e ricostruirono le sue rovine
e la fortificarono.
63 Lo seppe Bàcchide e radunò la sua gente e avvisò quelli della
Giudea.
64 Andò ad accamparsi presso Bet-Basi e la attaccò per molti
giorni allestendo anche macchine.
65 Giònata lasciò Simone suo fratello nella città e uscì nella
regione, percorrendola con un drappello di armati.
66 Battè Odomè ra con i suoi fratelli e i figli di Fasiron nel
loro attendamento. Cominciarono così a battersi e aumentarono
di forze.
67 Simone a sua volta e i suoi fecero una sortita dalla città
e incendiarono le macchine.
68 Poi attaccarono Bàcchide, che fu sconfitto, e lo gettarono
in grande disappunto, perché il suo piano e la sua impresa erano
andati a vuoto.
69 Si rivolse con rabbia contro quei rinnegati che l`avevano
consigliato di venire nel paese, e ne mandò a morte molti; poi
prese la decisione di ritornare nel suo paese.
70 Giònata lo seppe e gli mandò messaggeri per concludere la
pace con lui e scambiare i prigionieri.
71 Quegli accettò e fece secondo le sue proposte e gli giurò
che non gli avrebbe recato alcun male per il resto dei suoi
giorni;
72 poi gli restituì i prigionieri che prima aveva catturati
nella Giudea e, messosi sulla via del ritorno, se ne andò nel
suo paese e non volle più tornare nel loro territorio.
73 Così si riposò la spada in Israele. Giònata risiedeva in
Micmas e incominciò a governare il popolo e a far scomparire
gli empi da Israele. |
10
1 Et anno centesimo sexage simo ascendit Alexander An tiochi
filius, Epiphanes, et occupavit Ptolemaidam; et receperunt eum,
et regnavit illic.
2 Et audivit Demetrius rex et congregavit exercitum copiosum
valde et exivit obviam illi in proelium.
3 Et misit Demetrius epistulam ad Ionathan verbis pacificis,
ut magnificaret eum.
4 Dixit enim: “ Anticipemus facere pacem cum eo, priusquam
faciat cum Alexandro adversum nos;
5 recordabitur enim omnium malorum, quae consummavimus in eum
et in fratrem eius et in gentem eius ”.
6 Et dedit ei potestatem congregare exercitum et fabrificare
arma et esse ipsum socium eius; et obsides, qui erant in arce,
dixit tradi ei.
7 Et venit Ionathas in Ierusalem et legit epistulas in auditu
omnis populi et eorum, qui in arce erant;
8 et timuerunt timore magno, cum audirent quoniam dedit ei rex
potestatem congregandi exercitum.
9 Et tradiderunt, qui erant in arce, Ionathae obsides, et reddidit
eos parentibus ipsorum.
10 Et habitavit Ionathas in Ierusalem et coepit aedificare et
innovare civitatem;
11 et dixit facientibus opera, ut exstruerent muros et montem
Sion in circuitu lapidibus quadratis ad munitionem: et ita fecerunt.
12 Et fugerunt alienigenae, qui erant in munitionibus, quas
Bacchides aedificaverat,
13 et reliquit unusquisque locum suum et abiit in terram suam;
14 tantum in Bethsura remanserunt aliqui ex his, qui reliquerant
legem et praecepta; erat enim ad refugium.
15 Et audivit Alexander rex promissa, quae misit Demetrius Ionathae,
et narraverunt ei proelia et virtutes, quas ipse fecit et fratres
eius, et labores, quos habuerunt.
16 Et ait: “ Numquid inveniemus aliquem virum talem? Et
nunc faciemus eum amicum et socium nostrum ”.
17 Et scripsit epistulam et misit ei secundum haec verba dicens:
18 “ Rex Alexander fratri Ionathae salutem.
19 Audivimus de te quod vir potens es viribus et aptus es, ut
sis amicus noster;
20 et nunc constituimus te hodie summum sacerdotem gentis tuae,
et ut amicus voceris regis — et misit ei purpuram et coronam
auream — et, quae nostra sunt, sentias nobiscum et conserves
amicitias ad nos ”.
21 Et induit se Ionathas stola sancta septimo mense, anno centesimo
sexagesimo, in die sollemni Scenopegiae; et congregavit exercitum
et fecit arma copiosa.
22 Et audivit Demetrius verba ista et contristatus est nimis
et ait:
23 “ Quid hoc fecimus quod praeoccupavit nos Alexander
apprehendere amicitiam Iudaeorum ad firmamentum?
24 Scribam et ego illis verba deprecatoria et dignitates et
dona, ut sint mecum in adiutorium ”.
25 Et misit eis secundum haec verba: “ Rex Demetrius genti
Iudaeorum salutem.
26 Quoniam servastis ad nos pactum et mansistis in amicitia
nostra et non accessistis ad inimicos nostros, audivimus et
gavisi sumus.
27 Et nunc perseverate adhuc conservare ad nos fidem, et retribuemus
vobis bona pro his, quae facitis nobiscum,
28 et remittemus vobis praestationes multas et dabimus vobis
donationes.
29 Et nunc absolvo vos et remitto Iudaeos a tributis et pretio
salis et a coronis;
30 et pro tertia parte seminis et pro dimidia parte fructus
ligni, quod debetur mihi accipere, remitto ex hodierno die et
deinceps accipere a terra Iudae et a tribus regionibus, quae
additae sunt illi ex Samaritide et Galilaea, ex hodierna die
et in totum tempus;
31 et Ierusalem sit sancta et libera et fines eius et decimae
et tributa.
32 Remitto etiam potestatem arcis, quae est in Ierusalem, et
do eam summo sacerdoti, ut constituat in ea viros, quoscumque
ipse elegerit, qui custodiant eam.
33 Et omnem animam Iudaeorum, quae captiva est a terra Iudae
in omni regno meo, relinquo liberam gratis, et omnes a tributis
solvantur etiam pecorum suorum.
34 Et omnes dies sollemnes et sabbata et neomeniae et dies decreti
et tres dies ante diem sollemnem et tres dies post diem sollemnem
sint omnes immunitatis et remissionis omnibus Iudaeis, qui sunt
in regno meo;
35 et nemo habebit potestatem agere et perturbare aliquem illorum
de omni causa.
36 Et ascribantur ex Iudaeis in exercitu regis ad triginta milia
virorum, et dabuntur illis copiae, ut oportet omnibus exercitibus
regis.
37 Et ex eis constituentur, qui sint in munitionibus regis magnis,
et ex his constituentur super negotia regni, quae aguntur ex
fide, et praepositi eorum et principes sint ex eis et ambulent
in legibus suis, sicut praecepit rex in terra Iudae.
38 Et tres regiones, quae additae sunt Iudaeae ex regione Samariae,
addatur Iudaeae reputari, ut sint sub uno et non oboediant alii
potestati, nisi summi sacerdotis.
39 Ptolemaida et confines eius dedi donum sanctis, quae sunt
in Ierusalem, ad necessarios sumptus sanctis.
40 Et ego do singulis annis quindecim milia siclorum argenti
de rationibus regis ex locis, quae me contingunt;
41 et omne, quod reliquum fuerit, quod non reddiderant, qui
super negotia erant, annis prioribus, ex hoc dabunt in opera
domus.
42 Et super haec quinque milia siclorum argenti, quanta accipiebant
de sanctorum ratione per singulos annos, et haec remittuntur
eo quod ipsa ad sacerdotes pertineant, qui ministerio funguntur.
43 Et quicumque confugerint in templum, quod est Hierosolymis,
et in omnibus finibus eius debentes regalia et quamlibet rem,
dimittantur, et universa, quae sunt eis in regno meo.
44 Et ad aedificanda vel restauranda opera sanctorum sumptus
dabitur de ratione regis;
45 et ad exstruendos muros Ierusalem et communiendum in circuitu
sumptus dabitur de ratione regis et ad construendos muros in
Iudaea”.
46 Ut audivit autem Ionathas et populus sermones istos, non
crediderunt eis nec receperunt, quia recordati sunt malitiae
magnae, quam fecerat in Israel et tribulaverat eos valde.
47 Et complacuit eis in Alexandro, quia ipse fuerat eis princeps
sermonum pacis, et ipsi auxilium ferebant omnibus diebus.
48 Et congregavit rex Alexander exercitum magnum et admovit
castra contra Demetrium.
49 Et commiserunt proelium duo reges, et fugit exercitus Alexandri,
et insecutus est eum Demetrius et praevaluit adversus eos;
50 et confirmavit proelium nimis, donec occidit sol, et cecidit
Demetrius in die illa.
51 Et misit Alexander ad Ptolemaeum regem Aegypti legatos secundum
haec verba dicens:
52 “ Quoniam regressus sum in regnum meum et sedi in sede
patrum meorum et obtinui principatum et contrivi Demetrium et
possedi regionem nostram
53 et commisi pugnam cum eo, et contritus est ipse et castra
eius a nobis, et sedimus in sede regni eius;
54 et nunc statuamus ad invicem amicitiam, et da mihi filiam
tuam uxorem, et ego ero gener tuus et dabo tibi dona et ipsi
digna te ”.
55 Et respondit rex Ptolemaeus dicens: “ Felix dies, in
qua reversus es ad terram patrum tuorum et sedisti in sede regni
eorum!
56 Et nunc faciam tibi, quae scripsisti, sed occurre in Ptolemaidam,
ut videamus invicem nos, et socer fiam tibi, sicut dixisti ”.
57 Et exivit Ptolemaeus de Aegypto, ipse et Cleopatra filia
eius, et venit Ptolemaidam anno centesimo sexagesimo secundo.
58 Et occurrit ei Alexander rex, et dedit ei Cleopatram filiam
suam et fecit nuptias eius Ptolemaidae sicut reges in magna
gloria.
59 Et scripsit rex Alexander Ionathae, ut veniret obviam sibi.
60 Et abiit cum gloria Ptolemaidam et occurrit ibi duobus regibus
et dedit illis argentum multum et aurum et dona et invenit gratiam
in conspectu eorum.
61 Et convenerunt adversus eum viri pestilentes ex Israel, viri
iniqui interpellantes adversus eum; et non intendit ad eos rex.
62 Et iussit rex, et exspoliaverunt Ionathan vestibus suis et
induerunt eum purpura; et ita fecerunt. Et collocavit eum rex
sedere secum.
63 Dixitque principibus suis: “ Exite cum eo in medium
civitatis et praedicate, ut nemo adversus eum interpellet de
ullo negotio, nec quisquam ei molestus sit de ulla ratione ”.
64 Et factum est, ut viderunt, qui interpellabant gloriam eius,
quae praedicabatur, et opertum eum purpura, fugerunt omnes.
65 Et magnificavit eum rex et scripsit eum inter primos amicos
et posuit eum ducem et participem principatus.
66 Et reversus est Ionathas in Ierusalem cum pace et laetitia.
67 In anno centesimo sexagesimo quinto venit Demetrius filius
Demetrii a Creta in terram patrum suorum;
68 et audivit Alexander rex et contristatus est valde et reversus
est Antiochiam.
69 Et constituit Demetrius rex Apollonium, qui praeerat Coelesyriae,
et congregavit exercitum magnum; et accessit ad Iamniam et misit
ad Ionathan summum sacerdotem
70 dicens: “ Tu omnino solus resistis nobis; ego autem
factus sum in derisum et in opprobrium propter te; et quare
tu potestatem adversum nos exerces in montibus?
71 Nunc ergo si confidis in virtutibus tuis, descende ad nos
in campum, et comparemus illic invicem, quia mecum est virtus
civitatum.
72 Interroga et disce quis sum ego et ceteri, qui auxilio sunt
nobis, et dicunt: “Non potest stare pes vester ante faciem
nostram, quia bis in fugam conversi sunt patres tui in terra
sua”.
73 Et nunc non poteris sustinere equitatum et exercitum talem
in campo, ubi non est lapis neque silex neque locus fugiendi
”.
74 Ut audivit autem Ionathas sermones Apollonii, motus est animo
et elegit decem milia virorum et exiit ab Ierusalem, et occurrit
ei Simon frater eius in adiutorium.
75 Et applicuit castra in Ioppen; et excluserunt eum, qui erant
de civitate, quia custodia Apollonii in Ioppe erat, et oppugnaverunt
eam.
76 Et exterriti, qui erant in civitate, aperuerunt ei, et obtinuit
Ionathas Ioppen.
77 Et audivit Apollonius et admovit tria milia equitum et exercitum
multum. Et abiit Azotum tamquam iter faciens et statim exiit
in campum, eo quod haberet multitudinem equitum et confideret
in eis.
78 Et insecutus est eum Ionathas in Azotum, et exercitus commiserunt
proelium.
79 Et reliquit Apollonius mille equites post eos occulte.
80 Et cognovit Ionathas quoniam insidiae sunt post se; et circuierunt
castra eius et iecerunt iacula in populum a mane usque ad vesperam.
81 Populus autem stabat, sicut praeceperat Ionathas, et laboraverunt
equi eorum.
82 Et eiecit Simon exercitum suum et commisit contra legionem;
equites enim fatigati erant. Et contriti sunt ab eo et fugerunt,
83 et equi dispersi sunt in campo et fugerunt in Azotum et intraverunt
in Bethdagon idolum suum, ut ibi se liberarent.
84 Et succendit Ionathas Azotum et civitates, quae erant in
circuitu eius, et accepit spolia eorum et templum Dagon et omnes,
qui fugerunt in illud, succendit igne.
85 Et fuerunt, qui ceciderunt gladio cum his qui succensi sunt,
fere octo milia virorum.
86 Et movit inde Ionathas castra et applicuit ad Ascalonem,
et exierunt de civitate obviam illi in magna gloria.
87 Et reversus est Ionathas in Ierusalem cum suis habentibus
spolia multa.
88 Et factum est, ut audivit Alexander rex sermones istos, et
addidit adhuc glorificare Ionathan
89 et misit ei fibulam auream, sicut consuetudo est dari cognatis
regum, et dedit ei Accaron et omnes fines eius in possessionem. |
10
1 Nell`anno centosessanta Alessandro Epìfane, figlio di Antioco,
s`imbarcò e occupò Tolemàide; vi fu riconosciuto re e cominciò
a regnare.
2 Quando lo seppe, il re Demetrio radunò un esercito molto grande
e gli mosse contro per fargli guerra.
