Motore di ricerca interno
Ultima modifica: 29.12.2011
Home Revigozzo Valnure Castelli S.P.Q.R. Autori Gastronomia Contatti Link
Aggiornamenti
Curiosità...
D. M. Ausonio
Detti latini
Disticha Catonis
Favole di Fedro
Motti e meridiane
Nondum matura
Proverbi latini
Publilio Siro
.
Ego sum Qui sum
Antico Testamento
Nuovo Testamento
.
Nisi Dominus...
Ante colligationem
Itinerarium
Preghiere comuni
 
Capitoli 1-10
Capitoli 11-20
Capitoli 21-31
Capitoli 32-42
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
         
Ego sum Qui sum.
Liber Iob
11 12 13 14 15 16 17 18 19 20
  Libro di Giobbe
11 12 13 14 15 16 17 18 19 20
11
1 Respondens autem Sophar Naamathites dixit:
2 “ Numquid illi, qui multa loquitur, non et respondetur? Aut vir verbosus iustificabitur?
3 Vaniloquium tuum viros tacere faciet,
et, cum ceteros irriseris, a nullo confutaberis?
4 Dixisti enim: “Purus est sermo meus,
et mundus sum in conspectu tuo”.
5 Atque utinam Deus ipse loqueretur tecum
et aperiret labia sua tibi,
6 ut ostenderet tibi secreta sapientiae et arcana consilia eius, et intellegeres quod multo minora quaerat a te, quam meretur iniquitas tua.
7 Forsitan vestigia Dei comprehendes
et usque ad perfectum Omnipotentem reperies?
8 Excelsior caelo est, et quid facies?
Profundior inferno, et quid cognosces?
9 Longior terra mensura eius et latior mari.

10 Si subverterit vel concluserit et coarctaverit,
quis contradicet ei?
11 Ipse enim novit hominum vanitatem;
et videns iniquitatem nonne considerat?
12 Sed et vir vacuus cordatus fit,
et homo tamquam pullum onagri nascitur.
13 Tu autem, si cor tuum firmaveris
et expanderis ad eum manus tuas,
14 si iniquitatem, quae est in manu tua, abstuleris a te, et non manserit in tabernaculo tuo iniustitia,
15 tunc levare poteris faciem tuam absque macula
et eris stabilis et non timebis.
16 Miseriae quoque oblivisceris et quasi aquarum, quae praeterierunt, recordaberis.
17 Et quasi meridianus fulgor consurget tibi ad vesperam, et, cum te caligine tectum putaveris, orieris ut lucifer.
18 Et habebis fiduciam, proposita tibi spe,
et defossus securus dormies.
19 Requiesces, et non erit qui te exterreat;
et deprecabuntur faciem tuam plurimi.
20 Oculi autem impiorum deficient,
et effugium peribit ab eis;
et spes illorum exhalatio animae ”.
11
1 Allora Zofar il Naamatita prese la parola e disse:
2 A tante parole non si darà risposta? O il loquace dovrà aver ragione?
3 I tuoi sproloqui faranno tacere la gente? Ti farai beffe, senza che alcuno ti svergogni?
4 Tu dici: "Pura è la mia condotta, io sono irreprensibile agli occhi di lui".
5 Tuttavia, volesse Dio parlare e aprire le labbra contro di te,
6 per manifestarti i segreti della sapienza, che sono così difficili all`intelletto, allora sapresti che Dio ti condona parte della tua colpa.
7 Credi tu di scrutare l`intimo di Dio o di penetrare la perfezione dell`Onnipotente?
8 E` più alta del cielo: che cosa puoi fare? E` più profonda degli inferi: che ne sai?
9 Più lunga della terra ne è la dimensione, più vasta del mare.
10 Se egli assale e imprigiona e chiama in giudizio, chi glielo può impedire? 1
1 Egli conosce gli uomini fallaci, vede l`iniquità e l`osserva:
12 l`uomo stolto mette giudizio e da ònagro indomito diventa docile.
13 Ora, se tu a Dio dirigerai il cuore e tenderai a lui le tue palme, 1
4 se allontanerai l`iniquità che è nella tua mano e non farai abitare l`ingiustizia nelle tue tende,
15 allora potrai alzare la faccia senza macchia e sarai saldo e non avrai timori,
16 perché dimenticherai l`affanno e te ne ricorderai come di acqua passata;
17 più del sole meridiano splenderà la tua vita, l`oscurità sarà per te come l`aurora.

18 Ti terrai sicuro per ciò che ti attende e, guardandoti attorno, riposerai tranquillo.
19 Ti coricherai e nessuno ti disturberà, molti anzi cercheranno i tuoi favori.
20 Ma gli occhi dei malvagi languiranno, ogni scampo è per essi perduto, unica loro speranza è l`ultimo respiro!
12
1 Respondens autem Iob dixit:
2 “ Ergo vos estis soli homines, et vobiscum morietur sapientia.
3 Et mihi est cor sicut et vobis, nec inferior vestri sum; quis enim haec, quae nostis, ignorat?
4 Qui deridetur ab amico suo sicut ego, invocabit Deum, et exaudiet eum; deridetur enim iusti integritas.
5 Lampas contempta apud cogitationes eorum, qui securi sunt,
parata iis, qui vacillant pede.
6 Tranquilla sunt tabernacula praedonum
et secura iis, qui provocant Deum, iis, qui Deum tenent manu sua.
7 Nimirum interroga iumenta, et docebunt te,
et volatilia caeli, et indicabunt tibi.

