Ego sum Qui sum.
Liber Ezechielis
11
12 13 14
15 16 17
18 19 20 |
|
Libro di Ezechiele
11
12 13 14
15 16 17
18 19 20 |
11
1 Et elevavit me spiritus et duxit me ad portam domus Domini
orientalem, quae respicit solis ortum; et ecce in introitu
portae viginti quinque viri, et vidi in medio eorum Iezoniam
filium Azur et Pheltiam filium Banaiae, principes populi.
2 Dixitque ad me: “ Fili hominis, hi sunt viri, qui
cogitant iniquitatem et tractant consilium pessimum in urbe
ista
3 dicentes: “Nonne dudum aedificatae sunt domus? Haec
est lebes, nos autem carnes”.
4 Idcirco vaticinare de eis; vaticinare, fili hominis ”.
5 Et irruit in me spiritus Domini et dixit ad me: “
Loquere. Haec dicit Dominus: Sic locuti estis, domus Israel,
et cogitationes cordis vestri ego novi.
6 Plurimos occidistis in urbe hac et implestis vias eius interfectis.
7 Propterea haec dicit Dominus Deus: Interfecti vestri, quos
posuistis in medio eius, hi sunt carnes, et haec est lebes,
et educam vos de medio eius.
8 Gladium metuitis, et gladium inducam super vos, ait Dominus
Deus.
9 Et eiciam vos de medio eius daboque vos in manu hostium
et faciam in vobis iudicia.
10 Gladio cadetis, in finibus Israel iudicabo vos, et scietis
quia ego Dominus.
11 Haec non erit vobis in lebetem, et vos non eritis in medio
eius in carnes: in finibus Israel iudicabo vos;
12 et scietis quia ego Dominus, qui in praeceptis meis non
ambulastis et iudicia mea non fecistis, sed iuxta iudicia
gentium, quae in circuitu vestro sunt, estis operati ”.
13 Et factum est cum prophetarem, Pheltias filius Banaiae
mortuus est; et cecidi in faciem meam, clamans voce magna,
et dixi: “ Heu, Domine Deus, consummationem tu facis
reliquiarum Israel! ”.
14 Et factum est verbum Domini ad me dicens:
15 “ Fili hominis, fratres tui, fratres tui, viri propinqui
tui et omnis domus Israel, universi, quibus dixerunt habitatores
Ierusalem: “Longe sunt a Domino; nobis data est terra
in possessionem”.
16 Propterea haec dicit Dominus Deus: Quia longe feci eos
in gentibus et quia dispersi eos in terris, ero eis in sanctificationem
modicam in terris, ad quas venerunt.
17 Propterea loquere: Haec dicit Dominus Deus: Congregabo
vos de populis et adunabo de terris, in quibus dispersi estis,
daboque vobis humum Israel.
18 Et ingredientur illuc et auferent omnes offensiones cunctasque
abominationes eius de illa.
19 Et dabo eis cor aliud et spiritum novum tribuam in visceribus
eorum; et auferam cor lapideum de carne eorum et dabo eis
cor carneum,
20 ut in praeceptis meis ambulent et iudicia mea custodiant
faciantque ea et sint mihi in populum, et ego sim eis in Deum.
21 Quorum cor post offendicula et abominationes suas ambulat,
horum viam in capite suo ponam ”, dicit Dominus Deus.
22 Et elevaverunt cherubim alas suas, et rotae cum eis, et
gloria Dei Israel erat super eos;
23 et ascendit gloria Domini de medio civitatis stetitque
super montem, qui est ad orientem urbis.
24 Et spiritus levavit me adduxitque in Chaldaeam ad transmigrationem
in visione in spiritu Dei; et sublata est a me visio, quam
videram.
25 Et locutus sum ad transmigrationem omnia verba Domini,
quae ostenderat mihi. |
11
1 Uno spirito mi sollevò e mi trasportò alla porta orientale
del tempio che guarda a oriente; ed ecco davanti alla porta
vi erano venticinque uomini e in mezzo a loro vidi Iazanià
figlio d`Azzùr, e Pelatìa figlio di Benaià, capi del popolo.
2 Il Signore mi disse: "Figlio dell`uomo, questi sono gli
uomini che tramano il male e danno consigli cattivi in questa
città;
3 sono coloro che dicono: Non in breve tempo si costruiscon
le case: questa città è la pentola e noi siamo la carne.
4 Per questo profetizza contro di loro, profetizza, figlio
dell`uomo".
5 Lo spirito del Signore venne su di me e mi disse: "Parla,
dice il Signore: Così avete detto, o Israeliti, e io conosco
ciò che vi passa per la mente.
6 Voi avete moltiplicato i morti in questa città, avete riempito
di cadaveri le sue strade.
7 Per questo così dice il Signore Dio: I cadaveri che avete
gettati in mezzo a essa sono la carne, e la città è la pentola.
Ma io vi scaccerò.
8 Avete paura della spada e io manderò la spada contro di
voi, dice il Signore Dio!
9 Vi scaccerò dalla città e vi metterò in mano agli stranieri
e farò giustizia su di voi.
10 Cadrete di spada: sulla frontiera d`Israele io vi giudicherò
e saprete che io sono il Signore.
11 La città non sarà per voi la pentola e voi non ne sarete
la carne! Sulla frontiera di Israele vi giudicherò:
12 allora saprete che io sono il Signore, di cui non avete
eseguito i comandi né osservate le leggi, mentre avete agito
secondo i costumi delle genti vicine".
13 Non avevo finito di profetizzare quando Pelatìa figlio
di Benaià cadde morto. Io mi gettai con la faccia a terra
e gridai con tutta la voce: "Ah! Signore Dio, vuoi proprio
distruggere quanto resta d`Israele?".
14 Allora mi fu rivolta questa parola del Signore:
15 "Figlio dell`uomo, ai tuoi fratelli, ai deportati con te,
a tutta la casa d`Israele gli abitanti di Gerusalemme vanno
dicendo: Voi andate pure lontano dal Signore: a noi è stata
data in possesso questa terra.
16 Dì loro dunque: Dice il Signore Dio: Se li ho mandati lontano
fra le genti, se li ho dispersi in terre straniere, sarò per
loro un santuario per poco tempo nelle terre dove hanno emigrato.
17 Riferisci: Così dice il Signore Dio: Vi raccoglierò in
mezzo alle genti e vi radunerò dalle terre in cui siete stati
dispersi e a voi darò il paese d`Israele.
18 Essi vi entreranno e vi elimineranno tutti i suoi idoli
e tutti i suoi abomini.
19 Darò loro un cuore nuovo e uno spirito nuovo metterò dentro
di loro; toglierò dal loro petto il cuore di pietra e darò
loro un cuore di carne,
20 perché seguano i miei decreti e osservino le mie leggi
e li mettano in pratica; saranno il mio popolo e io sarò il
loro Dio.
21 Ma su coloro che seguono con il cuore i loro idoli e le
loro nefandezze farò ricadere le loro opere, dice il Signore
Dio".
22 I cherubini allora alzarono le ali e le ruote si mossero
insieme con loro mentre la gloria del Dio d`Israele era in
alto su di loro.
23 Quindi dal centro della città la gloria del Signore si
alzò e andò a fermarsi sul monte che è ad oriente della città.
24 E uno spirito mi sollevò e mi portò in Caldea fra i deportati,
in visione, in spirito di Dio, e la visione che avevo visto
disparve davanti a me.
25 E io raccontai ai deportati quanto il Signore mi aveva
mostrato. |
12
1 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
2 “ Fili hominis, in medio domus exasperantis tu habitas,
qui oculos habent ad videndum et non vident, et aures ad audiendum
et non audiunt, quia domus exasperans est.
3 Tu ergo, fili hominis, fac tibi vasa transmigrationis et
transmigrabis per diem coram eis; transmigrabis autem de loco
tuo ad locum alterum in conspectu eorum, si forte aspiciant,
quia domus exasperans est.
4 Et efferes foras vasa tua quasi vasa transmigrantis per
diem in conspectu eorum; tu autem egredieris vespere coram
eis, sicut egreditur migrans.
5 Ante oculos eorum perfode tibi parietem et efferes per eum;
6 in conspectu eorum in umeris portabis, in caligine efferes:
faciem tuam velabis et non videbis terram, quia portentum
dedi te domui Israel ”.
7 Feci ergo, sicut praeceperat mihi Dominus: vasa mea protuli
quasi vasa transmigrantis per diem et vespere perfodi mihi
parietem manu; et in caligine extuli in umeris portans in
conspectu eorum.
8 Et factus est sermo Domini ad me mane dicens:
9 “ Fili hominis, numquid non dixerunt ad te domus Israel,
domus exasperans: “Quid tu facis?”.
10 Dic ad eos: Haec dicit Dominus Deus: Super ducem onus istud,
qui est in Ierusalem, et super omnem domum Israel, quae est
in medio eius.
11 Dic: Ego portentum vestrum. Quomodo feci, sic fiet illis:
in transmigrationem et in captivitatem ibunt.
12 Et dux, qui est in medio eorum, in umeris portabit, in
caligine, et egredietur; parietem perfodient, ut transitus
fiat per eum; faciem suam operiet, ut non videat oculo terram.
13 Et extendam rete meum super illum, et capietur in tendicula
mea; et adducam eum in Babylonem in terram Chaldaeorum, et
ipsam non videbit ibique morietur.
14 Et omnes, qui circa eum sunt, praesidium eius et agmina
eius, dispergam in omnem ventum; et gladium evaginabo post
eos.
15 Et scient quia ego Dominus, quando dispersero illos in
gentibus et disseminavero eos in terris.
16 Et relinquam ex eis viros paucos a gladio et fame et pestilentia,
ut narrent omnia scelera eorum in gentibus, ad quas ingredientur,
et scient quia ego Dominus ”.
17 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
18 “ Fili hominis, panem tuum in conturbatione comede;
sed et aquam tuam in trepidatione et sollicitudine bibe.
19 Et dices ad populum terrae: Haec dicit Dominus Deus ad
eos, qui habitant in Ierusalem in terra Israel: Panem suum
in sollicitudine comedent et aquam suam in desolatione bibent,
quia desolabitur terra a plenitudine sua propter violentiam
omnium, qui habitant in ea;
20 et civitates, quae nunc habitantur, desolatae erunt, terraque
deserta, et scietis quia ego Dominus ”.
21 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
22 “ Fili hominis, quod est proverbium istud vobis in
terra Israel dicentibus: “In longum differentur dies,
et peribit omnis visio”?
23 Ideo dic ad eos: Haec dicit Dominus Deus: Quiescere faciam
proverbium istud, neque vulgo dicetur ultra in Israel; et
loquere ad eos quod appropinquaverint dies et sermo omnis
visionis.
24 Non enim erit ultra omnis visio vana neque divinatio ambigua
in medio filiorum Israel,
25 quia ego Dominus loquar; quodcumque locutus fuero verbum,
et fiet: non prolongabitur amplius, sed in diebus vestris,
domus exasperans, loquar verbum et faciam illud ”, dicit
Dominus Deus.