3 Demetrio mandò anche lettere a Giònata con espressioni di
amicizia per esaltarlo.
4 Diceva infatti: "Preveniamo costoro con la proposta di far
pace con noi, prima che Giònata concluda un`alleanza con Alessandro
contro tutti noi.
5 Si ricorderà certo di tutti i mali che abbiamo causati a lui,
ai suoi fratelli e al suo popolo".
6 Gli concesse facoltà di raccogliere milizie, di preparare
armi e considerarsi suo alleato e gli fece restituire gli ostaggi
che erano nell`Acra.
7 Giònata venne in Gerusalemme e lesse le lettere davanti a
tutto il popolo e a quelli dell`Acra.
8 Questi ebbero grande timore quando sentirono che il re gli
aveva concesso facoltà di arruolare milizie.
9 Quelli dell`Acra restituirono gli ostaggi ed egli li rese
ai loro genitori.
10 Giònata pose la residenza in Gerusalemme e incominciò a ricostruire
e rinnovare la città.
11 Ordinò ai costruttori di edificare le mura e la cinta muraria
del monte Sion con pietre quadrate per fortificazione, e così
fecero.
12 Gli stranieri che stavano nelle fortezze edificate da Bàcchide
fuggirono;
13 ognuno abbandonò la sua posizione e tornò alla sua terra;
14 solo in Bet-Zur erano rimasti alcuni traditori della legge
e dei comandamenti; fu quello il loro rifugio.
15 Il re Alessandro seppe dell`ambasciata che Demetrio aveva
mandato a Giònata; gli narrarono anche le battaglie e gli atti
di valore che egli e i suoi fratelli avevano compiuto e le fatiche
sopportate
16 e disse: "Troveremo un altro come lui? Facciamocelo amico
e alleato".
17 Scrisse e spedì a lui questa lettera:
18 "Il re Alessandro al fratello Giònata salute.
19 Abbiamo sentito dire di te che sei uomo forte e potente e
disposto ad essere nostro amico.
20 Noi dunque ti nominiamo oggi sommo sacerdote del tuo popolo
e amico del re - gli aveva inviato anche la porpora e la corona
d`oro - perché tu favorisca la nostra causa e mantenga amicizia
con noi".
21 Giònata indossò le vesti sacre nel settimo mese dell`anno
centosessanta nella festa delle Capanne e arruolò soldati e
fece preparare molte armi.
22 Demetrio venne a sapere queste cose e si rattristò e disse:
23 "Perché abbiamo lasciato che Alessandro ci prevenisse nell`accaparrarsi
l`amicizia dei Giudei a suo sostegno?
24 Scriverò anch`io parole d`invito e proposte di onori e di
doni, perché passino dalla nostra parte".
25 Scrisse loro in questi termini: "Il re Demetrio al popolo
dei Giudei salute.
26 Avete osservato le nostre alleanze e siete rimasti nella
nostra amicizia e non siete passati ai nostri nemici: l`abbiamo
saputo e ne siamo felici.
27 Continuate dunque a mantenerci la vostra fedeltà e ricambieremo
con favori quello che farete per noi.
28 Vi concederemo ampie immunità e vi invieremo doni.
29 Fin da ora dispenso voi ed esonero tutti i Giudei dal tributo
e dalla tassa del sale e dalle corone.
30 Rinuncio anche da oggi in poi a riscuotere dalla Giudea e
dai tre distretti che le sono annessi, dalla Samaria e dalla
Galilea, la terza parte del grano e la metà dei frutti degli
alberi che mi spetta, da oggi per sempre.
31 Gerusalemme sia santa ed esente con il suo distretto e così
siano sacre le decime e i tributi.
32 Rinuncio anche al potere sull`Acra in Gerusalemme e la concedo
al sommo sacerdote perché vi stabilisca uomini da lui scelti
a presidiarla.
33 Rimetto in libertà senza compenso anche ogni persona giudea,
fatta prigioniera fuori del paese di Giuda in tutti i miei domìni;
tutti siano esonerati dai tributi, anche da quelli del bestiame.
34 Tutte le feste e i sabati e i noviluni e il triduo prima
e il triduo dopo la festa siano tutti giorni di esenzione e
di immunità per tutti i Giudei che sono nel mio regno;
35 nessuno avrà il potere di intentare causa contro di loro
o di disturbarli per alcun motivo.
36 Si potranno arruolare nell`esercito del re fino a tremila
Giudei e sarà dato loro il soldo, come spetta a tutte le forze
del re.
37 Saranno posti di stanza alcuni di loro nelle più grandi fortezze
del re, alcuni di loro saranno anche preposti agli affari di
fiducia del regno; i loro superiori e i comandamenti saranno
scelti tra di loro e potranno regolarsi secondo le loro leggi,
come ha prescritto il re anche per la Giudea.
38 I tre distretti assegnati alla Giudea, detraendoli dalla
regione della Samaria, saranno riconosciuti dalla Giudea e considerati
come sottoposti a uno solo e non dipendenti da altra autorità
che non sia quella del sommo sacerdote.
39 Assegno Tolemàide e le sue dipendenze come dono al tempio
di Gerusalemme per le spese necessarie al santuario.
40 Io personalmente assegno ogni anno quindicimila sicli d`argento
prelevati dai diritti del re sulle località più convenienti.
41 Gli ulteriori contributi che non sono stati versati dagli
incaricati come negli anni precedenti, d`ora in poi saranno
corrisposti per le oprere del tempio.
42 Oltre a ciò i cinquemila sicli che venivano prelevati dall`ammontare
delle entrate annuali del tempio sono anche condonati perché
appartengono ai sacerdoti che vi prestano servizio.
43 Chiunque si rifugerà nel tempio di Gerusalemme e nella sua
zona con debiti da rendere al re o per qualunque motivo, sarà
dichiarato libero con quanto gli appartiene nel mio regno.
44 Per le costruzioni e i restauri nel tempio le spese saranno
sostenute dalla cassa del re.
45 Anche per la costruzione delle mura e delle fortificazioni
intorno a Gerusalemme le spese saranno sostenute dall`erario
del re e così la costruzione di mura nella Giudea".
46 Quando Giònata e il popolo intesero simili espressioni, non
vi prestarono fede e non le accettarono, ricordando le grandi
iniquità da lui compiute contro Israele e quanto li avesse fatti
soffrire.
47 Ma preferirono Alessandro, perché questi era stato il primo
ad avviare trattative di pace, e gli furono sempre alleati.
48 Il re Alessandro raccolse grandi forze e uscì in campo contro
Demetrio.
49 I due re attaccarono battaglia e l`esercito di Demetrio fu
messo in fuga; Alessandro lo inseguì ed ebbe la meglio sulle
sue truppe;
50 la battaglia infuriò fino al tramonto del sole e Demetrio
cadde ucciso in quel giorno.
51 Alessandro mandò allora ambasciatori al re Tolomeo con questo
messaggio:
52 "Poiché sono rientrato nel mio regno e mi sono seduto sul
trono dei miei padri, ho ripreso il comando e ho sconfitto Demetrio
- egli si era impadronito del mio territorio
53 ma io gli ho mosso guerra ed egli e il suo esercito furono
sconfitti dal nostro e ci siamo seduti sul trono del suo regno
-
54 concludiamo tra di noi amicizia; tu concedimi in sposa tua
figlia, io sarò tuo genero e offrirò a te e a lei doni degni
di te".
55 Tolomeo rispose: "Felice il giorno in cui sei tornato nella
terra dei tuoi padri e ti sei seduto sul trono del loro regno.
56 Io farò quanto hai proposto nella lettera, ma tu vienimi
incontro fino a Tolemàide, perché ci vediamo a vicenda, e io
diventerò tuo suocero, come hai chiesto".
57 Tolomeo partì dall`Egitto con la figlia Cleopatra e si recò
a Tolemàide nell`anno centosessantadue.
58 Gli andò incontro il re Alessandro: Tolomeo gli diede sua
figlia Cleopatra e celebrò le nozze con lei in Tolemàide secondo
lo stile dei re con grande sfarzo.
59 Il re Alessandro scrisse a Giònata di venirgli incontro.
60 Egli andò con grande parata a Tolemàide e s`incontrò con
i due re; offrì loro e ai loro amici oro e argento e molti doni
e si guadagnò il loro favore.
61 Si accordarono però contro di lui uomini pestiferi d`Israele,
traditori della legge, per deporre contro di lui, ma il re non
prestò loro ascolto.
62 Il re invece diede ordine di far deporre a Giònata le sue
vesti e di rivestirlo della porpora e l`ordine fu eseguito.
63 Il re lo fece sedere accanto a sé e disse ai suoi ufficiali:
"Attraversate con lui la città e proclamate che nessuno porti
accuse contro di lui per qualunque motivo e nessuno gli rechi
molestia in alcun modo".
64 Ora, quando i suoi accusatori videro gli onori che riceveva,
come proclamava il banditore, e che era stato rivestito di porpora,
si dileguarono tutti.
65 Il re gli conferì onori e lo ascrisse tra i suoi primi amici
e lo costituì stratega e governatore della provincia.
66 Così Giònata tornò a Gerusalemme in pace e gioia.
67 Nell`anno centosessantacinque Demetrio, figlio di Demetrio,
venne da Creta nella terra dei suoi padri.
68 Il re Alessandro, quando lo seppe, ne fu assai preoccupato
e tornò in Antiochia.
69 Demetrio affidò il governo della Celesiria ad Apollonio e
questi raccolse un grande esercito, si accampò presso Iamnia
e inviò al sommo sacerdote Giònata questo messaggio:
70 "Soltanto tu ti sei alzato contro di noi e io sono diventato
oggetto di derisione e di scherno a causa tua. Perché ti fai
forte contro di noi stando sui monti?
71 Ora, se sei tanto sicuro delle tue forze, scendi contro di
noi nella pianura e qui misuriamoci, perché con me c`è la forza
delle città.
72 Infòrmati e sappi chi sono io e chi sono gli altri miei alleati.
Questi ti diranno: Non potrete tener saldo il piede davanti
a noi, perché già due volte sono stati da noi sconfitti i tuoi
padri nella loro terra.
73 Così ora non potrai resistere alla cavalleria e a un esercito
come il nostro in pianura, ove non c`è roccia né scoglio né
luogo in cui rifugiarsi".
74 Quando Giònata intese le parole di Apollonio, ne ebbe l`animo
irritato; scelse diecimila uomini e uscì da Gerusalemme. Suo
fratello Simone gli venne incontro per aiutarlo.
75 Si accampò presso Giaffa, ma gli abitanti avevano chiuso
la città, perché a Giaffa vi era un presidio di Apollonio. Le
diedero l`assalto;
76 i cittadini spaventati aprirono e Giònata fu padrone di Giaffa.
77 Apollonio lo seppe e mise in campo tremila cavalli e molte
truppe e si mosse verso Asdòd, come se intendesse fare quel
percorso, ma subito si spinse nella pianura, poiché aveva una
cavalleria numerosa sulla quale contava.
78 Giònata lo inseguì alle spalle in direzione di Asdòd e gli
eserciti attaccarono battaglia.
79 Apollonio aveva lasciato un migliaio di cavalieri nascosti
dietro di loro;
80 Giònata però si era accorto che c`era un appostamento dietro
di lui. Quelli circondarono il suo schieramento e lanciarono
frecce contro le truppe da mattina fino a sera.
81 Ma le truppe tennero fermo come aveva ordinato Giònata, mentre
i cavalli di quelli si stancarono.
82 Allora Simone fece uscire le sue riserve e attaccò la falange
e poiché la cavalleria ormai era esausta, quelli furono travolti
e si diedero alla fuga;
83 i cavalieri si dispersero nella pianura e gli altri si rifugiarono
in Asdòd ed entrarono in Bret-Dagon, il tempio del loro idolo,
in cerca di scampo.
84 Giònata allora incendiò Asdòd e le città all`intorno, prese
le loro spoglie e diede alle fiamme anche il tempio di Dagon
e quanti vi si erano rifugiati.
85 Gli uccisi di spada e i morti tra le fiamme assommarono a
circa ottomila uomini.
86 Poi Giònata tolse il campo di là e si accampò di fronte ad
Ascalòna e i cittadini gli vennero incontro con grandi onori.
87 Così Giònata tornò in Gerusalemme con i suoi uomini carichi
di bottino.
88 Il re Alessandro, udendo queste notizie, aumentò gli onori
a Giònata;
89 gli inviò la fibbia d`oro che si usa inviare ai parenti del
re e gli diede in possesso Ekròn e tutto il suo territorio.
|
11
1 Et rex Aegypti congregavit exercitum sicut arena, quae est
circa oram maris, et naves multas et quaerebat obtinere regnum
Alexandri dolo et addere illud regno suo.
2 Et exiit in Syriam verbis pacificis, et aperiebant ei civitates
et occurrebant ei, quia mandaverat Alexander rex exire ei obviam,
eo quod socer suus esset.
3 Cum autem introiret civitatem, Ptolemaeus ponebat custodias
militum in singulis civitatibus.
4 Et, ut appropiavit Azoto, ostenderunt ei templum Dagon succensum
et Azotum et suburbana eius demolita et corpora proiecta et
combustos, quos combusserat in bello; fecerant enim tumulos
eorum in via eius.
5 Et narraverunt regi, quae fecit Ionathas, ut vituperarent
eum; et tacuit rex.
6 Et occurrit Ionathas regi in Ioppen cum gloria, et invicem
se salutaverunt et dormierunt illic.
7 Et abiit Ionathas cum rege usque ad fluvium, qui vocatur Eleutherus,
et reversus est in Ierusalem.
8 Rex autem Ptolemaeus obtinuit dominium civitatum maritimarum
usque Seleuciam maritimam et cogitabat in Alexandrum consilia
mala.
9 Et misit legatos ad Demetrium dicens: “ Veni, componamus
inter nos pactum, et dabo tibi filiam meam, quam habet Alexander,
et regnabis in regno patris tui;
10 paenitet enim me quod dederim illi filiam meam: quaesivit
enim me occidere ”.
11 Et vituperavit eum, propterea quod concupisceret regnum eius.
12 Et abstulit filiam suam et dedit eam Demetrio et alienavit
se ab Alexandro, et manifestatae sunt inimicitiae eorum.