8 Loquere terrae, et docebit te; et narrabunt pisces maris.
9 Quis ignorat in omnibus his quod manus Domini hoc fecerit?
10 In cuius manu anima omnis viventis et spiritus universae carnis hominis.
11 Nonne auris verba diiudicat, et palatum cibum sibi gustat?
12 In senibus est sapientia, et in longaevis prudentia.
13 Apud ipsum est sapientia et fortitudo; ipse habet consilium et intellegentiam.
14 Si destruxerit, nemo est, qui aedificet; si incluserit hominem, nullus est, qui aperiat.
15 Si continuerit aquas, arescent; et, si emiserit eas, subvertent terram.
16 Apud ipsum est fortitudo et sapientia; ipse novit et decipientem et eum qui decipitur.
17 Inducit consiliarios spoliatos et iudices in stuporem.
18 Balteum regum dissolvit et praecingit fune renes eorum.
19 Inducit sacerdotes spoliatos et optimates supplantat,
20 commutans labium veracium et doctrinam senum auferens.
21 Effundit despectionem super principes et cingulum fortium relaxat.
22 Qui revelat profunda de tenebris et producit in lucem umbram mortis.
23 Qui multiplicat gentes et perdit eas et subversas in integrum restituit.
24 Qui immutat cor principum populi terrae et decipit eos et errare eos faciet per invium desertum.
25 Palpabunt quasi in tenebris et non in luce,
et errare eos faciet quasi ebrios.

12
1 Giobbe allora rispose:
2 E` vero, sì, che voi siete la voce del popolo e la sapienza morirà con voi!
3 Anch`io però ho senno come voi, e non sono da meno di voi; chi non sa cose simili?
4 Ludibrio del suo amico è diventato chi grida a Dio perché gli risponda; ludibrio il giusto, l`integro!

5 "Per la sventura, disprezzo", pensa la gente prosperosa, "spinte, a colui che ha il piede tremante".
6 Le tende dei ladri sono tranquille, c`è sicurezza per chi provoca Dio, per chi vuol ridurre Dio in suo potere.
7 Ma interroga pure le bestie, perché ti ammaestrino, gli uccelli del cielo, perché ti informino,
8 o i rettili della terra, perché ti istruiscano o i pesci del mare perché te lo faccian sapere.
9 Chi non sa, fra tutti questi esseri, che la mano del Signore ha fatto questo?
10 Egli ha in mano l`anima di ogni vivente e il soffio d`ogni carne umana.
11 L`orecchio non distingue forse le parole e il palato non assapora i cibi?
12 Nei canuti sta la saggezza e nella vita lunga la prudenza.
13 In lui risiede la sapienza e la forza, a lui appartiene il consiglio e la prudenza!
14 Ecco, se egli demolisce, non si può ricostruire, se imprigiona uno, non si può liberare.
15 Se trattiene le acque, tutto si secca, se le lascia andare, devastano la terra.
16 Da lui viene potenza e sagacia, a lui appartiene l`ingannato e l`ingannatore.
17 Rende stolti i consiglieri della terra, priva i giudici di senno;
18 scioglie la cintura dei re e cinge i loro fianchi d`una corda.
19 Fa andare scalzi i sacerdoti e rovescia i potenti.

20 Toglie la favella ai più veraci e priva del senno i vegliardi.
21 Sui nobili spande il disprezzo e allenta la cintura ai forti.
22 Strappa dalle tenebre i segreti e porta alla luce le cose oscure.
23 Fa grandi i popoli e li lascia perire, estende le nazioni e le abbandona.
24 Toglie il senno ai capi del paese e li fa vagare per solitudini senza strade,

25 vanno a tastoni per le tenebre, senza luce, e barcollano come ubriachi.

13
1 Ecce, omnia haec vidit oculus meus,
et audivit auris mea, et intellexi singula.
2 Secundum scientiam vestram, et ego novi;
nec inferior vestri sum.
3 Sed tamen ad Omnipotentem loquar et disputare cum Deo cupio;
4 vos autem ostendam fabricatores mendacii,
medicos vanos vos omnes.
5 Atque utinam taceretis, ut sit vobis in sapientiam!

6 Audite ergo correptionem meam et contentiones labiorum meorum attendite.

7 Numquid pro Deo profertis mendacium et pro illo loquimini dolos?
8 Numquid faciem eius accipitis et pro Deo in iudicio contendere nitimini?
9 Aut bonum est quod vos excutiat? Aut, ut illuditur homini, illudetis ei?
10 Ipse vos arguet, cum in abscondito faciem accipitis.
11 Nonne maiestas eius turbabit vos, et terror eius irruet super vos?
12 Sententiae vestrae sunt proverbia cineris;
thoraces lutei thoraces vestri.
13 Tacete paulisper, ut loquar ipse, et transeat super me quodcumque.
14 Quare sumam carnes meas dentibus meis
et animam meam ponam in manibus meis?
15 Etiamsi occiderit me, in ipso sperabo; verumtamen vias meas in conspectu eius arguam.
16 Et hoc erit salus mea: non enim veniet in conspectu eius omnis impius.
17 Audite sermonem meum et explicationem meam percipite auribus vestris.
18 Ecce iudicium paravi; scio quod iustus inveniar.

19 Quis est qui contendat mecum? Tunc enim tacebo et consummabor.
20 Duo tantum ne facias mihi, et tunc a facie tua non abscondar:
21 Manum tuam longe fac a me, et formido tua non me terreat.
22 Voca me, et ego respondebo tibi; aut ipse loquar, et tu respondebis mihi.
23 Quantas habeo iniquitates et peccata? Scelera mea et delicta ostende mihi.
24 Cur faciem tuam abscondis et arbitraris me inimicum tuum?
25 Contra folium, quod vento rapitur, dure agis
et stipulam siccam persequeris.
26 Scribis enim contra me amaritudines et occupatum me vis peccatis adulescentiae meae.
27 Posuisti in nervo pedem meum et observasti omnes semitas meas et vestigia pedum meorum considerasti.
28 Qui quasi uter consumendus sum,
et quasi vestimentum, quod comeditur a tinea.
13
1 Ecco, tutto questo ha visto il mio occhio, l`ha udito il mio orecchio e l`ha compreso.
2 Quel che sapete voi, lo so anch`io; non sono da meno di voi.
3 Ma io all`Onnipotente vorrei parlare, a Dio vorrei fare rimostranze.
4 Voi siete raffazzonatori di menzogne, siete tutti medici da nulla.
5 Magari taceste del tutto! sarebbe per voi un atto di sapienza!
6 Ascoltate dunque la mia riprensione e alla difesa delle mie labbra fate attenzione. Volete forse in difesa di Dio dire il falso
7 e in suo favore parlare con inganno?

