| |
 |
|
|
 |
 |
|
|
Ego sum Qui sum.
Liber Iob
11
12 13 14
15 16 17
18 19 20 |
|
Libro di Giobbe
11
12 13 14
15 16 17
18 19 20 |
11
1 Respondens autem Sophar Naamathites dixit:
2 “ Numquid illi, qui multa loquitur, non et respondetur?
Aut vir verbosus iustificabitur?
3 Vaniloquium tuum viros tacere faciet,
et, cum ceteros irriseris, a nullo confutaberis?
4 Dixisti enim: “Purus est sermo meus,
et mundus sum in conspectu tuo”.
5 Atque utinam Deus ipse loqueretur tecum
et aperiret labia sua tibi,
6 ut ostenderet tibi secreta sapientiae et arcana consilia eius,
et intellegeres quod multo minora quaerat a te, quam meretur
iniquitas tua.
7 Forsitan vestigia Dei comprehendes
et usque ad perfectum Omnipotentem reperies?
8 Excelsior caelo est, et quid facies?
Profundior inferno, et quid cognosces?
9 Longior terra mensura eius et latior mari.
10 Si subverterit vel concluserit et coarctaverit,
quis contradicet ei?
11 Ipse enim novit hominum vanitatem;
et videns iniquitatem nonne considerat?
12 Sed et vir vacuus cordatus fit,
et homo tamquam pullum onagri nascitur.
13 Tu autem, si cor tuum firmaveris
et expanderis ad eum manus tuas,
14 si iniquitatem, quae est in manu tua, abstuleris a te, et
non manserit in tabernaculo tuo iniustitia,
15 tunc levare poteris faciem tuam absque macula
et eris stabilis et non timebis.
16 Miseriae quoque oblivisceris et quasi aquarum, quae praeterierunt,
recordaberis.
17 Et quasi meridianus fulgor consurget tibi ad vesperam, et,
cum te caligine tectum putaveris, orieris ut lucifer.
18 Et habebis fiduciam, proposita tibi spe,
et defossus securus dormies.
19 Requiesces, et non erit qui te exterreat;
et deprecabuntur faciem tuam plurimi.
20 Oculi autem impiorum deficient,
et effugium peribit ab eis;
et spes illorum exhalatio animae ”. |
11
1 Allora Zofar il Naamatita prese la parola e disse:
2 A tante parole non si darà risposta? O il loquace dovrà aver
ragione?
3 I tuoi sproloqui faranno tacere la gente? Ti farai beffe,
senza che alcuno ti svergogni?
4 Tu dici: "Pura è la mia condotta, io sono irreprensibile agli
occhi di lui".
5 Tuttavia, volesse Dio parlare e aprire le labbra contro di
te,
6 per manifestarti i segreti della sapienza, che sono così difficili
all`intelletto, allora sapresti che Dio ti condona parte della
tua colpa.
7 Credi tu di scrutare l`intimo di Dio o di penetrare la perfezione
dell`Onnipotente?
8 E` più alta del cielo: che cosa puoi fare? E` più profonda
degli inferi: che ne sai?
9 Più lunga della terra ne è la dimensione, più vasta del mare.
10 Se egli assale e imprigiona e chiama in giudizio, chi glielo
può impedire? 1
1 Egli conosce gli uomini fallaci, vede l`iniquità e l`osserva:
12 l`uomo stolto mette giudizio e da ònagro indomito diventa
docile.
13 Ora, se tu a Dio dirigerai il cuore e tenderai a lui le tue
palme, 1
4 se allontanerai l`iniquità che è nella tua mano e non farai
abitare l`ingiustizia nelle tue tende,
15 allora potrai alzare la faccia senza macchia e sarai saldo
e non avrai timori,
16 perché dimenticherai l`affanno e te ne ricorderai come di
acqua passata;
17 più del sole meridiano splenderà la tua vita, l`oscurità
sarà per te come l`aurora.
18 Ti terrai sicuro per ciò che ti attende e, guardandoti attorno,
riposerai tranquillo.
19 Ti coricherai e nessuno ti disturberà, molti anzi cercheranno
i tuoi favori.
20 Ma gli occhi dei malvagi languiranno, ogni scampo è per essi
perduto, unica loro speranza è l`ultimo respiro! |
12
1 Respondens autem Iob dixit:
2 “ Ergo vos estis soli homines, et vobiscum morietur
sapientia.
3 Et mihi est cor sicut et vobis, nec inferior vestri sum; quis
enim haec, quae nostis, ignorat?
4 Qui deridetur ab amico suo sicut ego, invocabit Deum, et exaudiet
eum; deridetur enim iusti integritas.
5 Lampas contempta apud cogitationes eorum, qui securi sunt,
parata iis, qui vacillant pede.
6 Tranquilla sunt tabernacula praedonum
et secura iis, qui provocant Deum, iis, qui Deum tenent manu
sua.
7 Nimirum interroga iumenta, et docebunt te,
et volatilia caeli, et indicabunt tibi.
8 Loquere terrae, et docebit te; et narrabunt pisces maris.
9 Quis ignorat in omnibus his quod manus Domini hoc fecerit?
10 In cuius manu anima omnis viventis et spiritus universae
carnis hominis.
11 Nonne auris verba diiudicat, et palatum cibum sibi gustat?
12 In senibus est sapientia, et in longaevis prudentia.
13 Apud ipsum est sapientia et fortitudo; ipse habet consilium
et intellegentiam.
14 Si destruxerit, nemo est, qui aedificet; si incluserit hominem,
nullus est, qui aperiat.
15 Si continuerit aquas, arescent; et, si emiserit eas, subvertent
terram.
16 Apud ipsum est fortitudo et sapientia; ipse novit et decipientem
et eum qui decipitur.
17 Inducit consiliarios spoliatos et iudices in stuporem.
18 Balteum regum dissolvit et praecingit fune renes eorum.
19 Inducit sacerdotes spoliatos et optimates supplantat,
20 commutans labium veracium et doctrinam senum auferens.