26 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
27 “ Fili hominis, ecce domus Israel dicentium: “Visio,
quam hic videt, in dies multos et in tempora longa iste prophetat”;
28 propterea dic ad eos: Haec dicit Dominus Deus: Non differetur
ultra omnis sermo meus; verbum, quod locutus fuero, complebitur
”, dicit Dominus Deus. |
12
1 Questa parola del Signore mi fu riferita:
2 "Figlio dell`uomo, tu abiti in mezzo a una genìa di ribelli,
che hanno occhi per vedere e non vedono, hanno orecchi per
udire e non odono, perché sono una genìa di ribelli.
3 Tu, figlio dell`uomo, fà il tuo bagaglio da deportato e,
di giorno davanti ai loro occhi, prepàrati a emigrare; emigrerai
dal luogo dove stai verso un altro luogo, davanti ai loro
occhi: forse comprenderanno che sono una genìa di ribelli.
4 Prepara di giorno il tuo bagaglio, come il bagaglio d`un
esiliato, davanti ai loro occhi; uscirai però al tramonto,
davanti a loro, come partirebbe un esiliato.
5 Fà alla loro presenza un`apertura nel muro ed esci di lì.
6 Mettiti alla loro presenza il bagaglio sulle spalle ed esci
nell`oscurità: ti coprirai la faccia in modo da non vedere
il paese, perché io ho fatto di te un simbolo per gli Israeliti".
7 Io feci come mi era stato comandato: preparai di giorno
il mio bagaglio come il bagaglio d`un esiliato e sul tramonto
feci un foro nel muro con le mani, uscii nell`oscurità e mi
misi il bagaglio sulle spalle sotto i loro occhi.
8 Al mattino mi fu rivolta questa parola del Signore:
9 "Figlio dell`uomo, non t`ha chiesto il popolo d`Israele,
quella genìa di ribelli, che cosa stai facendo?
10 Rispondi loro: Così dice il Signore Dio: Quest`oracolo
è per il principe di Gerusalemme e per tutti gli Israeliti
che vi abitano.
11 Tu dirai: Io sono un simbolo per voi; infatti quello che
ho fatto a te, sarà fatto a loro; saranno deportati e andranno
in schiavitù.
12 Il principe, che è in mezzo a loro si caricherà il bagaglio
sulle spalle, nell`oscurità, e uscirà per la breccia che verrà
fatta nel muro per farlo partire; si coprirà il viso, per
non vedere con gli occhi il paese.
13 Ma io tenderò la mia rete contro di lui ed egli rimarrà
preso nei miei lacci: lo condurrò in Babilonia, nel paese
dei Caldei, ma egli non la vedrà e là morirà.
14 Disperderò ad ogni vento quanti sono intorno a lui, le
sue guardie e tutte le sue truppe, e snuderò dietro a loro
la spada.
15 Allora sapranno che io sono il Signore, quando li avrò
dispersi fra le genti e li avrò disseminati in paesi stranieri.
16 Tuttavia ne risparmierò alcuni, superstiti alla spada,
alla fame e alla peste, perché raccontino tutte le loro scelleratezze
alle genti fra le quali andranno e anch`esse sappiano che
io sono il Signore".
17 Mi fu rivolta ancora questa parola del Signore:
18 "Figlio dell`uomo, mangia il pane con paura e bevi l`acqua
con trepidazione e con angoscia.
19 Al popolo del paese dirai: Così dice il Signore Dio agli
abitanti di Gerusalemme, al paese d`Israele: Mangeranno il
loro pane nell`angoscia e berranno la loro acqua nella desolazione,
perché la loro terra sarà spogliata della sua abbondanza per
l`empietà di tutti i suoi abitanti.
20 Le città popolose saranno distrutte e la campagna ridotta
a un deserto: saprete che io sono il Signore".
21 Mi fu ancora rivolta questa parola del Signore:
22 "Figlio dell`uomo, che cos`è questo proverbio che si va
ripetendo nel paese di Israele: Passano i giorni e ogni visione
svanisce?
23 Ebbene, riferisci loro: Così dice il Signore Dio: Farò
cessare questo proverbio e non si sentirà più ripetere in
Israele; anzi riferisci loro: Si avvicinano i giorni in cui
si avvererà ogni visione.
24 Infatti non ci sarà più visione falsa, né predizione fallace
in mezzo agli Israeliti,
25 perché io, il Signore, parlerò e attuerò senza indugio
la parola che ho detta. Anzi, ai vostri giorni, o genìa di
ribelli, pronunzierò una parola e l`attuerò: parola del Signore
Dio".
26 Mi fu rivolta ancora questa parola del Signore:
27 "Figlio dell`uomo, ecco, gli Israeliti van dicendo: La
visione che costui vede è per i giorni futuri; costui predice
per i tempi lontani.
28 Ebbene, riferisci loro: Dice il Signore Dio: Non sarà ritardata
più a lungo ogni mia parola: la parola che dirò l`eseguirò.
Oracolo del Signore Dio". |
13
1 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
2 “ Fili hominis, vaticinare ad prophetas Israel, qui
prophetant; et dices prophetantibus de corde suo: Audite verbum
Domini.
3 Haec dicit Dominus Deus: Vae prophetis insipientibus, qui
sequuntur spiritum suum et nihil vident!
4 Quasi vulpes in ruinis prophetae tui, Israel, facti sunt.
5 Non ascendistis confractiones neque opposuistis murum pro
domo Israel, ut staretis in proelio in die Domini.
6 Vident vana et divinant mendacium dicentes: “Ait Dominus”,
cum Dominus non miserit eos; et exspectant, ut confirmet sermonem.
7 Numquid non visionem cassam vidistis et divinationem mendacem
locuti estis, et dicitis: “Ait Dominus”, cum ego
non sim locutus?
8 Propterea haec dicit Dominus Deus: Quia locuti estis vana
et vidistis mendacium, ideo ecce ego ad vos, ait Dominus Deus;
9 et erit manus mea super prophetas, qui vident vana et divinant
mendacium: in consilio populi mei non erunt et in scriptura
domus Israel non scribentur nec in terram Israel ingredientur,
et scietis quia ego Dominus Deus.
10 Eo quod deceperint populum meum dicentes: “Pax”,
et non est pax; et ipse aedificabat parietem, illi autem liniebant
eum calce.
11 Dic ad eos, qui liniunt calce, quod casurus sit; erit enim
imber inundans, et dabo lapides grandinis desuper irruentes
et ventum procellae dissipantem.
12 Siquidem ecce cecidit paries; numquid non dicetur vobis:
“Ubi est litura, quam levistis?”.
13 Propterea haec dicit Dominus Deus: Et erumpere faciam spiritum
tempestatum in indignatione mea, et imber inundans in furore
meo erit, et lapides grandinis in ira in consumptionem;
14 et destruam parietem, quem levistis calce, et adaequabo
eum terrae, et revelabitur fundamentum eius, et cadet, et
consumemini in medio eius et scietis quia ego sum Dominus.
15 Et complebo indignationem meam in pariete et in his, qui
leverunt eum calce, dicamque vobis: Non est paries, et non
sunt qui leverunt eum;
16 prophetae Israel, qui prophetant ad Ierusalem et vident
ei visionem pacis, et non est pax, ait Dominus Deus.
17 Et tu, fili hominis, pone faciem tuam contra filias populi
tui, quae prophetant de corde suo, et vaticinare super eas
18 et dic: Haec dicit Dominus Deus: Vae, quae consuunt fascias
pro omni articulo manus et faciunt velamina pro capite omnis
staturae ad capiendas animas! Numquid capietis animas de populo
meo et vivificabitis animas vobis?
19 Et violastis me ad populum meum pro pugillo hordei et fragmento
panis, ut interficeretis animas, quae mori non deberent, et
vivificastis animas, quae non deberent vivere, mentientes
populo meo credenti mendaciis.
20 Propter hoc haec dicit Dominus Deus: Ecce ego ad fascias
vestras, quibus vos capitis animas quasi volatilia, et disrumpam
eas de brachiis vestris; et dimittam animas, quas vos cepistis,
animas quasi volatilia,
21 et disrumpam velamina vestra et liberabo populum meum de
manu vestra, neque erunt ultra in manibus vestris ad praedandum,
et scietis quia ego Dominus.
22 Pro eo quod maerere fecistis cor iusti mendaciter, quem
ego non contristavi, et confortastis manus impii, ut non reverteretur
a via sua mala et viveret,
23 propterea vana non videbitis et divinationes non divinabitis
amplius, et eruam populum meum de manu vestra, et scietis
quia ego Dominus ”. |
13
1 Mi fu rivolta ancora questa parola del Signore:
2 "Figlio dell`uomo, profetizza contro i profeti d`Israele,
profetizza e dì a coloro che profetizzano secondo i propri
desideri: Udite la parola del Signore:
3 Così dice il Signore Dio: Guai ai profeti stolti, che
seguono il loro spirito senza avere avuto visioni.
4 Come sciacalli fra le macerie, tali sono i tuoi profeti,
Israele.
5 Voi non siete saliti sulle brecce e non avete costruito
alcun baluardo in difesa degli Israeliti, perché potessero
resistere al combattimento nel giorno del Signore.
6 Hanno avuto visioni false, vaticini menzogneri coloro
che dicono: Oracolo del Signore, mentre il Signore non li
ha inviati. Eppure confidano che si avveri la loro parola!
7 Non avete forse avuto una falsa visione e preannunziato
vaticini bugiardi, quando dite: Parola del Signore, mentre
io non vi ho parlato?
8 Pertanto dice il Signore Dio: Poiché voi avete detto il
falso e avuto visioni bugiarde, eccomi dunque contro di
voi, dice il Signore Dio.
9 La mia mano sarà sopra i profeti dalle false visioni e
dai vaticini bugiardi; non avranno parte nell`assemblea
del mio popolo, non saranno scritti nel libro d`Israele
e non entreranno nel paese d`Israele: saprete che io sono
il Signore Dio,
10 poiché ingannano il mio popolo dicendo: Pace! e la pace
non c`è; mentre egli costruisce un muro, ecco essi lo intonacano
di mota.
11 Dì a quegli intonacatori di mota: Cadrà! Scenderà una
pioggia torrenziale, una grandine grossa, si scatenerà un
uragano
12 ed ecco, il muro è abbattuto. Allora non vi sarà forse
domandato: Dov`è la calcina con cui lo avevate intonacato?
13 Perciò dice il Signore Dio: Con ira scatenerò un uragano,
per la mia collera cadrà una pioggia torrenziale, nel mio
furore per la distruzione cadrà grandine come pietre;
14 demolirò il muro che avete intonacato di mota, lo atterrerò
e le sue fondamenta rimarranno scoperte; esso crollerà e
voi perirete insieme con esso e saprete che io sono il Signore.
15 Quando avrò sfogato l`ira contro il muro e contro coloro
che lo intonacarono di mota, io vi dirò: Il muro non c`è
più e neppure gli intonacatori,
16 i profeti d`Israele che profetavano su Gerusalemme e
vedevano per essa una visione di pace, mentre non vi era
pace. Oracolo del Signore.
17 Ora tu, figlio dell`uomo, rivolgiti alle figlie del tuo
popolo che profetizzano secondo i loro desideri e profetizza
contro di loro.
18 Dirai loro: Dice il Signore Dio: Guai a quelle che cuciono
nastri magici a ogni polso e preparano veli per le teste
di ogni grandezza per dar la caccia alle persone. Pretendete
forse di dare la caccia alla gente del mio popolo e salvare
voi stesse?