8 Vorreste trattarlo con parzialità e farvi difensori di Dio?
9 Sarebbe bene per voi se egli vi scrutasse? Come s`inganna un uomo, credete di ingannarlo?
10 Severamente vi redarguirà, se in segreto gli siete parziali.
11 Forse la sua maestà non vi incute spavento e il terrore di lui non vi assale?
12 Sentenze di cenere sono i vostri moniti, difese di argilla le vostre difese.
13 Tacete, state lontani da me: parlerò io, mi capiti quel che capiti.
14 Voglio afferrare la mia carne con i denti e mettere sulle mie mani la mia vita.
15 Mi uccida pure, non me ne dolgo; voglio solo difendere davanti a lui la mia condotta!
16 Questo mi sarà pegno di vittoria, perché un empio non si presenterebbe davanti a lui.
17 Ascoltate bene le mie parole e il mio esposto sia nei vostri orecchi.
18 Ecco, tutto ho preparato per il giudizio, son convinto che sarò dichiarato innocente.
19 Chi vuol muover causa contro di me? Perché allora tacerò, pronto a morire.
20 Solo, assicurami due cose e allora non mi sottrarrò alla tua presenza;
21 allontana da me la tua mano e il tuo terrore più non mi spaventi;
22 poi interrogami pure e io risponderò oppure parlerò io e tu mi risponderai.
23 Quante sono le mie colpe e i miei peccati? Fammi conoscere il mio misfatto e il mio peccato.
24 Perché mi nascondi la tua faccia e mi consideri come un nemico?
25 Vuoi spaventare una foglia dispersa dal vento e dar la caccia a una paglia secca?
26 Poiché scrivi contro di me sentenze amare e mi rinfacci i miei errori giovanili;
27 tu metti i miei piedi in ceppi, spii tutti i miei passi e ti segni le orme dei miei piedi.

28 Intanto io mi disfò come legno tarlato o come un vestito corroso da tignola.
14
1 Homo natus de muliere,
brevi vivens tempore, commotione satiatur.
2 Qui quasi flos egreditur et arescit
et fugit velut umbra et non permanet.
3 Et dignum ducis super huiuscemodi aperire oculos tuos et adducere eum tecum in iudicium?
4 Quis potest facere mundum de immundo? Ne unus quidem!
5 Si statuti dies hominis sunt, et numerus mensium eius apud te est, et constituti sunt termini eius, quos non praeteribit,
6 averte oculos tuos ab eo, ut quiescat,
donec solvat, sicut mercennarius, dies suos.
7 Nam lignum habet spem; si praecisum fuerit, rursum virescet, et rami eius non deficient.

8 Si senuerit in terra radix eius,
et in pulvere emortuus fuerit truncus illius,
9 ad odorem aquae germinabit et faciet comam quasi novellae.
10 Homo vero cum mortuus fuerit et debilitatur,
exspirat homo et, ubi, quaeso, est?
11 Recedent aquae de mari, et fluvius vacuefactus arescet;
12 sic homo, cum dormierit, non resurget: donec atteratur caelum, non evigilabit nec consurget de somno suo.
13 Quis mihi hoc tribuat, ut in inferno seponas me
et abscondas me, donec pertranseat furor tuus,
et constituas mihi tempus, in quo recorderis mei?
14 Putasne mortuus homo rursum vivat? Cunctis diebus, quibus nunc milito, exspectarem, donec veniat immutatio mea.
15 Vocares me, et ego responderem tibi; opus manuum tuarum requireres.
16 Tu quidem nunc gressus meos dinumerares,
sed parceres peccatis meis.
17 Signares quasi in sacculo delicta mea, sed dealbares iniquitatem meam.
18 Mons cadens decidit, et saxum transfertur de loco suo;
19 lapides excavant aquae, et alluvione terra inundatur: et spem hominis perdes.

20 Praevales adversus eum, et in perpetuum transiet; immutas faciem eius et emittis eum.
21 Sive nobiles fuerint filii eius, non novit;
sive ignobiles, non intellegit.
22 Attamen caro eius, dum vivet, dolet, et anima illius super semetipso luget ”.
14
1 L`uomo, nato di donna, breve di giorni e sazio di inquietudine,
2 come un fiore spunta e avvizzisce, fugge come l`ombra e mai si ferma.
3 Tu, sopra un tal essere tieni aperti i tuoi occhi e lo chiami a giudizio presso di te?
4 Chi può trarre il puro dall`immondo? Nessuno.

5 Se i suoi giorni sono contati, se il numero dei suoi mesi dipende da te, se hai fissato un termine che non può oltrepassare,
6 distogli lo sguardo da lui e lascialo stare finché abbia compiuto, come un salariato, la sua giornata!
7 Poiché anche per l`albero c`è speranza: se viene tagliato, ancora ributta e i suoi germogli non cessano di crescere;
8 se sotto terra invecchia la sua radice e al suolo muore il suo tronco,
9 al sentore dell`acqua rigermoglia e mette rami come nuova pianta.
10 L`uomo invece, se muore, giace inerte, quando il mortale spira, dov`è?
11 Potranno sparire le acque del mare e i fiumi prosciugarsi e disseccarsi,
12 ma l`uomo che giace più non s`alzerà, finché durano i cieli non si sveglierà, né più si desterà dal suo sonno.
13 Oh, se tu volessi nascondermi nella tomba, occultarmi, finché sarà passata la tua ira, fissarmi un termine e poi ricordarti di me!
14 Se l`uomo che muore potesse rivivere, aspetterei tutti i giorni della mia milizia finché arrivi per me l`ora del cambio!
15 Mi chiameresti e io risponderei, l`opera delle tue mani tu brameresti.
16 Mentre ora tu conti i miei passi non spieresti più il mio peccato:
17 in un sacchetto, chiuso, sarebbe il mio misfatto e tu cancelleresti la mia colpa.
18 Ohimè! come un monte finisce in una frana e come una rupe si stacca dal suo posto,
19 e le acque consumano le pietre, le alluvioni portano via il terreno: così tu annienti la speranza dell`uomo.
20 Tu lo abbatti per sempre ed egli se ne va, tu sfiguri il suo volto e lo scacci.
21 Siano pure onorati i suoi figli, non lo sa; siano disprezzati, lo ignora!
22 Soltanto i suoi dolori egli sente e piange sopra di sé.
15
1 Respondens autem Eliphaz Themanites dixit:
2 “ Numquid sapiens respondebit sapientia ventosa
et implebit vento urente stomachum suum?