13 Et intravit Ptolemaeus Antiochiam et imposuit duo diademata
capiti suo, Aegypti et Asiae.
14 Alexander autem rex erat in Cilicia illis temporibus, quia
rebellabant, qui erant de locis illis;
15 et audivit Alexander et venit ad eum in bello. Et produxit
Ptolemaeus exercitum et occurrit ei in manu valida et fugavit
eum.
16 Et fugit Alexander in Arabiam, ut ibi protegeretur; rex autem
Ptolemaeus exaltatus est.
17 Et abstulit Zabdiel Arabs caput Alexandri et misit Ptolemaeo.
18 Et rex Ptolemaeus mortuus est in die tertia; et qui erant
in munitionibus, perierunt ab his, qui erant in munitionibus.
19 Et regnavit Demetrius anno centesimo sexagesimo septimo.
20 In diebus illis congregavit Ionathas eos, qui erant de Iudaea,
ut expugnarent arcem, quae est in Ierusalem; et fecerunt contra
eam machinas multas.
21 Et abierunt quidam, qui oderant gentem suam, viri iniqui
ad regem et renuntiaverunt ei quod Ionathas obsideret arcem.
22 Et audiens iratus est et statim, ut audivit, movit castra
et venit ad Ptolemaidam et scripsit Ionathae, ne obsideret arcem
et ut occurreret sibi ad colloquium in Ptolemaidam festinato.
23 Ut audivit autem Ionathas, iussit obsidere et elegit de senioribus
Israel et de sacerdotibus et dedit se periculo
24 et accepit argentum et aurum et vestem et alia xenia multa
et abiit ad regem in Ptolemaidam et invenit gratiam in conspectu
eius.
25 Et interpellabant adversus eum quidam iniqui ex gente sua.
26 Et fecit ei rex, sicut fecerant ei qui ante eum fuerant,
et exaltavit eum in conspectu omnium amicorum suorum
27 et statuit ei principatum sacerdotii et, quaecumque alia
habuit prius pretiosa, et fecit eum principem primorum amicorum.
28 Et postulavit Ionathas a rege, ut immunem faceret Iudaeam
et tres toparchias et Samaritidem, et promisit ei talenta trecenta.
29 Et consensit rex et scripsit Ionathae epistulas de his omnibus
hunc modum continentes:
30 “ Rex Demetrius fratri Ionathae salutem et genti Iudaeorum.
31 Exemplum epistulae, quam scripsimus Lastheni parenti nostro
de vobis, scripsimus et ad vos, ut sciretis:
32 “Rex Demetrius Lastheni patri salutem.
33 Genti Iudaeorum amicis nostris et conservantibus, quae iusta
sunt apud nos, decrevimus benefacere propter benignitatem ipsorum,
quam erga nos habent.
34 Statuimus ergo illis fines Iudaeae et tres regiones, Apherema
et Lydda et Ramathaim, quae additae sunt Iudaeae ex Samaritide,
et omnia confinia earum, omnibus sacrificantibus in Hierosolymis,
pro regalibus, quae ab eis prius accipiebat rex per singulos
annos de fructibus terrae et pomorum;
35 et alia, quae ad nos pertinent ex hoc tempore decimarum et
tributorum pertinentium ad nos, et salis stagna et pertinentes
ad nos coronas, omnia ipsis concedimus.
36 Et nihil horum irritum erit ex hoc et in omne tempus.
37 Nunc ergo curate facere horum exemplum, et detur Ionathae
et ponatur in monte sancto in loco celebri” ”.
38 Et videns Demetrius rex quod siluit terra in conspectu suo,
et nihil ei resistit, dimisit totum exercitum suum, unumquemque
in locum suum, excepto peregrino exercitu, quem contraxit ab
insulis gentium; et inimici erant ei omnes exercitus patrum
eius.
39 Tryphon autem erat quidam partium Alexandri prius et vidit
quoniam omnis exercitus murmurabat contra Demetrium et ivit
ad Imalcue Arabem, qui nutriebat Antiochum filium Alexandri;
40 et assidebat ei, ut traderet eum ipsi, ut regnaret loco patris
sui. Et enuntiavit ei quanta constituerat Demetrius et inimicitias
exercituum eius adversus illum; et mansit ibi diebus multis.
41 Et misit Ionathas ad Demetrium regem, ut eiceret eos, qui
in arce erant in Ierusalem et qui in praesidiis erant, quia
impugnabant Israel.
42 Et misit Demetrius ad Ionathan dicens: “ Non haec tantum
faciam tibi et genti tuae, sed gloria illustrabo te et gentem
tuam, cum fuerit opportunum;
43 nunc ergo recte feceris, si miseris in auxilium mihi viros,
quia discessit omnis exercitus meus ”.
44 Et misit ei Ionathas tria milia virorum fortium Antiochiam,
et venerunt ad regem, et delectatus est rex in adventu eorum.
45 Et convenerunt, qui erant de civitate, centum viginti milia
virorum, et volebant interficere regem;
46 et fugit rex in aulam, et occupaverunt, qui erant de civitate,
itinera civitatis et coeperunt pugnare.
47 Et vocavit rex Iudaeos in auxilium, et convenerunt omnes
simul ad eum et dispersi sunt per civitatem; et occiderunt in
illa die centum milia hominum.
48 Et succenderunt civitatem et ceperunt spolia multa in die
illa et liberaverunt regem.
49 Et viderunt, qui erant de civitate, quod obtinuissent Iudaei
civitatem, sicut volebant, et infirmati sunt mente sua et clamaverunt
ad regem cum precibus dicentes:
50 “ Da nobis dextras, et cessent Iudaei oppugnare nos
et civitatem ”.
51 Et proiecerunt arma sua et fecerunt pacem; et glorificati
sunt Iudaei in conspectu regis et in conspectu omnium, qui erant
in regno eius, et nominati sunt in regno et regressi sunt in
Ierusalem habentes spolia multa.
52 Et sedit Demetrius rex in sede regni sui, et siluit terra
in conspectu eius.
53 Et mentitus est omnia, quaecumque dixit, et abalienavit se
a Ionatha et non retribuit ei secundum beneficia, quae sibi
tribuerat, et vexabat eum valde.
54 Post haec autem reversus est Tryphon, et Antiochus cum eo
puer adulescentior; et regnavit et imposuit sibi diadema.
55 Et congregati sunt ad eum omnes exercitus, quos disperserat
Demetrius, et pugnaverunt contra eum, et fugit et terga vertit.
56 Et accepit Tryphon bestias et obtinuit Antiochiam.
57 Et scripsit Antiochus adulescentior Ionathae dicens: “
Constituo tibi summum sacerdotium et constituo te super quattuor
regiones et ut sis de amicis regis ”.
58 Et misit illi vasa aurea et ministerium et dedit ei potestatem
bibendi in auro et esse in purpura et habere fibulam auream.
59 Et Simonem fratrem eius constituit ducem a descensu Tyri
usque ad fines Aegypti.
60 Et exiit Ionathas et perambulabat trans flumen et in civitatibus,
et congregatus est ad eum omnis exercitus Syriae in auxilium;
et venit Ascalonem, et occurrerunt ei honorifice de civitate.
61 Et abiit inde Gazam, et concluserunt, qui erant Gazae; et
obsedit eam et succendit, quae erant in circuitu civitatis,
et praedatus est ea.
62 Et rogaverunt Gazenses Ionathan, et dedit illis dexteram
et accepit filios principum eorum obsides et misit illos in
Ierusalem; et perambulavit regionem usque Damascum.
63 Et audivit Ionathas quod aderant principes Demetrii in Cades,
quae est in Galilaea, cum exercitu multo volentes eum removere
a negotio;
64 et occurrit illis, fratrem autem suum Simonem reliquit in
regione.
65 Et applicuit Simon ad Bethsuram et expugnabat eam diebus
multis et conclusit eos.
66 Et postulaverunt ab eo dextras accipere, et dedit illis;
et eiecit eos inde et cepit civitatem et posuit in ea praesidium.
67 Et Ionathas et castra eius applicuerunt ad aquam Gennesar
et ante lucem vigilaverunt in campo Asor.
68 Et ecce castra alienigenarum occurrebant ei in campo et tendebant
ei insidias in montibus; ipsi autem occurrerunt ex adverso.
69 Insidiae vero exsurrexerunt de locis suis et commiserunt
proelium.
70 Et fugerunt, qui erant ex parte Ionathae omnes, et nemo relictus
est ex eis, nisi Matthathias filius Absalomi et Iudas filius
Chalphi princeps militiae exercitus.
71 Et scidit Ionathas vestimenta sua et posuit terram in capite
suo et oravit.
72 Et reversus est ad eos in proelium et convertit eos in fugam;
et fugerunt.
73 Et viderunt, qui fugiebant partis illius, et reversi sunt
ad eum et insequebantur cum eo usque Cades, usque ad castra
ipsorum, et applicuerunt illic.
74 Et ceciderunt de alienigenis in die illa tria milia virorum;
et reversus est Ionathas in Ierusalem. |
11
1 Il re d`Egitto raccolse forze numerose come la sabbia che
è lungo il lido del mare e molte navi e cercava di impadronirsi
con inganno del regno di Alessandro per annetterlo al proprio
regno.
2 Venne in Siria con dimostrazioni pacifiche e tutte le città
gli aprivano le porte e gli andavano incontro, perché era ordine
del re Alessandro di andargli incontro, essendo suo suocero.
3 Ma quando Tolomeo entrava nelle città, stabiliva in ognuna
di esse le sue truppe di guarnigione.
4 Quando giunse ad Asdòd, gli mostrarono il tempio di Dagon
bruciato e i villaggi intorno distrutti, i cadaveri buttati
qua e là e quelli carbonizzati dagli incendi nella guerra: li
avevano appunto accumulati lungo il percorso del re.
5 Raccontarono al re quanto aveva fatto Giònata, per metterlo
in cattiva luce, ma il re tacque.
6 Giònata andò incontro al re in Giaffa con grande apparato
e si salutarono a vicenda e passarono la notte colà.
7 Giònata accompagnò poi il re fino al fiume chiamato Elè utero
e fece ritorno in Gerusalemme.
8 Il re Tolomeo si impadronì di tutte le città della costa fino
a Selè ucia marittima e covava piani iniqui riguardo ad Alessandro.
9 Mandò un`ambasciata a dire al re Demetrio: "Su, concludiamo
un`alleanza fra noi: io ti darò mia figlia, che Alessandro ha
in moglie, e la possibilità di rientrare nel regno di tuo padre.
10 Mi sono pentito di avergli dato mia figlia, perché ha cercato
di uccidermi".
11 Lo calunniò perché egli aspirava al suo regno;
12 quindi, toltagli la figlia, la diede a Demetrio e cambiò
atteggiamento verso Alessandro e divenne così manifesta la loro
inimicizia.
13 Tolomeo entrò in Antiochia e cinse la corona dell`Asia; si
pose in capo due corone, quella dell`Egitto e quella dell`Asia.
14 Alssandro in quel frattempo era in Cilicia, perché si erano
sollevati gli abitanti di quelle province.
15 Appena seppe la cosa, Alessandro venne contro di lui per
combatterlo. Tolomeo condusse l`esercito contro di lui e gli
andò incontro con forze ingenti e lo sconfisse.
16 Alessandro fuggì in Arabia per trovarvi scampo e il re Tolomeo
trionfò.
17 L`arabo Zabdiel tagliò la testa ad Alessandro e la mandò
a Tolomeo.
18 Ma anche il re Tolomeo morì tre giorni dopo e quelli che
egli aveva lasciato nelle fortezze furono sopraffatti da altri
che si trovavano sulle fortezze stesse.
19 Così Demetrio divenne re nell`anno centosessantasette.
20 In quei giorni Giònata radunò gli uomini della Giudea per
espugnare l`Acra in Gerusalemme e allestì molte macchine contro
di essa.
21 Allora alcuni nemici del popolo, uomini iniqui, corsero dal
re ad annunciare che Giònata assediava l`Acra
22 Sentendo la cosa, quegli si adirò; quando ne ebbe conferma,
si mise subito in viaggio, venne a Tolemàide e scrisse a Giònata
di sospendere l`assedio e di andargli incontro a Tolemàide al
più presto per un colloquio.
23 Quando Giònata ricevette il messaggio, ordinò di continuare
l`assedio e, scelti alcuni anziani e sacerdoti, decise di esporre
se stesso al pericolo; 24 prese con sé argento e oro, vesti
e molti altri doni e si recò dal re a Tolemàide e trovò favore
presso di lui.
25 C`erano però alcuni traditori del suo popolo a deporre contro
di lui,
26 ma il re lo trattò come lo avevano trattato i suoi predecessori
e lo esaltò davanti a tutti i suoi amici,
27 lo confermò nella dignità di sommo sacerdote e in tutti gli
onori che aveva prima e stabilì che fosse annoverato tra i primi
suoi amici.
28 Gionata ottenne che il re dichiarasse la Giudea esente dai
tributi insieme alle tre toparchie e alla Samaria e gli promise
trecento talenti.
29 Il re acconsentì e scrisse a Giònata, a proposito di tutto
questo, lettere del seguente tenore:
30 "Il re Demetrio al fratello Giònata e al popolo dei Giudei
salute.
31 Rimettiamo anche a voi copia della lettera che abbiamo scritta
a Làstene nostro parente intorno a voi, perché ne prendiate
conoscenza.
32 Re Demetrio a Làstene suo padre salute.
33 Abbiamo deciso di beneficare il popolo dei Giudici nostri
amici e rispettosi dei nostri diritti, per la loro benevolenza
nei nostri riguardi.
34 Abbiamo assegnato a loro il territorio della Giudea; i tre
distretti di Afè rema, Lidda e Ramatàim restano trasferiti dalla
Samaria alla Giudea con le loro dipendenze in favore di quanti
offrono sacrifici in Gerusalemme, in compenso dei diritti che
il re prelevava in passato ogni anno da loro sui frutti della
terra e degli alberi.
35 Da qui innanzi tutte le altre nostre competenze delle decime
e delle tasse a noi dovute e le saline e le corone a noi spettanti,
tutto condoniamo loro.
36 Nessuna di queste disposizioni sarà mai revocata da oggi.
37 Sia dunque vostra cura preparare una copia della presente
e rimetterla a Giònata perché sia esposta sul monte santo in
luogo visibile".