19 Voi mi avete disonorato presso il mio popolo per qualche
manciata d`orzo e per un tozzo di pane, facendo morire chi
non doveva morire e facendo vivere chi non doveva vivere,
ingannando il mio popolo che crede alle menzogne.
20 Perciò dice il Signore Dio: Eccomi contro i vostri nastri
magici con i quali voi date la caccia alla gente come a
uccelli; li strapperò dalle vostre braccia e libererò la
gente che voi avete catturato come uccelli.
21 Straccerò i vostri veli e libererò il mio popolo dalle
vostre mani e non sarà più una preda in mano vostra; saprete
così che io sono il Signore.
22 Voi infatti avete rattristato con menzogne il cuore del
giusto, mentre io non l`avevo rattristato e avete rafforzato
il malvagio perché non desistesse dalla sua vita malvagia
e vivesse.
23 Per questo non avrete più visioni false, né più spaccerete
incantesimi: libererò il mio popolo dalle vostre mani e
saprete che io sono il Signore".
|
14
1 Et venerunt ad me viri seniorum Israel et sederunt coram
me.
2 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
3 “ Fili hominis, viri isti posuerunt idola sua in cordibus
suis et scandalum iniquitatis suae statuerunt contra faciem
suam; numquid interrogatus respondebo eis?
4 Propter hoc loquere eis et dices ad eos: Haec dicit Dominus
Deus: Omnis homo de domo Israel, qui posuerit idola sua in
corde suo et scandalum iniquitatis suae statuerit contra faciem
suam et venerit ad prophetam interrogans per eum me, ego Dominus
respondebo ei per me pro multitudine idolorum suorum,
5 ut capiam domum Israel in corde suo, quo recesserunt a me
in cunctis idolis suis.
6 Propterea dic ad domum Israel: Haec dicit Dominus Deus:
Convertimini et recedite ab idolis vestris et ab universis
contaminationibus vestris avertite facies vestras.
7 Quia omnis homo de domo Israel et de advenis, quicumque
advena fuerit in Israel, si alienatus fuerit a me et posuerit
idola sua in corde suo et scandalum iniquitatis suae statuerit
contra faciem suam et venerit ad prophetam, ut interroget
per eum me, ego Dominus respondebo ei per me;
8 et ponam faciem meam contra hominem illum et faciam eum
in exemplum et in proberbium et disperdam eum de medio populi
mei, et scietis quia ego Dominus.
9 Et propheta cum erraverit et locutus fuerit verbum, ego
Dominus decepi prophetam illum et extendam manum meam contra
eum et delebo eum de medio populi mei Israel.
10 Et portabunt iniquitatem suam: sicut iniquitas interrogantis,
sic et iniquitas prophetae erit,
11 ut non erret ultra domus Israel a me neque polluatur in
universis praevaricationibus suis, sed sit mihi in populum,
et ego sim eis in Deum ”, ait Dominus Deus.
12 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
13 “ Fili hominis, terra cum peccaverit mihi, ut praevaricetur
praevaricans, extendam manum meam super eam et conteram virgam
panis eius et immittam in eam famem et interficiam de ea hominem
et iumentum;
14 et si fuerint tres viri isti in medio eius, Noe, Danel
et Iob, ipsi iustitia sua liberabunt animas suas, ait Dominus
Deus.
15 Quod si et bestias pessimas induxero super terram, ut absque
liberis faciant eam, et fuerit deserta, in qua nullus pertranseat
propter bestias,
16 tres viri isti si fuerint in ea, vivo ego, dicit Dominus
Deus, quia nec filios nec filias liberabunt, sed ipsi soli
liberabuntur, terra autem desolabitur.
17 Vel si gladium induxero super terram illam et dixero gladio:
Transi per terram, et interfecero de ea hominem et iumentum,
18 et tres viri isti fuerint in medio eius, vivo ego, dicit
Dominus Deus, non liberabunt filios neque filias, sed ipsi
soli liberabuntur.
19 Vel si pestilentiam immisero super terram illam et effudero
indignationem meam super eam in sanguine, ut auferam ex ea
hominem et iumentum,
20 et Noe et Danel et Iob fuerint in medio eius, vivo ego,
dicit Dominus Deus, quia filium et filiam non liberabunt,
sed ipsi iustitia sua liberabunt animas suas.
21 Quoniam haec dicit Dominus Deus: Quod si et quattuor iudicia
mea pessima, gladium et famem et bestias malas et pestilentiam
misero in Ierusalem, ut interficiam de ea hominem et pecus,
22 tamen relinquetur in ea salvatio educentium filios et filias:
ecce ipsi egredientur ad vos, et videbitis viam eorum et opera
eorum et consolabimini super malo, quod induxi in Ierusalem
in omnibus, quae importavi super eam.
23 Et consolabuntur vos, cum videritis viam eorum et opera
eorum, et cognoscetis quod non frustra fecerim omnia, quae
feci in ea ”, ait Dominus Deus. |
14
1 Vennero a trovarmi alcuni anziani d`Israele e sedettero
dinanzi a me.
2 Mi fu rivolta allora questa parola del Signore:
3 "Figlio dell`uomo, questi uomini hanno posto idoli nel loro
cuore e tengono fisso lo sguardo all`occasione della loro
iniquità appena si mostri. Mi lascerò interrogare da loro?
4 Parla quindi e dì loro: Dice il Signore Dio: Qualunque Israelita
avrà innalzato i suoi idoli nel proprio cuore e avrà rivolto
lo sguardo all`occasione della propria iniquità e verrà dal
profeta, gli risponderò io, il Signore, riguardo alla moltitudine
dei suoi idoli,
5 per raggiungere al cuore gli Israeliti, che si sono allontanati
da me a causa di tutti i loro idoli.
6 Riferisci pertanto al popolo d`Israele: Dice il Signore
Dio: Convertitevi, abbandonate i vostri idoli e distogliete
la faccia da tutte le vostre immondezze,
7 poiché a qualunque Israelita e a qualunque straniero abitante
in Israele, che si allontana da me e innalza nel suo cuore
i suoi idoli e rivolge lo sguardo all`occasione della propria
iniquità e poi viene dal profeta a consultarmi, risponderò
io, il Signore, da me stesso.
8 Distoglierò la faccia da costui e ne farò un esempio e un
proverbio, e lo sterminerò dal mio popolo: saprete così che
io sono il Signore.
9 Se un profeta si lascia sedurre e fa una profezia, io, il
Signore, ho sedotto quel profeta: stenderò la mano contro
di lui e lo cancellerò dal mio popolo Israele.
10 Ambedue porteranno la pena della loro iniquità. La pena
di chi consulta sarà uguale a quella del profeta,
11 perché gli Israeliti non vadano più errando lontano da
me, né più si contaminino con tutte le loro prevaricazioni:
essi saranno il mio popolo e io sarò il loro Dio. Parola del
Signore".
12 Mi fu rivolta questa parola del Signore:
13 "Figlio dell`uomo, se un paese pecca contro di me e si
rende infedele, io stendo la mano sopra di lui e gli tolgo
la riserva del pane e gli mando contro la fame e stèrmino
uomini e bestie;
14 anche se nel paese vivessero questi tre uomini: Noè, Daniele
e Giobbe, essi con la loro giustizia salverebbero solo se
stessi, dice il Signore Dio.
15 Oppure se io infestassi quel paese di bestie feroci, che
lo privassero dei suoi figli e ne facessero un deserto che
nessuno potesse attraversare a causa delle bestie feroci,
16 anche se in mezzo a quella terra ci fossero questi tre
uomini, giuro com`è vero ch`io vivo, dice il Signore Dio:
non salverebbero né figli né figlie, soltanto loro si salverebbero,
ma la terra sarebbe un deserto.
17 Oppure, se io mandassi la spada contro quel paese e dicessi:
Spada, percorri quel paese; e sterminassi uomini e bestie,
18 anche se in mezzo a quel paese ci fossero questi tre uomini,
giuro com`è vero ch`io vivo, dice il Signore: non salverebbero
né figli né figlie, soltanto loro si salverebbero.
19 Oppure, se io mandassi la peste contro quella terra e sfogassi
nella strage lo sdegno e sterminassi uomini e bestie,
20 anche se in mezzo a quella terra ci fossero Noè, Daniele
e Giobbe, giuro com`è vero ch`io vivo, dice il Signore Dio:
non salverebbero né figli né figlie, soltanto essi si salverebbero
per la loro giustizia.
21 Dice infatti il Signore Dio: Quando manderò contro Gerusalemme
i miei quattro tremendi castighi: la spada, la fame, le bestie
feroci e la peste, per estirpare da essa uomini e bestie,
22 ecco vi sarà in mezzo un residuo che si metterà in salvo
con i figli e le figlie. Essi verranno da voi perché vediate
la loro condotta e le loro opere e vi consoliate del male
che ho mandato contro Gerusalemme, di quanto ho mandato contro
di lei.
23 Essi vi consoleranno quando vedrete la loro condotta e
le loro opere e saprete che non invano ho fatto quello che
ho fatto in mezzo a lei". Parola del Signore Dio. |
15
1 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
2 “ Fili hominis, quid habet lignum vitis prae omnibus
lignis sarmentorum, quae sunt inter ligna silvarum?
3 Numquid tolletur de ea lignum, ut fiat opus,
aut fabricabitur de ea paxillus, ut dependeat in eo quodcumque
vas?
4 Ecce igni datum est in escam, utramque partem eius consumpsit
ignis, et medietas eius adusta est;
numquid utile erit ad opus?
5 Etiam cum esset integrum, non erat aptum ad opus; quanto
magis cum ignis illud devoraverit et combusserit, nihil ex
eo fiet operis.
6 Propterea haec dicit Dominus Deus: Quomodo lignum vitis
inter ligna silvarum, quod dedi igni ad devorandum, sic tradam
habitatores Ierusalem.
7 Et ponam faciem meam in eos: de igne egressi sunt, et ignis
consumet eos. Et scietis quia ego Dominus, cum posuero faciem
meam in eos
8 et dedero terram inviam et desolatam, eo quod praevaricatores
exstiterint ”, dicit Dominus Deus. |
15
1 Mi fu rivolta questa parola del Signore:
2 "Figlio dell`uomo, che pregi ha il legno della vite di fronte
a tutti gli altri legni della foresta?
3 Si adopera forse quel legno per farne un oggetto? Ci si
fa forse un piolo per attaccarci qualcosa?
4 Ecco, lo si getta sul fuoco a bruciare, il fuoco ne divora
i due capi e anche il centro è bruciacchiato. Potrà essere
utile a qualche lavoro?
5 Anche quand`era intatto, non serviva a niente: ora, dopo
che il fuoco lo ha divorato, l`ha bruciato, ci si ricaverà
forse qualcosa?
6 Perciò così dice il Signore Dio: Come il legno della vite
fra i legnami della foresta io l`ho messo sul fuoco a bruciare,
così tratterò gli abitanti di Gerusalemme.
7 Volgerò contro di loro la faccia. Da un fuoco sono scampati,
ma un fuoco li divorerà! Allora saprete che io sono il Signore
quando volgerò contro di loro la faccia
8 e renderò il paese deserto, poiché sono stati infedeli",
dice il Signore Dio. |
16
1 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
2 “ Fili hominis, notas fac Ierusalem abominationes
suas
3 et dices: Haec dicit Dominus Deus ad Ierusalem: Radix
tua et generatio tua de terra Chanaan, pater tuus Amorraeus
et mater tua Hetthaea.