3 Arguens verbis, quae nihil prosunt, et sententiis, quae nihil iuvant?
4 Tu autem pietatem dissolvis et detrahis meditationi coram Deo.
5 Docet enim iniquitas tua os tuum, et assumis linguam callidorum.
6 Condemnabit te os tuum et non ego, et labia tua respondebunt tibi.
7 Numquid primus homo tu natus es et ante colles formatus?
8 Numquid consilium Dei audisti et tibi attrahis sapientiam?
9 Quid nosti, quod nos ignoremus? Quid intellegis, quod nos nesciamus?
10 Et senes et antiqui sunt inter nos, multo vetustiores quam pater tuus.
11 Numquid parum tibi sunt consolationes Dei?
Et verbum lene tecum factum?
12 Quid te elevat cor tuum, et cur attonitos habes oculos?
13 Quid vertis contra Deum spiritum tuum
et profers de ore tuo huiuscemodi sermones?
14 Quid est homo, ut immaculatus sit, et ut iustus appareat natus de muliere?
15 Ecce, sanctis suis non fidit, et caeli non sunt mundi in conspectu eius;
16 quanto magis abominabilis et corruptus homo,
qui bibit quasi aquam iniquitatem.
17 Ostendam tibi, audi me; quod vidi, narrabo tibi,

18 quod sapientes confitentur, et non celaverunt eos patres eorum:
19 quibus solis data est terra, et non transivit alienus per eos.
20 Cunctis diebus suis impius cruciatur, et numerus annorum incertus est tyranno.
21 Sonitus terroris semper in auribus illius, quasi, cum pax sit, vastator irruat in eum.
22 Non credit quod reverti possit de tenebris,
cum sit destinatus gladio.
23 Cum se moverit ad quaerendum panem: “Ubinam?”, novit quod paratus sit in manu eius tenebrarum dies.
24 Terrebit eum tribulatio et angustia, vallabit eum sicut regem, qui praeparatur ad proelium.

25 Tetendit enim adversus Deum manum suam,
et contra Omnipotentem roboratus est.
26 Cucurrit adversus eum erecto collo, spisso scuto armatus.
27 Operuit faciem eius crassitudo, et de lateribus eius arvina dependet.
28 Habitavit in civitatibus desolatis et in domibus desertis, quae in tumulos sunt redactae.
29 Non ditabitur, nec perseverabit substantia eius;
nec mittet in terra radicem suam.
30 Non recedet de tenebris; ramos eius arefaciet flamma, et auferet ventus florem eius.

31 Ne credat vanitati errore deceptus,
quia vanitas erit remuneratio eius.
32 Antequam dies eius impleantur, abscindentur,
et ramus eius non virescet.
33 Laedetur quasi vinea in primo flore botrus eius,
et quasi oliva proiciens florem suum.
34 Cangregatio enim impii sterilis, et ignis devorabit tabernacula eorum, qui munera libenter accipiunt.
35 Concepit dolorem et peperit iniquitatem,
et venter eius praeparat dolos.
15
1 Elifaz il Temanita prese a dire:
2 Potrebbe il saggio rispondere con ragioni campate in aria e riempirsi il ventre di vento d`oriente?
3 Si difende egli con parole senza costrutto e con discorsi inutili?
4 Tu anzi distruggi la religione e abolisci la preghiera innanzi a Dio.
5 Sì, la tua malizia suggerisce alla tua bocca e scegli il linguaggio degli astuti.
6 Non io, ma la tua bocca ti condanna e le tue labbra attestano contro di te.
7 Sei forse tu il primo uomo che è nato, o, prima dei monti, sei venuto al mondo?
8 Hai tu avuto accesso ai segreti consigli di Dio e ti sei appropriata tu solo la sapienza?
9 Che cosa sai tu che noi non sappiamo? Che cosa capisci che da noi non si comprenda?
10 Anche fra di noi c`è il vecchio e c`è il canuto più di tuo padre, carico d`anni.
11 Poca cosa sono per te le consolazioni di Dio e una parola moderata a te rivolta?
12 Perché il tuo cuore ti trasporta e perché fanno cenni i tuoi occhi,
13 quando volgi contro Dio il tuo animo e fai uscire tali parole dalla tua bocca?
14 Che cos`è l`uomo perché si ritenga puro, perché si dica giusto un nato di donna?
15 Ecco, neppure dei suoi snati egli ha fiducia e i cieli non sono puri ai suoi occhi;
16 quanto meno un essere abominevole e corrotto, l`uomo, che beve l`iniquità come acqua.
17 Voglio spiegartelo, ascoltami, ti racconterò quel che ho visto,
18 quello che i saggi riferiscono, non celato ad essi dai loro padri;
19 a essi soli fu concessa questa terra, né straniero alcuno era passato in mezzo a loro.
20 Per tutti i giorni della vita il malvagio si tormenta; sono contati gli anni riservati al violento.
21 Voci di spavento gli risuonano agli orecchi e in piena pace si vede assalito dal predone.
22 Non crede di potersi sottrarre alle tenebre, egli si sente destinato alla spada.
23 Destinato in pasto agli avvoltoi, sa che gli è preparata la rovina.