38 Il re Demetrio, vedendo che il paese era in pace sotto di
lui e nessuno gli faceva resistenza, congedò le truppe perché
ognuno tornasse a casa sua, eccetto le forze straniere che aveva
assoldate dalle isole dei pagani. Allora gli si inimicarono
tutte le milizie dei suoi padri.
39 Trifone, che prima stava con Alessandro, vide che tutte le
milizie mormoravano contro Demetrio e andò presso l`arabo Imalcue
che allevava il piccolo Antioco figlio di Alessandro.
40 Egli insistette che glielo cedesse per farlo regnare al posto
di suo padre e gli riferì quanto aveva detto Demetrio e l`ostilità
che avevano per lui i soldati, e rimase là molti giorni.
41 Giònata intanto mandò a chiedere al re che richiamasse gli
occupanti dell`Acra in Gerusalemme e quelli delle altre fortezze,
perché erano sempre in lotta con Israele.
42 Demetrio fece rispondere a Giònata: "Non solo questo farò
per te e per il tuo popolo ma colmerò te e il tuo popolo di
onori appena ne avrò l`opportunità.
43 Ora però farai bene a inviarmi uomini che combattano con
me, perché si sono ritirate le mie truppe".
44 Giònata gli inviò ad Antiochia tremila degli uomini più forti;
essi si recarono presso il re, e il re si rallegrò della loro
venuta.
45 I cittadini della capitale si radunarono al centro della
città in numero di circa centoventimila uomini e volevano eliminare
il re.
46 Il re si rifugiò nel palazzo, ma i cittadini occuparono le
vie della città e incominciarono i combattimenti.
47 Il re chiamò in aiuto i Giudei, i quali accorsero tutti a
lui; poi si sparsero per la città e ne uccisero in quel giorno
circa centomila;
48 quindi incendiarono la città, fecero in quel giorno gran
bottino e salvarono il re.
49 I cittadini videro che i Giudei si erano impadroniti della
città a loro piacere e si persero d`animo e gridarono verso
il re con voce supplichevole:
50 "Stendi a noi la destra e desistano i Giudei dal combattere
noi e la città".
51 Gettarono le armi e fecero la pace. I Giudei crebbero in
fama presso il re e presso quanti erano nel suo regno e fecero
ritorno in Gerusalemme portando grande bottino.
52 Demetrio rimase sul trono del suo regno e il paese fu in
pace sotto di lui.
53 Ma rinnegò quanto aveva detto, cambiò rapporti con Giònata
e non corrispose alla benevolenza che questi gli aveva dimostrata
e lo fece soffrire molto.
54 Dopo questi fatti, Trifone ritornò con Antioco ancora adolescente,
il quale cominciò a regnare e cinse la corona.
55 Si raccolsero presso di lui tutte le milizie che Demetrio
aveva licenziate e mossero guerra contro di lui ed egli fuggì
e rimase sconfitto.
56 Trifone catturò gli elefanti e si impadronì di Antiochia.
57 Allora il giovinetto Antioco scrisse a Giònata: "Ti confermo
il sommo sacerdozio, ti faccio capo dei quattro distretti e
ti concedo di essere tra gli amici del re".
58 Gli inviò vasi d`oro e un servizio da tavola con la facoltà
di bere in quei vasi, di vestire la porpora e portare la fibbia
d`oro.
59 Nominò anche Simone suo fratello comandante dalla Scala di
Tiro fino ai confini dell`Egitto.
60 Giònata si diede a percorrere la provincia dell`Oltrefiume
e le varie città e accorse a lui, come alleato, tutto l`esercito
della Siria. Andò ad Ascalòna e i cittadini gli uscirono incontro
a rendergli omaggio.
61 Di là passò a Gaza, ma gli abitanti di Gaza gli chiusero
le porte; egli la cinse d`assedio e incendiò i sobborghi e li
mise a sacco.
62 Allora quelli di Gaza supplicarono Giònata, il quale diede
loro la destra, prelevando i figli dei loro capi come ostaggi
e inviandoli a Gerusalemme; poi percorse la regione fino a Damasco.
63 Giònata venne a sapere che i capi di Demetrio si trovavano
presso Cades in Galilea con un numeroso esercito e con l`intenzione
di distorglielo dall`impresa.
64 Egli si mosse contro di loro, lasciando il fratello Simone
nel paese.
65 Simone si accampò contro Bet-Zur e l`assalì per molti giorni
assediandola.
66 Allora supplicarono che desse loro la destra ed egli la diede,
ma li fece sloggiare di là, occupò la città e vi pose una guarnigione.
67 Giònata a sua volta e il suo esercito si erano accampati
presso il lago di Gennesaret e raggiunsero di buon mattino la
pianura di Casòr.
68 Ed ecco l`esercito degli stranieri avanzare contro di lui
nella pianura, dopo aver disposto appostamenti contro di lui
sui monti. Essi avanzavano di fronte
69 quando gli appostati sbucarono dalle loro posizioni e attaccarono
battaglia.
70 Tutti gli uomini di Giònata fuggirono, nessuno di loro rimase
se non Mattatia figlio di Assalonne e Giuda figlio di Calfi,
comandanti di contingenti dell`esercito.
71 Allora Giònata si stracciò le vesti, si cosparse il capo
di polvere e si prostrò a pregare.
72 Poi ritornò a combattere contro di loro, li sconfisse e li
costrinse alla fuga.
73 I suoi che erano fuggiti, quando videro ciò, ritornarono
a lui e con lui si diedero all`inseguimento fino a Cades dov`era
il loro accampamento e là anch`essi si accamparono.
74 Gli stranieri caduti in quel giorno furono circa tremila.
Giònata tornò poi in Gerusalemme. |
12
1 Et vidit Ionathas quia tem pus eum adiuvat; et elegit vi ros
et misit Romam statuere et renovare cum eis amicitiam;
2 et ad Spartiatas et ad alia loca misit epistulas secundum
eadem.
3 Et abierunt Romam et intraverunt curiam et dixerunt: “Ionathas
summus sacerdos et gens Iudaeorum miserunt nos renovare amicitiam
et societatem secundum pristinum”.
4 Et dederunt illis epistulas ad ipsos per loca, ut deducerent
eos in terram Iudae cum pace.
5 Et hoc est exemplum epistularum, quas scripsit Ionathas Spartiatis:
6 “ Ionathas summus sacerdos et seniores gentis et sacerdotes
et reliquus populus Iudaeorum Spartiatis fratribus salutem.
7 Iampridem missae erant epistulae ad Oniam summum sacerdotem
ab Ario, qui regnabat apud vos, quoniam estis fratres nostri,
sicut rescriptum continet, quod subiectum est.
8 Et suscepit Onias virum, qui missus fuerat, cum honore; et
accepit epistulas, in quibus significabatur de societate et
amicitia.
9 Nos igitur, cum nullo horum indigeremus, exhortationem habentes
sanctos libros, qui sunt in manibus nostris,
10 tentavimus mittere ad vos renovare fraternitatem et amicitiam,
ne forte alieni efficiamur a vobis; multa enim tempora transierunt,
ex quo misistis ad nos.
11 Nos ergo in omni tempore sine intermissione in diebus sollemnibus
et ceteris, quibus oportet, memores sumus vestri in sacrificiis,
quae offerimus, et in obsecrationibus, sicut fas est et decet
meminisse fratrum.
12 Laetamur itaque de gloria vestra.
13 Nos autem circumdederunt multae tribulationes et multa proelia;
et impugnaverunt nos reges, qui sunt in circuitu nostro.
14 Noluimus ergo vobis molesti esse et ceteris sociis et amicis
nostris in his proeliis;
15 habemus enim de caelo auxilium, quod nos adiuvat, et liberati
sumus nos ab inimicis nostris, et humiliati sunt inimici nostri.
16 Elegimus itaque Numenium Antiochi filium et Antipatrem Iasonis
filium et misimus ad Romanos renovare cum eis amicitiam et societatem
pristinam;
17 mandavimus itaque eis, ut veniant etiam ad vos et salutent
vos et reddant vobis epistulas nostras de innovatione et fraternitate
nostra.
18 Et nunc bene facietis respondentes nobis ad haec ”.
19 Et hoc est rescriptum epistularum, quas miserunt Oniae:
20 “ Arius rex Spartiatarum Oniae sacerdoti magno salutem.
21 Inventum est in scriptura de Spartiatis et Iudaeis quoniam
sunt fratres et quod sunt de genere Abraham.
22 Et nunc, ex quo haec cognovimus, bene facietis scribentes
nobis de pace vestra.
23 Sed et nos rescribimus vobis. Pecora vestra et possessiones
vestrae nostrae sunt; et, quae nostra, vestra sunt. Mandamus
itaque, ut annuntient vobis secundum haec ”.
24 Et audivit Ionathas quoniam regressi sunt principes Demetrii
cum exercitu multo supra quam prius pugnare adversus eum.
25 Et exiit ab Ierusalem et occurrit eis in Amathitem regionem;
non enim dedit eis spatium, ut ingrederentur regionem eius.
26 Et misit speculatores in castra eorum, et reversi renuntiaverunt
ei quod ita constituunt supervenire illis nocte.
27 Cum occidisset autem sol, praecepit Ionathas suis vigilare
et esse in armis paratos ad pugnam tota nocte; et emisit custodes
per circuitum castrorum.
28 Et audierunt adversarii quod paratus est Ionathas cum suis
in bellum, et timuerunt et formidaverunt in corde suo et accenderunt
focos in castris suis.
29 Ionathas autem et, qui cum eo erant, non cognoverunt usque
mane; videbant enim luminaria ardentia.
30 Et insecutus est eos Ionathas et non comprehendit eos; transierant
enim flumen Eleutherum.
31 Et divertit Ionathas ad Arabas, qui vocantur Zabadaei, et
percussit eos et accepit spolia eorum.
32 Et iunxit et venit Damascum et perambulabat omnem regionem
illam.
33 Simon autem exiit et venit usque ad Ascalonem et ad proxima
praesidia et declinavit in Ioppen et occupavit eam;
34 audivit enim quod vellent praesidium tradere partibus Demetrii,
et posuit ibi custodes, ut custodirent eam.
35 Et reversus est Ionathas et convocavit seniores populi et
cogitavit cum eis aedificare praesidia in Iudaea
36 et altius extollere muros Ierusalem et exaltare altitudinem
magnam inter medium arcis et civitatis, ut separaret eam a civitate,
ut esset ipsa singulariter, ut neque emant neque vendant.
37 Et convenerunt, ut aedificarent civitatem; et cecidit de
muro, qui erat super torrentem a subsolano, et reparavit eum,
qui vocatur Chaphenatha.
38 Et Simon aedificavit Adida in Sephela et munivit eam et imposuit
portas et seras.
39 Et quaesivit Tryphon regnare Asiae et imponere sibi diadema
et extendere manum in Antiochum regem.
40 Et veritus est, ne forte non permitteret eum Ionathas et
ne forte pugnaret adversus eum, et quaerebat comprehendere eum
et occidere et exsurgens abiit in Bethsan.
41 Et exivit Ionathas obviam illi cum quadraginta milibus virorum
electorum in proelium et venit Bethsan.
42 Et vidit Tryphon quia venit cum exercitu multo et extendere
in eum manus timuit
43 et excepit eum cum honore et commendavit eum omnibus amicis
suis et dedit ei munera et praecepit exercitibus suis, ut oboedirent
ei sicut sibi.
44 Et dixit Ionathae: “ Ut quid vexasti universum populum,
cum bellum nobis non sit?
45 Et nunc remitte eos in domos suas. Elige autem tibi viros
paucos, qui tecum sint, et veni mecum Ptolemaidam, et tradam
eam tibi et reliqua praesidia et reliquum exercitum et universos
praepositos negotiis et conversus abibo; propterea enim veni
”.
46 Et credidit ei et fecit, sicut dixit, et dimisit exercitum,
et abierunt in terram Iudae.
47 Retinuit autem secum tria milia virorum, ex quibus remisit
in Galilaeam duo milia; mille autem venerunt cum eo.
48 Ut autem intravit Ptolemaidam Ionathas, clauserunt portas
Ptolemenses et comprehenderunt eum; et omnes, qui cum eo intraverant,
gladio interfecerunt.
49 Et misit Tryphon exercitum et equites in Galilaeam et in
campum magnum, ut perderent omnes socios Ionathae.
50 At illi, cum cognovissent quia comprehensus est Ionathas
et periit, et omnes, qui cum eo erant, hortati sunt semetipsos
et ibant conglobati parati in proelium.
51 Et videntes hi, qui insecuti fuerant, quia pro anima res
est illis, reversi sunt;
52 illi autem venerunt omnes cum pace in terram Iudae et planxerunt
Ionathan et eos, qui cum ipso fuerant, et timuerunt valde; et
luxit Israel luctu magno.
53 Et quaesierunt omnes gentes, quae erant in circuitu eorum,
conterere eos; dixerunt enim:
54 “Non habent principem et adiuvantem; nunc ergo expugnemus
illos et tollamus de hominibus memoriam eorum ”. |
12
1 Giònata, vedendo che le circostanze gli erano propizie,
scelse uomini adatti e li inviò a Roma per ristabilire e rinnovare
l`amicizia con quel popolo.
2 Anche presso gli Spartani e in altre località inviò lettere
sullo stesso argomento.
3 Partirono dunque per Roma e là entrarono nel consiglio e
dissero: "Giònata sommo sacerdote e il popolo dei Giudei ci
hanno inviati a rinnovare la comune amicizia e l`alleanza
come la prima volta".
4 E i Romani diedero loro lettere di raccomandazione per le
autorità dei vari luoghi, perché favorissero il loro ritorno
pacifico in Giudea.
5 Questa è invece la copia della lettera che Giònata scrisse
agli Spartani:
6 "Giònata sommo sacerdote e il consiglio degli anziani del
popolo e i sacerdoti e tutto il resto del popolo giudaico,
agli Spartani loro fratelli salute.
7 Già in passato era stata spedita una lettera ad Onia sommo
sacerdote da parte di Areo, che regnava fra di voi, con l`attestazione
che siete nostri fratelli, come risulta dalla copia annessa.