4 Et quando nata es, in die ortus tui non est praecisus
umbilicus tuus, et in aqua non es lota in emundationem nec
sale salita nec involuta pannis.
5 Non pepercit super te oculus, ut faceret tibi unum de
his, miseratus tui, sed proiecta es super faciem terrae
in abiectione animae tuae in die, qua nata es.
6 Praeteriens autem te, vidi te palpitare in sanguine tuo
et dixi tibi, cum esses in sanguine tuo: Vive. Dixi, inquam,
tibi: In sanguine tuo vive.
7 Crescentem quasi germen agri dedi te, et crevisti et grandis
effecta es et pervenisti ad mundum muliebrem: ubera tua
intumuerunt, et pilus tuus germinavit; sed eras nuda et
confusione plena.
8 Et transivi per te et vidi te; et ecce tempus tuum, tempus
amantium. Et expandi amictum meum super te et operui ignominiam
tuam; et iuravi tibi et ingressus sum pactum tecum, ait
Dominus Deus, et facta es mea.
9 Et lavi te aqua et emundavi sanguinem tuum ex te et unxi
te oleo;
10 et vestivi te discoloribus et calceavi te calceis corii
delphini et cinxi te bysso et indui te serico.
11 Et ornavi te ornamento et dedi armillas in manibus tuis
et torquem circa collum tuum;
12 et dedi inaurem super os tuum et circulos auribus tuis
et coronam decoris in capite tuo.
13 Et ornata es auro et argento et vestita es bysso et serico
et multicoloribus. Similam et mel et oleum comedisti et
decora facta es vehementer nimis et apta ad regnum.
14 Et egressum est nomen tuum in gentes propter speciem
tuam, quia perfecta eras in decore meo, quem posueram super
te, dicit Dominus Deus.
15 Et habens fiduciam in pulchritudine tua fornicata es
in nomine tuo et exposuisti fornicationem tuam omni transeunti,
quisquis fuerit.
16 Et sumens de vestimentis tuis fecisti tibi excelsa variegata
et fornicata es super eis, sicut non est factum neque futurum
est.
17 Et tulisti vasa decoris tui de auro meo atque argento
meo, quae dedi tibi, et fecisti tibi imagines masculinas
et fornicata es in eis.
18 Et sumpsisti vestimenta tua multicoloria et operuisti
illas et oleum meum et thymiama meum posuisti coram eis.
19 Et panem meum, quem dedi tibi, similam et oleum et mel,
quibus enutrivi te, posuisti in conspectu eorum in odorem
suavitatis, et factum est, ait Dominus Deus.
20 Et tulisti filios tuos et filias tuas, quas generasti
mihi, et immolasti eis ad devorandum. Numquid parva est
fornicatio tua?
21 Immolasti filios meos et dedisti illos consecrans eis.
22 Et post omnes abominationes tuas et fornicationes non
es recordata dierum adulescentiae tuae, quando eras nuda
et confusione plena, palpitans in sanguine tuo.
23 Et accidit post omnem malitiam tuam — vae, vae
tibi!, ait Dominus Deus —
24 et aedificasti tibi fornicem et fecisti tibi excelsum
in cunctis plateis;
25 ad omne caput viae aedificasti locum elevatum tuum et
abominabilem fecisti decorem tuum et divisisti pedes tuos
omni transeunti et multiplicasti fornicationes tuas.
26 Et fornicata es cum filiis Aegypti vicinis tuis magnorum
membrorum et multiplicasti fornicationem tuam ad irritandum
me.
27 Ecce ego extendi manum meam super te et imminui portionem
tuam et dedi te in animam odientium te, filiarum Palaestinarum,
quae erubescunt in via tua scelerata.
28 Et fornicata es in filiis Assyriorum, eo quod necdum
fueris expleta; et, postquam fornicata es, nec sic es satiata.
29 Et multiplicasti fornicationem tuam usque ad terram mercatorum
Chaldaeam, et nec sic satiata es.
30 In quo mundabo cor tuum, ait Dominus Deus, cum faceres
omnia haec opera mulieris meretricis et procacis?
31 Quia fabricasti fornicem tuum in capite omnis viae et
excelsum tuum fecisti in omni platea; nec facta es quasi
meretrix, quia sprevisti pretium.
32 Mulier adultera loco viri sui accipit alienos.
33 Omnibus meretricibus dantur mercedes, tu autem dedisti
mercedes cunctis amatoribus tuis et donabas eis, ut intrarent
ad te undique ad fornicandum tecum.
34 Factumque in te est contra consuetudinem mulierum in
fornicationibus tuis, et post te non sunt fornicati; in
eo enim quod dedisti mercedes et mercedes non accepisti,
factum est in te contrarium.
35 Propterea, meretrix, audi verbum Domini.
36 Haec dicit Dominus Deus: Quia effusum est aes tuum, et
revelata est ignominia tua in fornicationibus tuis ad amatores
tuos et ad omnia idola abominabilia tua, in sanguine filiorum
tuorum, quos dedisti eis,
37 ideo ecce ego congregabo omnes amatores tuos, quibus
iucunda fuisti, et omnes, quos dilexisti, cum universis,
quos oderas; et congregabo eos super te undique et nudabo
ignominiam tuam coram eis, et videbunt omnem turpitudinem
tuam.
38 Et iudicabo te iudiciis adulterarum et effundentium sanguinem
et dabo te in sanguinem furoris et zeli.
39 Et dabo te in manus eorum, et destruent fornicem tuum
et demolientur excelsa tua et denudabunt te vestimentis
tuis et auferent vasa decoris tui et derelinquent te nudam
plenamque ignominia.
40 Et convocabunt contra te congregationem et lapidabunt
te lapidibus et trucidabunt te gladiis suis.
41 Et comburent domos tuas igni et facient in te iudicia
in oculis mulierum plurimarum; et faciam ut desinas fornicari,
et mercedes ultra non dabis.
42 Et satiabo indignationem meam in te, et auferetur zelus
meus a te; et quiescam nec irascar amplius.
43 Eo quod non fueris recordata dierum adulescentiae tuae
et provocasti me in omnibus his, propterea et ego vias tuas
in capite tuo dabo, ait Dominus Deus, et non feci iuxta
scelera tua in omnibus abominationibus tuis.
44 Ecce omnis, qui dicit vulgo proverbium in te, assumet
illud dicens: “Sicut mater, ita et filia eius”.
45 Filia matris tuae es tu, quae sprevit virum suum et filios
suos; et soror sororum tuarum es tu, quae spreverunt viros
suos et filios suos. Mater vestra Hetthaea, et pater vester
Amorraeus.
46 Et soror tua maior Samaria, ipsa et filiae eius, quae
habitat ad sinistram tuam; soror autem tua minor te, quae
habitat a dextris tuis, Sodoma et filiae eius.
47 Sed nec in viis earum ambulasti neque secundum scelera
earum fecisti; quasi parum fuisset, sceleratiora fecisti
illis in omnibus viis tuis.
48 Vivo ego, dicit Dominus Deus, non fecit Sodoma soror
tua, ipsa et filiae eius, sicut fecisti tu et filiae tuae.
49 Ecce haec fuit iniquitas Sodomae, sororis tuae: superbia,
saturitas panis et securum otium erat ei et filiabus eius,
et manum egeni et pauperis non sustentabant;
50 et elevatae sunt et fecerunt abominationes coram me,
et abstuli eas, sicut vidisti.
51 Et Samaria dimidium peccatorum tuorum non peccavit, sed
vicisti eas sceleribus tuis et iustificasti sorores tuas
in omnibus abominationibus tuis, quas operata es.
52 Ergo et tu porta confusionem tuam, quae absolvisti sorores
tuas peccatis tuis, sceleratius agens quam illae; iustificatae
sunt enim a te. Ergo et tu confundere et porta ignominiam
tuam, quae iustificasti sorores tuas.
53 Et convertam sortem earum, sortem Sodomorum cum filiabus
suis et sortem Samariae et filiarum eius; et convertam sortem
tuam in medio earum,
54 ut portes ignominiam tuam et confundaris in omnibus,
quae fecisti consolans eas.
55 Et soror tua Sodoma et filiae eius revertentur ad pristinum
statum suum, et Samaria et filiae eius revertentur ad pristinum
statum suum, et tu et filiae tuae revertimini ad pristinum
statum vestrum.
56 Nonne fuit Sodoma, soror tua, in fabulam in ore tuo in
die superbiae tuae,
57 antequam revelaretur malitia tua, sicut hoc tempore tu
es in opprobrium filiarum Syriae et cunctarum in circuitu
tuo filiarum Palaestinarum, quae ambiunt te per gyrum?
58 Scelus tuum et ignominiam tuam tu portabis, ait Dominus.
59 Quia haec dicit Dominus Deus: Et faciam tibi, sicut fecisti,
qui despexisti iuramentum, ut irritum faceres pactum.
60 Et recordabor ego pacti mei tecum in diebus adulescentiae
tuae et suscitabo tibi pactum sempiternum.
61 Et recordaberis viarum tuarum et confunderis, cum receperis
sorores tuas te maiores cum minoribus tuis, et dabo eas
tibi in filias sed non ex pacto tuo.
62 Et suscitabo ego pactum meum tecum, et scies quia ego
Dominus,
63 ut recorderis et confundaris, et non sit tibi ultra aperire
os prae confusione tua, cum placatus fuero tibi in omnibus,
quae fecisti ”, ait Dominus Deus. |
16
1 Mi fu rivolta questa parola del Signore:
2 "Figlio dell`uomo, fà conoscere a Gerusalemme tutti i suoi
abomini.
3 Dirai loro: Così dice il Signore Dio a Gerusalemme: Tu sei,
per origine e nascita, del paese dei Cananei; tuo padre era
Amorreo e tua madre Hittita.
4 Alla tua nascita, quando fosti partorita, non ti fu tagliato
l`ombelico e non fosti lavata con l`acqua per purificarti;
non ti fecero le frizioni di sale, né fosti avvolta in fasce.
5 Occhio pietoso non si volse su di te per farti una sola
di queste cose e usarti compassione, ma come oggetto ripugnante
fosti gettata via in piena campagna, il giorno della tua nascita.
6 Passai vicino a te e ti vidi mentre ti dibattevi nel sangue
e ti dissi: Vivi nel tuo sangue
7 e cresci come l`erba del campo. Crescesti e ti facesti grande
e giungesti al fiore della giovinezza: il tuo petto divenne
fiorente ed eri giunta ormai alla pubertà; ma eri nuda e scoperta.
8 Passai vicino a te e ti vidi; ecco, la tua età era l`età
dell`amore; io stesi il lembo del mio mantello su di te e
coprii la tua nudità; giurai alleanza con te, dice il Signore
Dio, e divenisti mia.
9 Ti lavai con acqua, ti ripulii del sangue e ti unsi con
olio;
10 ti vestii di ricami, ti calzai di pelle di tasso, ti cinsi
il capo di bisso e ti ricoprii di seta;
11 ti adornai di gioielli: ti misi braccialetti ai polsi e
una collana al collo:
12 misi al tuo naso un anello, orecchini agli orecchi e una
splendida corona sul tuo capo.
13 Così fosti adorna d`oro e d`argento; le tue vesti eran
di bisso, di seta e ricami; fior di farina e miele e olio
furono il tuo cibo; diventasti sempre più bella e giungesti
fino ad esser regina.