21 Effundit despectionem super principes et cingulum fortium
relaxat.
22 Qui revelat profunda de tenebris et producit in lucem umbram
mortis.
23 Qui multiplicat gentes et perdit eas et subversas in integrum
restituit.
24 Qui immutat cor principum populi terrae et decipit eos et
errare eos faciet per invium desertum.
25 Palpabunt quasi in tenebris et non in luce,
et errare eos faciet quasi ebrios. |
12
1 Giobbe allora rispose:
2 E` vero, sì, che voi siete la voce del popolo e la sapienza
morirà con voi!
3 Anch`io però ho senno come voi, e non sono da meno di voi;
chi non sa cose simili?
4 Ludibrio del suo amico è diventato chi grida a Dio perché
gli risponda; ludibrio il giusto, l`integro!
5 "Per la sventura, disprezzo", pensa la gente prosperosa,
"spinte, a colui che ha il piede tremante".
6 Le tende dei ladri sono tranquille, c`è sicurezza per chi
provoca Dio, per chi vuol ridurre Dio in suo potere.
7 Ma interroga pure le bestie, perché ti ammaestrino, gli
uccelli del cielo, perché ti informino,
8 o i rettili della terra, perché ti istruiscano o i pesci
del mare perché te lo faccian sapere.
9 Chi non sa, fra tutti questi esseri, che la mano del Signore
ha fatto questo?
10 Egli ha in mano l`anima di ogni vivente e il soffio d`ogni
carne umana.
11 L`orecchio non distingue forse le parole e il palato non
assapora i cibi?
12 Nei canuti sta la saggezza e nella vita lunga la prudenza.
13 In lui risiede la sapienza e la forza, a lui appartiene
il consiglio e la prudenza!
14 Ecco, se egli demolisce, non si può ricostruire, se imprigiona
uno, non si può liberare.
15 Se trattiene le acque, tutto si secca, se le lascia andare,
devastano la terra.
16 Da lui viene potenza e sagacia, a lui appartiene l`ingannato
e l`ingannatore.
17 Rende stolti i consiglieri della terra, priva i giudici
di senno;
18 scioglie la cintura dei re e cinge i loro fianchi d`una
corda.
19 Fa andare scalzi i sacerdoti e rovescia i potenti.
20 Toglie la favella ai più veraci e priva del senno i vegliardi.
21 Sui nobili spande il disprezzo e allenta la cintura ai
forti.
22 Strappa dalle tenebre i segreti e porta alla luce le cose
oscure.
23 Fa grandi i popoli e li lascia perire, estende le nazioni
e le abbandona.
24 Toglie il senno ai capi del paese
e li fa vagare per solitudini senza strade,
25 vanno a tastoni per le tenebre, senza luce, e barcollano
come ubriachi. |
13
1 Ecce, omnia haec vidit oculus meus,
et audivit auris mea, et intellexi singula.
2 Secundum scientiam vestram, et ego novi;
nec inferior vestri sum.
3 Sed tamen ad Omnipotentem loquar et disputare cum Deo cupio;
4 vos autem ostendam fabricatores mendacii,
medicos vanos vos omnes.
5 Atque utinam taceretis, ut sit vobis in sapientiam!
6 Audite ergo correptionem meam et contentiones labiorum meorum
attendite.
7 Numquid pro Deo profertis mendacium et pro illo loquimini
dolos?
8 Numquid faciem eius accipitis et pro Deo in iudicio contendere
nitimini?
9 Aut bonum est quod vos excutiat? Aut, ut illuditur homini,
illudetis ei?
10 Ipse vos arguet, cum in abscondito faciem accipitis.
11 Nonne maiestas eius turbabit vos, et terror eius irruet super
vos?
12 Sententiae vestrae sunt proverbia cineris;
thoraces lutei thoraces vestri.
13 Tacete paulisper, ut loquar ipse, et transeat super me quodcumque.
14 Quare sumam carnes meas dentibus meis
et animam meam ponam in manibus meis?
15 Etiamsi occiderit me, in ipso sperabo; verumtamen vias meas
in conspectu eius arguam.
16 Et hoc erit salus mea: non enim veniet in conspectu eius
omnis impius.
17 Audite sermonem meum et explicationem meam percipite auribus
vestris.
18 Ecce iudicium paravi; scio quod iustus inveniar.
19 Quis est qui contendat mecum? Tunc enim tacebo et consummabor.
20 Duo tantum ne facias mihi, et tunc a facie tua non abscondar:
21 Manum tuam longe fac a me, et formido tua non me terreat.
22 Voca me, et ego respondebo tibi; aut ipse loquar, et tu respondebis
mihi.
23 Quantas habeo iniquitates et peccata? Scelera mea et delicta
ostende mihi.
24 Cur faciem tuam abscondis et arbitraris me inimicum tuum?
25 Contra folium, quod vento rapitur, dure agis
et stipulam siccam persequeris.
26 Scribis enim contra me amaritudines et occupatum me vis peccatis
adulescentiae meae.
27 Posuisti in nervo pedem meum et observasti omnes semitas
meas et vestigia pedum meorum considerasti.
28 Qui quasi uter consumendus sum,
et quasi vestimentum, quod comeditur a tinea. |
13
1 Ecco, tutto questo ha visto il mio occhio, l`ha udito il mio
orecchio e l`ha compreso.
2 Quel che sapete voi, lo so anch`io; non sono da meno di voi.
3 Ma io all`Onnipotente vorrei parlare, a Dio vorrei fare rimostranze.
4 Voi siete raffazzonatori di menzogne, siete tutti medici da
nulla.
5 Magari taceste del tutto! sarebbe per voi un atto di sapienza!
6 Ascoltate dunque la mia riprensione e alla difesa delle mie
labbra fate attenzione. Volete forse in difesa di Dio dire il
falso
7 e in suo favore parlare con inganno?
8 Vorreste trattarlo con parzialità e farvi difensori di Dio?
9 Sarebbe bene per voi se egli vi scrutasse? Come s`inganna
un uomo, credete di ingannarlo?
