Ego sum Qui sum.
Liber
Ezechielis
31 32 33 34
35 36 37
38 39 40 |
|
Libro di Ezechiele
31 32 33 34
35 36 37
38 39 40 |
31
1 Et factum est in anno undecimo, in tertio, una mensis, factum
est verbum Domini ad me dicens:
2“ Fili hominis, dic pharaoni, regi Aegypti, et pompae
eius: Cui similis factus es in magnitudine tua?
3 Ecce abies, quasi cedrus in Libano, pulcher ramis et frondibus
nemorosus excelsusque altitudine,
et inter nubes elevatum est cacumen eius;
4 aquae nutrierunt illum, abyssus exaltavit eum,
flumina eius manabant in circuitu radicum eius,
et rivos suos emisit ad universa ligna campi.
5 Propterea elevata est altitudo eius super omnia ligna campi,
et multiplicata sunt arbusta eius, et elevati sunt rami eius
propter aquas multas.
6 Cumque extendisset umbram suam, in ramis eius fecerunt nidos
omnia volatilia caeli, et sub frondibus eius genuerunt omnes
bestiae campi,
et sub umbra illius habitabat universa multitudo gentium;
7 eratque pulcherrimus in magnitudine sua et in dilatatione
arbustorum suorum, erat enim radix illius iuxta aquas multas.
8 Cedri non fuerunt pares illi in paradiso Dei;
abietes non adaequaverunt ramos eius, et platani non fuerunt
aequae frondibus illius; omne lignum paradisi Dei non est
assimilatum illi et pulchritudini eius,
9 quoniam speciosum feci eum et multis condensisque frondibus:
et aemulata sunt eum omnia ligna Eden, quae erant in paradiso
Dei.
10 Propterea haec dicit Dominus Deus: Pro eo quod sublimatus
est in altitudine et dedit summitatem suam usque in nubes,
et elevatum est cor eius in altitudine sua,
11 tradam eum in manu potentis principis gentium; faciens
faciet ei: iuxta impietatem eius eieci eum.
12 Et succident illum alieni, violentissimi nationum; et proicient
eum super montes, et in cunctis convallibus corruent rami
eius, et confringentur arbusta eius in universis voraginibus
terrae, et recedent de umbra eius omnes populi terrae et relinquent
eum.
13 Super ruinam eius habitabunt omnia volatilia caeli, et
in ramis eius erunt universae bestiae campi,
14 ne eleventur in altitudine sua omnia ligna aquarum neque
ponant sublimitatem suam inter nubes nec stent apud eas in
sublimitate sua omnia, quae irrigantur aquis, quia omnes traditi
sunt in mortem ad inferiora terrae, in medio filiorum hominum,
ad eos, qui descendunt in lacum.
15 Haec dicit Dominus Deus: In die, quando descendit ad inferos,
induxi luctum, operui propter eum abyssum et prohibui flumina
eius et coercui aquas multas; obscuravi super eum Libanum,
et omnia ligna agri concussa sunt.
16 A sonitu ruinae eius commovi gentes, cum deducerem eum
ad infernum cum his, qui descendebant in lacum; et consolata
sunt in inferioribus terrae omnia ligna Eden, egregia atque
praeclara in Libano, universa, quae irrigabantur aquis.
17 Nam et ipsi cum eo descenderunt ad infernum ad interfectos
gladio et auxiliatores eius, qui sederant sub umbra eius in
medio nationum.
18 Cui assimilatus es, o inclite atque sublimis inter ligna
Eden? Et ecce deductus es cum lignis Eden ad inferiora terrae;
in medio incircumcisorum dormies cum his, qui interfecti sunt
gladio. Ipse est pharao et omnis pompa eius ”, dicit
Dominus Deus |
31
Il primo giorno del terzo mese dell`undecimo anno, mi fu
rivolta questa parola del Signore:
2 "Figlio dell`uomo, dì al faraone re d`Egitto e alla moltitudine
dei suoi sudditi: A chi credi di essere simile nella tua
grandezza?
3 Ecco, l`Assiria era un cedro del Libano, bello di rami
e folto di fronde, alto di tronco; fra le nubi era la sua
cima.
4 Le acque lo avevano nutrito, l`abisso lo aveva fatto innalzare
inviando i suoi fiumi attorno al suolo dov`era piantato
e mandando i suoi ruscelli anche a tutti gli alberi dei
campi.
5 Per questo aveva superato in altezza tutti gli alberi
dei campi: i suoi rami si erano moltiplicati, le sue fronde
si erano distese per l`abbondanza delle acque, durante la
sua crescita.
6 Fra i suoi rami fecero il nido tutti gli uccelli del cielo,
sotto le sue fronde partorirono tutte le bestie selvatiche,
alla sua ombra sedettero tutte le grandi nazioni.
7 Era bello nella sua altezza e nell`ampiezza dei suoi rami,
poiché la sua radice era presso grandi acque.
8 I cedri non l`uguagliavano nel giardino di Dio, i cipressi
non gli assomigliavano con le loro fronde, i platani non
erano neppure come uno dei suoi rami: nessun albero nel
giardino di Dio lo pareggiava in magnificenza.
9 Bello lo aveva fatto nella moltitudine dei suoi rami,
perciò lo invidiavano tutti gli alberi dell`Eden nel giardino
di Dio".
10 Perciò dice il Signore Dio: "Poiché si era elevato in
altezza e aveva messo la cima fra le nubi e il suo cuore
si era inorgoglito per la sua grandezza,
11 io lo diedi in balìa di un principe di popoli; lo rigettai
a causa della sua empietà.
12 Popoli stranieri, fra i più barbari, lo tagliarono e
lo distesero sui monti. Per ogni valle caddero i suoi rami
e su ogni pendice della terra furono spezzate le sue fronde.
Tutti i popoli del paese si allontanarono dalla sua ombra
e lo abbandonarono.
13 Sui suoi resti si posano tutti gli uccelli del cielo
e fra i suoi rami ogni bestia selvatica,
14 perché nessun albero irrigato dalle acque si esalti nella
sua altezza ed elevi la cima fra le nubi, né per la propria
altezza confidi in sé nessun albero che beve le acque. Poichè
tutti sono destinati alla morte, alla regione sotterranea,
in mezzo ai figli dell`uomo, fra coloro che scendono nella
fossa".
15 Così dice il Signore Dio: "Quando scese negli inferi
io feci far lutto: coprii per lui l`abisso, arrestai i suoi
fiumi e le grandi acque si fermarono; per lui feci vestire
il Libano a lutto e tutti gli alberi del campo si seccarono
per lui.
16 Al rumore della sua caduta feci tremare le nazioni, quando
lo feci scendere negli inferi con quelli che scendono nella
fossa. Si consolarono nella regione sotterranea tutti gli
alberi dell`Eden, la parte più scelta e più bella del Libano,
tutti quelli abbeverati dalle acque.
17 Anch`essi con lui erano scesi negli inferi fra i trafitti
di spada, quelli che in mezzo alle nazioni erano il suo
braccio e dimoravano alla sua ombra.
18 A chi credi di essere simile per gloria e per grandezza
fra gli alberi dell`Eden? Anche tu sarai precipitato insieme
con gli alberi dell`Eden nella regione sotterranea; giacerai
fra i non circoncisi insieme con i trafitti di spada. Tale
sarà il faraone e tutta la sua moltitudine". Parola del
Signore Dio.
|
32
1 Et factum est duodecimo anno, in mense duodecimo, in una
mensis, factum est verbum Domini ad me dicens:
2 “ Fili hominis, assume lamentum super pharaonem,
regem Aegypti, et dices ad eum:
Leo gentium peristi, et eras sicut draco in mari;
et bulliebas in fluminibus tuis et conturbabas aquas pedibus
tuis et turbida faciebas flumina earum.
3 Haec dicit Dominus Deus: Expandam super te rete meum in
coetu populorum multorum, et extrahent te in sagena mea;
4 et proiciam te in terram, super faciem agri abiciam te
et habitare faciam super te omnia volatilia caeli et saturabo
de te bestias universae terrae;
5 et dabo carnes tuas super montes et implebo valles sanie
tua.
6 Et irrigabo terram paedore sanguinis tui super montes,
et voragines implebuntur ex te;
7 et operiam, cum exstinctus fueris, caelum
et nigrescere faciam stellas eius: solem nube tegam, et
luna non dabit lumen suum;
8 omnia luminaria caeli maerere faciam super te
et dabo tenebras super terram tuam, dicit Dominus Deus.
9 Et commovebo cor populorum multorum, cum induxero contritionem
tuam in gentibus super terras, quas nescis.
10 Et stupescere faciam super te populos multos, et reges
eorum horrore nimio formidabunt super te, cum volare coeperit
gladius meus coram facie eorum, et obstupescet tremefactus
unusquisque pro anima sua in die ruinae tuae.
11 Quia haec dicit Dominus Deus: Gladius regis Babylonis
veniet tibi,
12 in gladiis fortium deiciam multitudinem tuam;
violentissimae gentium omnium hae et vastabunt superbiam
Aegypti, et dissipabitur omnis pompa eius.
13 Et perdam omnia iumenta eius, quae erant super aquas
plurimas, et non conturbabit eas pes hominis ultra, neque
ungula iumentorum turbabit eas;
14 tunc purissimas reddam aquas eorum et flumina eorum quasi
oleum adducam, ait Dominus Deus.
15 Cum dedero terram Aegypti desolatam,
deseretur autem terra a plenitudine sua, quando percussero
omnes habitatores eius,
scient quia ego Dominus.
16 Planctus est, et plangent eum; filiae gentium plangent
eum, super Aegyptum et super omnem pompam eius plangent
eum ”, ait Dominus Deus.
17 Et factum est in duodecimo anno, in quinta decima mensis,
factum est verbum Domini ad me dicens:
18 “ Fili hominis, cane lugubre super pompam Aegypti
et detrahe eam, ipsam et filias gentium robustarum ad inferiora
terrae cum his, qui descendunt in lacum.
19 Quo pulchrior es? Descende et dormi cum incircumcisis.
20 In medio interfectorum gladio cadent; gladius datus est,
attraxerunt eam et omnes populos eius.
21 Loquentur ei potentissimi robustorum de medio inferni,
cum auxiliatoribus eius descenderunt:
“Tacent incircumcisi interfecti gladio!”.
22 Ibi Assyria et omnis multitudo eius, in circuitu illius
sepulcra eius, omnes interfecti, qui ceciderunt gladio;
23 quorum data sunt sepulcra in profundissimis laci, et
facta est multitudo eius per gyrum sepulcri eius; universi
interfecti, cadentes gladio, qui dederant quondam formidinem
in terra viventium.
24 Ibi Elam et omnis pompa eius per gyrum sepulcri sui;
omnes hi interfecti ruentesque gladio, qui descenderunt
incircumcisi ad inferiora terrae, qui dederant quondam formidinem
suam in terra viventium et sustulerunt ignominiam suam cum
his, qui descendunt in lacum.
25 In medio interfectorum posuerunt cubile eius, in omni
pompa eius, in circuitu eius sepulcra illius, omnes hi incircumcisi
interfectique gladio; dederant enim terrorem suum in terra
viventium et sustulerunt ignominiam suam cum his, qui descendunt
in lacum, in medio interfectorum positi sunt.
26 Ibi Mosoch, Thubal et omnis pompa eius, in circuitu illius
sepulcra eius, omnes hi incircumcisi interfectique gladio,
quia dederunt formidinem suam in terra viventium;
27 et non dormient cum fortibus, qui ceciderunt a saeculo
et descenderunt ad infernum cum armis suis et posuerunt
gladios suos sub capitibus suis, et fuerunt scuta eorum
super ossa eorum, quia terror fortium erat in terra viventium.
28 Et tu ergo in medio incircumcisorum contereris et dormies
cum interfectis gladio.
29 Ibi Idumaea, reges eius et omnes duces eius, qui dati
sunt in robore suo cum interfectis gladio et qui cum incircumcisis
dormiunt et cum his, qui descenderunt in lacum.
30 Ibi principes aquilonis omnes et universi Sidonii, qui
deducti sunt cum interfectis in terrore suo, in sua fortitudine
confusi; qui dormiunt incircumcisi cum interfectis gladio
et sustulerunt confusionem suam cum his, qui descendunt
in lacum.