14 La tua fama si diffuse fra le genti per la tua bellezza,
che era perfetta, per la gloria che io avevo posta in te,
parola del Signore Dio.
15 Tu però, infatuata per la tua bellezza e approfittando
della tua fama, ti sei prostituita concedendo i tuoi favori
ad ogni passante.
16 Prendesti i tuoi abiti per adornare a vari colori le alture
su cui ti prostituivi.
17 Con i tuoi splendidi gioielli d`oro e d`argento, che io
ti avevo dati, facesti immagini umane e te ne servisti per
peccare;
18 poi tu le adornasti con le tue vesti ricamate e davanti
a quelle immagini presentasti il mio olio e i miei profumi.
19 Il pane che io ti avevo dato, il fior di farina, l`olio
e il miele di cui ti nutrivo ponesti davanti ad esse come
offerta di soave odore. Oracolo del Signore Dio.
20 Prendesti i figli e le figlie che mi avevi generati e li
sacrificasti loro in cibo. Erano forse poca cosa le tue infedeltà?
21 Immolasti i miei figli e li offristi a loro, facendoli
passare per il fuoco.
22 Fra tutte le tue nefandezze e infedeltà non ti ricordasti
del tempo della tua giovinezza, quando eri nuda e ti dibattevi
nel sangue!
23 Ora, dopo tutta la tua perversione, guai, guai a te! Oracolo
del Signore Dio.
24 In ogni piazza ti sei fabbricata un tempietto e costruita
una altura;
25 ad ogni crocicchio ti sei fatta un altare, disonorando
la tua bellezza, offrendo il tuo corpo a ogni passante, moltiplicando
le tue prostituzioni.
26 Hai concesso i tuoi favori ai figli d`Egitto, tuoi corpulenti
vicini, e hai moltiplicato le tue infedeltà per irritarmi.
27 Ed ecco io ho steso la mano su di te; ho ridotto il tuo
cibo e ti ho abbandonato in potere delle tue nemiche, le figlie
dei Filistei, che erano disgustate della tua condotta sfrontata.
28 Non ancora sazia, hai concesso i tuoi favori agli Assiri;
ma non soddisfatta
29 hai moltiplicato le tue infedeltà nel paese di Canaan,
fino nella Caldea: e neppure allora ti sei saziata.
30 Come è stato abbietto il tuo cuore - dice il Signore Dio
- facendo tutte queste azioni degne di una spudorata sgualdrina!
31 Quando ti costruivi un postribolo ad ogni crocevia e ti
facevi un`altura in ogni piazza, tu non eri come una prostituta
in cerca di guadagno,
32 ma come un`adultera che, invece del marito, accoglie gli
stranieri!
33 Ad ogni prostituta si dá un compenso, ma tu hai dato il
compenso a tutti i tuoi amanti e hai distruibuito loro doni
perché da ogni parte venissero da te per le tue prostituzioni.
34 Tu hai fatto il contrario delle altre donne, quando ti
prostituivi: nessuno è corso dietro a te, mentre tu hai distribuito
doni e non ne hai ricevuti, tanto eri pervertita.
35 Perciò, o prostituta, ascolta la parola del Signore.
36 Così dice il Signore Dio: Per le tue ricchezze sperperate,
per la tua nudità scoperta nelle prostituzioni con i tuoi
amanti e con tutti i tuoi idoli abominevoli, per il sangue
dei tuoi figli che hai offerto a loro,
37 ecco, io adunerò da ogni parte tutti i tuoi amanti con
i quali sei stata compiacente, coloro che hai amati insieme
con coloro che hai odiati, e scoprirò di fronte a loro la
tua nudità perché essi la vedano tutta.
38 Ti infliggerò la condanna delle adultere e delle sanguinarie
e riverserò su di te furore e gelosia.
39 Ti abbandonerò nelle loro mani e distruggeranno i tuoi
postriboli, demoliranno le tue alture; ti spoglieranno delle
tue vesti e ti toglieranno i tuoi splendidi ornamenti: ti
lasceranno scoperta e nuda.
40 Poi ecciteranno contro di te la folla, ti lapideranno e
ti trafiggeranno con la spada.
41 Incendieranno le tue case e sarà fatta giustizia di te
sotto gli occhi di numerose donne: ti farò smettere di prostituirti
e non distribuirai più doni. 42 Quando avrò saziato il mio
sdegno su di te, la mia gelosia si allontanerà da te; mi calmerò
e non mi adirerò più.
43 Per il fatto che tu non ti sei ricordata del tempo della
tua giovinezza e mi hai provocato all`ira con tutte queste
cose, ecco anch`io farò ricadere sul tuo capo le tue azioni,
parola del Signore Dio; non accumulerai altre scelleratezze
oltre tutti gli altri tuoi abomini.
44 Ecco, ogni esperto di proverbi dovrà dire questo proverbio
a tuo riguardo: Quale la madre, tale la figlia.
45 Tu sei la degna figlia di tua madre, che ha abbandonato
il marito e i suoi figli: tu sei sorella delle tue sorelle,
che hanno abbandonato il marito e i loro figli. Vostra madre
era una Hittita e vostro padre un Amorreo.
46 Tua sorella maggiore è Samaria, che con le sue figlie abita
alla tua sinistra; tua sorella più piccola è Sòdoma, che con
le sue figlie abita alla tua destra.
47 Tu non soltanto hai seguito la loro condotta e agito secondo
i loro costumi abominevoli, ma come se ciò fosse stato troppo
poco, ti sei comportata peggio di loro in tutta la tua condotta.
48 Per la mia vita - dice il Signore Dio - tua sorella Sòdoma
e le sue figlie non fecero quanto hai fatto tu e le tue figlie!
49 Ecco, questa fu l`iniquità di tua sorella Sòdoma: essa
e le sue figlie avevano superbia, ingordigia, ozio indolente,
ma non stesero la mano al povero e all`indigente:
50 insuperbirono e commisero ciò che è abominevole dinanzi
a me: io le vidi e le eliminai.
51 Samaria non ha peccato la metà di quanto hai peccato tu.
Tu hai moltiplicato le tue nefandezze più di loro, le tue
sorelle, tanto da farle apparire giuste, con tutte le nefandezze
che hai commesse.
52 Devi portare anche tu la tua umiliazione, tu che hai giustificato
le tue sorelle. Per i tuoi peccati che superano i loro esse
sono più giuste di te: anche tu dunque devi essere svergognata
e portare la tua umiliazione, perché hai giustificato le tue
sorelle.
53 Ma io cambierò le loro sorti: cambierò le sorti di Sòdoma
e delle città dipendenti, cambierò le sorti di Samaria e delle
città dipendenti; anche le tue sorti muterò in mezzo a loro,
54 perché tu porti la tua umiliazione e tu senta vergogna
di quanto hai fatto per consolarle.
55 Tua sorella Sòdoma e le città dipendenti torneranno al
loro stato di prima; Samaria e le città dipendenti torneranno
al loro stato di prima e anche tu e le città dipendenti tornerete
allo stato di prima.
56 Eppure tua sorella Sòdoma non era forse sulla tua bocca
al tempo del tuo orgoglio,
57 prima che fosse scoperta la tua malvagità? Perché ora tu
sei disprezzata dalle figlie di Aram e da tutte le figlie
dei Filistei che sono intorno a te, le quali ti dileggiano
da ogni parte?
58 Tu stai scontando la tua scelleratezza e i tuoi abomini.
Parola del Signore.
59 Poiché, dice il Signore Dio: Io ho ricambiato a te quello
che hai fatto tu, che hai disprezzato il giuramento e violato
l`alleanza.
60 Anch`io mi ricorderò dell`alleanza conclusa con te al tempo
della tua giovinezza e stabilirò con te un`alleanza eterna.
61 Allora ti ricorderai della tua condotta e ne sarai confusa,
quando riceverai le tue sorelle maggiori insieme a quelle
più piccole e io le darò a te per figlie, ma non in forza
della tua alleanza;
62 io ratificherò la mia alleanza con te e tu saprai che io
sono il Signore,
63 perché te ne ricordi e ti vergogni e, nella tua confusione,
tu non apra più bocca, quando ti avrò perdonato quello che
hai fatto. Parola del Signore Dio". |
17
1 Et factum est verbum Do mini ad me dicens:
2 “Fili ho minis, propone aenigma et narra parabolam
ad domum Israel
3 et dices: Haec dicit Dominus Deus: Aquila grandis magnarum
alarum, longo pennarum ductu,
plena plumis et varietate, venit ad Libanum et tulit cacumen
cedri;
4 summitatem frondium eius avellit et transportavit eam in
terram Chanaan, in urbem negotiatorum posuit illam.
5 Et tulit de semine terrae et posuit illud in terra pro semine,
super aquas multas, quasi salicem posuit illud,
6 ut germinaret et cresceret in vineam latiorem
humili statura, respicientibus ramis eius ad illam,
et radices eius sub illa essent. Facta est ergo vinea
et fructificavit in palmites et emisit propagines.
7 Et fuit aquila altera grandis, magnis alis multisque plumis;
et ecce vinea ista, quasi mittens radices suas ad eam, palmites
suos extendit ad illam, ut irrigaret eam abundantius quam
areolae, in quibus erat plantata.
8 In terra bona super aquas multas plantata est, ut faciat
frondes et portet fructum et sit in vineam grandem.
9 Dic: Haec dicit Dominus Deus: Ergone prosperabitur? Nonne
radices eius evellet et fructum eius distringet, et marcescent
omnia recentia germina eius, et arescet? Et non opus erit
brachio grandi neque populo multo, ut evellat eam radicitus.
10 Ecce plantata est; ergone prosperabitur?
Nonne, cum tetigerit eam ventus urens, siccabitur
et in areis, in quibus germinaverat, arescet? ”.
11 Et factum est verbum Domini ad me dicens:
12 “ Dic ad domum exasperantem: Nescitis quid ista significent?
Dic: Ecce venit rex Babylonis Ierusalem et assumpsit regem
et principes eius et adduxit eos ad semetipsum in Babylonem;
13 et tulit de semine regni pepigitque cum eo foedus et accepit
ab eo iusiurandum, sed et fortes terrae sustulit,
14 ut esset regnum humile et non elevaretur, sed custodiret
pactum eius et servaret illud.
15 Qui recedens ab eo, misit nuntios ad Aegyptum, ut daret
sibi equos et populum multum. Numquid prosperabitur vel consequetur
salutem, qui fecit haec? Et, qui dissolvit pactum, numquid
effugiet?
16 Vivo ego, dicit Dominus Deus, quoniam in loco regis, qui
constituit eum regem, cuius fecit irritum iuramentum et solvit
pactum, quod habebat cum eo, in medio Babylonis morietur.
17 Et non in exercitu grandi neque in populo multo adiuvabit
eum pharao in proelio, in iactu aggeris et in exstructione
munitionum, ut interficiat animas multas.
18 Spreverat enim iuramentum, ut solveret foedus, et ecce
dedit manum suam et, cum omnia haec fecerit, non effugiet.
19 Propterea haec dicit Dominus Deus: Vivo ego, quoniam iuramentum
meum, quod sprevit, et foedus meum, quod praevaricatus est,
ponam in caput eius
20 et expandam super eum rete meum, et comprehendetur tendicula
mea, et adducam eum in Babylonem et iudicabo illum ibi in
praevaricatione, qua praevaricatus est in me.