10 Severamente vi redarguirà, se in segreto gli siete parziali.
11 Forse la sua maestà non vi incute spavento e il terrore di
lui non vi assale?
12 Sentenze di cenere sono i vostri moniti, difese di argilla
le vostre difese.
13 Tacete, state lontani da me: parlerò io, mi capiti quel che
capiti.
14 Voglio afferrare la mia carne con i denti e mettere sulle
mie mani la mia vita.
15 Mi uccida pure, non me ne dolgo; voglio solo difendere davanti
a lui la mia condotta!
16 Questo mi sarà pegno di vittoria, perché un empio non si
presenterebbe davanti a lui.
17 Ascoltate bene le mie parole e il mio esposto sia nei vostri
orecchi.
18 Ecco, tutto ho preparato per il giudizio, son convinto che
sarò dichiarato innocente.
19 Chi vuol muover causa contro di me? Perché allora tacerò,
pronto a morire.
20 Solo, assicurami due cose e allora non mi sottrarrò alla
tua presenza;
21 allontana da me la tua mano e il tuo terrore più non mi spaventi;
22 poi interrogami pure e io risponderò oppure parlerò io e
tu mi risponderai.
23 Quante sono le mie colpe e i miei peccati? Fammi conoscere
il mio misfatto e il mio peccato.
24 Perché mi nascondi la tua faccia e mi consideri come un nemico?
25 Vuoi spaventare una foglia dispersa dal vento e dar la caccia
a una paglia secca?
26 Poiché scrivi contro di me sentenze amare e mi rinfacci i
miei errori giovanili;
27 tu metti i miei piedi in ceppi, spii tutti i miei passi e
ti segni le orme dei miei piedi.
28 Intanto io mi disfò come legno tarlato o come un vestito
corroso da tignola. |
14
1 Homo natus de muliere,
brevi vivens tempore, commotione satiatur.
2 Qui quasi flos egreditur et arescit
et fugit velut umbra et non permanet.
3 Et dignum ducis super huiuscemodi aperire oculos tuos et adducere
eum tecum in iudicium?
4 Quis potest facere mundum de immundo? Ne unus quidem!
5 Si statuti dies hominis sunt, et numerus mensium eius apud
te est, et constituti sunt termini eius, quos non praeteribit,
6 averte oculos tuos ab eo, ut quiescat,
donec solvat, sicut mercennarius, dies suos.
7 Nam lignum habet spem; si praecisum fuerit, rursum virescet,
et rami eius non deficient.
8 Si senuerit in terra radix eius,
et in pulvere emortuus fuerit truncus illius,
9 ad odorem aquae germinabit et faciet comam quasi novellae.
10 Homo vero cum mortuus fuerit et debilitatur,
exspirat homo et, ubi, quaeso, est?
11 Recedent aquae de mari, et fluvius vacuefactus arescet;
12 sic homo, cum dormierit, non resurget: donec atteratur caelum,
non evigilabit nec consurget de somno suo.
13 Quis mihi hoc tribuat, ut in inferno seponas me
et abscondas me, donec pertranseat furor tuus,
et constituas mihi tempus, in quo recorderis mei?
14 Putasne mortuus homo rursum vivat? Cunctis diebus, quibus
nunc milito, exspectarem, donec veniat immutatio mea.
15 Vocares me, et ego responderem tibi; opus manuum tuarum requireres.
16 Tu quidem nunc gressus meos dinumerares,
sed parceres peccatis meis.
17 Signares quasi in sacculo delicta mea, sed dealbares iniquitatem
meam.
18 Mons cadens decidit, et saxum transfertur de loco suo;
19 lapides excavant aquae, et alluvione terra inundatur: et
spem hominis perdes.
20 Praevales adversus eum, et in perpetuum transiet; immutas
faciem eius et emittis eum.
21 Sive nobiles fuerint filii eius, non novit;
sive ignobiles, non intellegit.
22 Attamen caro eius, dum vivet, dolet, et anima illius super
semetipso luget ”. |
14
1 L`uomo, nato di donna, breve di giorni e sazio di inquietudine,
2 come un fiore spunta e avvizzisce, fugge come l`ombra e mai
si ferma.
3 Tu, sopra un tal essere tieni aperti i tuoi occhi e lo chiami
a giudizio presso di te?
4 Chi può trarre il puro dall`immondo? Nessuno.
5 Se i suoi giorni sono contati, se il numero dei suoi mesi
dipende da te, se hai fissato un termine che non può oltrepassare,
6 distogli lo sguardo da lui e lascialo stare finché abbia compiuto,
come un salariato, la sua giornata!
7 Poiché anche per l`albero c`è speranza: se viene tagliato,
ancora ributta e i suoi germogli non cessano di crescere;
8 se sotto terra invecchia la sua radice e al suolo muore il
suo tronco,
9 al sentore dell`acqua rigermoglia e mette rami come nuova
pianta.
10 L`uomo invece, se muore, giace inerte, quando il mortale
spira, dov`è?
11 Potranno sparire le acque del mare e i fiumi prosciugarsi
e disseccarsi,
12 ma l`uomo che giace più non s`alzerà, finché durano i cieli
non si sveglierà, né più si desterà dal suo sonno.
13 Oh, se tu volessi nascondermi nella tomba, occultarmi, finché
sarà passata la tua ira, fissarmi un termine e poi ricordarti
di me!
14 Se l`uomo che muore potesse rivivere, aspetterei tutti i
giorni della mia milizia finché arrivi per me l`ora del cambio!
15 Mi chiameresti e io risponderei, l`opera delle tue mani tu
brameresti.
16 Mentre ora tu conti i miei passi non spieresti più il mio
peccato:
17 in un sacchetto, chiuso, sarebbe il mio misfatto e tu cancelleresti
la mia colpa.
18 Ohimè! come un monte finisce in una frana e come una rupe
si stacca dal suo posto,
19 e le acque consumano le pietre, le alluvioni portano via
il terreno: così tu annienti la speranza dell`uomo.