31 Videbit eos pharao et consolabitur super universa pompa
sua. Interfecti sunt gladio pharaonis et omnis exercitus
eius, ait Dominus Deus,
32 quia dedi terrorem meum in terra viventium; et prostratus
est in medio incircumcisorum cum interfectis gladio pharaonis
et omnis pompa eius ”, ait Dominus Deus. |
32
Il primo giorno del dodicesimo mese dell`anno decimosecondo,
mi fu rivolta questa parola del Signore:
2 "Figlio dell`uomo, intona un lamento sul faraone re d`Egitto
dicendo: Leone fra le genti eri considerato; ma eri come
un coccodrillo nelle acque, erompevi nei tuoi fiumi e agitavi
le acque con le tue zampe, intorbidandone i corsi".
3 Dice il Signore Dio: "Tenderò contro di te la mia rete
con una grande assemblea di popoli e ti tireranno su con
la mia rete.
4 Ti getterò sulla terraferma e ti abbandonerò al suolo.
Farò posare su di te tutti gli uccelli del cielo e sazierò
di te tutte le bestie della terra.
5 Spargerò per i monti la tua carne e riempirò le valli
della tua carogna.
6 Farò bere alla terra il tuo scolo, il tuo sangue, fino
ai monti, e i burroni saranno pieni di te.
7 Quando cadrai estinto, coprirò il cielo e oscurerò le
sue stelle, velerò il sole di nubi e la luna non brillerà.
8 Oscurerò tutti gli astri del cielo su di te e stenderò
sulla tua terra le tenebre. Parola del Signore Dio.
9 Sgomenterò il cuore di molti popoli, quando farò giungere
la notizia della tua rovina alle genti, in regioni a te
sconosciute.
10 Per te farò stupire molti popoli e tremeranno i loro
re a causa tua, quando sguainerò la spada davanti a loro.
Ognuno tremerà ad ogni istante per la sua vita, nel giorno
della tua rovina".
11 Poiché dice il Signore Dio: "La spada del re di Babilonia
ti raggiungerà.
12 Abbatterò la tua moltitudine con la spada dei prodi,
dei popoli più feroci; abbatteranno l`orgoglio dell`Egitto
e tutta la sua moltitudine sarà sterminata.
13 Farò perire tutto il suo bestiame sulle rive delle grandi
acque, che non saranno più turbate da piede d`uomo, né unghia
d`animale le intorbiderà.
14 Allora farò ritornare tranquille le loro acque e farò
scorrere i loro canali come olio. Parola del Signore Dio.
15 Quando avrò fatto dell`Egitto una terra desolata, tutta
priva di quanto contiene, quando avrò percosso tutti i suoi
abitanti, allora si saprà che io sono il Signore.
16 Questo è un lamento e lo si canterà. Lo canteranno le
figlie delle genti, lo canteranno sull`Egitto e su tutta
la sua moltitudine". Oracolo del Signore Dio.
17 Ai quindici del primo mese,
dell`anno decimosecondo, mi fu rivolta questa parola del
Signore:
18 "Figlio dell`uomo, intona un canto funebre sugli abitanti
dell`Egitto. Falli scendere insieme con le figlie di nazioni
potenti, nella regione sotterranea, con quelli che scendono
nella fossa.
19 Di chi tu sei più bello? Scendi e giaci con i non circoncisi.
20 Cadranno fra gli uccisi di spada; la spada è già consegnata.
Colpite a morte l`Egitto e tutta la sua gente.
21 I più potenti eroi si rivolgeranno a lui e ai suoi ausiliari
e dagli inferi diranno: Vieni, giaci con i non circoncisi,
con i trafitti di spada.
22 Là è Assur e tutta la sua gente, intorno al suo sepolcro,
uccisi, tutti trafitti di spada;
23 poiché le loro sepolture sono poste nel fondo della fossa
e la sua gente è intorno alla sua tomba: uccisi, tutti,
trafitti di spada, essi che seminavano il terrore nella
terra dei viventi.
24 Là è Elam e tutto il suo esercito, intorno al suo sepolcro.
Uccisi, tutti, trafitti di spada, scesi non circoncisi nella
regione sotterranea, essi che seminavano il terrore nella
terra dei viventi. Ora portano la loro ignominia con quelli
che scendono nella fossa.
25 In mezzo ai trafitti posero il suo giaciglio e tutta
la sua gente intorno al suo sepolcro, tutti non circoncisi,
trafitti di spada; perché avevano sparso il terrore nella
terra dei viventi, portano la loro ignominia con quelli
che scendono nella fossa; sono stati collocati in mezzo
ai trafitti di spada.
26 Là è Mesech, Tubal e tutta la sua gente, intorno al suo
sepolcro: tutti non circoncisi, trafitti di spada, perché
incutevano il terrore nella terra dei viventi.
27 Non giaceranno al fianco degli eroi caduti da secoli,
che scesero negli inferi con le armi di guerra, con le spade
disposte sotto il loro capo e con gli scudi sulle loro ossa,
perché tali eroi erano un terrore nella terra dei viventi.
28 Così tu giacerai fra i non circoncisi e con i trafitti
di spada.
29 Là è Edom, i suoi re e tutti i suoi prìncipi che, nonostante
il loro valore, sono posti con i trafitti di spada: giacciono
con i non circoncisi e con quelli che scendono nella fossa.
30 Là sono tutti i prìncipi del settentrione, tutti quelli
di Sidòne, che scesero con i trafitti, nonostante il terrore
sparso dalla loro potenza; giacciono i non circoncisi con
i trafitti di spada e portano la loro ignominia con quelli
che scendono nella fossa.
31 Il faraone li vedrà e si consolerà alla vista di tutta
questa moltitudine; il faraone e tutto il suo esercito saranno
trafitti di spada. Oracolo del Signore Dio.
32 Perchè aveva sparso il terrore nella terra dei viventi,
ecco giace in mezzo ai non circoncisi, con i trafitti di
spada, egli il faraone e tutta la sua moltitudine". Parola
del Signore Dio.
|
33
1 Et factum est verbum Do mini ad me dicens:
2 “ Fili ho minis, loquere ad filios populi tui et dices
ad eos: Terra, cum induxero super eam gladium, et tulerit
populus terrae virum unum de finibus suis et constituerit
eum sibi speculatorem,
3 et ille viderit gladium venientem super terram et cecinerit
bucina et annuntiaverit populo;
4 audiens autem quisquis ille est sonum bucinae, non se observaverit,
veneritque gladius et tulerit eum: sanguis ipsius super caput
eius erit;
5 sonum bucinae audivit et non se observavit, sanguis eius
in ipso erit. Si autem se custodierit, animam suam salvavit.
6 Quod si speculator viderit gladium venientem et non insonuerit
bucina, et populus non se custodierit; veneritque gladius
et tulerit de eis animam: ille quidem in iniquitate sua captus
est, sanguinem autem eius de manu speculatoris requiram.
7 Te autem, fili hominis, speculatorem dedi domui Israel.
Audiens ergo ex ore meo sermonem, commonebis eos ex me.
8 Si, me dicente ad impium: Impie, morte morieris, non fueris
locutus, ut se custodiat impius a via sua, ipse impius in
iniquitate sua morietur, sanguinem autem eius de manu tua
requiram.
9 Si autem commonueris impium, ut a viis suis convertatur,
et ille non fuerit conversus a via sua, ipse in iniquitate
sua morietur, porro tu animam tuam liberasti.
10 Tu ergo, fili hominis, dic ad domum Israel: Sic locuti
estis, dicentes: “Iniquitates nostrae et peccata nostra
super nos sunt, et in ipsis nos tabescimus; quomodo ergo vivere
poterimus?”.
11 Dic ad eos: Vivo ego, dicit Dominus Deus; nolo mortem impii,
sed ut revertatur impius a via sua et vivat. Convertimini,
convertimini a viis vestris pessimis; et quare moriemini,
domus Israel?
12 Tu itaque, fili hominis, dic ad filios populi tui: Iustitia
iusti non liberabit eum in quacumque die praevaricatus fuerit;
et impietas impii non nocebit ei in quacumque die conversus
fuerit ab impietate sua; et iustus non poterit vivere in iustitia
sua in quacumque die peccaverit.
13 Etiamsi dixero iusto quod vita vivat, et, confisus in iustitia
sua, fecerit iniquitatem, omnes iustitiae eius oblivioni tradentur,
et in iniquitate sua, quam operatus est, in ipsa morietur.
14 Sin autem dixero impio: Morte morieris, et egerit paenitentiam
a peccato suo feceritque iudicium et iustitiam,
15 pignus restituerit ille impius rapinamque reddiderit, in
mandatis vitae ambulaverit nec fecerit quidquam iniustum,
vita vivet et non morietur;
16 omnia peccata eius, quae peccavit, non imputabuntur ei:
iudicium et iustitiam fecit, vita vivet.
17 Et dicunt filii populi tui: “Non est aequa via Domini”;
et ipsorum via iniqua est.
18 Cum enim recesserit iustus a iustitia sua feceritque iniquitates,
morietur in eis;
19 et cum recesserit impius ab impietate sua feceritque iudicium
et iustitiam, vivet in eis.
20 Et dicitis: “Non est recta via Domini”. Unumquemque
iuxta vias suas iudicabo de vobis, domus Israel ”.
21 Et factum est in duodecimo anno, in decimo, in quinta mensis
transmigrationis nostrae, venit ad me, qui fugerat de Ierusalem,
dicens: “ Vastata est civitas ”.
22 Manus autem Domini facta fuerat ad me vespere, antequam
veniret qui fugerat; aperuitque os meum, donec veniret ad
me mane, et, aperto ore meo, non silui amplius.
23 Et factum est verbum Domini ad me dicens:
24 “ Fili hominis, qui habitant in ruinosis his super
humum Israel, loquentes aiunt: “Unus erat Abraham et
hereditate possedit terram; nos autem multi, nobis data est
terra in possessionem”.
25 Idcirco dices ad eos: Haec dicit Dominus Deus: Qui in sanguine
comeditis et oculos vestros levatis ad idola vestra et sanguinem
funditis, numquid terram hereditate possidebitis?
26 Stetistis in gladiis vestris, fecistis abominationes, et
unusquisque uxorem proximi sui polluit, et terram hereditate
possidebitis?
27 Haec dices ad eos: Sic dicit Dominus Deus: Vivo ego, qui
in ruinosis habitant, gladio cadent; et, qui in agro est,
bestiis tradetur ad devorandum; qui autem in praesidiis et
in speluncis sunt, peste morientur.
28 Et dabo terram in solitudinem et desertum, et deficiet
superba fortitudo eius, et desolabuntur montes Israel, ita
ut nullus sit qui per eos transeat;
29 et scient quia ego Dominus, cum dedero terram desolatam
et desertam propter universas abominationes suas, quas operati
sunt.
30 Et tu, fili hominis, filii populi tui, qui loquuntur de
te iuxta parietes et in ostiis domorum et dicunt unus ad alterum,
vir ad fratrem suum, loquentes: “Venite et audite, qui
sit sermo egrediens a Domino”.
31 Et veniunt ad te quasi si conveniat populus, et sedent
coram te populus meus; et audiunt sermones tuos et non faciunt
eos, quia quasi amatores loquuntur, et avaritiam suam sequitur
cor eorum.
32 Et es eis quasi carmen amatorum, quod suavi voce et cum
dulci chordarum sono canitur, et audiunt verba tua et non
faciunt ea.
33 Et cum venerit, quod praedictum est — ecce enim venit
— tunc scient quod prophetes fuerit inter eos ”. |
33
1 Mi fu rivolta questa parola del Signore:
2 "Figlio dell`uomo, parla ai figli del tuo popolo e dì
loro: Se mando la spada contro un paese e il popolo di quella
terra prende un uomo del suo territorio e lo pone quale
sentinella,
3 e questa, vedendo sopraggiungere la spada sul paese, suona
la tromba e dá l`allarme al popolo:
4 se colui che ben sente il suono della tromba non ci bada
e la spada giunge e lo sorprende, egli dovrà a se stesso
la propria rovina.
5 Aveva udito il suono della tromba, ma non ci ha badato:
sarà responsabile della sua rovina; se ci avesse badato,
si sarebbe salvato.