21 Et omnes electi eius in universo agmine suo gladio cadent;
residui autem in omnem ventum dispergentur, et scietis quia
ego Dominus locutus sum.
22 Haec dicit Dominus Deus: Et sumam ego de cacumine cedri
sublimis et ponam; de vertice ramorum eius tenerum distringam
et plantabo super montem excelsum et eminentem.
23 In monte sublimi Israel plantabo illud; et erumpet in germen
et faciet fructum et erit in cedrum magnam; et habitabunt
sub ea omnes volucres, et universum volatile sub umbra frondium
eius nidificabit.
24 Et scient omnia ligna regionis quia ego Dominus
humiliavi lignum sublime et exaltavi lignum humile
et siccavi lignum viride et frondere feci lignum aridum. Ego
Dominus locutus sum et feci ” |
17
1 Mi fu rivolta ancora questa parola del Signore:
2 "Figlio dell`uomo, proponi un enigma e racconta una parabola
agli Israeliti.
3 Tu dirai: Dice il Signore Dio: Un`aquila grande dalle
grandi ali e dalle lunghe penne, folta di piume dal colore
variopinto, venne sul Libano e portò via la cima del cedro;
4 stroncò il ramo più alto e lo portò in un paese di mercanti,
lo depose in una città di negozianti.
5 Scelse un germoglio del paese e lo depose in un campo
da seme; lungo il corso di grandi acque, lo piantò come
un salice,
6 perché germogliasse e diventasse una vite estesa, poco
elevata, che verso l`aquila volgesse i rami e le radici
crescessero sotto di essa. Divenne una vite, che fece crescere
i tralci e distese i rami.
7 Ma c`era un`altra aquila grande, larga di ali, folta di
penne. Ed ecco quella vite rivolse verso di lei le radici
e tese verso di lei i suoi tralci, perché la irrigasse dall`aiuola
dove era piantata.
8 In un campo fertile, lungo il corso di grandi acque, essa
era piantata, per metter rami e dar frutto e diventare una
vite magnifica.
9 Riferisci loro: Dice il Signore Dio: Riuscirà a prosperare?
O non svellerà forse l`aquila le sue radici e vendemmierà
il suo frutto e seccheranno tutti i tralci che ha messo?
Non ci vorrà un grande sforzo o molta gente per svellerla
dalle radici.
10 Ecco, essa è piantata: riuscirà a prosperare? O non seccherà
del tutto non appena l`avrà sfiorata il vento d`oriente?
Proprio nell`aiuola dove è germogliata, seccherà!".
11 Mi fu rivolta ancora questa parola del Signore:
12 "Parla dunque a quella genìa di ribelli: Non sapete che
cosa significa questo? Dì ancora: Ecco, il re di Babilonia
è giunto a Gerusalemme, ha preso il re e i prìncipi e li
ha trasportati con sé in Babilonia.
13 Si è scelto uno di stirpe reale e ha fatto un patto con
lui, obbligandolo con giuramento. Ha deportato i potenti
del paese,
14 perché il regno fosse debole e non potesse innalzarsi
ed egli osservasse e mantenesse l`alleanza con lui.
15 Ma questi gli si è ribellato e ha mandato messaggeri
in Egitto, perché gli fossero dati cavalli e molti soldati.
Potrà prosperare, potrà scampare chi ha agito così? Chi
ha infranto un patto potrà uscirne senza danno?
16 Per la mia vita, dice il Signore Dio, proprio nel paese
del re che gli aveva dato il trono, di cui ha disprezzato
il giuramento e infranto l`alleanza, presso di lui, morirà,
in Babilonia.
17 Il faraone con le sue grandi forze e il suo ingente esercito
non gli sarà di valido aiuto in guerra, quando si eleveranno
terrapieni e si costruiranno baluardi per distruggere tante
vite umane.
18 Ha disprezzato un giuramento, ha infranto un`alleanza:
ecco, aveva dato la mano e poi ha agito in tal modo. Non
potrà trovare scampo.
19 Perciò così dice il Signore Dio: Com`è vero ch`io vivo,
il mio giuramento che egli ha disprezzato, la mia alleanza
che ha infranta li farò ricadere sopra il suo capo.
20 Stenderò su di lui la mia rete e rimarrà preso nel mio
laccio. Lo porterò in Babilonia e là lo giudicherò per l`infedeltà
commessa contro di me.
21 Tutti i migliori delle sue schiere cadranno di spada
e i superstiti saranno dispersi a tutti i venti: così saprete
che io, il Signore, ho parlato.
22 Dice il Signore Dio: Anch`io prenderò dalla cima del
cedro, dalle punte dei suoi rami coglierò un ramoscello
e lo pianterò sopra un monte alto, massiccio;
23 lo pianterò sul monte alto d`Israele. Metterà rami e
farà frutti e diventerà un cedro magnifico. Sotto di lui
tutti gli uccelli dimoreranno, ogni volatile all`ombra dei
suoi rami riposerà.
24 Sapranno tutti gli alberi della foresta che io sono il
Signore, che umilio l`albero alto e innalzo l`albero basso;
faccio seccare l`albero verde e germogliare l`albero secco.
Io, il Signore, ho parlato e lo farò".
|
18
1 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
2 “Quid est vo bis quod vulgo dicitis proverbium istud
in terra Israel dicentes: “Patres comederunt uvam acerbam,
et dentes filiorum obstupescunt”?
3 Vivo ego, dicit Dominus Deus, non dicetis ultra hoc proverbium
in Israel.
4 Ecce omnes animae meae sunt: ut anima patris, ita et anima
filii mea est; anima, quae peccaverit, ipsa morietur.
5 Et vir, si fuerit iustus et fecerit iudicium et iustitiam,
6 in montibus non comederit et oculos suos non levaverit ad
idola domus Israel et uxorem proximi sui non violaverit et
ad mulierem menstruatam non accesserit
7 et hominem non afflixerit, pignus debitori reddiderit, per
vim nihil rapuerit, panem suum esurienti dederit et nudum
operuerit vestimento,
8 ad usuram non commodaverit et fenus non acceperit, ab iniquitate
averterit manum suam, iudicium verum fecerit inter virum et
virum,
9 in praeceptis meis ambulaverit et iudicia mea custodierit,
ut faciat veritatem, hic iustus est, vita vivet, ait Dominus
Deus.
10 Quod si genuerit filium latronem, effundentem sanguinem
et facientem unum de istis,
11 cum ipse haec omnia non fecerit, et etiam in montibus comedentem
et uxorem proximi sui polluentem,
12 egenum et pauperem affligentem, rapientem rapinas, pignus
non reddentem et ad idola levantem oculos suos, abominationem
facientem,
13 ad usuram dantem et fenus accipientem, numquid vivet? Non
vivet. Cum universa detestanda haec fecerit, morte morietur;
sanguis eius in ipso erit.
14 Quod si genuerit filium, qui videns omnia peccata patris
sui, quae fecit, timuerit et non fecerit simile eis:
15 super montes non comederit et oculos suos non levaverit
ad idola domus Israel et uxorem proximi sui non violaverit
16 et virum non afflixerit, pignus non retinuerit et rapinam
non rapuerit, panem suum esurienti dederit et nudum operuerit
vestimento,
17 ab iniuria averterit manum suam, usuram et fenus non acceperit,
iudicia mea fecerit, in praeceptis meis ambulaverit, hic non
morietur in iniquitate patris sui, sed vita vivet.
18 Pater eius, quia calumniatus est et fecit rapinas nec bonum
operatus est in medio populi sui, ecce mortuus est in iniquitate
sua.
19 Et dicitis: “Quare non portavit filius iniquitatem
patris?”. Videlicet, quia filius iudicium et iustitiam
operatus est, omnia praecepta mea custodivit et fecit illa,
vivet vita.
20 Anima, quae peccaverit, ipsa morietur; filius non portabit
iniquitatem patris, et pater non portabit iniquitatem filii.
Iustitia iusti super eum erit, et impietas impii erit super
eum.
21 Si autem impius egerit paenitentiam ab omnibus peccatis
suis, quae operatus est, et custodierit universa praecepta
mea et fecerit iudicium et iustitiam, vita vivet, non morietur.
22 Omnes iniquitates eius, quas operatus est, non memorabuntur
ei; in iustitia sua, quam operatus est, vivet.
23 Numquid voluntatis meae est mors impii, dicit Dominus Deus,
et non ut convertatur a viis suis et vivat?
24 Si autem averterit se iustus a iustitia sua et fecerit
iniquitatem secundum omnes abominationes, quas operari solet
impius, numquid vivet? Omnes iustitiae eius, quas fecerat,
non recordabuntur; in praevaricatione, qua praevaricatus est,
et in peccato suo, quod peccavit, in ipsis morietur.
25 Et dixistis: “Non est aequa via Domini”. Audite
ergo, domus Israel: Numquid via mea non est aequa, et non
magis viae vestrae pravae sunt?
26 Cum enim averterit se iustus a iustitia sua et fecerit
iniquitatem, morietur; in iniustitia, quam operatus est, morietur.
27 Et cum averterit se impius ab impietate sua, quam operatus
est, et fecerit iudicium et iustitiam, ipse animam suam vivificabit;
28 considerans enim et avertens se ab omnibus iniquitatibus
suis, quas operatus est, vita vivet, non morietur.
29 Et dicunt domus Israel: “Non est aequa via Domini”.
Numquid viae meae non sunt aequae, domus Israel, et non magis
viae vestrae pravae?
30 Idcirco unumquemque iuxta vias suas iudicabo, domus Israel,
ait Dominus Deus. Convertimini et agite paenitentiam ab omnibus
iniquitatibus vestris, et non erit vobis in scandalum iniquitatis.
31 Proicite a vobis omnes praevaricationes vestras, in quibus
praevaricati estis, et facite vobis cor novum et spiritum
novum. Et quare moriemini, domus Israel?
32 Quia nolo mortem morientis, dicit Dominus Deus. Revertimini
et vivite.
| 18
1 Mi fu rivolta questa parola del Signore:
2 "Perché andate ripetendo questo proverbio sul paese d`Israele:
I padri han mangiato l`uva acerba e i denti dei figli si
sono allegati?
3 Com`è vero ch`io vivo, dice il Signore Dio, voi non ripeterete
più questo proverbio in Israele.
4 Ecco, tutte le vite sono mie: la vita del padre e quella
del figlio è mia; chi pecca morirà.
5 Se uno è giusto e osserva il diritto e la giustizia,
6 se non mangia sulle alture e non alza gli occhi agli idoli
della casa d`Israele, se non disonora la moglie del suo
prossimo e non si accosta a una donna durante il suo stato
di impurità,
7 se non opprime alcuno, restituisce il pegno al debitore,
non commette rapina, divide il pane con l`affamato e copre
di vesti l`ignudo,
8 se non presta a usura e non esige interesse, desiste dall`iniquità
e pronunzia retto giudizio fra un uomo e un altro,
9 se cammina nei miei decreti e osserva le mie leggi agendo
con fedeltà, egli è giusto ed egli vivrà, parola del Signore
Dio.