24 Un giorno tenebroso lo spaventa, la miseria e l`angoscia l`assalgono come un re pronto all`attacco,
25 perché ha steso contro Dio la sua mano, ha osato farsi forte contro l`Onnipotente;
26 correva contro di lui a testa alta, al riparo del curvo spessore del suo scudo;
27 poiché aveva la faccia coperta di grasso e pinguedine intorno ai suoi fianchi.
28 Avrà dimora in città diroccate, in case dove non si abita più, destinate a diventare macerie.
29 Non arricchirà, non durerà la sua fortuna, non metterà radici sulla terra.
30 Alle tenebre non sfuggirà, la vampa seccherà i suoi germogli e dal vento sarà involato il suo frutto.
31 Non confidi in una vanità fallace, perché sarà una rovina.
32 La sua fronda sarà tagliata prima del tempo e i suoi rami non rinverdiranno più.
33 Sarà spogliato come vigna della sua uva ancor acerba e getterà via come ulivo i suoi fiori,
34 poiché la stirpe dell`empio è sterile e il fuoco divora le tende dell`uomo venale.

35 Concepisce malizia e genera sventura e nel suo seno alleva delusione.
16
1 Respondens autem Iob dixit:
2 “ Audivi frequenter talia!
onsolatores molesti omnes vos estis.
3 Numquid habebunt finem verba ventosa, aut quid te exacerbat, ut respondeas?
4 Poteram et ego similia vestri loqui, si esset anima vestra pro anima mea! Concinnarem super vos sermones et moverem caput meum super vos.
5 Roborarem vos ore meo et motum labiorum meorum non cohiberem.
6 Si locutus fuero, non quiescet dolor meus
et, si tacuero, non recedet a me;
7 nunc autem defatigavit me dolor meus,
et tu vastasti omnem coetum meum.
8 Rugae meae testimonium dicunt contra me;
et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam contradicens mihi,
9 Ira eius discerpsit me et adversata est mihi,
et infremuit contra me dentibus suis.
Hostis meus acuit oculos suos in me.
10 Aperuerunt super me ora sua
et exprobrantes percusserunt maxillam meam,
simul conferti contra me.
11 Concludit me Deus apud iniquum et manibus impiorum me tradit.
12 Ego, ille quondam tranquillus, repente contritus sum. Tenuit cervicem meam, confregit me et posuit me sibi quasi in signum.
13 Circumdedit me lanceis suis, scidit lumbos meos, non pepercit et effudit in terra iecur meum.
14 Dirupit me rumpens et diruens, irruit in me quasi gigas.
15 Saccum consui super cutem meam et dimisi in terram cornu meum.
16 Facies mea rubuit a fletu, et palpebrae meae caligaverunt;
17 attamen absque iniquitate manus meae, cum haberem mundas preces.
18 Terra, ne operias sanguinem meum, neque inveniat in te locum latendi clamor meus.
19 Ecce enim in caelo testis meus, et conscius meus in excelsis.
20 Interpretes mei sunt cogitationes meae:
ad Deum stillat oculus meus.
21 Atque utinam sic iudicaretur vir cum Deo,
sicut iudicatur filius hominis cum collega suo.
22 Ecce enim breves anni transeunt,
et semitam, per quam non revertar, ambulo.
16
1 Allora rispose:
2 Ne ho udite già molte di simili cose! Siete tutti consolatori molesti.
3 Non avran termine le parole campate in aria? O che cosa ti spinge a rispondere così?
4 Anch`io sarei capace di parlare come voi, se voi foste al mio posto: vi affogherei con parole e scuoterei il mio capo su di voi.
5 Vi conforterei con la bocca e il tremito delle mie labbra cesserebbe.
6 Ma se parlo, non viene impedito il mio dolore; se taccio, che cosa lo allontana da me?
7 Ora però egli m`ha spossato, fiaccato, tutto il mio vicinato mi è addosso;
8 si è costituito testimone ed è insorto contro di me: il mio calunniatore mi accusa in faccia.