6 Se invece la sentinella vede giunger la spada e non suona
la tromba e il popolo non è avvertito e la spada giunge
e sorprende qualcuno, questi sarà sorpreso per la sua iniquità:
ma della sua morte domanderò conto alla sentinella.
7 O figlio dell`uomo, io ti ho costituito sentinella per
gli Israeliti; ascolterai una parola dalla mia bocca e tu
li avvertirai da parte mia.
8 Se io dico all`empio: Empio tu morirai, e tu non parli
per distoglier l`empio dalla sua condotta, egli, l`empio,
morirà per la sua iniquità; ma della sua morte chiederò
conto a te.
9 Ma se tu avrai ammonito l`empio della sua condotta perché
si converta ed egli non si converte, egli morirà per la
sua iniquità. Tu invece sarai salvo.
10 Tu, figlio dell`uomo, annunzia agli Israeliti: Voi dite:
I nostri delitti e i nostri peccati sono sopra di noi e
in essi noi ci consumiamo! In che modo potremo vivere?
11 Dì loro: Com`è vero ch`io vivo - oracolo del Signore
Dio - io non godo della morte dell`empio, ma che l`empio
desista dalla sua condotta e viva. Convertitevi dalla vostra
condotta perversa! Perché volete perire, o Israeliti?
12 Figlio dell`uomo, dì ancora ai figli del tuo popolo:
La giustizia del giusto non lo salva se pecca, e l`empio
non cade per la sua iniquità se desiste dall`iniquità, come
il giusto non potrà vivere per la sua giustizia se pecca.
13 Se io dico al giusto: Vivrai, ed egli, confidando sulla
sua giustizia commette l`iniquità, nessuna delle sue azioni
buone sarà più ricordata e morirà nella malvagità che egli
ha commesso.
14 Se dico all`empio: Morirai, ed egli desiste dalla sua
iniquità e compie ciò che è retto e giusto,
15 rende il pegno, restituisce ciò che ha rubato, osserva
le leggi della vita, senza commettere il male, egli vivrà
e non morirà;
16 nessuno dei peccati che ha commessi sarà più ricordato:
egli ha praticato ciò che è retto e giusto e certamente
vivrà.
17 Eppure, i figli del tuo popolo vanno dicendo: Il modo
di agire del Signore non è retto. E` invece il loro modo
di agire che non è retto!
18 Se il giusto desiste dalla giustizia e fa il male, per
questo certo morirà.
19 Se l`empio desiste dall`empietà e compie ciò che è retto
e giusto, per questo vivrà.
20 Voi andate dicendo: Non è retto il modo di agire del
Signore. Giudicherò ciascuno di voi secondo il suo modo
di agire, Israeliti".
21 Il cinque del decimo mese dell`anno decimosecondo della
nostra deportazione arrivò da me un fuggiasco da Gerusalemme
per dirmi: La città è presa.
22 La sera prima dell`arrivo del fuggiasco, la mano del
Signore fu su di me e al mattino, quando il fuggiasco giunse,
il Signore mi aprì la bocca. La mia bocca dunque si aprì
e io non fui più muto.
23 Mi fu rivolta questa parola del Signore:
24 "Figlio dell`uomo, gli abitanti di quelle rovine, nel
paese d`Israele, vanno dicendo: Abramo era uno solo ed ebbe
in possesso il paese e noi siamo molti: a noi dunque è stato
dato in possesso il paese!
25 Perciò dirai loro: Così dice il Signore Dio: Voi mangiate
la carne con il sangue, sollevate gli occhi ai vostri idoli,
versate il sangue, e vorreste avere in possesso il paese?
26 Voi vi appoggiate sulle vostre spade, compite cose nefande,
ognuno di voi disonora la donna del suo prossimo e vorreste
avere in possesso il paese?
27 Annunzierai loro: Dice il Signore Dio: Com`è vero ch`io
vivo, quelli che stanno fra le rovine periranno di spada;
darò in pasto alle belve quelli che sono per la campagna
e quelli che sono nelle fortezze e dentro le caverne moriranno
di peste.
28 Ridurrò il paese ad una solitudine e a un deserto e l`orgoglio
della sua forza cesserà. I monti d`Israele saranno devastati,
non ci passerà più nessuno.
29 Sapranno che io sono il Signore quando farò del loro
paese una solitudine e un deserto, a causa di tutti gli
abomini che hanno commessi.
30 Figlio dell`uomo, i figli del tuo popolo parlano di te
lungo le mura e sulle porte delle case e si dicono l`un
l`altro: Andiamo a sentire qual è la parola che viene dal
Signore.
31 In folla vengono da te, si mettono a sedere davanti a
te e ascoltano le tue parole, ma poi non le mettono in pratica,
perché si compiacciono di parole, mentre il loro cuore va
dietro al guadagno.
32 Ecco, tu sei per loro come una canzone d`amore: bella
è la voce e piacevole l`accompagnamento musicale. Essi ascoltano
le tue parole, ma non le mettono in pratica.
33 Ma quando ciò avverrà ed ecco avviene, sapranno che c`è
un profeta in mezzo a loro".
|
34
1 Et factum est verbum Do mini ad me dicens:
2 “ Fili ho minis, propheta de pastoribus Israel, propheta
et dices pastoribus: Haec dicit Dominus Deus: Vae pastoribus
Israel, qui pascebant semetipsos! Nonne greges pascuntur a
pastoribus?
3 Lac comedebatis et lana operiebamini et, quod crassum erat,
occidebatis, gregem autem non pascebatis;
4 quod infirmum fuit, non consolidastis et, quod aegrotum,
non sanastis; quod fractum est, non alligastis et, quod eiectum
est, non reduxistis et, quod perierat, non quaesistis et super
forte imperabatis cum violentia.
5 Et dispersae sunt oves meae, eo quod non esset pastor; et
factae sunt in devorationem omnium bestiarum agri et dispersae
sunt.
6 Erraverunt greges mei in cunctis montibus et in universo
colle excelso, et super omnem faciem terrae dispersi sunt
greges mei; et non erat qui requireret, non erat qui requireret.
7 Propterea, pastores, audite verbum Domini:
8 Vivo ego, dicit Dominus Deus, pro eo quod factus est grex
meus in rapinam et oves meae in devorationem omnium bestiarum
agri, eo quod non esset pastor, neque enim quaesierunt pastores
mei gregem meum, sed pascebant pastores semetipsos et gregem
meum non pascebant,
9 propterea, pastores, audite verbum Domini.
10 Haec dicit Dominus Deus: Ecce ego ipse super pastores requiram
gregem meum de manu eorum et cessare eos faciam, ut ultra
non pascant gregem nec pascant amplius pastores semetipsos;
et liberabo gregem meum de ore eorum, et non erit ultra eis
in escam.
11 Quia haec dicit Dominus Deus: Ecce ego ipse requiram oves
meas et visitabo eas.
12 Sicut visitat pastor gregem suum in die, quando fuerit
in medio ovium suarum dissipatarum, sic visitabo oves meas
et liberabo eas de omnibus locis, in quibus dispersae fuerant
in die nubis et caliginis.
13 Et educam eas de populis et congregabo eas de terris et
inducam eas in terram suam et pascam eas in montibus Israel,
in rivis et in cunctis sedibus terrae.
14 In pascuis uberrimis pascam eas, et in montibus excelsis
Israel erunt pascua earum; ibi requiescent in herbis virentibus
et in pascuis pinguibus pascentur super montes Israel.
15 Ego pascam oves meas et ego eas accubare faciam, dicit
Dominus Deus.
16 Quod perierat, requiram et, quod eiectum erat, reducam
et, quod confractum fuerat, alligabo et, quod infirmum erat,
consolidabo et, quod pingue et forte, custodiam et pascam
illas in iudicio.
17 Vos autem, grex meus, haec dicit Dominus Deus: Ecce ego
iudico inter pecus et pecus, inter arietes et hircos.
18 Nonne satis vobis erat pascuam bonam depasci? Insuper et
reliquias pascuarum vestrarum conculcastis pedibus vestris
et, cum purissimam aquam biberetis, reliquam pedibus vestris
turbabatis;
19 et oves meae his, quae conculcata pedibus vestris fuerant,
pascebantur et, quae pedes vestri turbaverant, haec bibebant.
20 Propterea haec dicit Dominus Deus ad eos: Ecce ego ipse
iudico inter pecus pingue et macilentum;
21 pro eo quod lateribus et umeris impingebatis et cornibus
vestris ventilabatis omnia infirma pecora, donec dispergerentur
foras,
22 salvabo gregem meum, et non erit ultra in rapinam, et iudicabo
inter pecus et pecus.
23 Et suscitabo super eas pastorem unum, qui pascat eas, servum
meum David; ipse pascet eas et ipse erit eis in pastorem.
24 Ego autem Dominus ero eis in Deum, et servus meus David
princeps in medio eorum. Ego Dominus locutus sum.
25 Et faciam cum eis pactum pacis et cessare faciam bestias
pessimas de terra, et habitabunt in deserto securi et dormient
in saltibus;
26 et ponam eos et, quae sunt in circuitu collis mei, benedictionem
et deducam imbrem in tempore suo: pluviae benedictionis erunt.
27 Et dabit lignum agri fructum suum, et terra dabit germen
suum, et erunt in terra sua absque timore et scient quia ego
Dominus, cum contrivero vectes iugi eorum et eruero eos de
manu imperantium sibi.
28 Et non erunt ultra in rapinam gentibus, neque bestiae terrae
devorabunt eos, sed habitabunt confidenter absque ullo terrore.
29 Et suscitabo eis germen nominatum, et non erunt ultra imminuti
fame in terra neque portabunt ultra opprobrium gentium;
30 et scient quia ego Dominus Deus eorum cum eis, et ipsi
populus meus domus Israel, ait Dominus Deus.
31 Vos autem grex meus, grex pascuae meae vos, et ego Dominus
Deus vester ”, dicit Dominus Deus |
34
1 Mi fu rivolta questa parola del Signore:
2 "Figlio dell`uomo, profetizza contro i pastori d`Israele,
predici e riferisci ai pastori: Dice il Signore Dio: Guai
ai pastori d`Israele, che pascono se stessi! I pastori non
dovrebbero forse pascere il gregge?
3 Vi nutrite di latte, vi rivestite di lana, ammazzate le
pecore più grasse, ma non pascolate il gregge.
4 Non avete reso la forza alle pecore deboli, non avete curato
le inferme, non avete fasciato quelle ferite, non avete riportato
le disperse. Non siete andati in cerca delle smarrite, ma
le avete guidate con crudeltà e violenza.
5 Per colpa del pastore si sono disperse e son preda di tutte
le bestie selvatiche: sono sbandate.
6 Vanno errando tutte le mie pecore in tutto il paese e nessuno
va in cerca di loro e se ne cura.
7 Perciò, pastori, ascoltate la parola del Signore:
8 Com`è vero ch`io vivo, - parla il Signore Dio - poiché il
mio gregge è diventato una preda e le mie pecore il pasto
d`ogni bestia selvatica per colpa del pastore e poiché i miei
pastori non sono andati in cerca del mio gregge - hanno pasciuto
se stessi senza aver cura del mio gregge -
9 udite quindi, pastori, la parola del Signore:
10 Dice il Signore Dio: Eccomi contro i pastori: chiederò
loro conto del mio gregge e non li lascerò più pascolare il
mio gregge, così i pastori non pasceranno più se stessi, ma
strapperò loro di bocca le mie pecore e non saranno più il
loro pasto.
11 Perché dice il Signore Dio: Ecco, io stesso cercherò le
mie pecore e ne avrò cura.
12 Come un pastore passa in rassegna il suo gregge quando
si trova in mezzo alle sue pecore che erano state disperse,
così io passerò in rassegna le mie pecore e le radunerò da
tutti i luoghi dove erano disperse nei giorni nuvolosi e di
caligine.
13 Le ritirerò dai popoli e le radunerò da tutte le regioni.
Le ricondurrò nella loro terra e le farò pascolare sui monti
d`Israele, nelle valli e in tutte le praterie della regione.
14 Le condurrò in ottime pasture e il loro ovile sarà sui
monti alti d`Israele; là riposeranno in un buon ovile e avranno
rigogliosi pascoli sui monti d`Israele.
15 Io stesso condurrò le mie pecore al pascolo e io le farò
riposare. Oracolo del Signore Dio.