10 Ma se uno ha generato un figlio violento e sanguinario
che commette qualcuna di tali azioni,
11 mentre egli non le commette, e questo figlio mangia sulle
alture, disonora la donna del prossimo,
12 opprime il povero e l`indigente, commette rapine, non
restituisce il pegno, volge gli occhi agli idoli, compie
azioni abominevoli,
13 presta a usura ed esige gli interessi, egli non vivrà;
poiché ha commesso queste azioni abominevoli, costui morirà
e dovrà a se stesso la propria morte.
14 Ma, se uno ha generato un figlio che vedendo tutti i
peccati commessi dal padre, sebbene li veda, non li commette,
15 non mangia sulle alture, non volge gli occhi agli idoli
di Israele, non disonora la donna del prossimo,
16 non opprime alcuno, non trattiene il pegno, non commette
rapina, dá il pane all`affamato e copre di vesti l`ignudo,
17 desiste dall`iniquità, non presta a usura né a interesse,
osserva i miei decreti, cammina secondo le mie leggi, costui
non morirà per l`iniquità di suo padre, ma certo vivrà.
18 Suo padre invece, che ha oppresso e derubato il suo prossimo,
che non ha agito bene in mezzo al popolo, morirà per la
sua iniquità.
19 Voi dite: Perché il figlio non sconta l`iniquità del
padre? Perché il figlio ha agito secondo giustizia e rettitudine,
ha osservato tutti i miei comandamenti e li ha messi in
pratica, perciò egli vivrà.
20 Colui che ha peccato e non altri deve morire; il figlio
non sconta l`iniquità del padre, né il padre l`iniquità
del figlio. Al giusto sarà accreditata la sua giustizia
e al malvagio la sua malvagità.
21 Ma se il malvagio si ritrae da tutti i peccati che ha
commessi e osserva tutti i miei decreti e agisce con giustizia
e rettitudine, egli vivrà, non morirà.
22 Nessuna delle colpe commesse sarà ricordata, ma vivrà
per la giustizia che ha praticata.
23 Forse che io ho piacere della morte del malvagio - dice
il Signore Dio - o non piuttosto che desista dalla sua condotta
e viva?
24 Ma se il giusto si allontana dalla giustizia e commette
l`iniquità e agisce secondo tutti gli abomini che l`empio
commette, potrà egli vivere? Tutte le opere giuste da lui
fatte saranno dimenticate; a causa della prevaricazione
in cui è caduto e del peccato che ha commesso, egli morirà.
25 Voi dite: Non è retto il modo di agire del Signore. Ascolta
dunque, popolo d`Israele: Non è retta la mia condotta o
piuttosto non è retta la vostra?
26 Se il giusto si allontana dalla giustizia per commettere
l`iniquità e a causa di questa muore, egli muore appunto
per l`iniquità che ha commessa.
27 E se l`ingiusto desiste dall`ingiustizia che ha commessa
e agisce con giustizia e rettitudine, egli fa vivere se
stesso.
28 Ha riflettuto, si è allontanato da tutte le colpe commesse:
egli certo vivrà e non morirà.
29 Eppure gli Israeliti van dicendo: Non è retta la via
del Signore. O popolo d`Israele, non sono rette le mie vie
o piuttosto non sono rette le vostre?
30 Perciò, o Israeliti, io giudicherò ognuno di voi secondo
la sua condotta. Oracolo del Signore Dio. Convertitevi e
desistete da tutte le vostre iniquità, e l`iniquità non
sarà più causa della vostra rovina.
31 Liberatevi da tutte le iniquità commesse e formatevi
un cuore nuovo e uno spirito nuovo. Perché volete morire,
o Israeliti?
32 Io non godo della morte di chi muore. Parola del Signore
Dio. Convertitevi e vivrete".
|
19
1 Et tu, assume planctum super principes Israel
2 et dices: Qualis erat mater tua leaena inter leones! Cubavit
in medio leunculorum, enutrivit catulos suos.
3 Et educavit unum de leunculis suis; leo factus est
et didicit capere praedam, homines devoravit.
4 Et convocaverunt contra eum gentes, in fovea earum captus
est; et adduxerunt eum in circulis
in terram Aegypti.
5 Quae cum vidisset quoniam exspectaverat, et perierat spes
eius, tulit alium de leunculis suis,
leonem constituit eum.
6 Qui incedebat inter leones, factus est leo et didicit praedam
capere, homines devoravit;
7 et fregit arces eorum et civitates eorum vastavit.
Et obstupuit terra et plenitudo eius a voce rugitus illius.
8 Et convenerunt adversum eum gentes undique de provinciis
et expanderunt super eum rete suum,
in fovea earum captus est.
9 Et miserunt eum in caveam in circulis et adduxerunt eum
ad regem Babylonis; qui misit eum in carcerem, ne audiretur
vox eius ultra
super montes Israel.
10 Mater tua vineae assimilabatur super aquam plantata. Fructus
eius et frondes eius creverunt
ex aquis multis;
11 et factae sunt ei virgae solidae in sceptra dominantium,
et exaltata est statura eius usque in nubes, et apparuit in
altitudine sua, in multitudine palmitum suorum.
12 Et evulsa est in ira in terramque proiecta, et ventus urens
siccavit fructum eius; abrepta et arefacta est virga roboris
eius, ignis comedit eam.
13 Et nunc transplantata est in desertum, in terra invia et
sitienti.
14 Et egressus est ignis de virga ramorum eius,
qui fructum eius comedit; et non fuit in ea virga fortis,
sceptrum regni ”. Planctus est, et erit in planctum. |
19
1 Intona ora un lamento sui capi d`Israele
2 dicendo: "Che cos`era tua madre? Una leonessa fra leoni.
Accovacciata in mezzo ai leoni allevava i suoi cuccioli.
3 Essa innalzò uno dei cuccioli che divenne leone, imparò
a sbranare la preda, a divorare gli uomini.
4 Ma contro di lui le genti fecero lega, restò preso nella
loro fossa e in catene fu condotto in Egitto.
5 Quando essa vide che era lunga l`attesa e delusa la sua
speranza, prese un altro cucciolo e ne fece un leoncino.
6 Egli se ne andava e veniva fra i leoni, divenuto leoncello,
e imparò a sbranare la preda, a divorare gli uomini.
7 Penetrò nei loro palazzi, devastò le loro città. Il paese
e i suoi abitanti sbigottivano al rumore del suo ruggito.
8 Lo assalirono le genti, le contrade all`intorno; tesero
un laccio contro di lui e restò preso nella loro fossa.
9 Lo chiusero in una gabbia, lo condussero in catene al re
di Babilonia e lo misero in una prigione, perché non se ne
sentisse la voce sui monti d`Israele.
10 Tua madre era come una vite piantata vicino alle acque.
Era rigogliosa e frondosa per l`abbondanza dell`acqua;
11 ebbe rami robusti buoni per scettri regali; il suo fusto
si elevò in mezzo agli arbusti mirabile per la sua altezza
e per l`abbondanza dei suoi rami.
12 Ma essa fu sradicata con furore e gettata a terra; il vento
d`oriente la disseccò, disseccò i suoi frutti; il suo ramo
robusto inaridì e il fuoco lo divorò.
13 Ora è trapiantata nel deserto, in una terra secca e riarsa;
14 un fuoco uscì da un suo ramo, divorò tralci e frutti ed
essa non ha più alcun ramo robusto, uno scettro per dominare".
Questo è un lamento e come lamento è passato nell`uso. |
20
1 Et factum est in anno sep timo, in quinto mense, in de cima
mensis, venerunt viri de senioribus Israel, ut interrogarent
Dominum, et sederunt coram me.
2 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
3 “ Fili hominis, loquere senioribus Israel et dices
ad eos: Haec dicit Dominus Deus: Num ad interrogandum me vos
venistis? Vivo ego, quia non respondebo vobis, ait Dominus
Deus.
4 Numquid iudicabis eos, numquid iudicabis, fili hominis?
Abominationes patrum eorum ostende eis.
5 Et dices ad eos: Haec dicit Dominus Deus: In die qua elegi
Israel et levavi manum meam pro stirpe domus Iacob et apparui
eis in terra Aegypti et levavi manum meam pro eis dicens:
Ego Dominus Deus vester;
6 in die illa levavi manum meam pro eis, ut educerem eos de
terra Aegypti in terram, quam provideram eis fluentem lacte
et melle, quae est egregia inter omnes terras.
7 Et dixi ad eos: Unusquisque abominationes oculorum suorum
abiciat, et in idolis Aegypti nolite pollui: ego Dominus Deus
vester.
8 Et irritaverunt me nolueruntque me audire; unusquisque abominationes
oculorum suorum non proiecit, nec idola Aegypti reliquerunt.
Et dixi, ut effunderem indignationem meam super eos et consummarem
iram meam in eis in medio terrae Aegypti.
9 Et feci propter nomen meum, ut non violaretur coram gentibus,
in quarum medio erant, et inter quas apparui eis, ut educerem
eos de terra Aegypti.
10 Eduxi ergo eos de terra Aegypti et duxi in desertum.
11 Et dedi eis praecepta mea et iudicia mea ostendi eis, quae
faciat homo et vivat in eis.
12 Insuper et sabbata mea dedi eis, ut essent signum inter
me et eos, et scirent quia ego Dominus sanctificans eos.
13 Et irritaverunt me domus Israel in deserto: in praeceptis
meis non ambulaverunt et iudicia mea proiecerunt, quae faciens
homo vivet in eis, et sabbata mea violaverunt vehementer.
Dixi ergo, ut effunderem furorem meum super eos in deserto
et consumerem eos.
14 Et feci propter nomen meum, ne violaretur coram gentibus,
de quibus eduxi eos in conspectu earum.
15 Attamen ego levavi quoque manum meam super eos in deserto,
ne inducerem eos in terram, quam dedi eis fluentem lacte et
melle, praecipuam terrarum omnium;
16 quia iudicia mea proiecerunt et in praeceptis meis non
ambulaverunt et sabbata mea violaverunt, post idola enim sua
cor eorum gradiebatur.
17 Et pepercit oculus meus super eos, ut non interficerem
eos; nec consumpsi eos in deserto.
18 Dixi autem ad filios eorum in solitudine: In praeceptis
patrum vestrorum nolite incedere nec iudicia eorum custodiatis
nec in idolis eorum polluamini.
19 Ego Dominus Deus vester. In praeceptis meis ambulate et
iudicia mea custodite et facite ea
20 et sabbata mea sanctificate, ut sint signum inter me et
vos, et sciatur quia ego Dominus Deus vester.
21 Et exacerbaverunt me filii; in praeceptis meis non ambulaverunt
et iudicia mea non custodierunt, ut facerent ea, quae cum
fecerit homo, vivet in eis, et sabbata mea violaverunt. Et
comminatus sum, ut effunderem furorem meum super eos et consummarem
iram meam in eis in deserto.
22 Averti autem manum meam et feci propter nomen meum, ut
non violaretur coram gentibus, de quibus eduxi eos in oculis
earum.
23 Iterum levavi manum meam in eos in solitudine, ut dispergerem
illos in nationes et ventilarem in terras,
24 eo quod iudicia mea non fecissent et praecepta mea reprobassent
et sabbata mea violassent et post idola patrum suorum fuissent
oculi eorum.
25 Ergo et ego dedi eis praecepta non bona et iudicia, in
quibus non vivent;
26 et pollui eos in muneribus suis, cum offerrent omne, quod
aperit vulvam, ut horrorem eis incuterem, et sciant quia ego
Dominus.