9 La sua collera mi dilania e mi perseguita; digrigna i denti contro di me, il mio nemico su di me aguzza gli occhi.
10 Spalancano la bocca contro di me, mi schiaffeggiano con insulti, insieme si alleano contro di me.
11 Dio mi consegna come preda all`empio, e mi getta nelle mani dei malvagi.
12 Me ne stavo tranquillo ed egli mi ha rovinato, mi ha afferrato per il collo e mi ha stritolato; ha fatto di me il suo bersaglio.
13 I suoi arcieri mi circondano; mi trafigge i fianchi senza pietà, versa a terra il mio fiele,
14 mi apre ferita su ferita, mi si avventa contro come un guerriero.
15 Ho cucito un sacco sulla mia pelle e ho prostrato la fronte nella polvere.
16 La mia faccia è rossa per il pianto e sulle mie palpebre v`è una fitta oscurità.
17 Non c`è violenza nelle mie mani e pura è stata la mia preghiera.
18 O terra, non coprire il mio sangue e non abbia sosta il mio grido!
19 Ma ecco, fin d`ora il mio testimone è nei cieli, il mio mallevadore è lassù;
20 miei avvocati presso Dio sono i miei lamenti, mentre davanti a lui sparge lacrime il mio occhio,
21 perché difenda l`uomo davanti a Dio, come un mortale fa con un suo amico;
22 poiché passano i miei anni contati e io me ne vado per una via senza ritorno.
17
1 Spiritus meus attenuatus est, dies mei exstincti,
et solum mihi superest sepulcrum.
2 Nonne irrisiones circumdant me, et in amaritudinibus moratur oculus meus?
3 Pone pignus pro me iuxta te; et quis umquam spondens percutiet manum meam?
4 Cor eorum longe fecisti a disciplina; propterea non exaltabuntur.
5 Praedam pollicetur sociis, sed oculi filiorum eius deficient.
6 Posuit me quasi in proverbium vulgi et conspuendum in faciem.
7 Caligavit ab indignatione oculus meus, et membra mea quasi in umbram redacta sunt.
8 Stupebunt iusti super hoc, et innocens contra impium excitabitur.
9 Et tenebit iustus viam suam, et mundus manibus addet fortitudinem.
10 Igitur omnes vos convertimini et venite, et non inveniam in vobis ullum sapientem.
11 Dies mei transierunt, cogitationes meae dissipatae sunt et desideria cordis mei.
12 Noctem verterunt in diem; et rursum post tenebras properat lux.
13 Si sustinuero, infernus domus mea est; et in tenebris stravi lectulum meum.
14 Putredini dixi: Pater meus es!; Mater mea et soror mea! vermibus.
15 Ubi est ergo nunc praestolatio mea, et patientiam meam quis considerat?
16 In profundissimum infernum descendent omnia mea; simul in pulvere erit requies mihi? ”.
17
Il mio spirito vien meno, i miei giorni si spengono; non c`è per me che la tomba!
2 Non sono io in balìa di beffardi? Fra i loro insulti veglia il mio occhio.
3 Sii tu la mia garanzia presso di te! Qual altro vorrebbe stringermi la destra?
4 Poiché hai privato di senno la loro mente, per questo non li lascerai trionfare.
5 Come chi invita gli amici a parte del suo pranzo, mentre gli occhi dei suoi figli languiscono;
6 così son diventato ludibrio dei popoli sono oggetto di scherno davanti a loro.
7 Si offusca per il dolore il mio occhio e le mie membra non sono che ombra.
8 Gli onesti ne rimangono stupiti e l`innocente s`indigna contro l`empio.
9 Ma il giusto si conferma nella sua condotta e chi ha le mani pure raddoppia il coraggio.
10 Su, venite di nuovo tutti: io non troverò un saggio fra di voi.
11 I miei giorni sono passati, svaniti i miei progetti, i voti del mio cuore.
12 Cambiano la notte in giorno, la luce - dicono - è più vicina delle tenebre.
13 Se posso sperare qualche cosa, la tomba è la mia casa, nelle tenebre distendo il mio giaciglio.
14 Al sepolcro io grido: "Padre mio sei tu!" e ai vermi: "Madre mia, sorelle mie voi siete!".
15 E la mia speranza dov`è? Il mio benessere chi lo vedrà?
16 Scenderanno forse con me nella tomba o caleremo insieme nella polvere!
18
1 Respondens autem Baldad Suhites dixit:
2 “ Usque ad quem finem verba iactabitis?
Intellegite prius, et sic loquamur.
3 Quare reputati sumus ut iumenta et sorduimus coram vobis?
4 Qui perdis animam tuam in furore tuo, numquid propter te derelinquetur terra, et transferentur rupes de loco suo?
5 Etenim lux impii exstinguetur, nec splendebit flamma ignis eius.
6 Lux obtenebrescet in tabernaculo illius, et lucerna, quae super eum est, exstinguetur.
7 Arctabuntur gressus virtutis eius, et praecipitabit eum consilium suum.
8 Immissi sunt in rete pedes eius, et in reticulo ambulat.
9 Tenet plantam illius laqueus, et firmatur super eum tendiculum.
10 Abscondita est in terra pedica eius, et decipula illius super semitam.
11 Undique terrent eum formidines et involvunt pedes eius.
12 Attenuatur fame robur eius, et pernicies parata costis illius.
13 Devorat partes cutis eius, consumat membra illius primogenitus mortis.
14 Avellitur de tabernaculo suo fiducia eius, et urges eum ad regem formidinum.
15 Habitas in tabernaculo, quod iam non est ei;
aspergitur in habitatione eius sulphur.
16 Deorsum radices eius siccantur, sursum autem atteruntur rami eius.
17 Memoria illius periit de terra, et non celebrabitur nomen eius in plateis.
18 Expellent eum de luce in tenebras et de orbe transferent eum.
19 Non erit semen eius neque progenies in populo suo, nec ullae reliquiae in commoratione eius.
20 In die eius stupebunt novissimi, et primos invadet horror.
21 Haec sunt ergo tabernacula iniqui; et iste locus eius, qui ignorat Deum ”.
18
1 Bildad il Suchita prese a dire:
2 Quando porrai fine alle tue chiacchiere? Rifletti bene e poi parleremo.
3 Perché considerarci come bestie, ci fai passare per bruti ai tuoi occhi?
4 Tu che ti rodi l`anima nel tuo furore, forse per causa tua sarà abbandonata la terra e le rupi si staccheranno dal loro posto?
5 Certamente la luce del malvagio si spegnerà e più non brillerà la fiamma del suo focolare.
6 La luce si offuscherà nella sua tenda e la lucerna si estinguerà sopra di lui.
7 Il suo energico passo s`accorcerà e i suoi progetti lo faran precipitare,
8 poiché incapperà in una rete con i suoi piedi e sopra un tranello camminerà.
9 Un laccio l`afferrerà per il calcagno, un nodo scorsoio lo stringerà.
10 Gli è nascosta per terra una fune e gli è tesa una trappola sul sentiero.
11 Lo spaventano da tutte le parti terrori e lo inseguono alle calcagna.
12 Diventerà carestia la sua opulenza e la rovina è lì in piedi al suo fianco.
13 Un malanno divorerà la sua pelle, roderà le sue membra il primogenito della morte.
14 Sarà tolto dalla tenda in cui fidava, per essere trascinato al re dei terrori!
15 Potresti abitare nella tenda che non è più sua; sulla sua dimora si spargerà zolfo.
16 Al di sotto, le sue radici si seccheranno, sopra, saranno tagliati i suoi rami.
17 Il suo ricordo sparirà dalla terra e il suo nome più non si udrà per la contrada.
18 Lo getteranno dalla luce nel buio e dal mondo lo stermineranno.
19 Non famiglia, non discendenza avrà nel suo popolo, non superstiti nei luoghi della sua dimora.
20 Della sua fine stupirà l`occidente e l`oriente ne prenderà orrore.
21 Ecco qual è la sorte dell`iniquo: questa è la dimora di chi misconosce Dio.
19
1 Respondens autem Iob dixit:
2 “ Usquequo affligitis ani mam meam et atteritis me sermonibus?
3 En decies obiurgatis me et non erubescitis opprimentes me.
4 Nempe, etsi erravi, mecum erit error meus.