16 Andrò in cerca della pecora perduta e ricondurrò all`ovile
quella smarrita; fascerò quella ferita e curerò quella malata,
avrò cura della grassa e della forte; le pascerò con giustizia.
17 A te, mio gregge, dice il Signore Dio: Ecco, io giudicherò
fra pecora e pecora, fra montoni e capri.
18 Non vi basta pascolare in buone pasture, volete calpestare
con i piedi il resto della vostra pastura; non vi basta bere
acqua chiara, volete intorbidare con i piedi quella che resta.
19 Le mie pecore devono brucare ciò che i vostri piedi hanno
calpestato e bere ciò che i vostri piedi hanno intorbidato.
20 Perciò dice il Signore Dio a loro riguardo: Ecco, io giudicherò
fra pecora grassa e pecora magra.
21 Poiché voi avete spinto con il fianco e con le spalle e
cozzato con le corna le più deboli fino a cacciarle e disperderle,
22 io salverò le mie pecore e non saranno più oggetto di preda:
farò giustizia fra pecora e pecora.
23 Susciterò per loro un pastore che le pascerà, Davide mio
servo. Egli le condurrà al pascolo, sarà il loro pastore;
24 io, il Signore, sarò il loro Dio e Davide mio servo sarà
principe in mezzo a loro: io, il Signore, ho parlato.
25 Stringerò con esse un`alleanza di pace e farò sparire dal
paese le bestie nocive, cosicché potranno dimorare tranquille
anche nel deserto e riposare nelle selve.
26 Farò di loro e delle regioni attorno al mio colle una benedizione:
manderò la pioggia a tempo opportuno e sarà pioggia di benedizione.
27 Gli alberi del campo daranno i loro frutti e la terra i
suoi prodotti; essi abiteranno in piena sicurezza nella loro
terra. Sapranno che io sono il Signore, quando avrò spezzato
le spranghe del loro giogo e li avrò liberati dalle mani di
coloro che li tiranneggiano.
28 Non saranno più preda delle genti, né li divoreranno le
fiere selvatiche, ma saranno al sicuro e nessuno li spaventerà.
29 Farò germogliare per loro una florida vegetazione; non
saranno più consumati dalla fame nel paese e non soffriranno
più il disprezzo delle genti.
30 Sapranno che io, il Signore, sono il loro Dio e loro, la
gente d`Israele, sono il mio popolo. Parola del Signore Dio.
31 Voi, mie pecore, siete il gregge del mio pascolo e io sono
il vostro Dio". Oracolo del Signore Dio. |
35
1 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
2 “ Fili hominis, pone faciem tuam adversum montem Seir
et propheta de eo et dices illi:
3 Haec dicit Dominus Deus: Ecce ego ad te, mons Seir; et extendam
manum meam super te
et dabo te desolatum atque desertum.
4 Urbes tuas demoliar, et tu desertus eris et scies quia ego
Dominus.
5 Eo quod fueris inimicus sempiternus et concluseris filios
Israel in manus gladii in tempore afflictionis eorum, in tempore
poenae extremae;
6 propterea, vivo ego, dicit Dominus Deus, sanguini tradam
te, et sanguis te persequetur et, cum sanguinem non oderis,
sanguis persequetur te.
7 Et dabo montem Seir desolatum atque desertum et auferam
de eo euntem et redeuntem
8 et implebo montes eius occisorum suorum, in collibus tuis
et in vallibus tuis, atque in omnibus torrentibus tuis interfecti
gladio cadent.
9 In solitudines sempiternas tradam te, et civitates tuae
non habitabuntur, et scietis quoniam ego Dominus.
10 Eo quod dixeris: “Duae gentes et duae terrae meae
erunt, et hereditate possidebo eas!”, cum Dominus esset
ibi;
11 propterea, vivo ego, dicit Dominus Deus, faciam iuxta iram
tuam et secundum zelum tuum, quem fecisti odio habens eos,
et notus efficiar in eis, cum te iudicavero.
12 Et scies quia ego Dominus audivi universa opprobria tua,
quae locutus es de montibus Israel dicens: “Deserti
nobis ad devorandum dati sunt!”.
13 Et insurrexistis super me ore vestro et vociferati estis
vobis adversum me verba vestra; ego audivi.
14 Haec dicit Dominus Deus: Laetante universa terra, in solitudinem
te redigam;
15 sicuti gavisus es super hereditatem domus Israel, eo quod
fuerit dissipata, sic faciam tibi: dissipatus eris, mons Seir,
et Idumaea omnis, et scient quia ego Dominus. |
35
1 Mi fu rivolta questa parola del Signore:
2 "Figlio dell`uomo, volgiti verso il monte Seir e profetizza
contro di esso.
3 Annunzierai: Dice il Signore Dio: Eccomi a te, monte Seir,
anche su di te stenderò il mio braccio e farò di te una solitudine,
un luogo desolato.
4 Ridurrò le tue città in macerie, e tu diventerai un deserto;
così saprai che io sono il Signore.
5 Tu hai mantenuto un odio secolare contro gli Israeliti e
li hai consegnati alla spada nel giorno della loro sventura,
quando ho posto fine alla loro iniquità;
6 per questo, com`è vero ch`io vivo - dice il Signore Dio
- ti abbandonerò al sangue e il sangue ti perseguiterà; tu
hai odiato il sangue e il sangue ti perseguiterà.
7 Farò del monte Seir una solitudine e un deserto e vi eliminerò
chiunque su di esso va e viene.
8 Riempirò di cadaveri i tuoi monti; sulle tue alture, per
le tue pendici, in tutte le tue valli cadranno i trafitti
di spada.
9 In solitudine perenne ti ridurrò e le tue città non saranno
più abitate: saprete che io sono il Signore.
10 Poiché hai detto: Questi due popoli, questi due territori
saranno miei, noi li possiederemo, anche se là è il Signore.
11 Per questo, com`è vero ch`io vivo - oracolo del Signore
Dio - io agirò secondo quell`ira e quel furore che tu hai
dimostrato nell`odio contro di loro e mi rivelerò in mezzo
a loro quando farò giustizia di te:
12 saprai allora che io sono il Signore. Ho udito tutti gli
insulti che tu hai proferiti contro i monti d`Israele: Sono
deserti; son dati a noi perché vi pascoliamo.
13 Contro di me avete fatto discorsi insolenti, contro di
me avete moltiplicato le parole: ho udito tutto.
14 Così dice il Signore Dio: Poiché tutto il paese ha gioito,
farò di te una solitudine:
15 poiché tu hai gioito per l`eredità della casa d`Israele
che era devastata, così io tratterò te: sarai ridotto a una
solitudine, o monte Seir, e tu Edom, tutto intero; si saprà
che io sono il Signore". |
36
1 Tu autem, fili hominis, pro pheta super montes Israel et
dices: Montes Israel, audite verbum Domini.
2 Haec dicit Dominus Deus: Eo quod dixerit inimicus de vobis:
“Euge, altitudines sempiternae in hereditatem datae
sunt nobis”;
3 propterea vaticinare et dic: Haec dicit Dominus Deus: Pro
eo quod desolati estis, et inhiaverunt vobis per circuitum,
ut fieretis in hereditatem reliquis gentibus, et ascendistis
super labium linguae et opprobrium populi;
4 propterea, montes Israel, audite verbum Domini Dei: Haec
dicit Dominus Deus montibus et collibus, torrentibus vallibusque
et desertis dissipatis et urbibus derelictis, quae depopulatae
sunt et subsannatae a reliquis gentibus per circuitum;
5 propterea haec dicit Dominus Deus: In igne zeli mei locutus
sum de reliquis gentibus et de Idumaea universa, quae dederunt
terram meam sibi in hereditatem cum gaudio et toto corde et
ex animo maligno, ut pascua eius depraedarentur.
6 Idcirco vaticinare super humum Israel et dices montibus
et collibus, torrentibus et vallibus: Haec dicit Dominus Deus:
Ecce ego in zelo meo et in furore meo locutus sum, eo quod
confusionem gentium sustinueritis;
7 idcirco haec dicit Dominus Deus: Ego levavi manum meam:
gentes, quae in circuitu vestro sunt, ipsae confusionem suam
portabunt;
8 vos autem, montes Israel, ramos vestros germinabitis et
fructum vestrum afferetis populo meo Israel, prope est enim
ut veniat.
9 Quia ecce ego ad vos et convertar ad vos, et arabimini et
accipietis sementem;
10 et multiplicabo in vobis homines, omnem domum Israel, et
habitabuntur civitates, et ruinosa instaurabuntur.
11 Et replebo vos hominibus et iumentis, et multiplicabuntur
et crescent; et habitari vos faciam, sicut a principio bonisque
donabo maioribus quam habuistis ab initio, et scietis quia
ego Dominus.
12 Et adducam super vos homines, populum meum Israel, et hereditate
possidebunt te, et eris eis in hereditatem et non addes ultra
ut eos facias absque liberis.
13 Haec dicit Dominus Deus: Pro eo quod dicunt de vobis: “Devoratrix
hominum es et faciens gentem tuam absque liberis”;
14 propterea homines non comedes amplius et gentem tuam non
facies ultra absque liberis, ait Dominus Deus.
15 Nec auditam faciam in te amplius ignominiam gentium, et
opprobrium populorum nequaquam portabis ultra et gentem tuam
non facies amplius absque liberis ”, ait Dominus Deus.
16 Et factum est verbum Domini ad me dicens:
17 “ Fili hominis, domus Israel habitaverunt in humo
sua et polluerunt eam in viis suis et in operibus suis; iuxta
immunditiam menstruatae facta est via eorum coram me.
18 Et effudi indignationem meam super eos pro sanguine, quem
fuderunt super terram, et in idolis suis polluerunt eam.
19 Et dispersi eos in gentes, et ventilati sunt in terras;
iuxta vias eorum et iuxta opera eorum iudicavi eos.
20 Et ingressi sunt ad gentes, ad quas introierunt, et polluerunt
nomen sanctum meum, cum diceretur de eis: “Populus Domini
iste est, et de terra eius egressi sunt”.
21 Et peperci nomini meo sancto, quod polluerat domus Israel
in gentibus, ad quas ingressi sunt.
22 Idcirco dices domui Israel: Haec dicit Domihus Deus: Non
propter vos ego faciam, domus Israel, sed propter nomen sanctum
meum, quod polluistis in gentibus, ad quas intrastis;
23 et sanctificabo nomen meum magnum, quod pollutum est inter
gentes, quod polluistis in medio earum, ut sciant gentes quia
ego Dominus, ait Dominus Deus, cum sanctificatus fuero in
vobis coram eis.
24 Tollam quippe vos de gentibus et congregabo vos de universis
terris et adducam vos in terram vestram;
25 et effundam super vos aquam mundam, et mundabimini ab omnibus
inquinamentis vestris, et ab universis idolis vestris mundabo
vos.
26 Et dabo vobis cor novum et spiritum novum ponam in medio
vestri et auferam cor lapideum de carne vestra et dabo vobis
cor carneum;
27 et spiritum meum ponam in medio vestri et faciam, ut in
praeceptis meis ambuletis et iudicia mea custodiatis et operemini.
28 Et habitabitis in terra, quam dedi patribus vestris, et
eritis mihi in populum, et ego ero vobis in Deum.
29 Et salvabo vos ex universis inquinamentis vestris et vocabo
frumentum et multiplicabo illud et non imponam vobis famem.
30 Et multiplicabo fructum ligni et genimina agri, ut non
portetis ultra opprobrium famis in gentibus.
31 Et recordabimini viarum vestrarum pessimarum operumque
non bonorum, et displicebunt vobis iniquitates vestrae et
scelera vestra.
32 Non propter vos ego faciam, ait Dominus Deus, notum sit
vobis; confundimini et erubescite super viis vestris, domus
Israel.
33 Haec dicit Dominus Deus: In die, qua mundavero vos ex omnibus
iniquitatibus vestris et inhabitari fecero urbes et instauravero
ruinosa,
34 et terra deserta fuerit exculta, quae quondam erat desolata
in oculis omnis viatoris,
35 dicent: “Terra illa inculta facta est ut hortus Eden,
et civitates desertae et destitutae atque destructae munitae
inhabitantur”.
