Ego sum Qui sum.
Liber Isaiae
1 2 3
4 5 6 7
8 9 10 11 |
|
Libro di Isaia
1 2 3
4 5 6 7
8 9 10 11 |
1
1 Visio Isaiae filii Amos, quam vidit super Iudam et Ierusalem
in diebus Oziae, Ioatham, Achaz, Ezechiae regum Iudae.
2 Audite, caeli, et auribus percipe, terra,
quoniam Dominus locutus est:
“ Filios enutrivi et exaltavi,
ipsi autem spreverunt me.
3 Cognovit bos possessorem suum,
et asinus praesepe domini sui;
Israel non cognovit,
populus meus non intellexit ”.
4 Vae genti peccatrici,
populo gravi iniquitate,
semini nequam, filiis sceleratis!
Dereliquerunt Dominum,
blasphemaverunt Sanctum Israel,
abalienati sunt retrorsum.
5 Super quo percutiemini vos ultra,
addentes praevaricationem?
Omne caput languidum,
et omne cor maerens.
6 A planta pedis usque ad verticem
non est in eo sanitas;
vulnus et livor et plaga tumens
non est circumligata
nec curata medicamine neque fota oleo.
7 Terra vestra deserta,
civitates vestrae succensae igni;
regionem vestram coram vobis alieni devorant,
et desolabitur sicut in vastitate hostili.
8 Et derelinquetur filia Sion
ut umbraculum in vinea,
sicut tugurium in cucumerario,
sicut civitas, quae obsessa est.
9 Nisi Dominus exercituum reliquisset nobis semen,
quasi Sodoma fuissemus
et quasi Gomorra similes essemus.
10 Audite verbum Domini,
principes Sodomorum;
percipite auribus legem Dei nostri, populus Gomorrae.
11 “ Quo mihi multitudinem victimarum vestrarum?,
dicit Dominus.
Plenus sum holocaustis arietum
et adipe pinguium;
et sanguinem vitulorum
et agnorum et hircorum nolui.
12 Cum veneritis ante conspectum meum,
quis quaesivit haec de manibus vestris,
ut ambularetis in atriis meis?
13 Ne afferatis ultra sacrificium vanum;
abominatio mihi incensum,
neomenia et sabbatum et conventus;
non feram scelus cum coetu sollemni;
14 calendas vestras et sollemnitates vestras odivit anima
mea,
facta sunt mihi molesta, laboravi sustinens.
15 Et cum extenderitis manus vestras,
avertam oculos meos a vobis;
et cum multiplicaveritis orationem,
non exaudiam:
manus enim vestrae sanguine plenae sunt.
16 Lavamini, mundi estote,
auferte malum cogitationum vestrarum ab oculis meis;
quiescite agere perverse,
17 discite benefacere:
quaerite iudicium, subvenite oppresso,
iudicate pupillo, defendite viduam.
18 Et venite, et iudicio contendamus,
dicit Dominus.
Si fuerint peccata vestra ut coccinum,
quasi nix dealbabuntur;
et, si fuerint rubra quasi vermiculus,
velut lana erunt.
19 Si volueritis et audieritis,
bona terrae comedetis;
20 quod si nolueritis et me ad iracundiam provocaveritis,
gladius devorabit vos,
quia os Domini locutum est ”.
21 Quomodo facta est meretrix
civitas fidelis, plena iudicii?
Iustitia habitavit in ea,
nunc autem homicidae.
22 Argentum tuum versum est in scoriam,
vinum tuum mixtum est aqua;
23 principes tui infideles, socii furum:
omnes diligunt munera, sequuntur retributiones,
pupillo non iudicant, et causa viduae non ingreditur ad illos.
24 Propter hoc ait Dominus, Deus exercituum, Fortis Israel:
“ Heu, consolabor super hostibus meis
et vindicabor de inimicis meis.
25 Et convertam manum meam ad te
et excoquam ad purum scoriam tuam
et auferam omne stannum tuum.
26 Et restituam iudices tuos, ut fuerunt prius,
et consiliarios tuos sicut antiquitus;
post haec vocaberis Civitas iustitiae, Urbs fidelis ”.
27 Sion in iudicio redimetur
et, qui in ea reversi sunt, in iustitia.
28 Erit autem ruina scelestis et peccatoribus simul;
et, qui dereliquerunt Dominum, consumentur.
29 Confundemini enim terebinthis, in quibus delectati estis,
et erubescetis super hortis, quos elegistis.
30 Nam eritis velut quercus, defluentibus foliis,
et velut hortus absque aqua;
31 et erit fortitudo vestra ut favilla stuppae,
et opus eius quasi scintilla,
et succendetur utrumque simul, et non erit qui exstinguat. |
1
1 Visione che Isaia, figlio di Amoz, ebbe su Giuda e su Gerusalemme
nei giorni di Ozia, di Iotam, di Acaz e di Ezechia, re di
Giuda. 2 Udite, cieli; ascolta, terra, perché il Signore dice:
"Ho allevato e fatto crescere figli, ma essi si sono ribellati
contro di me. 3 Il bue conosce il proprietario e l`asino la
greppia del padrone, ma Israele non conosce e il mio popolo
non comprende". 4 Guai, gente peccatrice, popolo carico di
iniquità! Razza di scellerati, figli corrotti! Hanno abbandonato
il Signore, hanno disprezzato il Santo di Israele, si sono
voltati indietro; 5 perché volete ancora essere colpiti, accumulando
ribellioni? La testa è tutta malata, tutto il cuore langue.
6 Dalla pianta dei piedi alla testa non c`è in esso una parte
illesa, ma ferite e lividure e piaghe aperte, che non sono
state ripulite, né fasciate, né curate con olio. 7 Il vostro
paese è devastato, le vostre città arse dal fuoco. La vostra
campagna, sotto i vostri occhi, la divorano gli stranieri;
è una desolazione come Sòdoma distrutta. 8 E` rimasta sola
la figlia di Sion come una capanna in una vigna, come un casotto
in un campo di cocomeri, come una città assediata. 9 Se il
Signore degli eserciti non ci avesse lasciato un resto, già
saremmo come Sòdoma, simili a Gomorra. 10 Udite la parola
del Signore, voi capi di Sòdoma; ascoltate la dottrina del
nostro Dio, popolo di Gomorra! 11 "Che m`importa dei vostri
sacrifici senza numero?" dice il Signore. "Sono sazio degli
olocausti di montoni e del grasso di giovenchi; il sangue
di tori e di agnelli e di capri io non lo gradisco. 12 Quando
venite a presentarvi a me, chi richiede da voi che veniate
a calpestare i miei atri? 13 Smettete di presentare offerte
inutili, l`incenso è un abominio per me; noviluni, sabati,
assemblee sacre, non posso sopportare delitto e solennità.
14 I vostri noviluni e le vostre feste io detesto, sono per
me un peso; sono stanco di sopportarli. 15 Quando stendete
le mani, io allontano gli occhi da voi. Anche se moltiplicate
le preghiere, io non ascolto. Le vostre mani grondano sangue.
16 Lavatevi, purificatevi, togliete il male delle vostre azioni
dalla mia vista. Cessate di fare il male, 17 imparate a fare
il bene, ricercate la giustizia, soccorrete l`oppresso, rendete
giustizia all`orfano, difendete la causa della vedova". 18
"Su, venite e discutiamo" dice il Signore. "Anche se i vostri
peccati fossero come scarlatto, diventeranno bianchi come
neve. Se fossero rossi come porpora, diventeranno come lana.
19 Se sarete docili e ascolterete, mangerete i frutti della
terra. 20 Ma se vi ostinate e vi ribellate, sarete divorati
dalla spada, perché la bocca del Signore ha parlato". 21 Come
mai è diventata una prostituta la città fedele? Era piena
di rettitudine, la giustizia vi dimorava; ora invece è piena
di assassini! 22 Il tuo argento è diventato scoria, il tuo
vino migliore è diluito con acqua. 23 I tuoi capi sono ribelli
e complici di ladri; tutti sono bramosi di regali, ricercano
mance, non rendono giustizia all`orfano e la causa della vedova
fino a loro non giunge. 24 Perciò, oracolo del Signore,Dio
degli eserciti,il Potente di Israele:òAh, esigerò soddisfazioni
dai miei avversari,mi vendicherò dei miei nemici. 25 Stenderò
la mano su di te,purificherò nel crogiuolo le tue scorie,eliminerò
da te tutto il piombo. 26 Renderò i tuoi giudici come una
volta,i tuoi consiglieri come al principio.Dopo, sarai chiamata
città della giustizia,città fedeleò. 27 Sion sarà riscattata
con la giustizia,i suoi convertiti con la rettitudine. 28
Tutti insieme finiranno in rovina ribelli e peccatori e periranno
quanti hanno abbandonato il Signore. 29 Vi vergognerete delle
querce di cui vi siete compiaciuti,arrossirete dei giardini
che vi siete scelti, 30 poiché sarete come quercia dalle foglie
avvizzite e come giardino senza acqua. 31 Il forte diverrà
come stoppa,la sua opera come scintilla;bruceranno tutte e
due insieme e nessuno le spegnerà. |
2
1 Verbum, quod vidit Isaias filius Amos super Iudam et Ieru
salem.