8 Onia aveva accolto con onore l`inviato e aveva accettato
la lettera nella quale vi erano le dichiarazioni di alleanza
e di amicizia.
9 Noi dunque, pur non avendone bisogno, avendo a conforto
le scritture sacre che sono nelle nostre mani,
10 ci siamo indotti a questa missione per rinnovare la fraternità
e l`amicizia con voi in modo da non diventare per voi degli
estranei; molti anni infatti sono passati da quando mandaste
messaggeri a noi.
11 Noi dunque fedelmente in tutte le feste e negli altri giorni
prescritti ci ricordiamo di voi nei sacrifici che offriamo
e nelle nostre invocazioni, com`è doveroso e conveniente ricordarsi
dei fratelli.
12 Ci rallegriamo della vostra gloria.
13 Noi invece siamo stati circondati da tante oppressioni
e molte guerre: ci hanno combattuti i re dei paesi vicini,
14 ma non abbiamo voluto disturbare né voi né gli altri nostri
alleati e amici in queste lotte:
15 abbiamo infatti dal cielo un valido aiuto per il quale
noi siamo stati liberati dai nostri nemici ed essi sono stati
umiliati.
16 Ora abbiamo designato Numenio figlio di Antioco e Antìpatro
figlio di Giasone e li abbiamo inviati presso i Romani a rinnovare
la precedente amicizia e alleanza con loro.
17 Abbiamo quindi dato loro disposizioni di passare anche
da voi, per salutarvi e consegnarvi la nostra lettera, riguardante
la ripresa dei nostri rapporti e la nostra fraternità.
18 Voi dunque farete cosa ottima comunicandoci una risposta
su queste cose".
19 Segue ora copia della lettera che essi avevano inviato
ad Onia:
20 "Areo, re degli Spartani, a Onia sommo sacerdote salute.
21 Si è trovato in una scrittura, riguardante gli Spartani
e i Giudei, che essi sono fratelli e che discendono dalla
stirpe di Abramo.
22 Ora, dal momento che siamo venuti a conoscenza di questa
cosa, ci farete cosa gradita scrivendoci sui vostri sentimenti
di amicizia.
23 Noi intanto vi rispondiamo: I vostri armenti e i vostri
averi ci appartengono e i nostri appartengono a voi. Abbiamo
quindi disposto perché vi sia riferito in questo senso".
24 Giònata ebbe notizia che i generali di Demetrio erano ritornati
con forze più numerose di prima per ritentare la guerra contro
di lui.
25 Egli si mosse da Gerusalemme e andò loro incontro nella
regione di Amat, perché non volle dar loro il tempo di entrare
nel suo paese.
26 Mandò nel loro campo delle spie, le quali tornarono annunciando
che essi stavano disponendosi per dar loro l`assalto di notte.
27 Quando fu il tramonto, Giònata comandò ai suoi di vegliare
tutta la notte e di stare con le armi pronte per la battaglia
e dispose sentinelle intorno al campo.
28 Ma anche gli avversari seppero che Giònata e i suoi uomini
stavano pronti per la battaglia e furon presi da timore ed
esitazione d`animo e allora accesero fuochi nel loro campo.
29 Giònata e i suoi uomini non si accorsero di nulla fino
al mattino, perché continuavano a vedere il bagliore dei fuochi.
30 Allora si diede a inseguire le loro tracce, ma non potè
raggiungerli, perché avevano passato il fiume Elèutero.
31 Giònata piegò sugli Arabi chiamati Zabadei, li assalì e
si impadronì delle loro spoglie.
32 Poi ripartì e andò a Damasco e si diede a percorrere tutto
il paese.
33 Anche Simone fece una spedizione, marciando fino ad Ascalòna
e ai vicini posti di guarnigione, poi piegò su Giaffa e se
ne impadronì;
34 aveva sentito infatti che avevano intenzione di consegnare
la fortezza ai partigiani di Demetrio; perciò vi pose una
guarnigione per presidiarla.
35 Quando Giònata fu di ritorno, radunò in assemblea gli anziani
del popolo e deliberò con loro di costruire fortezze in Giudea,
36 di sopraelevare le mura di Gerusalemme e di alzare una
grande barriera tra la città e l`Acra per separare questa
dalla città affinchè fosse isolata, così che non potessero
più né comperare né vendere.
37 Si organizzarono dunque per ricostruire la città e poiché
era rovinato parte del muro sul torrente dal lato orientale,
Giònata allestì il cosiddetto Kafenata.
38 Simone a sua volta ricostruì Adida
nella Sefela fortificandola e applicandovi porte e sbarre.
39 Intanto Trifone cercava di diventare
re dell`Asia, cingere la corona e stendere la mano contro
il re Antioco,
40 ma sospettava che Giònata glielo impedisse e, nel caso,
gli muovesse guerra. Perciò cercava di averlo nelle mani e
di eliminarlo; si mosse dunque e venne a Beisan.
41 Giònata gli uscì incontro con quarantamila uomini scelti
e inquadrati e venne a Beisan.
42 Trifone, vedendo che era venuto con numeroso esercito,
si guardò bene dal mettergli le mani addosso.
43 Anzi lo ricevette con molti onori, lo presentò a tutti
i suoi amici, gli offrì doni e ordinò ai suoi amici e alle
sue truppe di obbedirgli come a lui stesso.
44 Disse a Giònata: "Perché mai hai disturbato tutta questa
gente, non essendoci guerra tra di noi?
45 Su, dovresti rimandarli alle loro case; tu scegli per te
pochi uomini che ti accompagnino e vieni con me a Tolemàide
e io la consegnerò a te insieme con le altre fortezze e il
resto dell`esercito e tutti i funzionari, poi tornerò indietro
e partirò: sono venuto appunto per questo".
46 Giònata, fidatosi di lui, fece quanto aveva detto e rimandò
le truppe che tornarono nella Giudea.
47 Fece rimanere tremila uomini, di cui duemila lasciò in
Galilea e gli altri mille andarono con lui.
48 Ma quando Giònata fu entrato in Tolemàide, i cittadini
chiusero le porte e si impadronirono di lui e passarono a
fil di spada quanti erano entrati con lui.
49 Trifone mandò poi fanti e cavalli in Galilea e nella grande
pianura per liquidare tutti gli uomini di Giònata.
50 Ma essi avevano sentito dire che Giònata era stato catturato
e che era finita per lui e per quelli che erano con lui e,
incoraggiatisi l`un l`altro, si presentarono inquadrati, pronti
alla battaglia.
51 Gli inseguitori li videro decisi a difendere la loro vita
e se ne tornarono.
52 Così tutti giunsero senza molestie in Giudea; fecero lutto
per Giònata e per quelli della sua scorta e furono presi da
grande timore. Tutto Israele si immerse in un lutto profondo.
53 Tutti i popoli intorno a loro cercarono subito di sterminarli,
dicendo appunto:
54 "Non hanno più né capo né sostegno; scendiamo ora in guerra
contro di loro e cancelleremo anche il loro ricordo dagli
uomini". |
13
1 Et audivit Simon quod con gregavit Tryphon exercitum copiosum,
ut veniret in terram Iudae et attereret eam.
2 Videns quia in tremore populus est et in timore, ascendit
Ierusalem et congregavit populum
3 et exhortatus est eos et dixit illis: “ Vos scitis quanta
ego et fratres mei et domus patris mei fecimus pro legibus et
pro sanctis proelia et angustias quales vidimus.
4 Horum gratia perierunt fratres mei omnes propter Israel, et
relictus sum ego solus.
5 Et nunc non mihi contingat parcere animae meae in omni tempore
tribulationis; non enim melior sum fratribus meis.
6 Vindicabo tamen gentem meam et sancta, uxores quoque et natos
vestros, quia congregatae sunt universae gentes conterere nos
inimicitiae gratia ”.
7 Et accensus est spiritus populi, simul ut audivit sermones
istos,
8 et responderunt voce magna dicentes: “ Tu es dux noster
loco Iudae et Ionathae fratris tui;
9 pugna proelium nostrum, et omnia, quaecumque dixeris nobis,
faciemus ”.
10 Et congregans omnes viros bellatores acceleravit consummare
universos muros Ierusalem et munivit eam in gyro.
11 Et misit Ionathan filium Absalomi et cum eo exercitum magnum
in Ioppen et, eiectis his, qui erant in ea, remansit illic in
ea.
12 Et movit Tryphon a Ptolemaida cum exercitu multo, ut veniret
in terram Iudae, et Ionathas cum eo in custodia.
13 Simon autem applicuit in Adidis contra faciem campi.
14 Et ut cognovit Tryphon quia surrexit Simon loco fratris sui
Ionathae et quia commissurus esset cum eo proelium, misit ad
eum legatos
15 dicens: “ Pro argento, quod debebat frater tuus Ionathas
fisco regis propter negotia, quae habuit, detinuimus eum;
16 et nunc mitte argenti talenta centum et duos filios eius
obsides, ut non dimissus fugiat a nobis, et remittemus eum ”.
17 Et cognovit Simon quia cum dolo loquuntur secum; misit tamen
accipere argentum et pueros, ne inimicitiam magnam sumeret ad
populum,
18 qui dicerent: “ Quia non misit ei argentum et pueros,
periit ”.
19 Et misit pueros et centum talenta. Et mentitus est et non
dimisit Ionathan;
20 et post haec venit Tryphon intrare in regionem, ut contereret
eam, et gyraverunt per viam, quae ducit Adoram. Et Simon et
castra eius ambulabant in omnem locum, quocumque ibant.
21 Qui autem in arce erant, miserunt ad Tryphonem legatos urgentes
eum, ut veniret ad eos per desertum et mitteret illis alimonias.
22 Et paravit Tryphon omnem equitatum suum, ut veniret; et in
illa nocte fuit nix multa valde, et non venit propter nivem
et discessit et abiit in Galaaditim.
23 Et cum appropinquasset Bascaman, occidit Ionathan, et sepultus
est illic;
24 et convertit Tryphon et abiit in terram suam.
25 Et misit Simon et accepit ossa Ionathae fratris sui et sepelivit
eum in Modin civitate patrum eius.
26 Et planxerunt eum omnis Israel planctu magno et luxerunt
eum dies multos.
27 Et aedificavit Simon super sepulcrum patris sui et fratrum
suorum et exaltavit illud visu, lapide polito retro et ante;
28 et statuit septem pyramidas, unam contra unam, patri et matri
et quattuor fratribus.
29 Et his fecit machinamenta circumponens columnas magnas et
super columnas arma ad memoriam aeternam et iuxta arma naves
sculptas, quae viderentur ab omnibus navigantibus mare.
30 Hoc est sepulcrum, quod fecit in Modin, usque in hunc diem.
31 Tryphon autem iter faciebat dolo cum Antiocho rege adulescentiore
et occidit eum
32 et regnavit loco eius et imposuit sibi diadema Asiae et fecit
plagam magnam in terra.
33 Et aedificavit Simon praesidia Iudaeae muniens ea turribus
excelsis et muris magnis et portis et seris; et posuit alimenta
in munitionibus.
34 Et elegit Simon viros et misit ad Demetrium regem, ut faceret
remissionem regioni, quia actus omnes Tryphonis fuerant rapinae.
35 Et Demetrius rex ad verba ista respondit ei et scripsit epistulam
talem:
36 “ Rex Demetrius Simoni summo sacerdoti et amico regum
et senioribus et genti Iudaeorum salutem.
37 Coronam auream et baen, quam misistis, suscepimus; et parati
sumus facere vobiscum pacem magnam et scribere praepositis regis
remittere vobis, quae indulsimus.
38 Quaecumque enim constituimus vobis, constant; munitiones,
quas aedificastis, vobis sint.
39 Remittimus quoque ignorantias et peccata usque in hodiernum
diem et coronam, quam debebatis; et, si quid aliud erat tributarium
in Ierusalem, iam non sit tributarium.
40 Et, si qui ex vobis apti sunt conscribi inter nostros, conscribantur,
et sit inter nos pax ”.
41 Anno centesimo septuagesimo ablatum est iugum gentium ab
Israel.
42 Et coepit populus Israel scribere in conscriptionibus et
commutationibus: “ Anno primo sub Simone summo sacerdote
magno duce et principe Iudaeorum ”.
43 In diebus illis applicuit Simon ad Gazaram et circumdedit
eam castris et fecit machinam et applicuit ad civitatem et percussit
turrim unam et comprehendit.
44 Et eruperant, qui erant intra machinam, in civitatem; et
factus est motus magnus in civitate.
45 Et ascenderunt, qui erant in civitate, cum uxoribus et filiis
supra murum, scissis tunicis suis, et clamaverunt voce magna
postulantes a Simone dextras sibi dari
46 et dixerunt: “ Non nobis reddas secundum malitias nostras
sed secundum misericordiam tuam”.
47 Et consensit illis Simon et non debellavit eos; eiecit tamen
eos de civitate et mundavit aedes, in quibus fuerant simulacra,
et tunc intravit in eam canens et benedicens.
48 Et, eiecta ab ea omni immunditia, collocavit in ea viros,
qui legem facerent, et munivit eam et aedificavit sibi habitationem.
49 Qui autem erant in arce Ierusalem, prohibebantur egredi et
ingredi regionem et emere ac vendere; et esurierunt valde, et
multi ex eis fame perierunt.
50 Et clamaverunt ad Simonem, ut dextras acciperent, et dedit
illis et eiecit eos inde et mundavit arcem a contaminationibus.
51 Et intraverunt in eam tertia et vicesima die secundi mensis,
anno centesimo septuagesimo primo, cum laude et ramis palmarum
et cinyris et cymbalis et nablis et hymnis et canticis, quia
contritus est inimicus magnus ex Israel.
52 Et constituit, ut omnibus annis agerentur dies hi cum laetitia.
53 Et munivit montem templi, qui erat secus arcem, et habitavit
ibi ipse et qui cum eo erant.
54 Et vidit Simon Ioannem filium suum quod vir esset et posuit
eum ducem virtutum universarum; et habitavit in Gazaris. |
13
1 Simone seppe che Trifone stava radunando un numeroso esercito
per venire in Giudea a schiacciarla;
2 vide che il popolo era tremante
e impaurito, andò a Gerusalemme e radunò il popolo;
3 li confortò e disse loro: "Voi sapete bene quanto io e i
miei fratelli e la casa di mio padre abbiamo fatto per le
leggi e per il santuario e le guerre e le difficoltà che abbiamo
sostenute.