5 Si vos contra me erigimini et arguitis me opprobriis meis,
6 saltem nunc intellegite quia Deus non aequo iudicio afflixerit me et rete suo me cinxerit.
7 Etsi clamo: Vim patior!, non exaudior;
si vociferor, non est qui iudicet.
8 Semitam meam circumsaepsit, et transire non possum; et in calle meo tenebras posuit.
9 Spoliavit me gloria mea et abstulit coronam de capite meo.
10 Destruxit me undique, et pereo, et evellit quasi arborem spem meam.
11 Iratus est contra me furor eius, et sic me habuit quasi hostem suum.
12 Simul venerunt turmae eius et fecerunt sibi viam adversus me
et obsederunt in gyro tabernaculum meum.
13 Fratres meos longe fecit a me, et noti mei quasi alieni recesserunt a me.
14 Dereliquerunt me propinqui mei, et, qui me noverant, obliti sunt mei.
15 Inquilini domus meae et ancillae meae sicut alienum habuerunt me, et quasi peregrinus fui in oculis eorum.
16 Servum meum vocavi, et non respondit;
ore proprio deprecabar illum.
17 Halitum meum exhorruit uxor mea, et fetui filiis uteri mei.
18 Vel infantes despiciebant me et, cum surgerem, detrahebant mihi.
19 Abominati sunt me quondam consiliarii mei;
et, quem maxime diligebam, aversatus est me.
20 Pelli meae, consumptis carnibus, adhaesit os meum, et evanuit cutis mea circa dentes meos.
21 Miseremini mei, miseremini mei, saltem vos, amici mei, quia manus Domini tetigit me.
22 Quare persequimini me sicut Deus
et carnibus meis non saturamini?
23 Quis mihi tribuat, ut scribantur sermones mei?
Quis mihi det, ut exarentur in libro
24 stilo ferreo et plumbeo, in aeternum sculpantur in silice?
25 Scio enim quod redemptor meus vivit et in novissimo super pulvere stabit;
26 et post pellem meam hanc, quam abstraxerunt,
et de carne mea videbo Deum.
27 Quem visurus sum ego ipse, et oculi mei conspecturi sunt, et non alienum. Consumpti sunt renes mei in sinu meo.
28 Si ergo nunc dicitis: “Quomodo persequemur eum et radicem verbi inveniemus contra eum?”,
29 timete a facie gladii, quoniam ultor iniquitatum gladius est; et scitote esse iudicium ”.
19
1 Giobbe allora rispose:
2 Fino a quando mi tormenterete e mi opprimerete con le vostre parole?
3 Son dieci volte che mi insultate e mi maltrattate senza pudore.
4 È poi vero che io abbia mancato e che persista nel mio errore?
5 Non è forse vero che credete di vincere contro di me, rinfacciandomi la mia abiezione?
6 Sappiate dunque che Dio mi ha piegato e mi ha avviluppato nella sua rete.
7 Ecco, grido contro la violenza, ma non ho risposta, chiedo aiuto, ma non c`è giustizia!
8 Mi ha sbarrato la strada perché non passi e sul mio sentiero ha disteso le tenebre.
9 Mi ha spogliato della mia gloria e mi ha tolto dal capo la corona.
10 Mi ha disfatto da ogni parte e io sparisco, mi ha strappato, come un albero, la speranza.
11 Ha acceso contro di me la sua ira e mi considera come suo nemico.
12 Insieme sono accorse le sue schiere e si sono spianata la strada contro di me; hanno posto l`assedio intorno alla mia tenda.
13 I miei fratelli si sono allontanati da me, persino gli amici mi si sono fatti stranieri.
14 Scomparsi sono vicini e conoscenti, mi hanno dimenticato gli ospiti di casa; 1
5 da estraneo mi trattano le mie ancelle, un forestiero sono ai loro occhi.