2 Et erit in novissimis diebus
praeparatus mons domus Domini in vertice montium,
et elevabitur super colles;
et fluent ad eum omnes gentes.
3 Et ibunt populi multi et dicent:
“ Venite, et ascendamus ad montem Domini,
ad domum Dei Iacob,
ut doceat nos vias suas,
et ambulemus in semitis eius ”;
quia de Sion exibit lex,
et verbum Domini de Ierusalem.
4 Et iudicabit gentes
et arguet populos multos;
et conflabunt gladios suos in vomeres
et lanceas suas in falces;
non levabit gens contra gentem gladium,
nec exercebuntur ultra ad proelium.
5 Domus Iacob, venite,
et ambulemus in lumine Domini.
6 Proiecisti enim populum tuum, domum Iacob,
quia repleti sunt hariolis orientalibus
et augures habuerunt ut Philisthim
et manus alienis porrigunt.
7 Repleta est terra eius argento et auro,
et non est finis thesaurorum eius;
8 et repleta est terra eius equis,
et innumerabiles quadrigae eius;
et repleta est terra eius idolis:
opus manuum suarum adoraverunt,
quod fecerunt digiti eorum.
9 Et incurvavit se homo,
et humiliatus est vir:
ne dimittas eis.
10 Ingredere in petram, abscondere in pulvere
a facie timoris Domini et a gloria maiestatis eius.
11 Oculi sublimes hominis humiliabuntur,
et incurvabitur altitudo virorum;
exaltabitur autem Dominus solus in die illa.
12 Quia dies Domini exercituum
super omnem superbum et excelsum
et super omnem arrogantem, et humiliabitur;
13 et super omnes cedros Libani sublimes et erectas
et super omnes quercus Basan
14 et super omnes montes excelsos
et super omnes colles elevatos
15 et super omnem turrim excelsam
et super omnem murum munitum
16 et super omnes naves Tharsis
et super omnia navigia pulchra.
17 Et incurvabitur sublimitas hominum,
et humiliabitur altitudo virorum;
et elevabitur Dominus solus in die illa,
18 et idola penitus conterentur.
19 Et introibunt in speluncas petrarum
et in voragines terrae
a facie formidinis Domini et a gloria maiestatis eius,
cum surrexerit percutere terram.
20 In die illa proiciet homo idola sua argentea et simulacra
sua aurea, quae fecerat sibi, ut adoraret, ad talpas et vespertiliones.
21 Et ingredietur scissuras petrarum et cavernas saxorum a
facie formidinis Domini et a gloria maiestatis eius, cum surrexerit
percutere terram.
22 Quiescite ergo ab homine, cuius spiritus in naribus eius.
Quanti enim aestimabitur ipse? |
2
1 Ciò che Isaia, figlio di Amoz, vide riguardo a Giuda e a
Gerusalemme. 2 Alla fine dei giorni, il monte del tempio del
Signore sarà eretto sulla cima dei monti e sarà più alto dei
colli; ad esso affluiranno tutte le genti. 3 Verranno molti
popoli e diranno: "Venite, saliamo sul monte del Signore,
al tempio del Dio di Giacobbe, perché ci indichi le sue vie
e possiamo camminare per i suoi sentieri". Poiché da Sion
uscirà la legge e da Gerusalemme la parola del Signore. 4
Egli sarà giudice fra le genti e sarà arbitro fra molti popoli.
Forgeranno le loro spade in vomeri, le loro lance in falci;
un popolo non alzerà più la spada contro un altro popolo,
non si eserciteranno più nell`arte della guerra. 5 Casa di
Giacobbe, vieni, camminiamo nella luce del Signore. 6 Tu hai
rigettato il tuo popolo, la casa di Giacobbe, perché rigurgitano
di maghi orientali e di indovini come i Filistei; agli stranieri
battono le mani. 7 Il suo paese è pieno di argento e di oro,
senza fine sono i suoi tesori; il suo paese è pieno di cavalli,
senza numero sono i suoi carri. 8 Il suo paese è pieno di
idoli; adorano l`opera delle proprie mani, ciò che hanno fatto
le loro dita. 9 Perciò l`uomo sarà umiliato, il mortale sarà
abbassato; tu non perdonare loro. 10 Entra fra le rocce, nasconditi
nella polvere, di fronte al terrore che desta il Signore,
allo splendore della sua maestà, quando si alzerà a scuotere
la terra. 11 L`uomo abbasserà gli occhi orgogliosi, l`alterigia
umana si piegherà; sarà esaltato il Signore, lui solo in quel
giorno. 12 Poiché ci sarà un giorno del Signore degli eserciti
contro ogni superbo e altero, contro chiunque si innalza ad
abbatterlo; 13 contro tutti i cedri del Libano alti ed elevati,
contro tutte le querce del Basan, 14 contro tutti gli alti
monti, contro tutti i colli elevati, 15 contro ogni torre
eccelsa, contro ogni muro inaccessibile, 16 contro tutte le
navi di Tarsis e contro tutte le imbarcazioni di lusso. 17
Sarà piegato l`orgoglio degli uomini, sarà abbassata l`alterigia
umana; sarà esaltato il Signore, lui solo in quel giorno 18
e gli idoli spariranno del tutto. 19 Rifugiatevi nelle caverne
delle rocce e negli antri sotterranei, di fronte al terrore
che desta il Signore e allo splendore della sua maestà, quando
si alzerà a scuotere la terra. 20 In quel giorno ognuno getterà
gli idoli d`argento e gli idoli d`oro, che si era fatto per
adorarli, ai topi e ai pipistrelli, 21 per entrare nei crepacci
delle rocce e nelle spaccature delle rupi, di fronte al terrore
che desta il Signore e allo splendore della sua maestà, quando
si alzerà a scuotere la terra. 22 Guardatevi dunque dall`uomo,
nelle cui narici non v`è che un soffio, perché in quale conto
si può tenere? |
3
1 Ecce enim Dominator, Dominus exercituum,
aufert a Ierusalem et a Iuda robur et praesidium,
omne robur panis et omne robur aquae,
2 fortem et virum bellatorem,
iudicem et prophetam et hariolum et senem,
3 principem super quinquaginta et honorabilem vultu
et consiliarium et sapientem magum
et prudentem incantatorem.
4 Et dabo pueros principes eorum;
et infantes dominabuntur eis.
5 Et irruet populus, vir ad virum,
unusquisque ad proximum suum:
tumultuabitur puer contra senem,
et ignobilis contra nobilem.
6 Apprehendet enim vir fratrem suum
in domo patris sui:
“ Vestimentum tibi est,
princeps esto noster,
ruina autem haec sub manu tua ”.
7 Clamabit in die illa dicens:
“ Non sum medicus,
et in domo mea non est panis neque vestimentum;
nolite constituere me principem populi ”.
8 Ruit enim Ierusalem, et Iudas concidit,
quia lingua eorum et adinventiones eorum contra Dominum,
ut provocarent oculos maiestatis eius.
9 Procacitas vultus eorum accusat eos,
et peccatum suum quasi Sodoma
praedicaverunt nec absconderunt;
vae animae eorum,
quoniam reddita sunt eis mala!
10 Dicite iusto: “ Bene! ”,
quoniam fructum adinventionum suarum comedet.
11 Vae impio in malum:
retributio enim manuum eius fiet ei!
12 Populum meum opprimit infans,
et mulieres dominantur ei.
Popule meus, qui te beatum dicunt, ipsi te decipiunt
et viam gressuum tuorum dissipant.
13 Surgit ad arguendum Dominus
et stat ad iudicandos populos.
14 Dominus ad iudicium veniet
cum senibus populi sui et principibus eius:
“ Vos enim depasti estis vineam,
et rapina pauperis in domibus vestris.
15 Quare atteritis populum meum
et facies pauperum commolitis? ”,
dicit Dominus, Deus exercituum.
16 Et dixit Dominus:
“ Pro eo quod elevatae sunt filiae Sion
et ambulaverunt extento collo et nutibus oculorum,
parvis passibus incedebant
et catenulis pedum tinniebant,
17 decalvabit Dominus verticem filiarum Sion
et Dominus crinem earum nudabit ”.
18 In die illa auferet Dominus
ornamentum calceamentorum et torques
19 et lunulas et inaures
et armillas et mitras,
20 discriminalia et periscelidas
et fascias et olfactoriola
21 et anulos et ornamenta narium,
22 mutatoria et palliola
et linteamina et marsupia,
23 specula et sindones
et vittas et pallia.
24 Et erit pro suavi odore foetor,
et pro zona funiculus,
et pro crispante crine calvitium,
et pro fascia pectorali cilicium,
stigma pro pulchritudine.