20 Tu lo abbatti per sempre ed egli se ne va, tu sfiguri il
suo volto e lo scacci.
21 Siano pure onorati i suoi figli, non lo sa; siano disprezzati,
lo ignora!
22 Soltanto i suoi dolori egli sente e piange sopra di sé. |
15
1 Respondens autem Eliphaz Themanites dixit:
2 “ Numquid sapiens respondebit sapientia ventosa
et implebit vento urente stomachum suum?
3 Arguens verbis, quae nihil prosunt, et sententiis, quae nihil
iuvant?
4 Tu autem pietatem dissolvis et detrahis meditationi coram
Deo.
5 Docet enim iniquitas tua os tuum, et assumis linguam callidorum.
6 Condemnabit te os tuum et non ego, et labia tua respondebunt
tibi.
7 Numquid primus homo tu natus es et ante colles formatus?
8 Numquid consilium Dei audisti et tibi attrahis sapientiam?
9 Quid nosti, quod nos ignoremus? Quid intellegis, quod nos
nesciamus?
10 Et senes et antiqui sunt inter nos, multo vetustiores quam
pater tuus.
11 Numquid parum tibi sunt consolationes Dei?
Et verbum lene tecum factum?
12 Quid te elevat cor tuum, et cur attonitos habes oculos?
13 Quid vertis contra Deum spiritum tuum
et profers de ore tuo huiuscemodi sermones?
14 Quid est homo, ut immaculatus sit, et ut iustus appareat
natus de muliere?
15 Ecce, sanctis suis non fidit, et caeli non sunt mundi in
conspectu eius;
16 quanto magis abominabilis et corruptus homo,
qui bibit quasi aquam iniquitatem.
17 Ostendam tibi, audi me; quod vidi, narrabo tibi,
18 quod sapientes confitentur, et non celaverunt eos patres
eorum:
19 quibus solis data est terra, et non transivit alienus per
eos.
20 Cunctis diebus suis impius cruciatur, et numerus annorum
incertus est tyranno.
21 Sonitus terroris semper in auribus illius, quasi, cum pax
sit, vastator irruat in eum.
22 Non credit quod reverti possit de tenebris,
cum sit destinatus gladio.
23 Cum se moverit ad quaerendum panem: “Ubinam?”,
novit quod paratus sit in manu eius tenebrarum dies.
24 Terrebit eum tribulatio et angustia, vallabit eum sicut regem,
qui praeparatur ad proelium.
25 Tetendit enim adversus Deum manum suam,
et contra Omnipotentem roboratus est.
26 Cucurrit adversus eum erecto collo, spisso scuto armatus.
27 Operuit faciem eius crassitudo, et de lateribus eius arvina
dependet.
28 Habitavit in civitatibus desolatis et in domibus desertis,
quae in tumulos sunt redactae.
29 Non ditabitur, nec perseverabit substantia eius;
nec mittet in terra radicem suam.
30 Non recedet de tenebris; ramos eius arefaciet flamma, et
auferet ventus florem eius.
31 Ne credat vanitati errore deceptus,
quia vanitas erit remuneratio eius.
32 Antequam dies eius impleantur, abscindentur,
et ramus eius non virescet.
33 Laedetur quasi vinea in primo flore botrus eius,
et quasi oliva proiciens florem suum.
34 Cangregatio enim impii sterilis, et ignis devorabit tabernacula
eorum, qui munera libenter accipiunt.
35 Concepit dolorem et peperit iniquitatem,
et venter eius praeparat dolos. |
15
1 Elifaz il Temanita prese a dire:
2 Potrebbe il saggio rispondere con ragioni campate in aria
e riempirsi il ventre di vento d`oriente?
3 Si difende egli con parole senza costrutto e con discorsi
inutili?
4 Tu anzi distruggi la religione e abolisci la preghiera innanzi
a Dio.
5 Sì, la tua malizia suggerisce alla tua bocca e scegli il linguaggio
degli astuti.
6 Non io, ma la tua bocca ti condanna e le tue labbra attestano
contro di te.
7 Sei forse tu il primo uomo che è nato, o, prima dei monti,
sei venuto al mondo?
8 Hai tu avuto accesso ai segreti consigli di Dio e ti sei appropriata
tu solo la sapienza?
9 Che cosa sai tu che noi non sappiamo? Che cosa capisci che
da noi non si comprenda?
10 Anche fra di noi c`è il vecchio e c`è il canuto più di tuo
padre, carico d`anni.
11 Poca cosa sono per te le consolazioni di Dio e una parola
moderata a te rivolta?
12 Perché il tuo cuore ti trasporta e perché fanno cenni i tuoi
occhi,
13 quando volgi contro Dio il tuo animo e fai uscire tali parole
dalla tua bocca?
14 Che cos`è l`uomo perché si ritenga puro, perché si dica giusto
un nato di donna?
15 Ecco, neppure dei suoi snati egli ha fiducia e i cieli non
sono puri ai suoi occhi;
16 quanto meno un essere abominevole e corrotto, l`uomo, che
beve l`iniquità come acqua.
17 Voglio spiegartelo, ascoltami, ti racconterò quel che ho
visto,
18 quello che i saggi riferiscono, non celato ad essi dai loro
padri;
19 a essi soli fu concessa questa terra, né straniero alcuno
era passato in mezzo a loro.
20 Per tutti i giorni della vita il malvagio si tormenta; sono
contati gli anni riservati al violento.
21 Voci di spavento gli risuonano agli orecchi e in piena pace
si vede assalito dal predone.
22 Non crede di potersi sottrarre alle tenebre, egli si sente
destinato alla spada.
23 Destinato in pasto agli avvoltoi, sa che gli è preparata
la rovina.