4 Per questa causa sono morti i miei fratelli, tutti per la
causa di Israele, e sono restato io solo.
5 Ebbene, mai risparmierò la vita di fronte a qualunque tribolazione:
perché io non sono più importante dei miei fratelli.
6 Anzi io difenderò il mio popolo e il santuario e le vostre
mogli e i figli vostri, poiché si sono radunati tutti i pagani
per sterminarci, spinti dall`odio".
7 Lo spirito del popolo si infiammò all`udire queste parole;
8 perciò risposero gridando a gran voce: "Tu sei il nostro
condottiero al posto di Giuda e di Giònata tuo fratello;
9 combatti la nostra guerra e quanto ci comanderai noi faremo".
10 Egli allora radunò tutti gli uomini atti alle armi e accelerò
il completamento delle mura di Gerusalemme e le fortificò
tutt`attorno.
11 Poi inviò Giònata figlio di Assalonne con un forte esercito
a Giaffa; egli ne scacciò gli occupanti e rimase là sul posto.
12 Intanto Trifone si mosse da Tolemàide con ingenti forze
per venire in Giudea e aveva con sé Giònata come prigioniero.
13 Simone a sua volta si accampò in Adida di fronte alla pianura.
14 Trifone venne a sapere che Simone era succeduto a Giònata
suo fratello e che si accingeva a muovergli guerra, perciò
mandò messaggeri a proporgli:
15 "Giònata tuo fratello lo tratteniamo a causa del denaro
che doveva all`erario del re per gli affari che amministrava.
16 Ora, mandaci cento talenti d`argento e due dei suoi figli
in ostaggio, perché una volta liberato non si allontani per
ribellarsi a noi. Con questo lo rimetteremo in libertà".
17 Simone si rese conto che gli parlavano con inganno, ma
mandò ugualmente a prendere l`argento e i figli, per non attirarsi
forte inimicizia da parte del popolo,
18 che poteva commentare: "E` perito perché non
gli hai mandato l`argento né i figli".
19 Perciò gli mandò i cento talenti e i figli; ma quegli non
mantenne la parola e non liberò Giònata.
20 Fatto questo, Trifone si mosse per entrare nel paese e
devastarlo, girando per la via che conduce ad Adòra. Ma Simone
con le sue truppe ne seguiva le mosse puntando su tutti i
luoghi dove quegli si dirigeva.
21 Quelli dell`Acra intanto inviarono messaggeri a Trifone
sollecitandolo a venire da loro attraverso il deserto e a
inviare loro vettovaglie.
22 Trifone allestì tutta la sua cavalleria per andare, ma
in quella notte cadde neve abbondantissima, e così a causa
della neve non potè andare. Perciò si mosse e andò in Gàlaad.
23 Quando fu vicino a Bascama, uccise Giònata e lo seppellì
sul posto.
24 Poi tornò e partì per la sua regione.
25 Simone mandò a prendere le ossa di Giònata suo fratello
e lo seppellì in Modin, città dei suoi padri.
26 Tutto Israele lo pianse con un grande lamento e fece lutto
su di lui per molti giorni.
27 Simone sopraelevò il sepolcro del padre e dei fratelli
e lo pose bene in vista con pietre levigate, dietro e davanti.
28 Poi dispose sette piramidi, l`una di fronte all`altra,
per il padre, per la madre e per i quattro fratelli.
29 Le completò con una struttura architettonica, ponendovi
attorno grandi colonne; pose sulle colonne trofei di armi
a perenne memoria e presso i trofei navi scolpite che si potessero
osservare da quanti erano in navigazione sul mare.
30 Tale è il mausoleo che eresse in Modin e che esiste ancora.
31 Trifone agiva con perfidia verso Antioco, il re ancora
giovinetto, finché lo uccise
32 e si fece re al suo posto, si mise in capo la corona dell`Asia
e procurò grandi rovine al paese.
33 Simone intanto completò le fortezze della Giudea, le cinse
di torri elevate e di mura solide con portoni e sbarre e rifornì
le fortezze di viveri.
34 Poi Simone scelse uomini adatti e li inviò al re Demetrio
per ottenere esoneri al paese; perché tutti gli atti di Trifone
erano state rapine.
35 Il re Demetrio lo assicurò in questo senso, poi gli rispose
per iscritto inviandogli la seguente lettera:
36 "Il re Demetrio a Simone sommo sacerdote e amico del re,
agli anziani e al popolo dei Giudei salute.
37 Abbiamo ricevuto la corona d`oro e la palma che ci avete
inviata e siamo pronti a concludere con voi una pace solenne
e a scrivere ai sovrintendenti agli affari di concedervi le
esenzioni;
38 quanto stabilimmo con voi resta stabilito e le fortezze
che avete costruite restino di vostra proprietà.
39 Vi condoniamo le mancanze e le colpe fino ad oggi e la
corona che ci dovete; se altro si riscuoteva in Gerusalemme,
non sia più riscosso.
40 Se alcuni di voi sono atti ad essere iscritti al seguito
della nostra persona, siano iscritti e regni la pace tra di
noi".
41 Nell`anno centosettanta fu tolto il giogo dei pagani da
Israele
42 e il popolo cominciò a scrivere negli atti pubblici e nei
contratti: "Anno primo di Simone il grande, sommo sacerdote,
stratega e capo dei Giudei".
43 In quel tempo Simone pose il campo contro Ghezer, la circondò
di accampamenti, fece allestire una torre mobile, la spinse
contro la città e abbattè una torre impadronendosene.
44 I soldati della torre mobile si lanciarono nella città
e si produsse in città un grande trambusto.
45 I cittadini salirono sulle mura insieme con le mogli e
i bambini, con le vesti stracciate, e supplicarono a gran
voce per indurre Simone a dar loro la destra
46 e dissero: "Non trattarci secondo le nostre iniquità, ma
secondo la tua clemenza".
47 Simone venne a patti con loro e non combattè oltre contro
di loro; ma li scacciò dalla città, purificò le case nelle
quali c`erano idoli, e così entrò in città con canti di lode
e di ringraziamento.
48 Egli eliminò da essa ogni contaminazione e vi stabilì uomini
che fossero osservanti della legge; poi la fortificò e costruì
in essa la propria dimora.
49 Ora quelli dell`Acra in Gerusalemme, messi nell`impossibilità
di uscire e venire nel paese a comprare e vendere, erano terribilmente
affamati e buon numero di essi moriva di fame.
50 Allora fecero giungere il loro grido a Simone, perché desse
loro la destra, e Simone la diede; così li sloggiò di là e
purificò l`Acra da tutte le contaminazioni.
51 Fecero ingresso in quel luogo il ventitrè del secondo mese
dell`anno centosettantuno, con canti di lode e con palme,
con suoni di cetre, cembali e arpe e con inni e canti, perché
era stato eliminato un grande nemico da Israele.
52 Simone stabilì di celebrare ogni anno questo giorno di
festa.
53 Intanto completò la fortificazione del monte del tempio
lungo l`Acra; qui abitò con i suoi.
54 Vedendo poi che suo figlio Giovanni era ormai uomo, Simone
lo fece capo di tutte le milizie e questi pose la sua residenza
in Ghezer. |
14
1 Anno centesimo septuagesi mo secundo congregavit rex Demetrius
exercitum suum et abiit in Mediam ad contrahenda sibi auxilia,
ut expugnaret Tryphonem.
2 Et audivit Arsaces rex Persidis et Mediae, quia intravit
Demetrius confines suos, et misit unum de principibus suis,
ut comprehenderet eum vivum.
3 Et abiit et percussit castra Demetrii et comprehendit eum
et duxit eum ad Arsacem et posuit eum in custodiam.
4 Et siluit terra Iudae omnibus diebus Simonis;
et quaesivit bona genti suae,
et placuit illis potestas eius,
et gloria eius omnibus diebus.
5 Et cum omni gloria sua
accepit Ioppen in portum
et fecit introitum insulis maris.
6 Et dilatavit fines gentis suae
et obtinuit regionem.
7 Et congregavit captivitatem multam et dominatus est Gazarae
et Bethsurae et arci; et abstulit immunditias ex ea, et non
erat qui resisteret ei.
8 Et unusquisque colebat terram suam cum pace;
et terra dabat fructus suos, et ligna camporum fructum suum.
9 Seniores in plateis sedebant, omnes de bonis communiter
tractabant, et iuvenes induebant se gloriam et stolas belli.
10 Et civitatibus tribuebat alimonias et constituebat eas,
ut essent vasa munitionis, quoadusque nominatum est nomen
gloriae eius usque ad extremum terrae.
11 Fecit pacem super terram, et laetatus
est Israel laetitia magna.
12 Et sedit unusquisque sub vite sua et sub ficulnea sua,
et non erat qui eos terreret.
13 Defecit impugnans eos super terram;
reges contriti sunt in diebus illis.
14 Et confirmavit omnes humiles populi sui
et legem exquisivit et abstulit omnem iniquum et malum.
15 Sancta glorificavit et multiplicavit vasa sanctorum.
16 Et auditum est Romae quia defunctus esset Ionathas, et
usque in Spartiatas, et contristati sunt valde.
17 Ut audierunt autem quod Simon frater eius factus esset
summus sacerdos loco eius, et ipse obtineret regionem et civitates
in ea,
18 scripserunt ad eum in tabulis aereis, ut renovarent cum
eo amicitias et societatem, quam fecerant cum Iuda et cum
Ionatha fratribus eius;
19 et lectae sunt in conspectu ecclesiae in Ierusalem. Et
hoc exemplum epistularum, quas Spartiatae miserunt:
20 “ Spartianorum principes et civitas Simoni sacerdoti
magno et senioribus et sacerdotibus et reliquo populo Iudaeorum
fratribus salutem.
21 Legati, qui missi sunt ad populum nostrum, nuntiaverunt
nobis de vestra gloria et honore, et gavisi sumus in introitu
eorum
22 et scripsimus, quae ab eis erant dicta in conciliis populi
sic: “Numenius Antiochi et Antipater Iasonis filius,
legati Iudaeorum, venerunt ad nos renovantes nobiscum amicitiam”.
23 Et placuit populo excipere viros gloriose et ponere exemplum
sermonum eorum in segregatis populi libris, ut sit ad memoriam
populo Spartiatarum. Exemplum autem horum scripsimus Simoni
magno sacerdoti ”.
24 Post haec autem misit Simon Numenium Romam habentem clipeum
aureum magnum pondo minarum mille ad statuendam cum eis societatem.
25 Cum autem audisset populus sermones istos, dixerunt: “
Quam gratiarum actionem reddemus Simoni et filiis eius?
26 Invaluit enim ipse et fratres eius et domus patris eius
et expugnavit inimicos Israel ab eis; et statuerunt ei libertatem
”. Et descripserunt in tabulis aereis et posuerunt in
titulis in monte Sion.
27 Et hoc est exemplum scripturae: “ Octava decima die
Elul, anno centesimo septuagesimo secundo, anno tertio sub
Simone sacerdote magno, in Asaramel,
28 in conventu magno sacerdotum et populi et principum gentis
et seniorum regionis nota facta sunt nobis haec:
29 Quoniam frequenter facta sunt proelia in regione, Simon
autem filius Matthathiae, filius ex filiis Ioarib, et fratres
eius dederunt se periculo et restiterunt adversariis gentis
suae, ut starent sancta ipsorum et lex; et gloria magna glorificaverunt
gentem suam.
30 Et congregavit Ionathas gentem suam et factus est illis
sacerdos magnus et appositus est ad populum suum.
31 Et voluerunt inimici eorum calcare et atterere regionem
ipsorum et extendere manus in sancta eorum.
32 Tunc restitit Simon et pugnavit pro gente sua et erogavit
pecunias multas et armavit viros virtutis gentis suae et dedit
illis stipendia.
33 Et munivit civitates Iudaeae et Bethsuram, quae erat in
finibus Iudaeae, ubi erant arma hostium antea, et posuit illic
praesidium viros Iudaeos;
34 et Ioppen munivit, quae erat ad mare, et Gazaram, quae
est in finibus Azoti, in qua hostes antea habitabant, et collocavit
illic Iudaeos et, quaecumque apta erant ad correptionem eorum,
posuit in eis.
35 Et vidit populus fidem Simonis et gloriam, quam cogitabat
facere genti suae; et posuerunt eum ducem suum et principem
sacerdotum, eo quod ipse fecerat haec omnia et iustitiam et
fidem, quam conservavit genti suae, et exquisivit omni modo
exaltare populum suum.
36 Et in diebus eius prosperatum est in manibus eius, ut tollerentur
gentes de regione ipsorum et, qui in civitate David erant
in Ierusalem, qui fecerant sibi arcem, de qua procedebant
et contaminabant omnia, quae in circuitu sanctorum sunt, et
inferebant plagam magnam castitati;
37 et collocavit in ea viros Iudaeos et munivit eam ad tutamentum
regionis et civitatis et exaltavit muros Ierusalem.
38 Et rex Demetrius statuit illi summum sacerdotium secundum
haec
39 et fecit eum amicum suum et glorificavit eum gloria magna.
40 Audivit enim quod appellati sunt Iudaei a Romanis amici
et socii et fratres, et quia susceperunt legatos Simonis gloriose;
41 et quia Iudaei et sacerdotes consenserunt eum esse ducem
suum et summum sacerdotem in aeternum, donec surgat propheta
fidelis,
42 et ut sit super eos dux, et ut cura esset illi pro sanctis,
ut constitueret per eum super opera eorum et super regionem
et super arma et super praesidia;
43 et cura sit illi de sanctis, et ut audiatur ab omnibus;
et scribantur in nomine eius omnes conscriptiones in regione,
et ut operiatur purpura et aurum portet;
44 et ne liceat ulli ex populo et ex sacerdotibus irritum
facere aliquid horum et contradicere his, quae ab eo dicuntur,
aut convocare conventum in regione sine ipso et vestiri purpura
et uti fibula aurea;
45 qui autem fecerit extra haec aut irritum fecerit aliquid
horum, reus erit.
46 Et complacuit omni populo statuere Simoni facere secundum
verba ista.