25 Viri tui gladio cadent,
et fortes tui in proelio,
26 et maerebunt atque lugebunt portae eius,
et desolata in terra sedebit. |
3
1 Ecco infatti, il Signore, Dio degli eserciti, toglie a Gerusalemme
e a Giuda ogni genere di sostegno, ogni riserva di pane e
ogni sostentamento d`acqua, 2 il prode e il guerriero, il
giudice e il profeta, l`indovino e l`anziano, 3 il capo di
una cinquantina e il notabile, il consigliere e il mago sapiente
e l`esperto di incantesimi. 4 Io metterò come loro capi ragazzi,
monelli li domineranno. 5 Il popolo userà violenza: l`uno
contro l`altro, individuo contro individuo; il giovane tratterà
con arroganza l`anziano, lo spregevole, il nobile. 6 Poiché
uno afferra l`altro nella casa del padre: "Tu hai un mantello:
sii nostro capo; prendi in mano questa rovina!". 7 Ma quegli
si alzerà in quel giorno per dire: "Non sono un medico; nella
mia casa non c`è pane né mantello; non mi ponete a capo del
popolo!". 8 Certo, Gerusalemme va in rovina e Giuda crolla,
perché la loro lingua e le loro opere sono contro il Signore,
fino ad offendere la vista della sua maestà divina. 9 La loro
parzialità verso le persone li condanna ed essi ostentano
il peccato come Sòdoma: non lo nascondono neppure; disgraziati!
Si preparano il male da se stessi. 10 Beato il giusto, perché
egli avrà bene, mangerà il frutto delle sue opere. 11 Guai
all`empio! Lo colpirà la sventura, secondo i misfatti delle
sue mani avrà la mercede. 12 Il mio popolo! Un fanciullo lo
tiranneggia e le donne lo dominano. Popolo mio, le tue guide
ti traviano, distruggono la strada che tu percorri. 13 Il
Signore appare per muovere causa, egli si presenta per giudicare
il suo popolo. 14 Il Signore inizia il giudizio con gli anziani
e i capi del suo popolo: "Voi avete devastato la vigna; le
cose tolte ai poveri sono nelle vostre case. 15 Qual diritto
avete di opprimere il mio popolo, di pestare la faccia ai
poveri?". Oracolo del Signore, Signore degli eserciti. 16
Dice il Signore: "Poiché si sono insuperbite le figlie di
Sion e procedono a collo teso, ammiccando con gli occhi, e
camminano a piccoli passi facendo tintinnare gli anelli ai
piedi, 17 perciò il Signore renderà tignoso il cranio delle
figlie di Sion, il Signore denuderà le loro tempie". 18 In
quel giorno il Signore toglierà l`ornamento di fibbie, fermagli
e lunette, 19 orecchini, braccialetti, veli, 20 bende, catenine
ai piedi, cinture, boccette di profumi, amuleti, 21 anelli,
pendenti al naso, 22 vesti preziose e mantelline, scialli,
borsette, 23 specchi, tuniche, cappelli e vestaglie. 24 Invece
di profumo ci sarà marciume, invece di cintura una corda,
invece di ricci calvizie, invece di vesti eleganti uno stretto
sacco, invece di bellezza bruciatura. 25 "I tuoi prodi cadranno
di spada, i tuoi guerrieri in battaglia". 26 Si alzeranno
lamenti e gemiti alle tue porte e tu, disabitata, giacerai
a terra. |
4
1 Et apprehendent septem mulieres
virum unum in die illa dicentes:
“ Panem nostrum comedemus
et vestimentis nostris operiemur,
tantummodo vocetur nomen tuum super nos:
aufer opprobrium nostrum ”.
2 In die illa erit germen Domini in splendorem et gloriam,
et fructus terrae sublimis et exsultatio
his, qui salvati fuerint de Israel.
3 Et erit: omnis, qui relictus fuerit in Sion,
et residuus in Ierusalem, sanctus vocabitur,
omnis, qui scriptus est ad vitam in Ierusalem.
4 Cum abluerit Dominus sordem filiarum Sion
et sanguinem Ierusalem laverit de medio eius
spiritu iudicii et spiritu ardoris,
5 et creabit Dominus super omnem locum montis Sion
et super coetum eius
nubem per diem
et fumum et splendorem ignis flammantis in nocte:
super omnem enim gloriam protectio,
6 et tabernaculum erit in umbraculum diei ab aestu
et in securitatem et absconsionem a turbine et a pluvia. |
4
1 Sette donne afferreranno
un uomo solo, in quel giorno,
e diranno: "Ci nutriremo del nostro pane
e indosseremo le nostre vesti;
soltanto, lasciaci portare il tuo nome.
Toglici la nostra vergogna". 2 In quel giorno,
il germoglio del Signore crescerà in onore e gloria
e il frutto della terra
sarà a magnificenza e ornamento
per gli scampati di Israele. 3 Chi sarà rimasto in Sion e chi sarà superstite in Gerusalemme sarà chiamato santo, cioè quanti saranno iscritti per restare in vita in Gerusalemme. 4 Quando il Signore avrà lavato le brutture delle figlie di Sion e avrà pulito l`interno di Gerusalemme dal sangue che vi è stato versato con lo spirito di giustizia e con lo spirito dello sterminio, 5 allora verrà il Signore su ogni punto del monte Sion e su tutte le sue assemblee come una nube e come fumo di giorno, come bagliore di fuoco e fiamma di notte, perché sopra ogni cosa la gloria del Signore sarà come baldacchino. 6 Una tenda fornirà ombra contro il caldo di giorno e rifugio e riparo contro i temporali e contro la pioggia. |
5
1 Cantabo dilecto meo
canticum amici mei de vinea sua:
Vinea facta est dilecto meo
in colle pingui;
2 et saepivit eam
et lapides elegit ex illa
et plantavit in ea vites electas
et aedificavit turrim in medio eius
et torcular exstruxit in ea;
et exspectavit, ut faceret uvas,
et fecit labruscas.
3 Nunc ergo, habitator Ierusalem
et vir Iudae,
iudicate inter me et vineam meam.
4 Quid est quod debui ultra facere vineae meae
et non feci ei?
Cur exspectavi, ut faceret uvas,
et fecit labruscas?
5 Et nunc ostendam vobis
quid ego faciam vineae meae:
auferam saepem eius,
et erit in direptionem;
diruam maceriam eius,
et erit in conculcationem.
6 Et ponam eam desertam:
non putabitur et non fodietur,
et ascendent vepres et spinae;
et nubibus mandabo, ne pluant super eam imbrem.
7 Vinea enim Domini exercituum domus Israel est,
et vir Iudae germen eius delectabile;
et exspectavi, ut faceret iudicium, et ecce iniquitas,
et iustitiam, et ecce nequitia.
8 Vae, qui coniungunt domum ad domum
et agrum agro copulant usque ad terminum loci!
Numquid habitabitis vos soli in medio terrae?
9 In auribus meis iuravit Dominus exercituum:
“ Certe domus multae desertae erunt,
grandes et pulchrae absque habitatore ”.
10 Decem enim iugera vinearum facient lagunculam unam,
et triginta modii sementis facient modios tres.
11 Vae, qui consurgunt mane ad ebrietatem sectandam
et ad potandum usque ad vesperam,
ut vinum inflammet eos!
12 Cithara et lyra
et tympanum et tibia
et vinum in conviviis eorum,
et opus Domini non respiciunt,
nec opera manuum eius considerant.
13 Propterea captivus ductus est populus meus,
quia non habuit scientiam,
et nobiles eius interierunt fame,
et multitudo eius siti exaruit.
14 Propterea dilatavit infernus fauces suas
et aperuit os suum absque ullo termino;
et descendunt fortes Ierusalem, et populus eius,
et sublimes et tripudiantes in ea.
15 Et incurvabitur homo, et humiliabitur vir,
et oculi sublimium deprimentur;
16 et exaltabitur Dominus exercituum in iudicio,
et Deus sanctus sanctificabitur in iustitia,
17 et pascentur agni iuxta ordinem suum velut in prato suo,
et alieni comedent in ruinis pinguium.
18 Vae, qui trahunt iniquitatem in funiculis vanitatis
et quasi vinculum plaustri peccatum!
19 Qui dicunt: “ Festinet
et cito veniat opus eius, ut videamus;
et appropiet et veniat consilium Sancti Israel,
et sciemus illud! ”.
20 Vae, qui dicunt malum bonum et bonum malum,
ponentes tenebras in lucem et lucem in tenebras,
ponentes amarum in dulce et dulce in amarum!
21 Vae, qui sapientes sunt in oculis suis
et coram ipsis prudentes!
22 Vae, qui potentes sunt ad bibendum vinum,
et viri fortes ad miscendam ebrietatem!
23 Qui absolvunt impium pro muneribus
et iustitiam iusti auferunt ab eo!
24 Propter hoc, sicut devorat stipulam lingua ignis,
et palea flamma consumitur,
sic radix eorum quasi tabes erit,
et flos eorum sicut putredo ascendet;
abiecerunt enim legem Domini exercituum
et eloquium Sancti Israel blasphemaverunt.