16 Chiamo il mio servo ed egli non risponde, devo supplicarlo con la mia bocca.
17 Il mio fiato è ripugnante per mia moglie e faccio schifo ai figli di mia madre.
18 Anche i monelli hanno ribrezzo di me: se tento d`alzarmi, mi danno la baia.
19 Mi hanno in orrore tutti i miei confidenti: quelli che amavo si rivoltano contro di me.
20 Alla pelle si attaccano le mie ossa e non è salva che la pelle dei miei denti.
21 Pietà, pietà di me, almeno voi miei amici, perché la mano di Dio mi ha percosso!
22 Perché vi accanite contro di me, come Dio, e non siete mai sazi della mia carne?
23 Oh, se le mie parole si scrivessero, se si fissassero in un libro,
24 fossero impresse con stilo di ferro sul piombo, per sempre s`incidessero sulla roccia!
25 Io lo so che il mio Vendicatoe è vivo e che, ultimo, si ergerà sulla polvere!
26 Dopo che questa mia pelle sarà distrutta, senza la mia carne, vedrò Dio.
27 Io lo vedrò, io stesso, e i miei occhi lo contempleranno non da straniero. le mie viscere si consumano dentro di me.
28 Poiché dite: "Come lo perseguitiamo noi, se la radice del suo danno è in lui?",
29 temete per voi la spada, poiché punitrice d`iniquità è la spada, affinchè sappiate che c`è un giudice.
20
1 Respondens autem Sophar Naamathites dixit:
2 “ Idcirco cogitationes meae reducunt me,
eo quod intellectus effulsit in me.
3 Doctrinam, qua me arguis, audiam,
at spiritus intellegentiae meae respondebit mihi.
4 Scisne hoc a principio, ex quo positus est homo super terram,
5 quod exsultatio iniquorum brevis sit,
et gaudium impiorum ad instar puncti?
6 si ascenderit usque ad caelum superbia eius,
et caput eius nubes tetigerit,
7 quasi sterquilinium in finem perdetur,
et, qui eum viderant, dicent: “Ubi est?”.
8 Velut somnium avolans non invenietur,
transiet sicut visio nocturna.
9 Oculus, qui eum viderat, non videbit,
neque ultra intuebitur eum locus suus.
10 Filii eius satagent complacere pauperibus,
et manus illius reddent ei possessionem suam.
11 Ossa eius, quae implebantur adulescentia,
cum eo in pulvere dormient.
12 Cum enim dulce fuerit in ore eius malum,
abscondet illud sub lingua sua.
13 Parcet illi et non derelinquet illud et celabit in gutture suo.
14 Panis eius in visceribus illius vertetur in fel aspidum intrinsecus.
15 Divitias, quas devoravit, evomet, et de ventre illius extrahet eas Deus.
16 Venenum aspidum sugebat, et occidet eum lingua viperae.
17 Non videat rivulos olei, torrentes mellis et butyri.
18 Restituet quaestum suum nec deglutiet, de opibus venditionum non laetabitur.
19 Quoniam confringens deseruit pauperes, domum rapuit et non aedificavit eam.
20 Nec est satiatus venter eius; et cum desideriis suis evadere non potuit.
21 Non fuerunt reliquiae de cibo eius, et propterea nihil permanebit de bonis eius.
22 Cum satiatus fuerit, arctabitur; et omnis dolor irruet super eum.
23 Impleat ventrem suum: emittet Deus in eum iram furoris sui et pluet super illum bellum suum.

24 Fugiet arma ferrea et irruet in arcum aereum.

25 Sagitta transverberabit corpus eius, et fulgur iecur eius; vadent et venient super eum horribilia.
26 Omnes tenebrae absconditae sunt in occultis eius, devorabit eum ignis, qui non succenditur;
affligetur relictus in tabernaculo suo.
27 Revelabunt caeli iniquitatem eius, et terra consurget adversus eum.
28 Auferetur germen domus illius, detrahetur in die furoris Dei.
29 Haec est pars hominis impii a Deo, et hereditas verborum eius a Domino ”.
20
1 Zofar il Naamatita prese a dire:
2 Per questo i miei pensieri mi spingono a rispondere e perciò v`è questa fretta dentro di me.
3 Ho ascoltato un rimprovero per me offensivo, ma uno spirito, dal mio interno, mi spinge a replicare.
4 Non sai tu che da sempre, da quando l`uomo fu posto sulla terra,
5 il trionfo degli empi è breve e la gioia del perverso è d`un istante?
6 Anche se innalzasse fino al cielo la sua statura e il suo capo toccasse le nubi,
7 come lo sterco sarebbe spazzato per sempre e chi lo aveva visto direbbe: "Dov`è?".
8 Svanirà come un sogno, e non si troverà più, si dileguerà come visione notturna.
9 L`occhio avvezzo a vederlo più non lo vedrà, né più lo scorgerà la sua dimora.
10 I suoi figli dovranno risarcire i poveri, le loro mani restituiranno le sue ricchezze.
11 Le sue ossa erano ancora piene di giovinezza, ma con lui giacciono nella polvere.
12 Se alla sua bocca fu dolce il male, se lo teneva nascosto sotto la sua lingua,
13 assaporandolo senza inghiottirlo, se lo tratteneva in mezzo al suo palato:
14 il suo cibo gli si guasterà nelle viscere, veleno d`aspidi gli sarà nell`intestino.
15 I beni divorati ora rivomita, Dio glieli caccia fuori dal ventre.
16 Veleno d`aspide ha succhiato, una lingua di vipera lo uccide.
17 Non vedrà più ruscelli d`olio, fiumi di miele e fior di latte;
18 renderà i sudati acquisti senza assaggiarli, come non godrà del frutto del suo commercio,
19 perché ha oppresso e abbandonato i miseri, ha rubato case invece di costruirle;
20 perché non ha saputo essere pago dei suoi beni, con i suoi tesori non si salverà.
21 Nulla è sfuggito alla sua voracità, per questo non durerà il suo benessere.
22 Nel colmo della sua abbondanza si troverà in miseria; ogni sorta di sciagura piomberà su di lui.
23 Quando starà per riempire il suo ventre, Dio scaglierà su di lui la fiamma del suo sdegno, e gli farà piovere addosso brace.
24 Se sfuggirà l`arma di ferro, lo trafiggerà l`arco di bronzo:
25 gli uscirà il dardo dalla schiena, una spada lucente dal fegato. Lo assaliranno i terrori;
26 tutte le tenebre gli sono riservate. Lo divorerà un fuoco non acceso da uomo, esso consumerà quanto è rimasto nella sua tenda.
27 Riveleranno i cieli la sua iniquità e la terra si alzerà contro di lui.
28 Un`alluvione travolgerà la sua casa, scorrerà nel giorno dell`ira.
29 Questa è la sorte che Dio riserva all`uomo perverso, la parte a lui decretata da Dio.
   
11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20
   


Segnala questa pagina ad un amico:

Attenzione: l'utilizzo del presente modulo non comporta la registrazione di alcuna informazione.
 
Home Revigozzo Valnure Castelli S.P.Q.R. Autori Gastronomia Contatti Link
Grazie per la visita:
pagine viste dal 20.02.06
Visita Revigozzo
con
"Google Maps Street View"
Alcuni diritti riservati come da
Creative Commons License 2.5
CreativeCommons License
Realizzato da Luca, Catia, Mariuccia e Antonio.
Ottimizzato per Internet Explorer e Mozilla Firefox, risoluzione consigliata 800*600 - 1024*768 pixel.
Tutti i diritti riservati.