36 Et scient gentes, quaecumque derelictae fuerint in circuitu
vestro, quia ego Dominus aedificavi dissipata plantavique
inculta; ego Dominus locutus sum et facio.
37 Haec dicit Dominus Deus: Adhuc in hoc exorabor a domo Israel,
ut faciam eis: multiplicabo eos sicut gregem hominum,
38 ut gregem sanctum, ut gregem Ierusalem in sollemnitatibus
eius; sic erunt civitates desertae plenae gregibus hominum,
et scient quia ego Dominus ”. |
36
1 "Ora, figlio dell`uomo, profetizza ai monti d`Israele e
dì: Monti d`Israele, udite la parola del Signore.
2 Così dice il Signore Dio: Poiché il nemico ha detto di voi:
Ah! Ah! I colli eterni son diventati il nostro possesso,
3 ebbene, profetizza e annunzia: Dice il Signore Dio: Poiché
siete stati devastati e perseguitati dai vicini per renderci
possesso delle altre nazioni e poiché siete stati fatti oggetto
di maldicenza e d`insulto della gente,
4 ebbene, monti d`Israele, udite la parola del Signore Dio:
Dice il Signore Dio ai monti, alle colline, alle pendici e
alle valli, alle rovine desolate e alle città deserte che
furono preda e scherno dei popoli vicini:
5 ebbene, così dice il Signore Dio: Sì, con gelosia ardente
io parlo contro gli altri popoli e contro tutto Edom, che
con la gioia del cuore, con il disprezzo dell`anima, hanno
fatto del mio paese il loro possesso per saccheggiarlo.
6 Per questo profetizza al paese d`Israele e annunzia ai monti,
alle colline, alle pendici e alle valli: Dice il Signore Dio:
Ecco, io parlo con gelosia e con furore: Poiché voi avete
portato l`obbrobrio delle genti,
7 ebbene, dice il Signore Dio, io alzo la mano e giuro: anche
le genti che vi stanno d`intorno subiranno il loro vituperio.
8 E voi, monti d`Israele, mettete rami e producete frutti
per il mio popolo d`Israele perché sta per tornare.
9 Ecco infatti a voi, a voi io mi volgo; sarete ancora lavorati
e sarete seminati.
10 Moltiplicherò sopra di voi gli uomini, tutta la gente d`Israele,
e le città saranno ripopolate e le rovine ricostruite.
11 Moltiplicherò su di voi gli uomini e gli armenti e cresceranno
e saranno fecondi: farò sì che siate popolati come prima e
vi elargirò i miei benefici più che per il passato e saprete
che io sono il Signore.
12 Ricondurrò su di voi degli uomini, il mio popolo Israele:
essi vi possederanno e sarete la loro eredità e non li priverete
più dei loro figli.
13 Così parla il Signore Dio: Poiché si va dicendo di te:
Tu divori gli uomini, tu hai privato di figli il tuo popolo,
14 ebbene, tu non divorerai più gli uomini, non priverai più
di figli la nazione. Oracolo del Signore Dio.
15 Non ti farò più sentire gli insulti delle nazioni e non
ti farò più subire lo scherno dei popoli; non priverai più
di figli la tua gente". Parola del Signore Dio.
16 Mi fu rivolta questa parola del Signore:
17 "Figlio dell`uomo, la casa d`Israele, quando abitava il
suo paese, lo rese impuro con la sua condotta e le sue azioni.
Come l`impurità di una donna nel suo tempo è stata la loro
condotta davanti a me.
18 Perciò ho riversato su di loro la mia ira per il sangue
che avevano sparso nel paese e per gli idoli con i quali l`avevano
contaminato.
19 Li ho dispersi fra le genti e sono stati dispersi in altri
territori: li ho giudicati secondo la loro condotta e le loro
azioni.
20 Giunsero fra le nazioni dove erano spinti e disonorarono
il mio nome santo, perché di loro si diceva: Costoro sono
il popolo del Signore e tuttavia sono stati scacciati dal
suo paese.
21 Ma io ho avuto riguardo del mio nome santo, che gli Israeliti
avevano disonorato fra le genti presso le quali sono andati.
22 Annunzia alla casa d`Israele: Così dice il Signore Dio:
Io agisco non per riguardo a voi, gente d`Israele, ma per
amore del mio nome santo, che voi avete disonorato fra le
genti presso le quali siete andati.
23 Santificherò il mio nome grande, disonorato fra le genti,
profanato da voi in mezzo a loro. Allora le genti sapranno
che io sono il Signore - parola del Signore Dio - quando mostrerò
la mia santità in voi davanti ai loro occhi.
24 Vi prenderò dalle genti, vi radunerò da ogni terra e vi
condurrò sul vostro suolo.
25 Vi aspergerò con acqua pura e sarete purificati; io vi
purificherò da tutte le vostre sozzure e da tutti i vostri
idoli;
26 vi darò un cuore nuovo, metterò dentro di voi uno spirito
nuovo, toglierò da voi il cuore di pietra e vi darò un cuore
di carne.
27 Porrò il mio spirito dentro di voi e vi farò vivere secondo
i miei statuti e vi farò osservare e mettere in pratica le
mie leggi.
28 Abiterete nella terra che io diedi ai vostri padri; voi
sarete il mio popolo e io sarò il vostro Dio.
29 Vi libererò da tutte le vostre impurità: chiamerò il grano
e lo moltiplicherò e non vi manderò più la carestia.
30 Moltiplicherò i frutti degli alberi e il prodotto dei campi,
perché non soffriate più la vergogna della fame fra le genti.
31 Vi ricorderete della vostra cattiva condotta e delle vostre
azioni che non erano buone e proverete disgusto di voi stessi
per le vostre iniquità e le vostre nefandezze.
32 Non per riguardo a voi, io agisco - dice il Signore Dio
- sappiatelo bene. Vergognatevi e arrossite della vostra condotta,
o Israeliti".
33 Così dice il Signore Dio: "Quando vi avrò purificati da
tutte le vostre iniquità, vi farò riabitare le vostre città
e le vostre rovine saranno ricostruite.
34 Quella terra desolata, che agli occhi di ogni viandante
appariva un deserto, sarà ricoltivata
35 e si dirà: La terra, che era desolata, è diventata ora
come il giardino dell`Eden, le città rovinate, desolate e
sconvolte, ora sono fortificate e abitate.
36 I popoli che saranno rimasti attorno a voi sapranno che
io, il Signore, ho ricostruito ciò che era distrutto e ricoltivato
la terra che era un deserto. Io, il Signore, l`ho detto e
lo farò".
37 Dice il Signore Dio: "Permetterò ancora che la gente d`Israele
mi preghi di intervenire in suo favore. Io moltiplicherò gli
uomini come greggi,
38 come greggi consacrati, come un gregge di Gerusalemme nelle
sue solennità. Allora le città rovinate saran ripiene di greggi
di uomini e sapranno che io sono il Signore". |
37
1 Facta est super me manus Domini et eduxit me in spiri tu
Domini et posuit me in medio campi, qui erat plenus ossibus,
2 et circumduxit me per ea in gyro: erant autem multa valde
super faciem campi siccaque vehementer.
3 Et dixit ad me: “ Fili hominis, putasne vivent ossa
ista? ”. Et dixi: “ Domine, tu nosti ”.
4 Et dixit ad me: “ Vaticinare super ossa ista et dices
eis: Ossa arida, audite verbum Domini.
5 Haec dicit Dominus Deus ossibus his: Ecce ego intromittam
in vos spiritum, et vivetis,
6 et dabo super vos nervos et succrescere faciam super vos
carnes et superextendam in vobis cutem et dabo vobis spiritum,
et vivetis et scietis quia ego Dominus ”.
7 Et prophetavi, sicut praeceperat mihi. Factus est autem
sonitus, prophetante me, et ecce commotio; et accesserunt
ossa ad ossa, unumquodque ad iuncturam suam.
8 Et vidi: et ecce super ea nervi et carnes ascenderunt, et
extenta est in eis cutis desuper, sed spiritum non habebant.
9 Et dixit ad me: “ Vaticinare ad spiritum; vaticinare,
fili hominis, et dices ad spiritum: Haec dicit Dominus Deus:
A quattuor ventis veni, spiritus, et insuffla super interfectos
istos, ut reviviscant ”.
10 Et prophetavi, sicut praeceperat mihi, et ingressus est
in ea spiritus; et vixerunt steteruntque super pedes suos,
exercitus grandis nimis valde.
11 Et dixit ad me: “ Fili hominis, ossa haec universa
domus Israel est. Ipsi dicunt: “Aruerunt ossa nostra,
et periit spes nostra, et abscissi sumus”.
12 Propterea vaticinare et dices ad eos: Haec dicit Dominus
Deus: Ecce ego aperiam tumulos vestros et educam vos de sepulcris
vestris, populus meus, et inducam vos in terram Israel;
13 et scietis quia ego Dominus, cum aperuero sepulcra vestra
et eduxero vos de tumulis vestris, populus meus.
14 Et dabo spiritum meum in vobis, et vivetis, et collocabo
vos super humum vestram, et scietis quia ego Dominus. Locutus
sum et facio ”, ait Dominus Deus.
15 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
16 “ Et tu, fili hominis, sume tibi lignum unum et scribe
super illud: Iudae et filiis Israel sociis eius. Et tolle
lignum alterum et scribe super illud: Ioseph, lignum Ephraim,
et cunctae domui Israel sociis eius.
17 Et adiunge illa unum ad alterum tibi in lignum unum; et
erunt in unionem in manu tua.
18 Cum autem dixerint ad te filii populi tui loquentes: “Nonne
indicas nobis, quid in his tibi velis?”,
19 loqueris ad eos: Haec dicit Dominus Deus: Ecce ego assumam
lignum Ioseph, quod est in manu Ephraim, et tribus Israel,
quae iunctae sunt ei, et dabo eas pariter cum ligno Iudae
et faciam eas in lignum unum, et erunt unum in manu mea.
20 Erunt autem ligna, super quae scripseris, in manu tua in
oculis eorum,
21 et dices ad eos: Haec dicit Dominus Deus: Ecce ego assumam
filios Israel de medio nationum, ad quas abierunt, et congregabo
eos undique et adducam eos ad humum suam
22 et faciam eos in gentem unam in terra, in montibus Israel;
et rex unus erit omnibus imperans, et non erunt ultra duae
gentes nec dividentur amplius in duo regna.
23 Neque polluentur ultra in idolis suis et abominationibus
suis et in cunctis iniquitatibus suis, et salvos eos faciam
de universis aversionibus suis, quibus peccaverunt, et mundabo
eos, et erunt mihi populus, et ego ero eis Deus.
24 Et servus meus David rex super eos, et pastor unus erit
omnium eorum; in iudiciis meis ambulabunt et mandata mea custodient
et facient ea.
25 Et habitabunt super terram, quam dedi servo meo Iacob,
in qua habitaverunt patres vestri; et habitabunt super eam,
ipsi et filii eorum et filii filiorum eorum usque in sempiternum,
et David servus meus princeps eorum in perpetuum.
26 Et percutiam illis foedus pacis, pactum sempiternum erit
eis, et fundabo eos et multiplicabo; et dabo sanctuarium meum
in medio eorum in perpetuum,
27 et erit habitaculum meum in eis, et ero eis Deus, et ipsi
erunt mihi populus;
28 et scient gentes quia ego Dominus sanctificator Israel,
cum fuerit sanctuarium meum in medio eorum in perpetuum ”. |
37
La mano del Signore fu sopra di me e il Signore mi portò fuori
in spirito e mi depose nella pianura che era piena di ossa;
2 mi fece passare tutt`intorno accanto ad esse. Vidi che erano
in grandissima quantità sulla distesa della valle e tutte
inaridite.
3 Mi disse: "Figlio dell`uomo, potranno queste ossa rivivere?".
Io risposi: "Signore Dio, tu lo sai".
4 Egli mi replicò: "Profetizza su queste ossa e annunzia loro:
Ossa inaridite, udite la parola del Signore.
5 Dice il Signore Dio a queste ossa: Ecco, io faccio entrare
in voi lo spirito e rivivrete.
6 Metterò su di voi i nervi e farò crescere su di voi la carne,
su di voi stenderò la pelle e infonderò in voi lo spirito
e rivivrete: Saprete che io sono il Signore".