25 Ideo exarsit furor Domini in populum suum,
et extendit manum suam super eum et percussit eum,
et conturbati sunt montes;
et facta sunt morticina eorum quasi stercus in medio platearum.
In his omnibus non est aversus furor eius,
sed adhuc manus eius extenta.
26 Et levabit signum nationibus procul;
et sibilabit ad eum de finibus terrae;
et ecce festinus velociter veniet.
27 Non est deficiens neque laborans in eo,
non dormitabit neque dormiet;
neque solvetur cingulum renum eius,
nec rumpetur corrigia calceamenti eius.
28 Sagittae eius acutae, et omnes arcus eius extenti;
ungulae equorum eius ut silex reputantur,
et rotae eius quasi impetus tempestatis.
29 Rugitus eius ut leonis:
rugiet ut catuli leonum et frendet;
et arripiet praedam et in tuto collocabit,
et non erit qui eruat.
30 Et sonabit super eum in die illa sicut sonitus maris.
Aspiciet in terram: et ecce tenebrae tribulationis,
et lux obtenebrata est in caligine eius. |
5
1 Canterò per il mio diletto il mio cantico d`amore per la
sua vigna. Il mio diletto possedeva una vigna sopra un fertile
colle. 2 Egli l`aveva vangata e sgombrata dai sassi e vi aveva
piantato scelte viti; vi aveva costruito in mezzo una torre
e scavato anche un tino. Egli aspettò che producesse uva,
ma essa fece uva selvatica. 3 Or dunque, abitanti di Gerusalemme
e uomini di Giuda, siate voi giudici fra me e la mia vigna.
4 Che cosa dovevo fare ancora alla mia vigna che io non abbia
fatto? Perché, mentre attendevo che producesse uva, essa ha
fatto uva selvatica? 5 Ora voglio farvi conoscere ciò che
sto per fare alla mia vigna: toglierò la sua siepe e si trasformerà
in pascolo; demolirò il suo muro di cinta e verrà calpestata.
6 La renderò un deserto, non sarà potata né vangata e vi cresceranno
rovi e pruni; alle nubi comanderò di non mandarvi la pioggia.
7 Ebbene, la vigna del Signore degli eserciti è la casa di
Israele; gli abitanti di Giuda la sua piantagione preferita.
Egli si aspettava giustizia ed ecco spargimento di sangue,
attendeva rettitudine ed ecco grida di oppressi. 8 Guai a
voi, che aggiungete casa a casa e unite campo a campo, finché
non vi sia più spazio, e così restate soli ad abitare nel
paese. 9 Ho udito con gli orecchi il Signore degli eserciti:
"Certo, molti palazzi diventeranno una desolazione, grandi
e belli saranno senza abitanti". 10 Poiché dieci iugeri di
vigna produrranno solo un bat e un comer di seme produrrà
un` efa. 11 Guai a coloro che si alzano presto al mattino
e vanno in cerca di bevande inebrianti e si attardano alla
sera accesi in volto dal vino. 12 Ci sono cetre e arpe, timpani
e flauti e vino per i loro banchetti; ma non badano all`azione
del Signore, non vedono l`opera delle sue mani. 13 Perciò
il mio popolo sarà deportato senza che neppure lo sospetti.
I suoi grandi periranno di fame, il suo popolo sarà arso dalla
sete. 14 Pertanto gli inferi dilatano le fauci, spalancano
senza misura la bocca. Vi precipitano dentro la nobiltà e
il popolo, il frastuono e la gioia della città. 15 L`uomo
sarà umiliato, il mortale sarà abbassato, gli occhi dei superbi
si abbasseranno. 16 Sarà esaltato il Signore degli eserciti
nel giudizio e il Dio santo si mostrerà santo nella giustizia.
17 Allora vi pascoleranno gli agnelli come nei loro prati,
sulle rovine brucheranno i capretti. 18 Guai a coloro che
si tirano addosso il castigo con corde da buoi e il peccato
con funi da carro, 19 che dicono: "Faccia presto, acceleri
pure l`opera sua, perché la vediamo; si facciano più vicini
e si compiano i progetti del Santo di Israele, perché li conosciamo".
20 Guai a coloro che chiamano bene il male e male il bene,
che cambiano le tenebre in luce e la luce in tenebre, che
cambiano l`amaro in dolce e il dolce in amaro. 21 Guai a coloro
che si credono sapienti e si reputano intelligenti. 22 Guai
a coloro che sono gagliardi nel bere vino, valorosi nel mescere
bevande inebrianti, 23 a coloro che assolvono per regali un
colpevole e privano del suo diritto l`innocente. 24 Perciò,
come una lingua di fuoco divora la stoppia e una fiamma consuma
la paglia, così le loro radici diventeranno un marciume e
la loro fioritura volerà via come polvere, perché hanno rigettato
la legge del Signore degli eserciti, hanno disprezzato la
parola del Santo di Israele. 25 Per questo è divampato lo
sdegno del Signore contro il suo popolo, su di esso ha steso
la sua mano per colpire; hanno tremato i monti, i loro cadaveri
erano come lordura in mezzo alle strade. Con tutto ciò non
si calma la sua ira e la sua mano resta ancora tesa. 26 Egli
alzerà un segnale a un popolo lontano e gli farà un fischio
all`estremità della terra; ed ecco verrà veloce e leggero.
27 Nessuno fra essi è stanco o inciampa, nessuno sonnecchia
o dorme, non si scioglie la cintura dei suoi fianchi e non
si slaccia il legaccio dei suoi sandali. 28 Le sue frecce
sono acuminate, e ben tesi tutti i suoi archi; gli zoccoli
dei suoi cavalli sono come pietre e le ruote dei suoi carri
come un turbine. 29 Il suo ruggito è come quello di una leonessa,
ruggisce come un leoncello; freme e afferra la preda, la pone
al sicuro, nessuno gliela strappa. 30 Fremerà su di lui in
quel giorno come freme il mare; si guarderà la terra: ecco,
saranno tenebre, angoscia e la luce sarà oscurata dalla caligine.
|
6
1 In anno, quo mortuus est rex Ozias, vidi Dominum edentem
super solium excelsum et elevatum; et fimbriae eius replebant
templum.
2 Seraphim stabant iuxta eum; sex alae uni et sex alae alteri:
duabus velabat faciem suam et duabus velabat pedes suos et
duabus volabat.
3 Et clamabat alter ad alterum et dicebat:
“ Sanctus, Sanctus, Sanctus Dominus exercituum;
plena est omnis terra gloria eius ”.
4 Et commota sunt superliminaria cardinum a voce clamantis,
et domus repleta est fumo.
5 Et dixi:
“ Vae mihi, quia perii!
Quia vir pollutus labiis ego sum
et in medio populi polluta labia habentis ego habito
et regem, Dominum exercituum, vidi oculis meis ”.
6 Et volavit ad me unus de seraphim, et in manu eius calculus,
quem forcipe tulerat de altari,
7 et tetigit os meum et dixit:
“ Ecce tetigit hoc labia tua,
et auferetur iniquitas tua,
et peccatum tuum mundabitur ”.
8 Et audivi vocem Domini dicentis: “ Quem mittam? Et
quis ibit nobis? ”. Et dixi: “ Ecce ego, mitte
me ”.
9 Et dixit: “ Vade, et dices populo huic:
“Audientes audite et nolite intellegere,
et videntes videte et nolite cognoscere”.
10 Pingue redde cor populi huius
et aures eius aggrava
et oculos eius excaeca,
ne forte videat oculis suis
et auribus suis audiat
et corde suo intellegat et convertatur
et sanetur ”.
11 Et dixi: “ Usquequo, Domine? ”. Et dixit:
“ Donec desolentur
civitates absque habitatore,
et domus sine homine,
et terra relinquatur deserta ”.
12 Et longe adducet Dominus homines,
et magna erit desolatio in medio terrae;
13 et adhuc in ea decimatio,
et rursus excisioni tradetur
sicut terebinthus et sicut quercus,
in quibus deiectis manebit aliquid stabile.
Semen sanctum erit id quod steterit in ea. |
6
1 Nell`anno in cui morì il re Ozia, io vidi il Signore seduto su un trono alto ed elevato; i lembi del suo manto riempivano il tempio. 2 Attorno a lui stavano dei serafini, ognuno aveva sei ali; con due si copriva la faccia, con due si copriva i piedi e con due volava. 3 Proclamavano l`uno all`altro:
"Santo, santo, santo è il Signore degli eserciti.