24 Un giorno tenebroso lo spaventa, la miseria e l`angoscia
l`assalgono come un re pronto all`attacco,
25 perché ha steso contro Dio la sua mano, ha osato farsi forte
contro l`Onnipotente;
26 correva contro di lui a testa alta, al riparo del curvo spessore
del suo scudo;
27 poiché aveva la faccia coperta di grasso e pinguedine intorno
ai suoi fianchi.
28 Avrà dimora in città diroccate, in case dove non si abita
più, destinate a diventare macerie.
29 Non arricchirà, non durerà la sua fortuna, non metterà radici
sulla terra.
30 Alle tenebre non sfuggirà, la vampa seccherà i suoi germogli
e dal vento sarà involato il suo frutto.
31 Non confidi in una vanità fallace, perché sarà una rovina.
32 La sua fronda sarà tagliata prima del tempo e i suoi rami
non rinverdiranno più.
33 Sarà spogliato come vigna della sua uva ancor acerba e getterà
via come ulivo i suoi fiori,
34 poiché la stirpe dell`empio è sterile e il fuoco divora le
tende dell`uomo venale.
35 Concepisce malizia e genera sventura e nel suo seno alleva
delusione. |
16
1 Respondens autem Iob dixit:
2 “ Audivi frequenter talia!
onsolatores molesti omnes vos estis.
3 Numquid habebunt finem verba ventosa, aut quid te exacerbat,
ut respondeas?
4 Poteram et ego similia vestri loqui, si esset anima vestra
pro anima mea! Concinnarem super vos sermones et moverem caput
meum super vos.
5 Roborarem vos ore meo et motum labiorum meorum non cohiberem.
6 Si locutus fuero, non quiescet dolor meus
et, si tacuero, non recedet a me;
7 nunc autem defatigavit me dolor meus,
et tu vastasti omnem coetum meum.
8 Rugae meae testimonium dicunt contra me;
et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam contradicens
mihi,
9 Ira eius discerpsit me et adversata est mihi,
et infremuit contra me dentibus suis.
Hostis meus acuit oculos suos in me.
10 Aperuerunt super me ora sua
et exprobrantes percusserunt maxillam meam,
simul conferti contra me.
11 Concludit me Deus apud iniquum et manibus impiorum me tradit.
12 Ego, ille quondam tranquillus, repente contritus sum. Tenuit
cervicem meam, confregit me et posuit me sibi quasi in signum.
13 Circumdedit me lanceis suis, scidit lumbos meos, non pepercit
et effudit in terra iecur meum.
14 Dirupit me rumpens et diruens, irruit in me quasi gigas.
15 Saccum consui super cutem meam et dimisi in terram cornu
meum.
16 Facies mea rubuit a fletu, et palpebrae meae caligaverunt;
17 attamen absque iniquitate manus meae, cum haberem mundas
preces.
18 Terra, ne operias sanguinem meum, neque inveniat in te locum
latendi clamor meus.
19 Ecce enim in caelo testis meus, et conscius meus in excelsis.
20 Interpretes mei sunt cogitationes meae:
ad Deum stillat oculus meus.
21 Atque utinam sic iudicaretur vir cum Deo,
sicut iudicatur filius hominis cum collega suo.
22 Ecce enim breves anni transeunt,
et semitam, per quam non revertar, ambulo. |
16
1 Allora rispose:
2 Ne ho udite già molte di simili cose! Siete tutti consolatori
molesti.
3 Non avran termine le parole campate in aria? O che cosa ti
spinge a rispondere così?
4 Anch`io sarei capace di parlare come voi, se voi foste al
mio posto: vi affogherei con parole e scuoterei il mio capo
su di voi.
5 Vi conforterei con la bocca e il tremito delle mie labbra
cesserebbe.
6 Ma se parlo, non viene impedito il mio dolore; se taccio,
che cosa lo allontana da me?
7 Ora però egli m`ha spossato, fiaccato, tutto il mio vicinato
mi è addosso;
8 si è costituito testimone ed è insorto contro di me: il mio
calunniatore mi accusa in faccia.
9 La sua collera mi dilania e mi perseguita; digrigna i denti
contro di me, il mio nemico su di me aguzza gli occhi.
10 Spalancano la bocca contro di me, mi schiaffeggiano con insulti,
insieme si alleano contro di me.
11 Dio mi consegna come preda all`empio, e mi getta nelle mani
dei malvagi.
12 Me ne stavo tranquillo ed egli mi ha rovinato, mi ha afferrato
per il collo e mi ha stritolato; ha fatto di me il suo bersaglio.
13 I suoi arcieri mi circondano; mi trafigge i fianchi senza
pietà, versa a terra il mio fiele,
14 mi apre ferita su ferita, mi si avventa contro come un guerriero.
15 Ho cucito un sacco sulla mia pelle e ho prostrato la fronte
nella polvere.
16 La mia faccia è rossa per il pianto e sulle mie palpebre
v`è una fitta oscurità.
17 Non c`è violenza nelle mie mani e pura è stata la mia preghiera.
18 O terra, non coprire il mio sangue e non abbia sosta il mio
grido!
19 Ma ecco, fin d`ora il mio testimone è nei cieli, il mio mallevadore
è lassù;
20 miei avvocati presso Dio sono i miei lamenti, mentre davanti
a lui sparge lacrime il mio occhio,
21 perché difenda l`uomo davanti a Dio, come un mortale fa con
un suo amico;
22 poiché passano i miei anni contati e io me ne vado per una
via senza ritorno. |
17
1 Spiritus meus attenuatus est, dies mei exstincti,
et solum mihi superest sepulcrum.
2 Nonne irrisiones circumdant me, et in amaritudinibus moratur
oculus meus?
3 Pone pignus pro me iuxta te; et quis umquam spondens percutiet
manum meam?
4 Cor eorum longe fecisti a disciplina; propterea non exaltabuntur.
5 Praedam pollicetur sociis, sed oculi filiorum eius deficient.
6 Posuit me quasi in proverbium vulgi et conspuendum in faciem.
7 Caligavit ab indignatione oculus meus, et membra mea quasi
in umbram redacta sunt.