7 Io profetizzai come mi era stato ordinato; mentre io profetizzavo,
sentii un rumore e vidi un movimento fra le ossa, che si accostavano
l`uno all`altro, ciascuno al suo corrispondente.
8 Guardai ed ecco sopra di esse i nervi, la carne cresceva
e la pelle le ricopriva, ma non c`era spirito in loro.
9 Egli aggiunse: "Profetizza allo spirito, profetizza figlio
dell`uomo e annunzia allo spirito: Dice il Signore Dio: Spirito,
vieni dai quattro venti e soffia su questi morti, perché rivivano".
10 Io profetizzai come mi aveva comandato e lo spirito entrò
in essi e ritornarono in vita e si alzarono in piedi; erano
un esercito grande, sterminato.
11 Mi disse: "Figlio dell`uomo, queste ossa sono tutta la
gente d`Israele. Ecco, essi vanno dicendo: Le nostre ossa
sono inaridite, la nostra speranza è svanita, noi siamo perduti.
12 Perciò profetizza e annunzia loro: Dice il Signore Dio:
Ecco, io apro i vostri sepolcri, vi risuscito dalle vostre
tombe, o popolo mio, e vi riconduco nel paese d`Israele.
13 Riconoscerete che io sono il Signore, quando aprirò le
vostre tombe e vi risusciterò dai vostri sepolcri, o popolo
mio.
14 Farò entrare in voi il mio spirito e rivivrete; vi farò
riposare nel vostro paese; saprete che io sono il Signore.
L`ho detto e lo farò". Oracolo del Signore Dio.
15 Mi fu rivolta questa parola del Signore:
16 "Figlio dell`uomo, prendi un legno e scrivici sopra: Giuda
e gli Israeliti uniti a lui, poi prendi un altro legno e scrivici
sopra: Giuseppe, legno di Efraim e tutta la casa d`Israele
unita a lui,
17 e accostali l`uno all`altro in modo da fare un legno solo,
che formino una cosa sola nella tua mano.
18 Quando i figli del tuo popolo ti diranno: Ci vuoi spiegare
che significa questo per te?,
19 tu dirai loro: Dice il Signore Dio: Ecco, io prendo il
legno di Giuseppe, che è in mano a Efraim e le tribù d`Israele
unite a lui, e lo metto sul legno di Giuda per farne un legno
solo; diventeranno una cosa sola in mano mia.
20 Tieni in mano sotto i loro occhi i legni sui quali hai
scritto e
21 dì loro: Così dice il Signore Dio: Ecco, io prenderò gli
Israeliti dalle genti fra le quali sono andati e li radunerò
da ogni parte e li ricondurrò nel loro paese:
22 farò di loro un solo popolo nella mia terra, sui monti
d`Israele; un solo re regnerà su tutti loro e non saranno
più due popoli, né più saranno divisi in due regni.
23 Non si contamineranno più con i loro idoli, con i loro
abomini e con tutte le loro iniquità; li libererò da tutte
le ribellioni con cui hanno peccato; li purificherò e saranno
il mio popolo e io sarò il loro Dio.
24 Il mio servo Davide sarà su di loro e non vi sarà che un
unico pastore per tutti; seguiranno i miei comandamenti, osserveranno
le mie leggi e le metteranno in pratica.
25 Abiteranno nella terra che ho dato al mio servo Giacobbe.
In quella terra su cui abitarono i loro padri, abiteranno
essi, i loro figli e i figli dei loro figli, attraverso i
secoli; Davide mio servo sarà loro re per sempre.
26 Farò con loro un`alleanza di pace, che sarà con loro un`alleanza
eterna. Li stabilirò e li moltiplicherò e porrò il mio santuario
in mezzo a loro per sempre.
27 In mezzo a loro sarà la mia dimora: io sarò il loro Dio
ed essi saranno il mio popolo.
28 Le genti sapranno che io sono il Signore che santifico
Israele quando il mio santuario sarà in mezzo a loro per sempre".
|
38
1 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
2 “ Fili hominis, pone faciem tuam contra Gog, in terra
Magog, principem summum Mosoch et Thubal, et vaticinare de
eo
3 et dices: Haec dicit Dominus Deus: Ecce ego ad te, Gog,
principem summum Mosoch et Thubal,
4 et circumagam te et ponam uncos in maxillis tuis et educam
te et omnem exercitum tuum, equos et equites vestitos perfecte
universos, multitudinem magnam cum scuto et clipeo arripientes
gladium.
5 Persae, Chus et Phut cum eis, omnes scutati et galeati;
6 Gomer et universa agmina eius, domus Thogorma de extremo
aquilone et totum robur eius, populi multi tecum.
7 Praepara et instrue te et omnem multitudinem tuam, quae
coacervata est ad te, et esto mihi in custodiam.
8 Post dies multos evocaberis; in novissimo annorum venies
ad terram, quae reversa est a gladio, congregata est de populis
multis ad montes Israel, qui fuerunt deserti iugiter: haec
de populis educta est, et habitant in ea confidenter universi.
9 Ascendens autem quasi tempestas venies, quasi nubes, ut
operias terram, tu et omnia agmina tua et populi multi tecum.
10 Haec dicit Dominus Deus: In die illa ascendent sermones
super cor tuum, et cogitabis cogitationem pessimam
11 et dices: “Ascendam ad terram absque muro, veniam
ad quiescentes habitantesque secure; hi omnes habitant sine
muro, vectes et portae non sunt eis”;
12 ut diripias spolia et capias praedam, ut inferas manum
tuam super deserta iterum inhabitata et super populum, qui
est congregatus ex gentibus, qui acquisivit pecora et substantiam
et habitat in umbilico terrae.
13 Saba et Dedan et negotiatores Tharsis et omnes principes
eius dicent tibi: “Numquid ad sumenda spolia tu venis?
Numquid ad diripiendam praedam congregasti multitudinem tuam,
ut tollas argentum et aurum, auferas pecora atque substantiam
et diripias manubias infinitas?”.
14 Propterea vaticinare, fili hominis, et dices ad Gog: Haec
dicit Dominus Deus: Numquid non in die illo, cum habitaverit
populus meus Israel confidenter, consurges?
15 Et venies de loco tuo ab extremo aquilone, tu et populi
multi tecum, ascensores equorum universi, coetus magnus et
exercitus vehemens.
16 Et ascendes super populum meum Israel quasi nubes, ut operias
terram. In novissimis diebus erit, et adducam te super terram
meam, ut sciant gentes me, cum sanctificatus fuero in te in
oculis eorum, o Gog.
17 Haec dicit Dominus Deus: Tu ergo ille es, de quo locutus
sum in diebus antiquis in manu servorum meorum prophetarum
Israel, qui prophetaverunt in diebus illis per annos, ut adducerem
te super eos.
18 Et erit in die illa, in die adventus Gog super terram Israel,
ait Dominus Deus, ascendet indignatio mea in furore meo.
19 Et in zelo meo, in igne irae meae locutus sum: In die illa
erit commotio magna super terram Israel,
20 et commovebuntur a facie mea pisces maris et volucres caeli
et bestiae agri et omne reptile, quod movetur super humum,
cunctique homines, qui sunt super faciem terrae; et subvertentur
montes, et cadent rupes, et omnis murus in terram corruet.
21 Et convocabo adversus eum in cunctis montibus meis gladium,
ait Dominus Deus; gladius uniuscuiusque in fratrem suum dirigetur.
22 Et iudicabo eum peste et sanguine et imbre vehementi et
lapidibus grandinis; ignem et sulphur pluam super eum et super
exercitum eius et super populos multos, qui sunt cum eo,
23 et magnificabor et sanctificabor et notus ero in oculis
multarum gentium, et scient quia ego Dominus. |
38
1 Mi fu rivolta questa parola del Signore:
2 "Figlio dell`uomo, volgiti verso Gog nel paese di Magòg,
principe capo di Mesech e Tubal, e profetizza contro di lui.
Annunzierai:
3 Dice il Signore Dio: Eccomi contro di te Gog, principe capo
di Mesech e Tubal,
4 io ti aggirerò, ti metterò ganci alle mascelle e ti farò
uscire con tutto il tuo esercito, cavalli e cavalieri tutti
ben equipaggiati, truppa immensa con scudi grandi e piccoli,
e tutti muniti di spada.
5 La Persia, l`Etiopia e Put sono con loro, tutti con scudi
ed elmi.
6 Gomer e tutte le sue schiere, la gente di Togarmà, le estreme
regioni del settentrione e tutte le loro forze, popoli numerosi
sono con te.
7 Stá pronto, fà i preparativi insieme con tutta la moltitudine
che si è radunata intorno a te: sii a mia disposizione.
8 Dopo molto tempo ti sarà dato l`ordine: sul finire degli
anni tu andrai contro una nazione che è sfuggita alla spada,
che in mezzo a molti popoli si è radunata sui monti d`Israele,
rimasti lungamente deserti. Essa rimpatriò dalle genti e tutti
abitano tranquilli.
9 Tu vi salirai, vi giungerai come un uragano: sarai come
un nembo che avvolge la terra, tu con tutte le tue schiere
e con i popoli numerosi che sono con te.
10 Dice il Signore Dio: In quel giorno ti verranno in mente
dei pensieri e concepirai progetti malvagi.
11 Tu dirai: Andrò contro una terra indifesa, assalirò genti
tranquille che si tengono sicure, che abitano tutte in luoghi
senza mura, che non hanno né sbarre né porte,
12 per depredare, saccheggiare, metter la mano su rovine ora
ripopolate e sopra un popolo che si è riunito dalle nazioni,
dedito agli armenti e ai propri affari, che abita al centro
della terra.
13 Saba, Dedan, i commercianti di Tarsis e tutti i suoi leoncelli
ti domanderanno: Vieni per saccheggiare? Hai radunato la tua
gente per venir a depredare e portar via argento e oro, per
rapire armenti e averi e per fare grosso bottino?
14 Perciò predici, figlio dell`uomo, e annunzia a Gog: Così
dice il Signore Dio: In quel giorno, quando il mio popolo
Israele dimorerà del tutto sicuro, tu ti leverai,
15 verrai dalla tua dimora, dagli estremi confini del settentrione,
tu e i popoli numerosi che sono con te, tutti su cavalli,
una turba grande, un esercito potente.
16 Verrai contro il mio popolo Israele, come un nembo per
coprire la terra. Sul finire dei giorni io ti manderò sulla
mia terra perché le genti mi conoscano quando per mezzo tuo,
o Gog, manifesterò la mia santità davanti ai loro occhi.
17 Così dice il Signore Dio: Non sei tu quegli di cui parlai
nei tempi antichi per mezzo dei miei servi, i profeti d`Israele,
i quali, in quei tempi e per molti anni, profetizzarono che
io ti avrei mandato contro di loro?
18 Ma, quando Gog giungerà nel paese d`Israele - parola del
Signore Dio - divamperà la mia collera.
19 Nella mia gelosia e nel mio furore ardente io vi dichiaro:
In quel giorno ci sarà un gran terremoto nel paese di Israele:
20 davanti a me tremeranno i pesci del mare, gli uccelli del
cielo, gli animali selvatici, tutti i rettili che strisciano
sul terreno e ogni uomo che è sulla terra: i monti franeranno,
le rocce cadranno e ogni muro rovinerà al suolo.
21 Contro di lui, per tutti i monti d`Israele, chiamerò la
spada. Parola del Signore Dio. La spada di ognuno di essi
sarà contro il proprio fratello.
22 Farò giustizia di lui con la peste e con il sangue: farò
piovere su di lui e le sue schiere, sopra i popoli numerosi
che sono con lui, torrenti di pioggia e grandine, fuoco e
zolfo.
23 Io mostrerò la mia potenza e la mia santità e mi rivelerò
davanti a genti numerose e sapranno che io sono il Signore".
|
39
1 Tu autem, fili hominis, va ticinare adversum Gog et dices:
Haec dicit Dominus Deus: Ecce ego super te, Gog, principem
summum Mosoch e Thubal;
2 et circumagam te et seducam te et ascendere faciam de extremo
aquilone et adducam te super montes Israel.
3 Et percutiam arcum tuum in manu sinistra tua et sagittas
tuas de manu dextera tua deiciam.
4 Super montes Israel cades, tu et omnia agmina tua et populi,
qui sunt tecum; feris avibus, omni volatili et bestiis terrae
dedi te devorandum:
5 super faciem agri cades, quia ego locutus sum, ait Dominus
Deus.