Tutta la terra è piena della sua gloria". 4 Vibravano gli stipiti delle porte alla voce di colui che gridava, mentre il tempio si riempiva di fumo. 5 E dissi:
"Ohimè! Io sono perduto,
perché un uomo dalle labbra impure io sono
e in mezzo a un popolo
dalle labbra impure io abito;
eppure i miei occhi hanno visto
il re, il Signore degli eserciti". 6 Allora uno dei serafini volò verso di me; teneva in mano un carbone ardente che aveva preso con le molle dall`altare. 7 Egli mi toccò la bocca e mi disse:
"Ecco, questo ha toccato le tue labbra,
perciò è scomparsa la tua iniquità
e il tuo peccato è espiato". 8 Poi io udii la voce del Signore che diceva: "Chi manderò e chi andrà per noi?". E io risposi: "Eccomi, manda me!". 9 Egli disse: "Và e riferisci a questo popolo:
Ascoltate pure, ma senza comprendere,
osservate pure, ma senza conoscere. 10 Rendi insensibile il cuore di questo popolo,
fallo duro d`orecchio e acceca i suoi occhi
e non veda con gli occhi
né oda con gli orecchi
né comprenda con il cuore
né si converta in modo da esser guarito". 11 Io dissi: "Fino a quando, Signore?". Egli rispose:
"Finché non siano devastate
le città, senza abitanti,
le case senza uomini
e la campagna resti deserta e desolata". 12 Il Signore scaccerà la gente
e grande sarà l`abbandono nel paese. 13 Ne rimarrà una decima parte,
ma di nuovo sarà preda della distruzione
come una quercia e come un terebinto,
di cui alla caduta resta il ceppo.
Progenie santa sarà il suo ceppo. |
7
1 Et factum est in diebus Achaz filii Ioatham filii Oziae
regis Iu dae, ascendit Rasin rex Syriae et Phacee filius Romeliae
rex Israel in Ierusalem ad proeliandum contra eam; et non
potuerunt debellare eam.
2 Et nuntiaverunt domui David dicentes: “ Requievit
Syria super Ephraim ”. Et commotum est cor eius et cor
populi eius, sicut moventur ligna silvarum a facie venti.
3 Et dixit Dominus ad Isaiam: “ Egredere in occursum
Achaz, tu et Seariasub (id est Reliquiae revertentur) filius
tuus, ad extremum aquaeductus piscinae superioris in viam
agri fullonis;
4 et dices ad eum: Vide, ut sileas; noli timere, et cor tuum
ne formidet a duabus caudis titionum fumigantium istorum,
ob ardorem irae Rasin et Syriae et filii Romeliae,
5 eo quod consilium malum inierit contra te Syria, Ephraim
et filius Romeliae dicentes:
6 “Ascendamus ad Iudam et terrorem iniciamus ei et avellamus
eum ad nos et ponamus regem in medio eius filium Tabeel”
”.
7 Haec dicit Dominus Deus:
“ Non stabit et non erit!
8 Caput enim Syriae Damascus,
et caput Damasci Rasin;
et adhuc sexaginta et quinque anni
et desinet Ephraim esse populus;
9 et caput Ephraim Samaria,
et caput Samariae filius Romeliae.
Si non credideritis, non permanebitis ”.
10 Et adiecit Dominus loqui ad Achaz dicens:
11 “ Pete tibi signum a Domino Deo tuo in profundum
inferni sive in excelsum supra ”.
12 Et dixit Achaz: “ Non petam et non tentabo Dominum
”.
13 Et dixit: “ Audite ergo, domus David; numquid parum
vobis est molestos esse hominibus, quia molesti estis et Deo
meo?
14 Propter hoc dabit Dominus ipse vobis signum. Ecce, virgo
concipiet et pariet filium et vocabit nomen eius Emmanuel;
15 butyrum et mel comedet, ut ipse sciat reprobare malum et
eligere bonum.
16 Quia antequam sciat puer reprobare malum et eligere bonum,
desolabitur terra, cuius tu formidas duos reges;
17 adducet Dominus super te et super populum tuum et super
domum patris tui dies, qui non venerunt a diebus separationis
Ephraim a Iuda, regem Assyriorum ”.
18 Et erit in die illa:
sibilabit Dominus muscae,
quae est in extremo fluminum Aegypti,
et api, quae est in terra Assur;
19 et venient et requiescent omnes
in vallibus praeruptis
et in cavernis petrarum
et in omnibus frutetis
et in omnibus pascuis.
20 In die illa radet Dominus
in novacula conducta e regione trans flumen
C in rege Assyriorum C
caput et pilos pedum
et barbam quoque abradet.
21 Et erit in die illa:
nutriet homo vitulam et duas oves
22 et prae ubertate lactis
comedet butyrum;
butyrum enim et mel manducabit omnis,
qui relictus fuerit in medio terrae.
23 Et erit in die illa:
omnis locus, ubi fuerint mille vites mille argenteis,
spinae et vepres erunt.
24 Cum sagittis et arcu ingredientur illuc,
vepres enim et spinae erit universa terra.
25 Et in omnes montes, qui in sarculo sarriebantur,
nemo veniet prae terrore spinarum et veprium,
et erit in pascua bovis et in conculcationem pecoris. |
7
1 Nei giorni di Acaz figlio di Iotam, figlio di Ozia, re di
Giuda, Rezìn re di Aram e Pekach figlio di Romelia, re di
Israele, marciarono contro Gerusalemme per muoverle guerra,
ma non riuscirono a espugnarla. 2 Fu dunque annunziato alla
casa di Davide: "Gli Aramei si sono accampati in Efraim".
Allora il suo cuore e il cuore del suo popolo si agitarono,
come si agitano i rami del bosco per il vento. 3 Il Signore
disse a Isaia: "Và incontro ad Acaz, tu e tuo figlio Seariasùb,
fino al termine del canale della piscina superiore sulla strada
del campo del lavandaio. 4 Tu gli dirai: Fà attenzione e stá
tranquillo, non temere e il tuo cuore non si abbatta per quei
due avanzi di tizzoni fumosi, per la collera di Rezìn degli
Aramei e del figlio di Romelia. 5 Poiché gli Aramei, Efraim
e il figlio di Romelia hanno tramato il male contro di te,
dicendo: 6 Saliamo contro Giuda, devastiamolo e occupiamolo,
e vi metteremo come re il figlio di Tabeèl. 7 Così dice il
Signore Dio: Ciò non avverrà e non sarà! 8b Ancora sessantacinque
anni ed Efraim cesserà di essere un popolo. 8a Perché capitale
di Aram è Damasco e capo di Damasco è Rezìn. 9b Ma se non
crederete, non avrete stabilità. 9a Capitale di Efraim è Samaria
e capo di Samaria il figlio di Romelia. 10 Il Signore parlò
ancora ad Acaz: 11 "Chiedi un segno dal Signore tuo Dio, dal
profondo degli inferi oppure lassù in alto". 12 Ma Acaz rispose:
"Non lo chiederò, non voglio tentare il Signore". 13 Allora
Isaia disse: "Ascoltate, casa di Davide! Non vi basta di stancare
la pazienza degli uomini, perché ora vogliate stancare anche
quella del mio Dio? 14 Pertanto il Signore stesso vi darà
un segno. Ecco: la vergine concepirà e partorirà un figlio,
che chiamerà Emmanuele. 15 Egli mangerà panna e miele finché
non imparerà a rigettare il male e a scegliere il bene. 16
Poiché prima ancora che il bimbo impari a rigettare il male
e a scegliere il bene, sarà abbandonato il paese di cui temi
i due re. 17 Il Signore manderà su di te, sul tuo popolo e
sulla casa di tuo padre giorni quali non vennero da quando
Efraim si staccò da Giuda: manderà il re di Assiria". 18 Avverrà
in quel giorno: il Signore farà un fischio alle mosche che
sono all`estremità dei canali di Egitto e alle api che si
trovano in Assiria. 19 Esse verranno e si poseranno tutte
nelle valli ricche di burroni, nelle fessure delle rocce,
su ogni cespuglio e su ogni pascolo. 20 In quel giorno il
Signore raderà con rasoio preso in affitto oltre il fiume,
cioè il re assiro, il capo e il pelo del corpo, anche la barba
toglierà via. 21 Avverrà in quel giorno: ognuno alleverà una
giovenca e due pecore. 22 Per l`abbondanza del latte che faranno,
si mangerà la panna; di panna e miele si ciberà ogni superstite
in mezzo a questo paese. 23 Avverrà in quel giorno: ogni luogo,
dove erano mille viti valutate mille sicli d`argento, sarà
preda dei rovi e dei pruni. 24 Vi si entrerà armati di frecce
e di arco, perché tutta la terra sarà rovi e pruni. 25 In
tutti i monti, che erano vangati con la vanga, non si passerà
più per paura delle spine e dei rovi. Serviranno da pascolo
per armenti e da luogo battuto dal gregge. |
8
1 Et dixit Dominus ad me: “ Sume tibi tabulam grandem
et scribe in ea stilo hominis: Maher Salal Has Baz (id est
Velociter spolia detrahe, cito praedare).
2 Et adhibui mihi testes fideles, Uriam sacerdotem et Zachariam
filium Barachiae;
3 et accessi ad prophetissam, et concepit et peperit filium.
Et dixit Dominus ad me: “ Voca nomen eius Maher Salal
Has Baz,
4 quia antequam sciat puer clamare: “Pater mi”
et “Mater mea”, afferentur opes Damasci et spolia
Samariae coram rege Assyriorum ”.