47 Et suscepit Simon et placuit ei, ut summo sacerdotio fungeretur
et esset dux et princeps gentis Iudaeorum et sacerdotum et
praeesset omnibus ”.
48 Et scripturam istam dixerunt ponere in tabulis aereis et
ponere eas in peribolo sanctorum in loco celebri;
49 exemplum autem eorum ponere in aerario, ut habeat Simon
et filii eius. |
14
1 Nell`anno centosettantadue il re Demetrio radunò le sue
milizie e partì per la Media per raccogliere rinforzi e combattere
Trifone.
2 Ma Arsace, re della Persia e della Media, appena seppe che
Demetrio era entrato nel suo territorio, mandò uno dei suoi
generali per catturarlo vivo.
3 Costui venne, battè l`esercito di Demetrio, lo catturò e
lo condusse ad Arsace e questi lo mise in carcere.
4 Ebbe pace la terra di Giuda per tutta la vita di Simone;
egli cercò il bene della sua gente e ad essi fu gradito il
suo potere e la sua gloria per tutti i suoi giorni.
5 In aggiunta a tutte le sue glorie egli prese Giaffa per
farne un porto e aprì un accesso alle isole del mare.
6 Ampliò i confini del suo popolo e riconquistò la regione.
7 Raccolse una turba di prigionieri e s`impadronì di Ghezer,
di Bet-Zur e dell`Acra;
8 spazzò via da essa le immondezze, e nessuno gli si oppose.
In pace si diedero a coltivare la loro terra; il suolo dava
i suoi prodotti e gli alberi della campagna i loro frutti.
9 I vecchi sedevano nelle piazze, tutti s`interessavano al
bene i giovani indossavano splendide vesti e armature di guerra.
10 Alle città fornì vettovaglie, e le munì con mezzi di difesa;
così divenne celebre il suo nome e la sua gloria fino all`estremità
della terra.
11 Fece regnare sul paese la pace e Israele gioì di grande
letizia.
12 Ognuno sedeva sotto la sua vite e sotto il suo fico e nessuno
incuteva loro timore.
13 Scomparve dal paese chi li avversava e i re andarono in
rovina in quei giorni.
14 Confortò tutti i derelitti nel suo popolo; ricercò la legge
ed eliminò ogni iniquo e maligno.
15 Diede splendore al tempio e lo rifornì di tutti gli arredi.
16 Si sparse fino a Roma e a Sparta la notizia che era morto
Giònata e se ne rattristarono molto.
17 Tuttavia, quando seppero che Simone suo fratello era divenuto
sommo sacerdote al suo posto e continuava a mantenere il potere
sulla regione e sulle città,
18 scrissero a lui su tavolette di bronzo per rinnovare con
lui l`amicizia e l`alleanza che avevano concluso con Giuda
e Giònata suoi fratelli.
19 I messaggi furono letti davanti all`adunanza in Gerusalemme.
20 Questa è la copia della lettera che inviarono gli Spartani:
"Le autorità e la cittadinanza degli Spartani a Simone sommo
sacerdote, agli anziani, ai sacerdoti e al resto del popolo
giudaico, loro fratelli, salute.
21 I messaggeri inviati al nostro popolo ci hanno riferito
intorno alla vostra gloria e al vostro onore e noi ci siamo
rallegrati per il loro arrivo.
22 Abbiamo registrato le loro dichiarazioni negli atti pubblici,
in questi termini: Numenio, figlio di Antioco, e Antìpatro,
figlio di Giasone, messaggeri dei Giudei, sono giunti presso
di noi per rinnovare l`amicizia con noi.
23 E` piaciuto al popolo di ricevere questi uomini con ogni
onore e di inserire il testo del loro discorso nei registri
a disposizione del pubblico, perché il popolo degli Spartani
ne mantenga il ricordo".
24 Successivamente Simone mandò a Roma Numenio con un grande
scudo d`oro, del peso di mille mine, per concludere l`alleanza
con loro.
25 Quando il popolo seppe queste cose, disse: "Quale contraccambio
daremo a Simone e ai suoi figli?
26 Egli infatti e i suoi fratelli e la casa di suo padre sono
stati saldi e hanno scacciato da sé con le armi i nemici d`Israele
e hanno assicurato la libertà". Poi fecero un`iscrizione su
tavole di bronzo, che furono poste su colonne sul monte Sion.
27 Questo è il testo dell`iscrizione: "Il diciotto di Elul
dell`anno centosettantadue, che è il terzo anno di Simone
sommo sacerdote, in Asaramel,
28 nella grande assemblea dei sacerdoti e del popolo, dei
capi della nazione e degli anziani della regione ci è stato
reso noto:
29 Poiché più volte erano sorte guerre nel paese, Simone,
figlio di Mattatia, sacerdote della stirpe di Ioarìb, e i
suoi fratelli si gettarono nella mischia e si opposero agli
avversari del loro popolo, perché restassero incolumi il santuario
e la legge, e arrecarono gloria grande al loro popolo.
30 Giònata riunì la sua nazione e ne divenne il sommo sacerdote,
poi andò a raggiungere i suoi antenati.
31 I loro nemici vollero invadere il loro paese e stendere
la mano contro il santuario.
32 Simone allora si oppose e si battè per il suo popolo e
spese molto del suo per dotare di armi le milizie della sua
nazione e assegnare loro un salario.
33 Inoltre fortificò le città della Giudea e Bet-Zur nel territorio
della Giudea, dove prima c`era la roccaforte dei nemici, e
vi pose un presidio di soldati giudei.
34 Fortificò Giaffa, situata sul mare, e Ghezer presso i confini
di Asdòd, nelle quali prima risiedevano i nemici, e vi impiantò
i Giudei e provvide in esse quanto era necessario al loro
sostentamento.
35 Il popolo ammirò la fede di Simone e la gloria che egli
si proponeva di procurare al suo popolo; lo costituirono loro
capo e sommo sacerdote per queste sue imprese e per la giustizia
e la fede che egli aveva conservate al suo popolo e perché
aveva cercato con ogni mezzo di elevare la sua gente.
36 Nei suoi giorni si riuscì felicemente per mezzo suo a scacciare
dal loro paese i pagani e quelli che erano nella città di
Davide e in Gerusalemme, che si erano edificati l`Acra e ne
uscivano profanando i dintorni del santuario e recando offesa
grande alla sua purità.
37 Egli vi insediò soldati giudei, la fortificò per la purità
della regione e della città ed elevò le mura di Gerusalemme.
38 Il re Demetrio quindi gli confermò il sommo sacerdozio;
39 lo ascrisse tra i suoi amici e gli conferì grandi onori.
40 Seppe infatti che i Giudei erano considerati amici, alleati
e fratelli da parte dei Romani, e che questi erano andati
incontro ai messaggeri di Simone con segni di onore;
41 che i Giudei e i sacerdoti avevano approvato che Simone
fosse sempre loro condottiero e sommo sacerdote finché sorgesse
un profeta fedele,
42 che fosse loro comandante militare e avesse cura del santuario
e fossero nominati da lui i sovrintendenti ai loro lavori,
al paese, agli armamenti e alle fortezze;
43 che, prendendosi cura del santuario, fosse da tutti obbedito;
che scrivessero nel suo nome tutti i contratti del paese e
vestisse di porpora e ornamenti d`oro;
44 né doveva essere lecito a nessuno del popolo né dei sacerdoti
respingere alcuno di questi diritti o disobbedire ai suoi
ordini o convocare riunioni senza suo consenso e vestire di
porpora e ornarsi della fibbia aurea;
45 chiunque agisse contro questi decreti o ne respingesse
alcuno, fosse ritenuto colpevole.
46 Piacque a tutto il popolo sancire che Simone si comportasse
secondo questi decreti.
47 Simone da parte sua accettò e gradì di esercitare il sommo
sacerdozio, di essere anche stratega ed etnarca dei Giudei
e dei sacerdoti e capo di tutti".
48 Disposero che questa iscrizione fosse riportata su tavole
di bronzo da collocarsi nel recinto del santuario in luogo
visibile
49 e che se ne depositasse copia nel tesoro, perché fosse
a disposizione di Simone e dei suoi figli. |
15
1 Et misit rex Antiochus filius Demetrii epistulas ab insulis
maris Simoni sacerdoti et principi gentis Iudaeorum et universae
genti,
2 et erant continentes hunc modum: “ Rex Antiochus Simoni
sacerdoti magno et gentis principi et genti Iudaeorum salutem.
3 Quoniam quidam pestilentes obtinuerunt regnum patrum nostrorum,
volo autem vindicare regnum, ut restituam illud, sicut erat
antea, delectumque feci multitudinis exercitus et feci naves
bellicas;
4 volo autem procedere per regionem, ut ulciscar in eos, qui
corruperunt regionem nostram et qui desolaverunt civitates multas
in regno meo.
5 Nunc ergo statuo tibi omnes oblationes, quas remiserunt tibi
ante me reges, et quaecumque alia dona remiserunt tibi.
6 Et permisi tibi facere monetam propriam numisma regioni tuae;
7 Ierusalem autem et sancta esse libera, et omnia arma, quae
fabricatus es, et praesidia, quae construxisti, quae tenes,
maneant tibi;
8 et omne debitum regis, et quae futura sunt regi ex hoc et
in totum tempus, remittantur tibi.
9 Cum autem obtinuerimus regnum nostrum, glorificabimus te et
gentem tuam et templum gloria magna, ita ut manifestetur gloria
vestra in universa terra ”.
10 Anno centesimo septuagesimo quarto exiit Antiochus in terram
patrum suorum, et convenerunt ad eum omnes exercitus, ita ut
pauci relicti essent cum Tryphone.
11 Et insecutus est eum Antiochus rex, et venit Doram fugiens,
quae est ad mare;
12 sciebat enim quod congregata sunt mala in eum, et reliquit
eum exercitus.
13 Et applicuit Antiochus ad Doram cum centum viginti milibus
virorum belligeratorum et octo milibus equitum
14 et circuivit civitatem, et naves a mari accesserunt; et vexabat
civitatem a terra et mari et neminem sinebat ingredi vel egredi.
15 Venit autem Numenius et, qui cum eo fuerant, ab urbe Roma
habentes epistulas regibus et regionibus scriptas, in quibus
continebantur haec:
16 “Lucius consul Romanorum Ptolemaeo regi salutem.
17 Legati Iudaeorum venerunt ad nos amici nostri et socii renovantes
pristinam amicitiam et societatem, missi a Simone principe sacerdotum
et populo Iudaeorum.
18 Attulerunt autem et clipeum aureum minarum mille.
19 Placuit itaque nobis scribere regibus et regionibus, ut non
exquirant illis mala neque impugnent eos et civitates eorum
et regionem eorum et ut non ferant auxilium pugnantibus adversus
eos.
20 Visum autem est nobis accipere ab eis clipeum.
21 Si qui ergo pestilentes refugerunt de regione ipsorum ad
vos, tradite eos Simoni principi sacerdotum, ut vindicet in
eos secundum legem suam ”.
22 Haec eadem scripsit Demetrio regi et Attalo et Ariarathae
et Arsacae
23 et in omnes regiones et Sampsacae et Spartiatis et in Delum
et in Myndum et in Sicyonem et in Carida et in Samum et in Pamphyliam
et in Lyciam et in Alicarnassum et in Rhodum et in Phaselidam
et in Cho et in Siden et in Aradon et in Gortynam et Cnidum
et Cyprum et Cyrenen.
24 Exemplum autem eorum scripserunt Simoni principi sacerdotum
et populo Iudaeorum.
25 Antiochus autem rex applicuit castra in Doram in secunda
die admovens ei semper manus et machinas faciens et conclusit
Tryphonem, ne exiret aut introiret.
26 Et misit ad eum Simon duo milia virorum electorum in auxilium
et argentum et aurum et vasa copiosa.
27 Et noluit ea accipere, sed rupit omnia, quae pactus est cum
eo antea, et alienavit se ab eo.
28 Et misit ad eum Athenobium unum de amicis suis, ut tractaret
cum ipso dicens: “ Vos tenetis Ioppen et Gazaram et arcem,
quae est in Ierusalem, civitates regni mei;
29 fines earum desolastis et fecistis plagam magnam in terra
et dominati estis per loca multa in regno meo.
30 Nunc ergo tradite civitates, quas occupastis, et tributa
locorum, in quibus dominati estis extra fines Iudaeae;
31 sin autem, date pro illis quingenta talenta argenti, et exterminii,
quod exterminastis, et tributorum civitatum alia talenta quingenta;
sin autem, veniemus et expugnabimus vos”.
32 Et venit Athenobius amicus regis in Ierusalem et vidit gloriam
Simonis et claritatem in auro et argento et apparatum copiosum
et obstupuit et rettulit ei verba regis.
33 Et respondit ei Simon et dixit ei: “ Neque alienam
terram sumpsimus neque aliena detinemus sed hereditatem patrum
nostrorum, quae iniuste ab inimicis nostris aliquo tempore possessa
est.
34 Nos vero tempus habentes vindicamus hereditatem patrum nostrorum;
35 nam de Ioppe et Gazara, quae expostulas, ipsae faciebant
in populo plagam magnam et in regione nostra: horum damus talenta
centum ”. Et non respondit ei verbum.
36 Reversus autem cum ira ad regem renuntiavit ei verba ista
et gloriam Simonis et universa, quae vidit; et iratus est rex
ira magna.
37 Tryphon autem ascendit in navem et fugit in Orthosiam.
38 Et constituit rex Cendebaeum ducem maritimum et exercitum
peditum et equitum dedit illi;
39 et mandavit illi movere castra contra faciem Iudaeae et mandavit
ei aedificare Cedron et obstruere portas civitatis et ut debellaret
populum. Rex autem persequebatur Tryphonem.
40 Et pervenit Cendebaeus Iamniam et coepit irritare plebem
et conculcare Iudaeam et captivare populum et interficere.
41 Et aedificavit Cedron et collocavit illic equites et exercitum,
ut egressi perambularent vias Iudaeae, sicut constituit ei rex. |
15
1 Antioco, figlio del re Demetrio, inviò lettere dalle isole
del mare, a Simone sommo sacerdote ed etnarca dei Giudei e
a tutto il popolo,
2 il cui contenuto era del seguente tenore: "Il re Antioco
a Simone sommo sacerdote ed etnarca e al popolo dei Giudei
salute.