8 Stupebunt iusti super hoc, et innocens contra impium excitabitur.
9 Et tenebit iustus viam suam, et mundus manibus addet fortitudinem.
10 Igitur omnes vos convertimini et venite, et non inveniam
in vobis ullum sapientem.
11 Dies mei transierunt, cogitationes meae dissipatae sunt et
desideria cordis mei.
12 Noctem verterunt in diem; et rursum post tenebras properat
lux.
13 Si sustinuero, infernus domus mea est; et in tenebris stravi
lectulum meum.
14 Putredini dixi: Pater meus es!; Mater mea et soror mea! vermibus.
15 Ubi est ergo nunc praestolatio mea, et patientiam meam quis
considerat?
16 In profundissimum infernum descendent omnia mea; simul in
pulvere erit requies mihi? ”. |
17
Il mio spirito vien meno, i miei giorni si spengono; non c`è
per me che la tomba!
2 Non sono io in balìa di beffardi? Fra i loro insulti veglia
il mio occhio.
3 Sii tu la mia garanzia presso di te! Qual altro vorrebbe stringermi
la destra?
4 Poiché hai privato di senno la loro mente, per questo non
li lascerai trionfare.
5 Come chi invita gli amici a parte del suo pranzo, mentre gli
occhi dei suoi figli languiscono;
6 così son diventato ludibrio dei popoli sono oggetto di scherno
davanti a loro.
7 Si offusca per il dolore il mio occhio e le mie membra non
sono che ombra.
8 Gli onesti ne rimangono stupiti e l`innocente s`indigna contro
l`empio.
9 Ma il giusto si conferma nella sua condotta e chi ha le mani
pure raddoppia il coraggio.
10 Su, venite di nuovo tutti: io non troverò un saggio fra di
voi.
11 I miei giorni sono passati, svaniti i miei progetti, i voti
del mio cuore.
12 Cambiano la notte in giorno, la luce - dicono - è più vicina
delle tenebre.
13 Se posso sperare qualche cosa, la tomba è la mia casa, nelle
tenebre distendo il mio giaciglio.
14 Al sepolcro io grido: "Padre mio sei tu!" e ai vermi: "Madre
mia, sorelle mie voi siete!".
15 E la mia speranza dov`è? Il mio benessere chi lo vedrà?
16 Scenderanno forse con me nella tomba o caleremo insieme nella
polvere! |
18
1 Respondens autem Baldad Suhites dixit:
2 “ Usque ad quem finem verba iactabitis?
Intellegite prius, et sic loquamur.
3 Quare reputati sumus ut iumenta et sorduimus coram vobis?
4 Qui perdis animam tuam in furore tuo, numquid propter te derelinquetur
terra, et transferentur rupes de loco suo?
5 Etenim lux impii exstinguetur, nec splendebit flamma ignis
eius.
6 Lux obtenebrescet in tabernaculo illius, et lucerna, quae
super eum est, exstinguetur.
7 Arctabuntur gressus virtutis eius, et praecipitabit eum consilium
suum.
8 Immissi sunt in rete pedes eius, et in reticulo ambulat.
9 Tenet plantam illius laqueus, et firmatur super eum tendiculum.
10 Abscondita est in terra pedica eius, et decipula illius super
semitam.
11 Undique terrent eum formidines et involvunt pedes eius.
12 Attenuatur fame robur eius, et pernicies parata costis illius.
13 Devorat partes cutis eius, consumat membra illius primogenitus
mortis.
14 Avellitur de tabernaculo suo fiducia eius, et urges eum ad
regem formidinum.
15 Habitas in tabernaculo, quod iam non est ei;
aspergitur in habitatione eius sulphur.
16 Deorsum radices eius siccantur, sursum autem atteruntur rami
eius.
17 Memoria illius periit de terra, et non celebrabitur nomen
eius in plateis.
18 Expellent eum de luce in tenebras et de orbe transferent
eum.
19 Non erit semen eius neque progenies in populo suo, nec ullae
reliquiae in commoratione eius.
20 In die eius stupebunt novissimi, et primos invadet horror.
21 Haec sunt ergo tabernacula iniqui; et iste locus eius, qui
ignorat Deum ”.
| 18
1 Bildad il Suchita prese a dire:
2 Quando porrai fine alle tue chiacchiere? Rifletti bene e poi
parleremo.
3 Perché considerarci come bestie, ci fai passare per bruti
ai tuoi occhi?
4 Tu che ti rodi l`anima nel tuo furore, forse per causa tua
sarà abbandonata la terra e le rupi si staccheranno dal loro
posto?
5 Certamente la luce del malvagio si spegnerà e più non brillerà
la fiamma del suo focolare.
6 La luce si offuscherà nella sua tenda e la lucerna si estinguerà
sopra di lui.
7 Il suo energico passo s`accorcerà e i suoi progetti lo faran
precipitare,
8 poiché incapperà in una rete con i suoi piedi e sopra un tranello
camminerà.
9 Un laccio l`afferrerà per il calcagno, un nodo scorsoio lo
stringerà.
10 Gli è nascosta per terra una fune e gli è tesa una trappola
sul sentiero.
11 Lo spaventano da tutte le parti terrori e lo inseguono alle
calcagna.
12 Diventerà carestia la sua opulenza e la rovina è lì in piedi
al suo fianco.
13 Un malanno divorerà la sua pelle, roderà le sue membra il
primogenito della morte.
14 Sarà tolto dalla tenda in cui fidava, per essere trascinato
al re dei terrori!
15 Potresti abitare nella tenda che non è più sua; sulla sua
dimora si spargerà zolfo.
16 Al di sotto, le sue radici si seccheranno, sopra, saranno
tagliati i suoi rami.
17 Il suo ricordo sparirà dalla terra e il suo nome più non
si udrà per la contrada.
18 Lo getteranno dalla luce nel buio e dal mondo lo stermineranno.
19 Non famiglia, non discendenza avrà nel suo popolo, non superstiti
nei luoghi della sua dimora.