5 Et adiecit Dominus loqui ad me adhuc dicens:
6 “ Pro eo quod abiecit populus iste aquas Siloae,
quae vadunt cum silentio,
et defecit coram Rasin et filio Romeliae,
7 propter hoc ecce Dominus adducet super eos
aquas Fluminis fortes et multas,
regem Assyriorum et omnem gloriam eius,
et ascendet super omnes rivos eius
et fluet super universas ripas eius;
8 et ibit per Iudam inundans et diffluens,
usque ad collum veniet.
Et erit extensio alarum eius
implens latitudinem terrae tuae, o Emmanuel ”.
9 Clamorem tollite, populi, et consternemini;
et audite, universae procul terrae:
accingimini et perterremini,
accingimini et perterremini.
10 Inite consilium, et dissipabitur;
loquimini verbum, et non fiet,
quia nobiscum Deus.
11 Haec enim ait Dominus ad me, cum apprehendit me manu et
monuit, ne irem in via populi huius, dicens:
12 “ Ne vocetis coniurationem,
quodcumque populus iste vocat coniurationem,
et timorem eius ne timeatis neque paveatis ”.
13 Dominum exercituum ipsum sanctificate:
ipse pavor vester, et ipse terror vester;
14 et erit in sanctuarium,
in lapidem offensionis et in petram scandali
duabus domibus Israel,
in laqueum et in insidias habitantibus Ierusalem.
15 Et offendent ex eis plurimi
et cadent et conterentur
et irretientur et capientur.
16 Liga testimonium, signa legem in discipulis meis.
17 Et exspectabo Dominum, qui abscondit faciem suam a domo
Iacob, et praestolabor eum.
18 Ecce ego et pueri, quos dedit mihi Dominus in signum et
in portentum Israel a Domino exercituum, qui habitat in monte
Sion.
19 Et cum dixerint ad vos: “ Quaerite a pythonibus et
a divinis, qui susurrant et murmurant; numquid non populus
a deo suo requiret, pro vivis a mortuis? ”.
20 Ad legem et ad testimonium! Quod si non dixerint iuxta
verbum hoc, non erit eis matutina lux.
21 Et transibit per eam afflictus et esuriens;
et, cum esurierit, irascetur
et maledicet regi suo et deo suo
et suspiciet sursum
22 et ad terram intuebitur:
et ecce tribulatio et tenebrae,
caligo opprimens et obscuritas diffusa.
23 Non erit enim amplius caligo,
ubi erat oppressio.
Primo tempore contemptibilem reddidit terram Zabulon et terram
Nephthali; et novissimo glorificavit viam maris, trans Iordanem,
Galilaeam gentium. |
8
1 Il Signore mi disse: "Prenditi una grande tavoletta e scrivici
con caratteri ordinari: A Mahèr-salàl-cash-baz ". 2 Io mi
presi testimoni fidati, il sacerdote Uria e Zaccaria figlio
di Iebarachìa. 3 Poi mi unii alla profetessa, la quale concepì
e partorì un figlio. Il Signore mi disse: "Chiamalo Mahèr-salàl-cash-baz,
4 poiché, prima che il bambino sappia dire babbo e mamma,
le ricchezze di Damasco e le spoglie di Samaria saranno portate
davanti al re di Assiria". 5 Il Signore mi disse di nuovo:
6 "Poiché questo popolo ha rigettato le acque di Siloe, che
scorrono piano, e trema per Rezìn e per il figlio di Romelia,
7 per questo, ecco, il Signore gonfierà contro di loro le
acque del fiume, impetuose e abbondanti: cioè il re assiro
con tutto il suo splendore, irromperà in tutti i suoi canali
e strariperà da tutte le sue sponde. 8 Penetrerà in Giuda,
lo inonderà e lo attraverserà fino a giungere al collo. Le
sue ali distese copriranno tutta l`estensione del tuo paese,
Emmanuele. 9 Sappiatelo, popoli: sarete frantumati; ascoltate
voi tutte, nazioni lontane, cingete le armi e sarete frantumate.
10 Preparate un piano, sarà senza effetti; fate un proclama,
non si realizzerà, perché Dio è con noi". 11 Poiché così il
Signore mi disse, quando mi aveva preso per mano e mi aveva
proibito di incamminarmi nella via di questo popolo: 12 "Non
chiamate congiura ciò che questo popolo chiama congiura, non
temete ciò che esso teme e non abbiate paura". 13 Il Signore
degli eserciti, lui solo ritenete santo. Egli sia l`oggetto
del vostro timore, della vostra paura. 14 Egli sarà laccio
e pietra d`inciampo e scoglio che fa cadere per le due case
di Israele, laccio e trabocchetto per chi abita in Gerusalemme.
15 Tra di loro molti inciamperanno, cadranno e si sfracelleranno,
saranno presi e catturati. 16 Si chiuda questa testimonianza,
si sigilli questa rivelazione nel cuore dei miei discepoli.
17 Io ho fiducia nel Signore, che ha nascosto il volto alla
casa di Giacobbe, e spero in lui. 18 Ecco, io e i figli che
il Signore mi ha dato, siamo segni e presagi per Israele da
parte del Signore degli eserciti, che abita sul monte Sion.
19 Quando vi diranno: "Interrogate gli spiriti e gli indovini
che bisbigliano e mormorano formule. Forse un popolo non deve
consultare i suoi dei? Per i vivi consultare i morti?", 20
attenetevi alla rivelazione, alla testimonianza. Certo, faranno
questo discorso che non offre speranza d`aurora. 21 Egli si
aggirerà nel paese oppresso e affamato, e, quando sarà affamato
e preso dall`ira, maledirà il suo re e il suo dio. Guarderà
in alto 22 e rivolgerà lo sguardo sulla terra ed ecco angustia
e tenebre e oscurità desolante. Ma la caligine sarà dissipata,
23 poiché non ci sarà più oscurità dove ora è angoscia. In
passato umiliò la terra di Zàbulon e la terra di Nèftali,
ma in futuro renderà gloriosa la via del mare, oltre il Giordano
e la curva di Goim. |
9
1 Populus, qui ambulabat in tenebris,
vidit lucem magnam;
habitantibus in regione umbrae mortis
lux orta est eis.
2 Multiplicasti exsultationem
et magnificasti laetitiam;
laetantur coram te
sicut laetantes in messe,
sicut exsultant, quando dividunt spolia.
3 Iugum enim oneris eius
et virgam umeri eius
et sceptrum exactoris eius
fregisti, sicut in die Madian.
4 Quia omnis caliga incedentis cum tumultu
et vestimentum mixtum sanguine
erit in combustionem, cibus ignis.
5 Parvulus enim natus est nobis,
filius datus est nobis;
et factus est principatus super umerum eius;
et vocabitur nomen eius
admirabilis Consiliarius, Deus fortis,
Pater aeternitatis, Princeps pacis.
6 Magnum erit eius imperium,
et pacis non erit finis
super solium David et super regnum eius,
ut confirmet illud et corroboret in iudicio et iustitia
amodo et usque in sempiternum:
zelus Domini exercituum faciet hoc.
7 Verbum misit Dominus in Iacob, et cecidit in Israel.
8 Et sciet omnis populus Ephraim et habitantes Samariam
in superbia et magnitudine cordis dicentes:
9 “ Lateres ceciderunt, sed quadris lapidibus aedificabimus;
sycomori succisae sunt, sed cedris commutabimus ”.
10 Et elevavit Dominus hostes super eum
et inimicos eius excitavit,
11 Syriam ab oriente et Philisthim ab occidente,
qui devoraverunt Israel toto ore.
In omnibus his non est aversus furor eius,
sed adhuc manus eius extenta.
12 Et populus non est reversus ad percutientem se,
et Dominum exercituum non inquisierunt.
13 Et succidit Dominus ab Israel caput et caudam,
palmam et arundinem die una:
14 longaevus et honorabilis vultu ipse est caput,
et propheta docens mendacium ipse est cauda;
15 rectores populi istius seducentes
et, qui regebantur, perierunt.
16 Propter hoc super adulescentulis eius non laetabitur Dominus
et pupillorum eius et viduarum non miserebitur,
quia omnis impius est et nequam,
et universum os loquitur stultitiam.
In omnibus his non est aversus furor eius,
sed adhuc manus eius extenta.
17 Succensa est enim quasi ignis impietas,
veprem et spinam vorat,
et succenditur in densitate saltus,
et convolvuntur columnae fumi.
18 In ira Domini exercituum incenditur terra;
et est populus quasi esca ignis:
vir fratri suo non parcit.
19 Et devorat ad dexteram et esurit
et comedit ad sinistram et non saturatur;
unusquisque carnem proximi sui vorat:
20 Manasses Ephraim, et Ephraim Manassen,
simul ipsi contra Iudam.
In omnibus his non est aversus furor eius,
sed adhuc manus eius extenta. |
9
1 Il popolo che camminava nelle tenebre vide una grande luce;
su coloro che abitavano in terra tenebrosa una luce rifulse.