3 Poiché alcuni uomini pestiferi si sono impadroniti del regno
dei nostri padri, voglio rivendicare i miei diritti sul regno,
per ricostruirlo com`era prima; ho reclutato un esercito ingente
di mercenari e allestito navi da guerra.
4 E` mia volontà sbarcare nella regione, per punire coloro
che hanno rovinato il nostro paese e desolato molte città
nel mio regno.
5 Ora ti confermo tutte le esenzioni che ti hanno concesse
i re miei predecessori, e tutti gli altri esoneri dai doni.
6 Ti concedo di batter moneta propria con corso legale al
tuo paese;
7 Gerusalemme e il suo santuario siano liberi; tutti gli armamenti
che hai preparato e le fortezze che hai costruite e occupi,
restino in tuo possesso.
8 Quanto devi al re e i debiti che potrai avere verso il re
in avvenire da ora e sempre ti sono rimessi.
9 Quando poi avremo preso possesso del nostro regno, onoreremo
te, il tuo popolo e il tempio con grandi onori, così da render
chiara la vostra gloria in tutta la terra".
10 Nell`anno centosettantaquattro Antioco entrò nella terra
dei suoi padri e si schierarono con lui tutte le milizie,
così che pochi rimasero con Trifone.
11 Antioco si diede ad inseguirlo e quegli dovette fuggire
e venne fino a Dora situata sul mare,
12 perché vedeva che i mali si addensavano su di lui, mentre
le truppe lo abbandonavano.
13 Antioco pose il campo contro Dora, avendo con sé centoventimila
armati e ottomila cavalli.
14 Egli circondò la città mentre le navi attaccarono dal mare;
fece così pressione contro la città dalla terra e dal mare,
non lasciando più entrare né uscire nessuno.
15 Intanto arrivarono da Roma Numenio e i suo compagni, portando
lettere per i re dei vari paesi. Esse dicevano:
16 "Lucio console dei Romani al re Tolomeo salute.
17 Gli anziani dei Giudei sono giunti a noi come amici nostri
e alleati, a rinnovare l`antica amicizia e alleanza, inviati
da Simone sommo sacerdote e dal popolo dei Giudei.
18 Essi hanno portato uno scudo d`oro di mille mine.
19 E` piaciuto a noi di scrivere ai re dei vari paesi, perché
non procurino loro del male, né facciano guerra alle loro
città o alla loro regione, né prestino alleanza a chi entri
in guerra con loro.
20 Ci è parso bene accettare da essi lo scudo.
21 Se pertanto uomini pestiferi sono fuggiti dalla loro regione
presso di voi, consegnateli a Simone, perché ne faccia giustizia
secondo la loro legge".
22 Uguali espressioni scrissero al re Demetrio, ad Attalo,
ad Ariarate e Arsace
23 e a tutti i paesi: a Sampsame, agli Spartani, a Delo, a
Mindo, a Sicione, alla Caria, a Samo, alla Pamfilia, alla
Lidia, ad Alicarnasso, a Rodi, a Faselide, a Coo, a Side,
ad Arado, a Gortina, a Cnido, a Cipro e a Cirene.
24 Copia di queste lettere avevano trascritto per Simone sommo
sacerdote.
25 Antioco dunque teneva il campo contro Dora da due giorni,
lanciando continuamente contro di essa le schiere e costruendo
macchine; aveva precluso a Trifone ogni possibilità di uscire
ed entrare.
26 Simone gli inviò duemila uomini scelti per combattere al
suo fianco e insieme argento, oro e molti equipaggiamenti.
27 Ma Antioco non volle accettare niente, anzi ritirò quanto
aveva prima concesso a Simone e si inimicò con lui.
28 Poi gli inviò Atenobio, uno dei suoi amici, a trattare
con lui in questi termini: "Voi occupate Giaffa, Ghezer e
l`Acra in Gerusalemme, tutte città del mio regno.
29 Avete devastato il loro territorio e avete causato rovina
grande nel paese e vi siete impadroniti di molte località
nel mio regno.
30 Ora, consegnate le città che avete occupate, insieme con
i tributi delle località di cui vi siete impadroniti fuori
del territorio della Giudea,
31 oppure date in sostituzione cinquecento talenti d`argento
e, in compenso dei danni arrecati e dei tributi delle città,
altri cinquecento talenti; altrimenti verremo e vi muoveremo
guerra".
32 Atenobio, l`amico del re, si recò in Gerusalemme e vide
la gloria di Simone, il vasellame con lavori in oro e argento
e il suo grande fasto, e ne rimase meravigliato; poi gli riferì
le parole del re.
33 Simone gli rispose: "Non abbiamo occupato terra straniera
né ci siamo impossessati di beni altrui ma dell`eredità dei
nostri padri, che fu posseduta dai nostri nemici senza alcun
diritto nel tempo passato.
34 Noi, avendone avuta l`opportunità, abbiamo ricuperato l`eredità
dei nostri padri.
35 Quanto a Giaffa e a Ghezer, che tu reclami, esse causarono
rovina grande nel nostro paese: per esse daremo cento talenti".
36 Atenobio non gli rispose parola, ma tornò indispettito
presso il re, al quale riferì quelle parole e la gloria di
Simone e quanto aveva visto. Il re si adirò furiosamente.
37 Trifone intanto, salito su una nave, fuggì a Ortosia.
38 Il re allora nominò Cendebèo primo stratega della zona
litoranea e mise al suo comando forze di fanteria e cavalleria.
39 Poi gli ordinò di accamparsi in vista della Giudea e gli
ordinò di ricostruire Cedron, rinforzando le porte, e di iniziare
la guerra contro il popolo. Il re intanto continuò la caccia
a Trifone.
40 Cendebèo si recò a Iamnia e cominciò a molestare il popolo,
a invadere la Giudea, a far prigionieri tra il popolo e metterli
a morte.
41 Egli ricostruì Cedron e vi dispose la cavalleria e la truppa
perché potessero uscire e battere le strade della Giudea,
come gli aveva ordinato il re. |
16
1 Et ascendit Ioannes de Ga zaris et nuntiavit Simoni pa tri
suo, quae fecit Cendebaeus.
2 Et vocavit Simon duos filios seniores, Iudam et Ioannem, et
ait illis: “ Ego et fratres mei et domus patris mei expugnavimus
hostes Israel ab adulescentia usque in hunc diem, et prosperatum
est in manibus nostris liberare Israel saepius.
3 Nunc autem senui, vos autem in misericordia sufficientes estis
in annis; estote loco meo et fratris mei et egressi pugnate
pro gente nostra; auxilium vero de caelo vobiscum sit ”.
4 Et elegit de regione viginti milia virorum belligeratorum
et equites; et profecti sunt ad Cendebaeum et dormierunt in
Modin
5 et surrexerunt mane et abierunt in campum. Et ecce exercitus
copiosus in obviam illis peditum et equitum, et fluvius torrens
erat inter medium ipsorum.
6 Et admovit castra contra faciem eorum ipse et populus eius
et vidit populum trepidantem ad transfretandum torrentem; et
transfretavit primus, et viderunt eum viri et transierunt post
eum.
7 Et divisit populum, et equites in medio peditum; erat autem
equitatus adversariorum copiosus nimis.
8 Et exclamaverunt tubis, et in fugam conversus est Cendebaeus
et castra eius, et ceciderunt ex eis multi vulnerati; residui
autem in munitionem fugerunt.
9 Tunc vulneratus est Iudas frater Ioannis; Ioannes autem insecutus
est eos, donec venit Cedron, quam aedificavit.
10 Et fugerunt usque ad turres, quae erant in agris Azoti, et
succendit eas igni; et ceciderunt ex illis duo milia virorum.
Et reversus est in Iudaeam in pace.
11 Et Ptolemaeus filius Abubi constitutus erat dux in campo
Iericho et habebat argentum et aurum multum;
12 erat enim gener summi sacerdotis.
13 Et exaltatum est cor eius, et volebat obtinere regionem et
cogitabat dolum adversus Simonem et filios eius, ut tolleret
eos.
14 Simon autem perambulans civitates, quae erant in regione,
et sollicitudinem gerens earum descendit in Iericho ipse et
Matthathias et Iudas filii eius, anno centesimo septuagesimo
septimo, mense undecimo, hic est mensis Sabath.
15 Et suscepit eos filius Abubi in munitiunculam, quae vocatur
Doc, cum dolo, quam aedificavit; et fecit eis convivium magnum
et abscondit illic viros.
16 Et, cum inebriatus esset Simon et filii eius, surrexit Ptolemaeus
cum suis et sumpserunt arma sua et intraverunt in convivium
et occiderunt eum et duos filios eius et quosdam pueros eius.
17 Et fecit deceptionem magnam et reddidit mala pro bonis.
18 Et scripsit haec Ptolemaeus et misit regi, ut mitteret ei
exercitum in auxilium et traderet ei civitates et regionem.
19 Et misit alios in Gazaram tollere Ioannem; et tribunis misit
epistulas, ut venirent ad se, et daret eis argentum et aurum
et dona.
20 Et alios misit occupare Ierusalem et montem templi.
21 Et praecurrens quidam nuntiavit Ioanni in Gazara quia periit
pater eius et fratres eius et quia: “ Misit te quoque
interfici ”.
22 Ut audivit autem, vehementer expavit et comprehendit viros,
qui venerant perdere eum, et occidit eos; cognovit enim quia
quaerebant eum perdere.
23 Et cetera sermonum Ioannis et bellorum eius et bonarum virtutum,
quibus fortiter gessit, et aedificii murorum, quos exstruxit,
et rerum gestarum eius,
24 ecce haec scripta sunt in libro dierum sacerdotii eius, ex
quo factus est princeps sacerdotum post patrem suum. |
16
1 Allora Giovanni salì da Ghezer e riferì a Simone suo padre
quanto faceva Cendebèo.
2 Simone chiamò i suoi due figli maggiori Giuda e Giovanni e
disse loro: "Io e i miei fratelli e la casa di mio padre abbiamo
combattuto le battaglie d`Israele dalla gioventù fino ad oggi
e riuscì nelle nostre mani l`impresa di salvare Israele ripetutamente;
3 ora io sono vecchio e voi, per misericordia del Cielo, siete
nell`età buona; prendete il posto mio e di mio fratello e fatevi
avanti a combattere per il vostro popolo; l`aiuto del Cielo
sia con voi".
4 Giovanni arruolò nella regione ventimila uomini esperti nelle
armi e cavalieri; partirono contro Cendebèo e passarono la notte
in Modin.
5 Alzatisi il mattino, proseguirono per la pianura ed ecco venire
incontro a loro un esercito ingente, fanti e cavalleria; ma
un torrente li separava.
6 Giovanni con la sua gente pose il campo di fronte. Vedendo
che il grosso esitava ad attraversare il torrente, passò per
primo. Lo videro i suoi uomini e passarono dopo di lui.
7 Egli divise la moltitudine e pose i cavalieri in mezzo ai
fanti, perché la cavalleria degli avversari era molto numerosa.
8 Poi diedero fiato alle trombe: Cendebèo e il suo schieramento
furono respinti; molti della loro parte caddero colpiti a morte
e i superstiti si rifugiarono nella fortezza.
9 Fu ferito allora anche Giuda, fratello di Giovanni. Giovanni
invece li inseguì, finché giunse a Cedron che Cendebèo aveva
ricostruito.
10 I nemici fuggirono nelle torri esistenti nelle campagne di
Asdòd, ma egli vi appiccò il fuoco. Restarono sul campo circa
duemila nemici. Poi Giovanni ritornò in Giudea senza molestie.
11 Tolomeo, figlio di Abùbo, era stato costituito stratega della
pianura di Gerico. Egli possedeva molto argento e oro,
12 poiché era il genero del sommo sacerdote.
13 Il suo cuore si inorgoglì e si propose di impadronirsi del
paese e covava perfidi disegni contro Simone e i suoi figli
per eliminarli.
14 Simone era in visita alle città della regione e si interessava
delle loro necessità. Venne allora in Gerico insieme con Mattatia
e Giuda suoi figli, nell`anno centosettantasette, nell`undicesimo
mese, cioè il mese di Sabat.
15 Il figlio di Abùbo, che covava il tradimento, li ricevette
nella cittadella, chiamata Dok, che egli aveva costruita, e
servì loro un gran banchetto, nascondendo ivi degli armati.
16 Quando Simone e i figli furono inebriati, Tolomeo e i suoi
uomini si alzarono, impugnarono le armi, si scagliarono contro
Simone nella sala del banchetto e trucidarono lui, i due figli
e alcuni suoi servi.
17 Egli commise un`enorme perfidia e rese male per bene.
18 Tolomeo scrisse di questa cosa e spedì al re, perché gli
inviasse milizie in aiuto e gli desse in consegna la loro regione
e le città.
19 Inviò altri uomini a Ghezer per eliminare Giovanni e spedì
lettere ai suoi comandanti, che venissero da lui, perché doveva
loro argento e oro e doni;
20 altri uomini inviò ad occupare Gerusalemme e il monte del
tempio.
21 Ma qualcuno corse avanti e informò Giovanni che suo padre
e i suoi fratelli erano periti, aggiungendo: "Ha inviato uomini
per uccidere anche te".
22 Udendo ciò, Giovanni rimase profondamente costernato; poi
catturò gli uomini inviati per sopprimerlo e li mise a morte.
Aveva infatti saputo che cercavano di ucciderlo.
23 Le altre azioni di Giovanni, le sue battaglie e gli atti
di valore da lui compiuti, la ricostruzione delle mura da lui
eseguita e le sue imprese,
24 ecco stanno scritte negli annali del suo sommo sacerdozio,
da quando divenne sommo sacerdote dopo la morte di suo padre.
|
| |
|
| 9
10 11 12
13 14 15
16 |
9
10 11 12
13 14 15
16 |
| |
|
|
|
|
|
Attenzione:
l'utilizzo del presente modulo non comporta la registrazione di
alcuna informazione. |
| |
|
 |
Grazie
per la visita:
pagine viste dal 20.02.06
|
|
|
|
Realizzato
da Luca, Catia, Mariuccia e Antonio.
Ottimizzato per Internet Explorer e Mozilla Firefox, risoluzione consigliata
800*600 - 1024*768 pixel.
Tutti i diritti riservati. |
|