20 Della sua fine stupirà l`occidente e l`oriente ne prenderà
orrore.
21 Ecco qual è la sorte dell`iniquo: questa è la dimora di chi
misconosce Dio. |
19
1 Respondens autem Iob dixit:
2 “ Usquequo affligitis ani mam meam et atteritis me sermonibus?
3 En decies obiurgatis me et non erubescitis opprimentes me.
4 Nempe, etsi erravi, mecum erit error meus.
5 Si vos contra me erigimini et arguitis me opprobriis meis,
6 saltem nunc intellegite quia Deus non aequo iudicio afflixerit
me et rete suo me cinxerit.
7 Etsi clamo: Vim patior!, non exaudior;
si vociferor, non est qui iudicet.
8 Semitam meam circumsaepsit, et transire non possum; et in
calle meo tenebras posuit.
9 Spoliavit me gloria mea et abstulit coronam de capite meo.
10 Destruxit me undique, et pereo, et evellit quasi arborem
spem meam.
11 Iratus est contra me furor eius, et sic me habuit quasi hostem
suum.
12 Simul venerunt turmae eius et fecerunt sibi viam adversus
me
et obsederunt in gyro tabernaculum meum.
13 Fratres meos longe fecit a me, et noti mei quasi alieni recesserunt
a me.
14 Dereliquerunt me propinqui mei, et, qui me noverant, obliti
sunt mei.
15 Inquilini domus meae et ancillae meae sicut alienum habuerunt
me, et quasi peregrinus fui in oculis eorum.
16 Servum meum vocavi, et non respondit;
ore proprio deprecabar illum.
17 Halitum meum exhorruit uxor mea, et fetui filiis uteri mei.
18 Vel infantes despiciebant me et, cum surgerem, detrahebant
mihi.
19 Abominati sunt me quondam consiliarii mei;
et, quem maxime diligebam, aversatus est me.
20 Pelli meae, consumptis carnibus, adhaesit os meum, et evanuit
cutis mea circa dentes meos.
21 Miseremini mei, miseremini mei, saltem vos, amici mei, quia
manus Domini tetigit me.
22 Quare persequimini me sicut Deus
et carnibus meis non saturamini?
23 Quis mihi tribuat, ut scribantur sermones mei?
Quis mihi det, ut exarentur in libro
24 stilo ferreo et plumbeo, in aeternum sculpantur in silice?
25 Scio enim quod redemptor meus vivit et in novissimo super
pulvere stabit;
26 et post pellem meam hanc, quam abstraxerunt,
et de carne mea videbo Deum.
27 Quem visurus sum ego ipse, et oculi mei conspecturi sunt,
et non alienum. Consumpti sunt renes mei in sinu meo.
28 Si ergo nunc dicitis: “Quomodo persequemur eum et radicem
verbi inveniemus contra eum?”,
29 timete a facie gladii, quoniam ultor iniquitatum gladius
est; et scitote esse iudicium ”. |
19
1 Giobbe allora rispose:
2 Fino a quando mi tormenterete e mi opprimerete con le vostre
parole?
3 Son dieci volte che mi insultate e mi maltrattate senza pudore.
4 È poi vero che io abbia mancato e che persista nel mio errore?
5 Non è forse vero che credete di vincere contro di me, rinfacciandomi
la mia abiezione?
6 Sappiate dunque che Dio mi ha piegato e mi ha avviluppato
nella sua rete.
7 Ecco, grido contro la violenza, ma non ho risposta, chiedo
aiuto, ma non c`è giustizia!
8 Mi ha sbarrato la strada perché non passi e sul mio sentiero
ha disteso le tenebre.
9 Mi ha spogliato della mia gloria e mi ha tolto dal capo la
corona.
10 Mi ha disfatto da ogni parte e io sparisco, mi ha strappato,
come un albero, la speranza.
11 Ha acceso contro di me la sua ira e mi considera come suo
nemico.
12 Insieme sono accorse le sue schiere e si sono spianata la
strada contro di me; hanno posto l`assedio intorno alla mia
tenda.
13 I miei fratelli si sono allontanati da me, persino gli amici
mi si sono fatti stranieri.
14 Scomparsi sono vicini e conoscenti, mi hanno dimenticato
gli ospiti di casa; 1
5 da estraneo mi trattano le mie ancelle, un forestiero sono
ai loro occhi.
16 Chiamo il mio servo ed egli non risponde, devo supplicarlo
con la mia bocca.
17 Il mio fiato è ripugnante per mia moglie e faccio schifo
ai figli di mia madre.
18 Anche i monelli hanno ribrezzo di me: se tento d`alzarmi,
mi danno la baia.
19 Mi hanno in orrore tutti i miei confidenti: quelli che amavo
si rivoltano contro di me.
20 Alla pelle si attaccano le mie ossa e non è salva che la
pelle dei miei denti.
21 Pietà, pietà di me, almeno voi miei amici, perché la mano
di Dio mi ha percosso!
22 Perché vi accanite contro di me, come Dio, e non siete mai
sazi della mia carne?
23 Oh, se le mie parole si scrivessero, se si fissassero in
un libro,
24 fossero impresse con stilo di ferro sul piombo, per sempre
s`incidessero sulla roccia!
25 Io lo so che il mio Vendicatoe è vivo e che, ultimo, si ergerà
sulla polvere!
26 Dopo che questa mia pelle sarà distrutta, senza la mia carne,
vedrò Dio.
27 Io lo vedrò, io stesso, e i miei occhi lo contempleranno
non da straniero. le mie viscere si consumano dentro di me.
28 Poiché dite: "Come lo perseguitiamo noi, se la radice del
suo danno è in lui?",
29 temete per voi la spada, poiché punitrice d`iniquità è la
spada, affinchè sappiate che c`è un giudice. |
20
1 Respondens autem Sophar Naamathites dixit:
2 “ Idcirco cogitationes meae reducunt me,
eo quod intellectus effulsit in me.
3 Doctrinam, qua me arguis, audiam,
at spiritus intellegentiae meae respondebit mihi.