2 Hai moltiplicato la gioia, hai aumentato la letizia. Gioiscono
davanti a te come si gioisce quando si miete e come si gioisce
quando si spartisce la preda. 3 Poiché il giogo che gli pesava
e la sbarra sulle sue spalle, il bastone del suo aguzzino
tu hai spezzato come al tempo di Madian. 4 Poiché ogni calzatura
di soldato nella mischia e ogni mantello macchiato di sangue
sarà bruciato, sarà esca del fuoco. 5 Poiché un bambino è
nato per noi, ci è stato dato un figlio. Sulle sue spalle
è il segno della sovranità ed è chiamato: Consigliere ammirabile,
Dio potente, Padre per sempre, Principe della pace; 6 grande
sarà il suo dominio e la pace non avrà fine sul trono di Davide
e sul regno, che egli viene a consolidare e rafforzare con
il diritto e la giustizia, ora e sempre; questo farà lo zelo
del Signore degli eserciti. 7 Una parola mandò il Signore
contro Giacobbe, essa cadde su Israele. 8 La conoscerà tutto
il popolo, gli Efraimiti e gli abitanti di Samaria, che dicevano
nel loro orgoglio e nell`arroganza del loro cuore: 9 "I mattoni
sono caduti, ricostruiremo in pietra; i sicomori sono stati
abbattuti, li sostituiremo con cedri". 10 Il Signore suscitò
contro questo popolo i suoi nemici, stimolò i suoi avversari:
11 gli Aramei dall`oriente, da occidente i Filistei che divorano
Israele a grandi morsi. Con tutto ciò non si calma la sua
ira e ancora la sua mano rimane stesa. 12 Il popolo non è
tornato a chi lo percuoteva; non ha ricercato il Signore degli
eserciti. 13 Pertanto il Signore ha amputato a Israele capo
e coda, palma e giunco in un giorno. 14 L`anziano e i notabili
sono il capo, il profeta, maestro di menzogna, è la coda.
15 Le guide di questo popolo lo hanno fuorviato e i guidati
si sono perduti. 16 Perciò il Signore non avrà pietà dei suoi
giovani, non si impietosirà degli orfani e delle vedove, perché
tutti sono empi e perversi; ogni bocca proferisce parole stolte.
Con tutto ciò non si calma la sua ira e ancora la sua mano
rimane stesa. 17 Brucia l`iniquità come fuoco che divora rovi
e pruni, divampa nel folto della selva, da dove si sollevano
colonne di fumo. 18 Per l`ira del Signore brucia la terra
e il popolo è come un`esca per il fuoco; nessuno ha pietà
del proprio fratello. 19 Dilania a destra, ma è ancora affamato,
mangia a sinistra, ma senza saziarsi; ognuno mangia la carne
del suo vicino. 20 Manàsse contro Efraim ed Efraim contro
Manàsse, tutti e due insieme contro Giuda. Con tutto ciò non
si calma la sua ira e ancora la sua mano rimane stesa. |
10
1 Vae, qui condunt leges iniquas
et scribentes iniustitiam scribunt,
2 ut opprimant in iudicio pauperes
et vim faciant causae humilium populi mei,
ut fiant viduae praeda eorum,
et pupillos diripiant!
3 Quid facietis in die visitationis
et calamitatis de longe venientis?
Ad cuius confugietis auxilium
et ubi derelinquetis gloriam vestram?
4 Nam incurvabimini subter captivos
et infra occisos cadetis.
In omnibus his non est aversus furor eius,
sed adhuc manus eius extenta.
5 Vae Assur, virga furoris mei
et baculus in manu mea, indignatio mea!
6 Ad gentem impiam mitto eum
et contra populum furoris mei mando illi,
ut auferat spolia et diripiat praedam
et ponat illum in conculcationem
quasi lutum platearum.
7 Ipse autem non sic arbitratur,
et cor eius non ita existimat;
sed in corde suo ad conterendum
et ad internecionem gentium non paucarum.
8 Dicet enim: “ Numquid non principes mei omnes reges
sunt?
9 Numquid non ut Charcamis sic Chalano?
Numquid non ut Arphad sic Emath?
Numquid non ut Damascus sic Samaria?
10 Quomodo apprehendit manus mea regna idololatra,
quorum simulacra plura sunt quam in Ierusalem et in Samaria,
11 numquid non sicut feci Samariae et idolis eius,
sic faciam Ierusalem et simulacris eius? ”.
12 Et erit: cum impleverit Dominus cuncta opera sua in monte
Sion et in Ierusalem, visitabo super fructum superbiae cordis
regis Assyriae et super arrogantiam altitudinis oculorum eius.
13 Dixit enim:
“ In fortitudine manus meae feci
et in sapientia mea, prudens sum enim;
et abstuli terminos populorum
et scrinia eorum depraedatus sum
et detraxi quasi potens in sublimi sedentes;
14 et apprehendit quasi nidum manus mea fortitudinem populorum;
et sicut colliguntur ova derelicta,
sic universam terram ego congregavi,
et non fuit qui moveret pennam aut aperiret os et ganniret
”.
15 Numquid gloriabitur securis
contra eum, qui secat in ea?
Aut exaltabitur serra
contra eum, qui trahit eam?
Quomodo si agitet virga elevantem eam,
et exaltet baculus eum, qui non est lignum.
16 Propter hoc mittet Dominator, Dominus exercituum,
in pingues eius tenuitatem;
et subtus gloriam eius
ardor ardebit quasi combustio ignis.
17 Et erit Lumen Israel ignis,
et Sanctus eius flamma;
et succendetur et devorabit spinas eius
et vepres in die una.
18 Et gloriam saltus eius et horti eius
ab anima usque ad carnem consumet,
et erit sicut aeger tabescens;
19 et reliquiae ligni saltus eius
tam paucae erunt,
ut puer scribat ea.
20 Et erit in die illa:
non adiciet residuum Israel
et, qui effugerint de domo Iacob,
inniti super eo, qui percutit eos,
sed innitentur super Dominum,
Sanctum Israel, in veritate.
21 Reliquiae revertentur,
reliquiae, inquam, Iacob, ad Deum fortem.
22 Si enim fuerit populus tuus, Israel, quasi arena maris,
reliquiae revertentur ex eo;
consummatio decreta redundat in iustitia:
23 interitum enim, qui decretus est,
Dominus, Deus exercituum, faciet in medio omnis terrae.
24 Propter hoc haec dicit Dominus, Deus exercituum: “
Noli timere, populus meus habitator Sion, ab Assur; in virga
percutiet te et baculum suum levabit super te sicut Aegyptus.
25 Adhuc enim paululum modicumque, et consummabitur indignatio
et furor meus ad destructionem eorum ”.
26 Et suscitabit super eum Dominus exercituum flagellum iuxta
plagam Madian in Petra Oreb et virgam suam super mare et levabit
eam sicut in Aegypto.
27 Et erit in die illa:
auferetur onus eius de umero tuo,
et iugum eius de collo tuo.
Et vastator ascendit a Remmon.
28 Veniet in Aiath, transibit per Magron,
apud Machmas deponit sarcinas suas;
29 transeunt vadum cursim; in Geba pernoctabimus;
trepidat Rama, Gabaa Saulis fugit.
30 Hinni voce tua, Bathgallim;
attende, Laisa; responde, Anathoth.
31 Migrat Medemena, habitatores Gabim fugiunt;
32 hodie in Nob stabit:
agitabit manum suam ad montem filiae Sion,
collem Ierusalem.
33 Ecce Dominator, Dominus exercituum,
amputat ramos in terrore,
et extrema acumina succiduntur,
et sublimes humiliantur;
34 et caeduntur condensa saltus ferro,
et Libanus cum excelsis suis cadet. |
10
1 Guai a coloro che fanno decreti iniqui e scrivono in fretta
sentenze oppressive, 2 per negare la giustizia ai miseri e
per frodare del diritto i poveri del mio popolo, per fare
delle vedove la loro preda e per spogliare gli orfani. 3 Ma
che farete nel giorno del castigo, quando da lontano sopraggiungerà
la rovina? A chi ricorrerete per protezione? Dove lascerete
la vostra ricchezza? 4 Non vi resterà che piegarvi tra i prigionieri
o cadere tra i morti. Con tutto ciò non si calma la sua ira
e ancora la sua mano rimane stesa. 5 Oh! Assiria, verga del
mio furore, bastone del mio sdegno. 6 Contro una nazione empia
io la mando e la comando contro un popolo con cui sono in
collera perché lo saccheggi, lo depredi e lo calpesti come
fango di strada. 7 Essa però non pensa così e così non giudica
il suo cuore, ma vuole distruggere e annientare non poche
nazioni. 8 Anzi dice: "Forse i miei capi non sono altrettanti
re? 9 Forse come Càrchemis non è anche Calne? Come Arpad non
è forse Amat? Come Damasco non è forse Samaria? 10 Come la
mia mano ha raggiunto quei regni degli idoli, le cui statue
erano più numerose di quelle di Gerusalemme e di Samaria,
11 non posso io forse, come ho fatto a Samaria e ai suoi idoli,
fare anche a Gerusalemme e ai suoi simulacri?". 12 Quando
il Signore avrà terminato tutta l`opera sua sul monte Sion
e a Gerusalemme, punirà l`operato orgoglioso della mente del
re di Assiria e ciò di cui si gloria l`alterigia dei suoi
occhi. 13 Poiché ha detto: "Con la forza della mia mano ho
agito e con la mia sapienza, perché sono intelligente; ho
rimosso i confini dei popoli e ho saccheggiato i loro tesori,
ho abbattuto come un gigante coloro che sedevano sul trono.