27 Quam ob rem loquere ad domum Israel, fili hominis, et dices
ad eos: Haec dicit Dominus Deus: Adhuc et in hoc blasphemaverunt
me patres vestri, cum sprevissent me contemnentes,
28 et induxissem eos in terram, super quam levavi manum meam,
ut darem eis. Viderunt omnem collem excelsum et omne lignum
nemorosum et immolaverunt ibi victimas suas et dederunt ibi
irritationem oblationis suae et posuerunt ibi odorem suavitatis
suae et libaverunt libationes suas.
29 Et dixi ad eos: Quid est excelsum, ad quod vos ingredimini?
Et vocatum est nomen eius Excelsum usque ad hanc diem.
30 Propterea dic ad domum Israel: Haec dicit Dominus Deus:
Certe in via patrum vestrorum vos polluimini et post offendicula
eorum vos fornicamini
31 et in oblatione donorum vestrorum, cum traducitis filios
vestros per ignem; vos polluimini in omnibus idolis vestris
usque hodie, et ego respondebo vobis, domus Israel? Vivo ego,
dicit Dominus Deus, quia non respondebo vobis.
32 Neque cogitatio mentis vestrae fiet dicentium: “Erimus
sicut gentes et sicut cognationes terrarum, ut colamus ligna
et lapides”.
33 Vivo ego, dicit Dominus Deus, quoniam in manu forti et
brachio extento et in furore effuso regnabo super vos.
34 Et educam vos de populis et congregabo vos de terris, in
quibus dispersi estis; in manu valida et brachio extento et
in furore effuso.
35 Et adducam vos in desertum populorum et iudicio contendam
vobiscum ibi facie ad faciem.
36 Sicut iudicio contendi adversum patres vestros in deserto
terrae Aegypti, sic iudicio contendam vobiscum, dicit Dominus
Deus,
37 et transire vos faciam sub baculo meo et inducam vos in
vinculis foederis.
38 Et segregabo de vobis transgressores et impios et de terra
incolatus eorum educam eos, et terram Israel non ingredientur,
et scietis quia ego Dominus.
39 Et vos, domus Israel, haec dicit Dominus Deus: Singuli
post idola vestra ambulate et servite eis. Sed postea nonne
audietis me et nomen meum sanctum non polluetis ultra in muneribus
vestris et in idolis vestris?
40 In monte enim sancto meo, in monte excelso Israel, ait
Dominus Deus, ibi serviet mihi omnis domus Israel: omnes,
inquam, in terra, in qua placebunt mihi; et ibi quaeram donaria
vestra et primitias oblationum vestrarum in omnibus sanctificationibus
vestris.
41 In odorem suavitatis suscipiam vos, cum eduxero vos de
populis et congregavero vos de terris, in quas dispersi estis,
et sanctificabor in vobis in oculis nationum.
42 Et scietis quia ego Dominus, cum induxero vos ad terram
Israel, in terram, pro qua levavi manum meam, ut darem eam
patribus vestris.
43 Et recordabimini ibi viarum vestrarum et omnium scelerum
vestrorum, quibus polluti estis, et displicebitis vobis in
conspectu vestro in omnibus malitiis vestris, quas fecistis.
44 Et scietis quia ego Dominus, cum benefecero vobis propter
nomen meum, non secundum vias vestras malas neque secundum
scelera vestra pessima, domus Israel ”, ait Dominus
Deus.
| 20
1 Il dieci del quinto mese, anno settimo, alcuni anziani d`Israele
vennero a consultare il Signore e sedettero davanti a me.
2 Mi fu rivolta questa parola del Signore:
3 "Figlio dell`uomo, parla agli anziani d`Israele e dì loro:
Dice il Signore Dio: Venite voi per consultarmi? Com`è vero
ch`io vivo, non mi lascerò consultare da voi. Oracolo del
Signore Dio.
4 Vuoi giudicarli? Li vuoi giudicare, figlio dell`uomo? Mostra
loro gli abomini dei loro padri.
5 Dì loro: Dice il Signore Dio: Quando io scelsi Israele e
alzai la mano e giurai per la stirpe della casa di Giacobbe,
apparvi loro nel paese d`Egitto e giurai per loro dicendo:
Io, il Signore, sono vostro Dio.
6 Allora alzai la mano e giurai di farli uscire dal paese
d`Egitto e condurli in una terra scelta per loro, stillante
latte e miele, che è la più bella fra tutte le terre.
7 Dissi loro: Ognuno getti via gli abomini dei propri occhi
e non vi contaminate con gl`idoli d`Egitto: sono io il vostro
Dio.
8 Ma essi mi si ribellarono e non mi vollero ascoltare: non
gettarono via gli abomini dei propri occhi e non abbandonarono
gli idoli d`Egitto. Allora io decisi di riversare sopra di
loro il mio furore e di sfogare contro di loro la mia ira,
in mezzo al paese d`Egitto.
9 Ma feci diversamente per riguardo al mio nome, perché non
fosse profanato agli occhi delle genti in mezzo alle quali
si trovavano, poiché avevo dichiarato che li avrei fatti uscire
dal paese d`Egitto sotto i loro occhi.
10 Così li feci uscire dall`Egitto e li condussi nel deserto;
11 diedi loro i miei statuti e feci loro conoscere le mie
leggi, perché colui che le osserva viva per esse.
12 Diedi loro anche i miei sabati come un segno fra me e loro,
perché sapessero che sono io, il Signore, che li santifico.
13 Ma gli Israeliti si ribellarono contro di me nel deserto:
essi non camminarono secondo i miei decreti, disprezzarono
le mie leggi, che bisogna osservare perché l`uomo viva, e
violarono sempre i miei sabati. Allora io decisi di riversare
su di loro il mio sdegno nel deserto e di sterminarli.
14 Ma agii diversamente per il mio nome, perché non fosse
profanato agli occhi delle genti di fronte alle quali io li
avevo fatti uscire.
15 Avevo giurato su di loro nel deserto che non li avrei più
condotti nella terra che io avevo loro assegnato, terra stillante
latte e miele, la più bella fra tutte le terre,
16 perché avevano disprezzato i miei comandamenti, non avevano
seguito i miei statuti e avevano profanato i miei sabati,
mentre il loro cuore si era attaccato ai loro idoli.
17 Tuttavia il mio occhio ebbe pietà di loro e non li distrussi,
non li sterminai tutti nel deserto.
18 Dissi ai loro figli nel deserto: Non seguite le regole
dei vostri padri, non osservate le loro leggi, non vi contaminate
con i loro idoli:
19 sono io, il Signore, il vostro Dio. Camminate secondo i
miei decreti, osservate le mie leggi e mettetele in pratica.
20 Santificate i miei sabati e siano un segno fra me e voi,
perché si sappia che sono io, il Signore vostro Dio.
21 Ma anche i figli mi si ribellarono, non camminarono secondo
i miei decreti, non osservarono e non misero in pratica le
mie leggi, che danno la vita a chi le osserva; profanarono
i miei sabati. Allora io decisi di riversare il mio sdegno
su di loro e di sfogare contro di essi l`ira nel deserto.
22 Ma ritirai la mano e feci diversamente per riguardo al
mio nome, perché non fosse profanato agli occhi delle genti,
alla cui presenza io li avevo fatti uscire.
23 E nel deserto giurai loro, alzando la mia mano, che li
avrei dispersi fra le genti e disseminati in paesi stranieri,
24 perché non avevano praticato le mie leggi, anzi, avevano
disprezzato i miei decreti, profanato i miei sabati e i loro
occhi erano sempre rivolti agli idoli dei loro padri.
25 Allora io diedi loro perfino statuti non buoni e leggi
per le quali non potevano vivere.
26 Feci sì che si contaminassero nelle loro offerte facendo
passare per il fuoco ogni loro primogenito, per atterrirli,
perché riconoscessero che io sono il Signore.
27 Parla dunque agli Israeliti, figlio dell`uomo, e dì loro:
Dice il Signore Dio: Ancora in questo mi offesero i vostri
padri agendo con infedeltà verso di me:
28 dopo che io li ebbi introdotti nel paese che, levando la
mia mano, avevo giurato di dare loro, essi guardarono ogni
colle elevato, ogni albero verde e là fecero i sacrifici e
portarono le loro offerte provocatrici: là depositarono i
loro profumi soavi e versarono le loro libazioni.
29 Io dissi loro: Che cos`è quest`altura alla quale voi andate?
Il nome altura è rimasto fino ai nostri giorni.
30 Ebbene, dì agli Israeliti: Così dice il Signore Dio: Vi
contaminate secondo il costume dei vostri padri, vi prostituite
secondo i loro abomini,
31 vi contaminate con tutti i vostri idoli fino ad oggi, facendo
le vostre offerte e facendo passare per il fuoco i vostri
figli e io mi dovrei lasciare consultare da voi, uomini d`Israele?
Com`è vero ch`io vivo - parola del Signore Dio - non mi lascerò
consultare da voi.
32 E ciò che v`immaginate in cuor vostro non avverrà, mentre
voi andate dicendo: Saremo come le genti, come le tribù degli
altri paesi che prestano culto al legno e alla pietra.
33 Com`è vero ch`io vivo - parola del Signore Dio - io regnerò
su di voi con mano forte, con braccio possente e rovesciando
la mia ira.
34 Poi vi farò uscire di mezzo ai popoli e vi radunerò da
quei territori dove foste dispersi con mano forte, con braccio
possente e con la mia ira traboccante
35 e vi condurrò nel deserto dei popoli e lì a faccia a faccia
vi giudicherò.
36 Come giudicai i vostri padri nel deserto del paese di Egitto
così giudicherò voi, dice il Signore Dio.
37 Vi farò passare sotto il mio bastone e vi condurrò sotto
il giogo dell`alleanza.
38 Separerò da voi i ribelli e quelli che si sono staccati
da me; li farò uscire dal paese in cui dimorano, ma non entreranno
nel paese d`Israele: così saprete che io sono il Signore.
39 A voi, uomini d`Israele, così dice il Signore Dio: Andate,
servite pure ognuno i vostri idoli, ma infine mi ascolterete
e il mio santo nome non profanerete più con le vostre offerte,
con i vostri idoli;
40 poiché sul mio monte santo, sull`alto monte d`Israele -
oracolo del Signore Dio - mi servirà tutta la casa d`Israele,
tutta riunita in quel paese; là mi saranno graditi e là richiederò
le vostre offerte, le primizie dei vostri doni in qualunque
forma me li consacrerete.
41 Io vi accetterò come soave profumo, quando vi avrò liberati
dai popoli e vi avrò radunati dai paesi nei quali foste dispersi:
mi mostrerò santo in voi agli occhi delle genti.
42 Allora voi saprete che io sono il Signore, quando vi condurrò
nel paese d`Israele, nel paese che alzando la mia mano giurai
di dare ai vostri padri.
43 Là vi ricorderete della vostra condotta, di tutti i misfatti
dei quali vi siete macchiati, e proverete disgusto di voi
stessi, per tutte le malvagità che avete commesse.
44 Allora saprete che io sono il Signore, quando agirò con
voi per l`onore del mio nome e non secondo la vostra malvagia
condotta e i vostri costumi corrotti, uomini d`Israele". Parola
del Signore Dio. |
| |
|
| 11
12 13 14
15 16 17
18 19 20 |
11
12 13 14
15 16 17
18 19 20 |
| |
|
|
|
|