4 Scisne hoc a principio, ex quo positus est homo super terram,
5 quod exsultatio iniquorum brevis sit,
et gaudium impiorum ad instar puncti?
6 si ascenderit usque ad caelum superbia eius,
et caput eius nubes tetigerit,
7 quasi sterquilinium in finem perdetur,
et, qui eum viderant, dicent: “Ubi est?”.
8 Velut somnium avolans non invenietur,
transiet sicut visio nocturna.
9 Oculus, qui eum viderat, non videbit,
neque ultra intuebitur eum locus suus.
10 Filii eius satagent complacere pauperibus,
et manus illius reddent ei possessionem suam.
11 Ossa eius, quae implebantur adulescentia,
cum eo in pulvere dormient.
12 Cum enim dulce fuerit in ore eius malum,
abscondet illud sub lingua sua.
13 Parcet illi et non derelinquet illud et celabit in gutture
suo.
14 Panis eius in visceribus illius vertetur in fel aspidum intrinsecus.
15 Divitias, quas devoravit, evomet, et de ventre illius extrahet
eas Deus.
16 Venenum aspidum sugebat, et occidet eum lingua viperae.
17 Non videat rivulos olei, torrentes mellis et butyri.
18 Restituet quaestum suum nec deglutiet, de opibus venditionum
non laetabitur.
19 Quoniam confringens deseruit pauperes, domum rapuit et non
aedificavit eam.
20 Nec est satiatus venter eius; et cum desideriis suis evadere
non potuit.
21 Non fuerunt reliquiae de cibo eius, et propterea nihil permanebit
de bonis eius.
22 Cum satiatus fuerit, arctabitur; et omnis dolor irruet super
eum.
23 Impleat ventrem suum: emittet Deus in eum iram furoris sui
et pluet super illum bellum suum.
24 Fugiet arma ferrea et irruet in arcum aereum.
25 Sagitta transverberabit corpus eius, et fulgur iecur eius;
vadent et venient super eum horribilia.
26 Omnes tenebrae absconditae sunt in occultis eius, devorabit
eum ignis, qui non succenditur;
affligetur relictus in tabernaculo suo.
27 Revelabunt caeli iniquitatem eius, et terra consurget adversus
eum.
28 Auferetur germen domus illius, detrahetur in die furoris
Dei.
29 Haec est pars hominis impii a Deo, et hereditas verborum
eius a Domino ”.
| 20
1 Zofar il Naamatita prese a dire:
2 Per questo i miei pensieri mi spingono a rispondere e perciò
v`è questa fretta dentro di me.
3 Ho ascoltato un rimprovero per me offensivo, ma uno spirito,
dal mio interno, mi spinge a replicare.
4 Non sai tu che da sempre, da quando l`uomo fu posto sulla
terra,
5 il trionfo degli empi è breve e la gioia del perverso è d`un
istante?
6 Anche se innalzasse fino al cielo la sua statura e il suo
capo toccasse le nubi,
7 come lo sterco sarebbe spazzato per sempre e chi lo aveva
visto direbbe: "Dov`è?".
8 Svanirà come un sogno, e non si troverà più, si dileguerà
come visione notturna.
9 L`occhio avvezzo a vederlo più non lo vedrà, né più lo scorgerà
la sua dimora.
10 I suoi figli dovranno risarcire i poveri, le loro mani restituiranno
le sue ricchezze.
11 Le sue ossa erano ancora piene di giovinezza, ma con lui
giacciono nella polvere.
12 Se alla sua bocca fu dolce il male, se lo teneva nascosto
sotto la sua lingua,
13 assaporandolo senza inghiottirlo, se lo tratteneva in mezzo
al suo palato:
14 il suo cibo gli si guasterà nelle viscere, veleno d`aspidi
gli sarà nell`intestino.
15 I beni divorati ora rivomita, Dio glieli caccia fuori dal
ventre.
16 Veleno d`aspide ha succhiato, una lingua di vipera lo uccide.
17 Non vedrà più ruscelli d`olio, fiumi di miele e fior di latte;
18 renderà i sudati acquisti senza assaggiarli, come non godrà
del frutto del suo commercio,
19 perché ha oppresso e abbandonato i miseri, ha rubato case
invece di costruirle;
20 perché non ha saputo essere pago dei suoi beni, con i suoi
tesori non si salverà.
21 Nulla è sfuggito alla sua voracità, per questo non durerà
il suo benessere.
22 Nel colmo della sua abbondanza si troverà in miseria; ogni
sorta di sciagura piomberà su di lui.
23 Quando starà per riempire il suo ventre, Dio scaglierà su
di lui la fiamma del suo sdegno, e gli farà piovere addosso
brace.
24 Se sfuggirà l`arma di ferro, lo trafiggerà l`arco di bronzo:
25 gli uscirà il dardo dalla schiena, una spada lucente dal
fegato. Lo assaliranno i terrori;
26 tutte le tenebre gli sono riservate. Lo divorerà un fuoco
non acceso da uomo, esso consumerà quanto è rimasto nella sua
tenda.
27 Riveleranno i cieli la sua iniquità e la terra si alzerà
contro di lui.
28 Un`alluvione travolgerà la sua casa, scorrerà nel giorno
dell`ira.
29 Questa è la sorte che Dio riserva all`uomo perverso, la parte
a lui decretata da Dio. |
| |
|
|
11 12 13
14 15 16
17 18 19
20 |
11 12 13
14 15 16
17 18 19
20 |
| |
|
|
|
|
|
Attenzione:
l'utilizzo del presente modulo non comporta la registrazione di
alcuna informazione. |
| |
|
 |
Grazie
per la visita:
pagine viste dal 20.02.06
|
|
|
|
Realizzato
da Luca, Catia, Mariuccia e Antonio.
Ottimizzato per Internet Explorer e Mozilla Firefox, risoluzione consigliata
800*600 - 1024*768 pixel.
Tutti i diritti riservati. |
|