14 La mia mano, come in un nido, ha scovato la ricchezza dei
popoli. Come si raccolgono le uova abbandonate, così ho raccolto
tutta la terra; non vi fu battito d`ala, nessuno apriva il
becco o pigolava". 15 Può forse vantarsi la scure con chi
taglia per suo mezzo o la sega insuperbirsi contro chi la
maneggia? Come se un bastone volesse brandire chi lo impugna
e una verga sollevare ciò che non è di legno! 16 Perciò il
Signore, Dio degli eserciti, manderà una peste contro le sue
più valide milizie; sotto ciò che è sua gloria arderà un bruciore
come bruciore di fuoco; 18 besso consumerà anima e corpo e
sarà come un malato che sta spegnendosi. 17 La luce di Israele
diventerà un fuoco, il suo santuario una fiamma; essa divorerà
e consumerà rovi e pruni in un giorno, 18 ala magnificenza
della sua selva e del suo giardino; 19 il resto degli alberi
nella selva si conterà facilmente, persino un ragazzo potrebbe
farne il conto. 20 In quel giorno il resto di Israele e i
superstiti della casa di Giacobbe non si appoggeranno più
su chi li ha percossi, ma si appoggeranno sul Signore, sul
Santo di Israele, con lealtà. 21 Tornerà il resto, il resto
di Giacobbe, al Dio forte. 22 Poiché anche se il tuo popolo,
o Israele, fosse come la sabbia del mare, solo un suo resto
ritornerà; è decretato uno sterminio che farà traboccare la
giustizia, 23 poiché un decreto di rovina eseguirà il Signore,
Dio degli eserciti, su tutta la regione. 24 Pertanto così
dice il Signore, Dio degli eserciti: "Popolo mio, che abiti
in Sion, non temere l`Assiria che ti percuote con la verga
e alza il bastone contro di te come già l`Egitto. 25 Perché
ancora un poco, ben poco, e il mio sdegno avrà fine; la mia
ira li annienterà". 26 Contro di essa il Signore degli eserciti
agiterà il flagello, come quando colpì Madian sulla rupe dell`Oreb;
alzerà la sua verga sul mare come fece con l`Egitto. 27 In
quel giorno sarà tolto il suo fardello dalla tua spalla e
il suo giogo cesserà di pesare sul tuo collo. Il distruttore
viene da Rimmòn, 28 raggiunge Aiàt, attraversa Migròn, in
Micmàs depone il bagaglio. 29 Attraversano il passo; in Gheba
si accampano; Rama trema, fugge Gàbaa di Saul. 30 Grida con
tutta la tua voce, Bat-Gallìm, stá attenta, Làisa, rispondile,
Anatòt! 31 Madmenà è in fuga, e alla fuga si danno gli abitanti
di Ghebim. 32 Oggi stesso farà sosta a Nob, agiterà la mano
verso il monte della figlia di Sion, verso il colle di Gerusalemme.
33 Ecco il Signore, Dio degli eserciti, che strappa i rami
con fracasso; le punte più alte sono troncate, le cime sono
abbattute. 34 E` reciso con il ferro il folto della selva
e il Libano cade con la sua magnificenza. |
11
1 Et egredietur virga de stirpe Iesse,
et flos de radice eius ascendet;
2 et requiescet super eum spiritus Domini:
spiritus sapientiae et intellectus,
spiritus consilii et fortitudinis,
spiritus scientiae et timoris Domini;
3 et deliciae eius in timore Domini.
Non secundum visionem oculorum iudicabit
neque secundum auditum aurium decernet;
4 sed iudicabit in iustitia pauperes
et decernet in aequitate pro mansuetis terrae;
et percutiet terram virga oris sui
et spiritu labiorum suorum interficiet impium.
5 Et erit iustitia cingulum lumborum eius,
et fides cinctorium renum eius.
6 Habitabit lupus cum agno,
et pardus cum haedo accubabit;
vitulus et leo simul saginabuntur,
et puer parvulus minabit eos.
7 Vitula et ursus pascentur,
simul accubabunt catuli eorum;
et leo sicut bos comedet paleas.
8 Et ludet infans ab ubere
super foramine aspidis;
et in cavernam reguli,
qui ablactatus fuerit, manum suam mittet.
9 Non nocebunt et non occident
in universo monte sancto meo,
quia plena erit terra scientia Domini, sicut aquae mare operiunt.
10 In die illa radix Iesse
stat in signum populorum;
ipsam gentes requirent,
et erit sedes eius gloriosa.
11 Et erit in die illa: rursus extendet Dominus manum suam
ad possidendum residuum populi sui,
quod relictum erit ab Assyria et ab Aegypto
et a Phatros et ab Aethiopia
et ab Elam et a Sennaar
et ab Emath et ab insulis maris;
12 et levabit signum in nationes
et congregabit profugos Israel
et dispersos Iudae colliget a quattuor plagis terrae.
13 Et auferetur zelus Ephraim,
et hostes Iudae abscindentur;
Ephraim non aemulabitur Iudam, et Iudas non pugnabit contra
Ephraim.
14 Et volabunt in umeros Philisthim ad mare,
simul praedabuntur filios orientis:
in Edom et Moab extendent manus suas,
et filii Ammon oboedient eis.
15 Et exsiccabit Dominus linguam maris Aegypti
et levabit manum suam super flumen in fortitudine spiritus
sui
et percutiet illud in septem rivos,
ita ut transire faciat eos calceatos.
16 Et erit via residuo populo meo,
qui relinquetur ab Assyria,
sicut fuit Israeli in die illa,
qua ascendit de terra Aegypti. |
11
1 Un germoglio spunterà dal tronco di Iesse,
un virgulto germoglierà dalle sue radici. 2 Su di lui si poserà lo spirito del Signore,
spirito di sapienza e di intelligenza,
spirito di consiglio e di fortezza,
spirito di conoscenza e di timore del Signore. 3 Si compiacerà del timore del Signore.
Non giudicherà secondo le apparenze
e non prenderà decisioni per sentito dire; 4 ma giudicherà con giustizia i miseri
e prenderà decisioni eque per gli oppressi del paese.
La sua parola sarà una verga che percuoterà il violento;
con il soffio delle sue labbra ucciderà l`empio. 5 Fascia dei suoi lombi sarà la giustizia,
cintura dei suoi fianchi la fedeltà. 6 Il lupo dimorerà insieme con l`agnello,
la pantera si sdraierà accanto al capretto;
il vitello e il leoncello pascoleranno insieme
e un fanciullo li guiderà. 7 La vacca e l`orsa pascoleranno insieme;
si sdraieranno insieme i loro piccoli.
Il leone si ciberà di paglia, come il bue. 8 Il lattante si trastullerà sulla buca dell`aspide;
il bambino metterà la mano nel covo di serpenti velenosi. 9 Non agiranno più iniquamente né saccheggeranno
in tutto il mio santo monte,
perché la saggezza del Signore riempirà il paese
come le acque ricoprono il mare. 10 In quel giorno
la radice di Iesse si leverà a vessillo per i popoli,
le genti la cercheranno con ansia,
la sua dimora sarà gloriosa.
Ritorno dall` esilio
11 In quel giorno il Signore stenderà di nuovo la mano
per riscattare il resto del suo popolo
superstite dall`Assiria e dall`Egitto,
da Patròs, dall`Etiopia e dall`Elam,
da Sènnaar e da Amat e dalle isole del mare. 12 Egli alzerà un vessillo per le nazioni
e raccoglierà gli espulsi di Israele;
radunerà i dispersi di Giuda
dai quattro angoli della terra. 13 Cesserà la gelosia di Efraim
e gli avversari di Giuda saranno sterminati;
Efraim non invidierà più Giuda
e Giuda non osteggerà più Efraim. 14 Voleranno verso occidente contro i Filistei,
saccheggeranno insieme le tribù dell`oriente,
stenderanno le mani su Edom e su Moab
e gli Ammoniti saranno loro sudditi. 15 Il Signore prosciugherà il golfo del mare d`Egitto
e stenderà la mano contro il fiume
con la potenza del suo soffio,
e lo dividerà in sette bracci
così che si possa attraversare con i sandali. 16 Si formerà una strada per il resto del suo popolo
che sarà superstite dall`Assiria,
come ce ne fu una per Israele
quando uscì dal paese d`Egitto. |
| |
|
| 1
2 3 4 5
6 7 8 9
10 11 |
1 2
3 4 5 6
7 8 9 10
11 |
| |
|
|
|
|