6 Et emittam ignem in Magog et in his, qui habitant in insulis
confidenter, et scient quia ego Dominus.
7 Et nomen sanctum meum notum faciam in medio populi mei Israel
et non polluam nomen sanctum meum amplius, et scient gentes
quia ego Dominus, sanctus in Israel.
8 Ecce venit et fit, ait Dominus Deus; haec est dies, de qua
locutus sum.
9 Et egredientur habitatores de civitatibus Israel et succendent
et comburent arma, clipeum et scutum, arcum et sagittas et
baculos, manus et contos, et succendent ea igne septem annis.
10 Et non portabunt ligna de campis neque succident de saltibus,
quoniam arma succendent igne et depraedabuntur eos, quibus
praedae fuerant, et diripient vastatores suos, ait Dominus
Deus.
11 Et erit, in die illa dabo Gog locum nominatum sepulcrum
in Israel, vallem viatorum ad orientem maris, quae oppilat
viam praetereuntibus; et sepelient ibi Gog et omnem multitudinem
eius, et vocabitur vallis Multitudinis Gog.
12 Et sepelient eos domus Israel, ut mundent terram septem
mensibus;
13 sepeliet autem eum omnis populus terrae, et erit eis nominata
dies, in qua glorificatus sum, ait Dominus Deus.
14 Et viros iugiter constituent lustrantes terram, qui sepeliant
eos, qui remanserant super faciem terrae, ut emundent eam;
post menses autem septem quaerere incipient
15 et circuibunt peragrantes terram; cumque viderint os hominis,
statuent iuxta illud titulum, donec sepeliant illud pollinctores
in valle Multitudinis Gog.
16 Nomen quoque civitatis Amona, et mundabunt terram.
17 Tu ergo, fili hominis, haec dicit Dominus Deus, dic volucri,
universis avibus cunctisque bestiis agri: Convenite, properate,
concurrite undique ad victimam meam, quam ego immolo vobis,
victimam grandem super montes Israel, ut comedatis carnes
et bibatis sanguinem.
18 Carnes fortium comedetis et sanguinem principum terrae
bibetis: arietes, agni et hirci taurique saginati de Basan
sunt omnes;
19 et comedetis adipem in saturitatem et bibetis sanguinem
in ebrietatem de victima, quam ego immolabo vobis.
20 Et saturabimini super mensam meam de equo et de iugali
currus, de forti et de universis viris bellatoribus, ait Dominus
Deus.
21 Et ponam gloriam meam in gentibus, et videbunt omnes gentes
iudicium meum, quod fecerim, et manum meam, quam posuerim
super eos;
22 et scient domus Israel quia ego Dominus Deus eorum a die
illa et deinceps,
23 et scient gentes quoniam in iniquitate sua capta sit domus
Israel, eo quod reliquerint me, et absconderim faciem meam
ab eis et tradiderim eos in manus hostium suorum, et ceciderint
in gladio universi.
24 Iuxta immunditiam eorum et scelera eorum feci eis et abscondi
faciem meam ab illis.
25 Propterea haec dicit Dominus Deus: Nunc restituam Iacob
et miserebor omnis domus Israel et assumam zelum pro nomine
sancto meo.
26 Et portabunt confusionem suam et omnem praevaricationem,
quam praevaricati sunt in me, cum habitaverint in terra sua
confidenter; et nemo erit qui exterreat.
27 Et reduxero eos de populis et congregavero de terris inimicorum
suorum et sanctificatus fuero in eis in oculis gentium plurimarum,
28 et scient quia ego Dominus Deus eorum, eo quod transtulerim
eos in nationes et congregaverim eos super terram suam et
non dereliquerim quemquam ex eis ibi.
29 Et non abscondam ultra faciem meam ab eis, eo quod effuderim
spiritum meum super domum Israel ”, ait Dominus Deus. |
39
1 "E tu, figlio dell`uomo, profetizza contro Gog e annunzia:
Così dice il Signore Dio: Eccomi contro di te, Gog, principe
capo di Mesech e di Tubal.
2 Io ti sospingerò e ti condurrò e dagli estremi confini del
settentrione ti farò salire e ti condurrò sui monti d`Israele.
3 Spezzerò l`arco nella tua mano sinistra e farò cadere le
frecce dalla tua mano destra.
4 Tu cadrai sui monti d`Israele con tutte le tue schiere e
i popoli che sono con te: ti ho destinato in pasto agli uccelli
rapaci d`ogni specie e alle bestie selvatiche.
5 Tu sarai abbattuto in aperta campagna, perché io l`ho detto.
Oracolo del Signore Dio.
6 Manderò un fuoco su Magòg e sopra quelli che abitano tranquilli
le isole: sapranno che io sono il Signore.
7 Farò conoscere il mio nome santo in mezzo al mio popolo
Israele, e non permetterò che il mio santo nome sia profanato;
le genti sapranno che io sono il Signore, santo in Israele.
8 Ecco, questo avviene e si compie - parola del Signore Dio
-: è questo il giorno di cui ho parlato.
9 Gli abitanti delle città d`Israele usciranno e per accendere
il fuoco bruceranno armi, scudi grandi e piccoli e archi e
frecce e mazze e giavellotti e con quelle alimenteranno il
fuoco per sette anni.
10 Non andranno a prendere la legna nei campi e neppure a
tagliarla nei boschi perché faranno il fuoco con le armi:
spoglieranno coloro che li avevano spogliati e deprederanno
coloro che li avevano saccheggiati. Parola del Signore Dio.
11 In quel giorno assegnerò a Gog come sepolcro un luogo famoso
in Israele, la valle di Abarìm, a oriente del mare: essa chiude
il passo ai viandanti. Lì sarà sepolto Gog e tutta la sua
moltitudine e quel luogo si chiamerà Valle della moltitudine
di Gog.
12 La casa di Israele darà loro sepoltura per sette mesi per
purificare il paese.
13 Lì seppellirà tutto il popolo del paese e sarà per loro
glorioso il giorno in cui manifesterò la mia gloria. Parola
del Signore Dio.
14 Saranno scelti uomini che percorreranno di continuo il
paese per seppellire con l`aiuto dei viandanti quelli che
son rimasti a fior di terra, per renderla pura; cominceranno
le ricerche alla fine del settimo mese.
15 Quando percorrendo il paese vedranno ossa umane, vi porranno
un segnale, finché i becchini non le seppelliscano nella valle
della moltitudine di Gog:
16 Hamonà sarà chiamata la città. Così purificheranno il paese.
17 A te, figlio dell`uomo, dice il Signore Dio: Annunzia agli
uccelli d`ogni specie e a tutte le bestie selvatiche: Radunatevi,
venite; raccoglietevi da ogni parte sul sacrificio che offro
a voi, sacrificio grande, sui monti d`Israele. Mangerete carne
e berrete sangue;
18 mangerete carne d`eroi, berrete sangue di prìncipi del
paese: montoni, agnelli, capri e tori grassi di Basàn, tutti.
19 Mangerete grasso a sazietà e berrete fino all`ebbrezza
il sangue del sacrificio che preparo per voi.
20 Alla mia tavola vi sazierete di cavalli e cavalieri, di
eroi e di guerrieri d`ogni razza. Parola del Signore Dio.
21 Fra le genti manifesterò la mia gloria e tutte le genti
vedranno la giustizia che avrò fatta e la mano che avrò posta
su di voi.
22 La casa d`Israele da quel giorno in poi saprà che io, il
Signore, sono il loro Dio.
23 Le genti sapranno che la casa d`Israele per la sua iniquità
era stata condotta in schiavitù, perché si era ribellata a
me e io avevo nascosto loro il mio volto e li avevo dati in
mano ai loro nemici, perché tutti cadessero di spada.
24 Secondo le loro nefandezze e i loro peccati io li trattai
e nascosi loro la faccia.
25 Perciò così dice il Signore Dio: Ora io ristabilirò la
sorte di Giacobbe, avrò compassione di tutta la casa d`Israele
e sarò geloso del mio santo nome.
26 Quando essi abiteranno nella loro terra tranquilli, senza
che alcuno li spaventi, si vergogneranno di tutte le ribellioni
che hanno commesse contro di me.
27 Quando io li avrò ricondotti dalle genti e li avrò radunati
dalle terre dei loro nemici e avrò mostrato in loro la mia
santità, davanti a numerosi popoli,
28 allora sapranno che io, il Signore, sono il loro Dio, poiché
dopo averli condotti in schiavitù fra le genti, li ho radunati
nel loro paese e non ne ho lasciato fuori neppure uno.
29 Allora non nasconderò più loro il mio volto, perché diffonderò
il mio spirito sulla casa d`Israele". Parola del Signore Dio.
|
40
1 In vicesimo et quinto anno transmigrationis nostrae, in
exordio anni, decima mensis, quarto decimo anno, postquam
percussa est civitas, in ipsa hac die facta est super me manus
Domini et adduxit me illuc.
2 In visionibus Dei adduxit me in terram Israel et posuit
me super montem excelsum nimis, super quem erat quasi aedificium
civitatis ad austrum.
3 Et introduxit me illuc; et ecce vir, cuius erat species
quasi species aeris, et funiculus lineus in manu eius, et
calamus mensurae in manu eius, stabat autem in porta.
4 Et locutus est ad me idem vir: “ Fili hominis, vide
oculis tuis et auribus tuis audi et pone cor tuum in omnia,
quae ego ostendam tibi, quia ut ostendantur tibi, adductus
es huc; annuntia omnia, quae tu vides, domui Israel ”.
5 Et ecce murus forinsecus in circuitu domus undique, et in
manu viri calamus mensurae sex cubitorum, qui habebant cubitum
et palmum; et mensus est latitudinem aedificii calamo uno,
altitudinem quoque calamo uno.
6 Et venit ad portam, quae respiciebat viam orientalem, et
ascendit per gradus eius et mensus est limen portae calamo
uno latitudinem
7 et cubiculum uno calamo in longum et uno calamo in latum
et inter cubicula quinque cubitos et limen portae iuxta vestibulum
portae intrinsecus calamo uno.
8 Et mensus est vestibulum portae
9 octo cubitorum et postem eius duobus cubitis; vestibulum
autem portae erat intrinsecus.
10 Porro cubicula portae ad viam orientalem, tria hinc et
tria inde, mensura una trium et mensura una postium ex utraque
parte.
11 Et mensus est latitudinem ostii portae decem cubitorum
et longitudinem portae tredecim cubitorum,
12 et saeptum ante cubicula cubiti unius utrimque; cubicula
autem sex cubitorum erant hinc et inde.
13 Et mensus est portam a tecto cubiculi usque ad tectum eius
a contra, latitudinem viginti et quinque cubitorum, ostium
contra ostium,
15 et a facie ingressus portae usque ad faciem vestibuli portae
intrinsecus, quinquaginta cubitos.
16 Et erant fenestrae marginatae in cubiculis et in postibus
intra portam undique per circuitum; similiter autem erant
et in vestibulo fenestrae per gyrum intrinsecus, et ante postes
pictura palmarum.
17 Et eduxit me ad atrium exterius, et ecce exedrae et pavimentum
stratum lapide in atrio per circuitum, triginta exedrae in
circuitu pavimenti;
18 et pavimentum ad latus portarum secundum longitudinem portarum;
hoc erat pavimentum inferius.
19 Et mensus est latitudinem a facie portae inferioris usque
ad frontem portae interioris extrinsecus, centum cubitos.
Sic oriens. Et sic aquilo.
20 Portam quoque, quae respiciebat viam aquilonis atrii exterioris,
mensus est, tam in longitudine quam in latitudine;
21 et cubicula eius, tria hinc et tria inde, et postes eius
et vestibulum eius secundum mensuram portae prioris; quinquaginta
cubitorum longitudo eius et latitudo viginti quinque cubitorum.
22 Et fenestrae vestibuli eius et sculpturae palmarum secundum
mensuram portae, quae respiciebat ad orientem; et septem graduum
erat ascensus eius, et vestibulum intrinsecus.
23 Et porta atrii interioris contra portam aquilonis sicut
in porta orientali; et mensus est a porta usque ad portam
centum cubitos.
24 Et duxit me ad viam australem, et ecce porta, quae respiciebat
ad austrum; et mensus est postes eius et vestibulum eius iuxta
mensuras superiores.
25 Et fenestrae eius et vestibuli in circuitu sicut fenestrae
ceterae; quinquaginta cubitorum longitudo erat et latitudo
viginti quinque cubitorum.
26 Et in gradibus septem ascendebatur ad eam, et vestibulum
erat intrinsecus, et caelatae palmae erant, una hinc et altera
inde, in postibus eius.
27 Et porta erat atrio interiori in via australi, et mensus
est a porta usque ad portam in via australi centum cubitos.
28 Et introduxit me in atrium interius per portam australem
et mensus est portam iuxta mensuras superiores;
29 cubicula eius et postes eius, et vestibulum eius eisdem
mensuris; et fenestrae erant ei et vestibulo eius in circuitu.
Quinquaginta cubitorum longitudo erat et latitudo viginti
quinque cubitorum.
31 Et vestibulum eius respiciebat ad atrium exterius, et palmae
in postibus eius, et octo gradus erant, quibus ascendebatur
ad eam.
32 Et introduxit me in atrium interius per viam orientalem
et mensus est portam secundum mensuras superiores;
33 cubicula eius et postes eius et vestibulum eius sicut supra;
et fenestrae erant ei et vestibulo eius in circuitu. Longitudo
erat quinquaginta cubitorum et latitudo viginti quinque cubitorum.
34 Et vestibulum eius respiciebat ad atrium exterius, et palmae
caelatae in postibus eius hinc et inde et in octo gradibus
ascensus eius.
35 Et introduxit me ad portam, quae respiciebat ad aquilonem,
et mensus est secundum mensuras superiores
36 cubicula eius et postes eius et vestibulum eius; et fenestrae
ei erant per circuitum. Longitudo quinquaginta cubitorum erat
et latitudo viginti quinque cubitorum.
37 Et vestibulum eius respiciebat ad atrium exterius, et caelatura
palmarum in postibus illius hinc et inde et in octo gradibus
ascensus eius.
38 Et erat exedra, cuius ostium in vestibulo portae; ibi lavabunt
holocaustum.
39 Et in vestibulo portae duae mensae hinc et duae mensae
inde, ut mactetur super eas holocaustum et pro peccato et
pro delicto.
40 Et ad latus extra vestibulum ad ostium portae, quae respicit
ad aquilonem, duae mensae; et ad la tus alterum vestibuli
portae duae mensae.
41 Quattuor mensae hinc et quattuor mensae inde ad latus portae:
octo mensae erant, super quas mactabunt.
42 Quattuor autem mensae ad holocaustum de lapidibus quadris
exstructae longitudine cubiti unius et dimidii et latitudine
cubiti unius et dimidii et altitudine cubiti unius, super
ista ponant vasa, quibus mactetur holocaustum et victima,
43 et labia palmi unius reflexa intrinsecus per circuitum;
super mensas autem carnes oblationis.
44 Et extra portam interiorem exedrae duae, in atrio interiori;
una erat in latere portae respicientis ad aquilonem, et facies
eius contra viam australem, et una ex latere portae australis,
quae respiciebat ad viam aquilonis.
45 Et dixit ad me: “ Haec est exedra, quae respicit
viam meridianam; sacerdotum erit, qui excubant in custodiis
templi.
46 Porro exedra, quae respicit ad viam aquilonis, sacerdotum
erit, qui excubant ad ministerium altaris: isti sunt filii
Sadoc, qui accedunt de filiis Levi ad Dominum, ut ministrent
ei ”.
47 Et mensus est atrium longitudine centum cubitorum et latitudine
centum cubitorum per quadrum. Altare autem erat ante faciem
templi.
48 Et introduxit me in vestibulum templi; et mensus est postes
vestibuli quinque cubitis hinc et quinque cubitis inde et
latitudinem portae quattuordecim cubitorum et latera portae
trium cubitorum hinc et trium cubitorum inde;
49 longitudinem autem vestibuli viginti cubitorum et latitudinem
duodecim cubitorum, et decem gradibus ascendebatur ad illud,
et columnae erant in postibus, una hinc et altera inde. |
40
Al principio dell`anno venticinquesimo della nostra deportazione,
il dieci del mese, quattordici anni da quando era stata presa
la città, in quel medesimo giorno, la mano del Signore fu
sopra di me ed egli mi condusse là.
2 In visione divina mi condusse nella terra d`Israele e mi
pose sopra un monte altissimo sul quale sembrava costruita
una città, dal lato di mezzogiorno.
3 Egli mi condusse là: ed ecco un uomo, il cui aspetto era
come di bronzo, in piedi sulla porta, con una cordicella di
lino in mano e una canna per misurare.
4 Quell`uomo mi disse: "Figlio dell`uomo: osserva e ascolta
attentamente e fà attenzione a quanto io sto per mostrarti,
perché tu sei stato condotto qui perché io te lo mostri e
tu manifesti alla casa d`Israele quello che avrai visto".
5 Ed ecco il tempio era tutto recinto da un muro. La canna
per misurare che l`uomo teneva in mano era di sei cubiti,
d`un cubito e un palmo ciascuno. Egli misurò lo spessore del
muro: era una canna, e l`altezza una canna.
6 Poi andò alla porta che guarda a oriente, salì i gradini
e misurò la soglia della porta; era una canna di larghezza.
7 Ogni stanza misurava una canna di lunghezza e una di larghezza,
da una stanza all`altra vi erano cinque cubiti: anche la soglia
del portico dal lato dell`atrio della porta stessa, verso
l`interno, era di una canna.
8 Misurò l`atrio della porta: era di otto cubiti;
9 i pilastri di due cubiti. L`atrio della porta era verso
l`interno.
10 Le stanze della porta a oriente erano tre da una parte
e tre dall`altra, tutt`e tre della stessa grandezza, come
di una stessa misura erano i pilastri da una parte e dall`altra.
11 Misurò la larghezza dell`apertura del portico: era di dieci
cubiti; l`ampiezza della porta era di tredici cubiti.
12 Davanti alle stanze vi era un parapetto di un cubito, da
un lato e dall`altro; ogni stanza misurava sei cubiti per
lato.
13 Misurò poi il portico dal tetto di una stanza al suo opposto;
la larghezza era di venticinque cubiti; da un`apertura all`altra;
14 i pilastri li calcolò alti sessanta cubiti, dai pilastri
cominciava il cortile che circondava la porta.
15 Dalla facciata della porta d`ingresso alla facciata dell`atrio
della porta interna vi era uno spazio di cinquanta cubiti.
16 Le stanze e i pilastri avevano finestre con grate verso
l`interno, intorno alla porta, come anche vi erano finestre
intorno che davano sull`interno dell`atrio. Sui pilastri erano
disegnate palme.
17 Poi mi condusse nel cortile esterno e vidi delle stanze
e un lastricato costruito intorno al cortile; trenta erano
le stanze lungo il lastricato.
18 Il lastricato si estendeva ai lati delle porte per una
estensione uguale alla larghezza delle porte stesse: era il
lastricato inferiore.
19 Misurò lo spazio dalla facciata della porta inferiore da
oriente a settentrione alla facciata della porta interna,
erano cento cubiti.
20 Poi misurò la lunghezza e la larghezza della porta che
guarda a settentrione e conduce al cortile esterno.
21 Le sue stanze, tre da una parte e tre dall`altra, i pilastri,
l`atrio avevano le stesse dimensioni della prima porta: cinquanta
cubiti di lunghezza per venticinque di larghezza.
22 Le finestre, l`atrio e le palme avevano le stesse dimensioni
di quelle della porta che guarda a oriente. Vi si accedeva
per sette scalini: l`atrio era davanti.
23 Di fronte al portico di settentrione vi era la porta, come
di fronte a quello di oriente; misurò la distanza fra portico
e portico: vi erano cento cubiti.
24 Mi condusse poi verso mezzogiorno: ecco un portico rivolto
a mezzogiorno. Ne misurò i pilastri e l`atrio; avevano le
stesse dimensioni.
25 Intorno al portico, come intorno all`atrio, vi erano finestre
uguali alle altre finestre. Esso misurava cinquanta cubiti
di lunghezza per venticinque di larghezza.
26 Vi si accedeva per sette gradini: il vestibolo stava verso
l`interno. Sui pilastri, da una parte e dall`altra, vi erano
ornamenti di palme.
27 Il cortile interno aveva un portico verso mezzogiorno;
egli misurò la distanza fra porta e porta in direzione del
mezzogiorno; erano cento cubiti.
28 Allora mi introdusse nell`atrio interno, per il portico
meridionale, e misurò questo portico; aveva le stesse dimensioni.
29 Le stanze, i pilastri e l`atrio avevano le medesime misure.
Intorno al portico, come intorno all`atrio, vi erano finestre.
Esso misurava cinquanta cubiti di lunghezza per venticinque
di larghezza.
30 Intorno vi erano vestiboli di venticinque cubiti di lunghezza
per cinque di larghezza.
31 Il suo vestibolo era rivolto verso l`atrio esterno; sui
pilastri c`erano ornamenti di palme; i gradini per i quali
si accedeva erano otto.
32 Poi mi condusse al portico dell`atrio interno che guarda
a oriente e lo misurò: aveva le solite dimensioni.
33 Le stanze, i pilastri e l`atrio avevano le stesse dimensioni.
Intorno al portico, come intorno all`atrio, vi erano finestre.
Esso misurava cinquanta cubiti di lunghezza per venticinque
di larghezza.
34 Il suo vestibolo dava sull`atrio esterno: sui pilastri,
da una parte e dall`altra vi erano ornamenti di palme: i gradini
per i quali si accedeva erano otto.
35 Poi mi condusse al portico settentrionale e lo misurò:
aveva le solite dimensioni,
36 come le stanze, i pilastri e l`atrio. Intorno vi erano
finestre. Esso misurava cinquanta cubiti di lunghezza per
venticinque di larghezza.
37 Il suo vestibolo dava sull`atrio esterno; sui pilastri,
da una parte e dall`altra, c`erano ornamenti di palme: i gradini
per cui vi si accedeva erano otto.
38 C`era anche una stanza con la porta vicino ai pilastri
dei portici; là venivano lavati gli olocausti.
39 Nell`atrio del portico vi erano due tavole da una parte
e due dall`altra, sulle quali venivano sgozzati gli olocausti
e i sacrifici espiatori e di riparazione.
40 Altre due tavole erano sul lato esterno, a settentrione
di chi entra nel portico, e due tavole all`altro lato presso
l`atrio del portico.
41 Così a ciascun lato del portico c`erano quattro tavole
da una parte e quattro tavole dall`altra: otto tavole in tutto.
Su di esse si sgozzavano le vittime.
42 C`erano poi altre quattro tavole di pietre squadrate, per
gli olocausti, lunghe un cubito e mezzo, larghe un cubito
e mezzo e alte un cubito: su di esse venivano deposti gli
strumenti con i quali si immolavano gli olocausti e gli altri
sacrifici.
43 Uncini d`un palmo erano attaccati all`interno tutt`intorno;
sulle tavole si mettevano le carni delle offerte.
44 Fuori del portico interno, nell`atrio interno, vi erano
due stanze: quella accanto al portico settentrionale guardava
a mezzogiorno, l`altra accanto al portico meridionale guardava
a settentrione.
45 Egli mi disse: "La stanza che guarda a mezzogiorno è per
i sacerdoti che hanno cura del tempio,
46 mentre la stanza che guarda a settentrione è per i sacerdoti
che hanno cura dell`altare: sono essi i figli di Zadòk che,
tra i figli di Levi, si avvicinano al Signore per il suo servizio".
47 Misurò quindi l`atrio: era un quadrato di cento cubiti
di larghezza per cento di lunghezza. L`altare era di fronte
al tempio.
48 Mi condusse poi nell`atrio del tempio e ne misurò i pilastri:
erano ognuno cinque cubiti da una parte e cinque cubiti dall`altra;
la larghezza del portico: tre cubiti da una parte e tre cubiti
dall`altra.
49 La lunghezza del vestibolo era di venti cubiti e la larghezza
di dodici cubiti. Vi si accedeva per mezzo di dieci gradini;
accanto ai pilastri c`erano due colonne, una da una parte
e una dall`altra. |
| |
|
|
|
| |
|
|
|
|