Ego sum Qui sum.
Evangelium secundum Matthaeum
11
12 13 14
15 16 17
18 19 20 |
|
Vangelo secondo Matteo
11
12 13 14
15 16 17
18 19 20
|
11
1 Et factum est, cum consum masset Iesus
praecipiens Duodecim discipulis suis, transiit inde, ut doceret
et praedicaret in civitatibus eorum.
2 Ioannes autem, cum audisset in vinculis opera Christi, mittens
per discipulos suos
3 ait illi: “ Tu es qui venturus es, an alium exspectamus?
”.
4 Et respondens Iesus ait illis: “ Euntes renuntiate
Ioanni, quae auditis et videtis:
5 caeci vident et claudi ambulant, leprosi mundantur et surdi
audiunt et mortui resurgunt et pauperes evangelizantur;
6 et beatus est, qui non fuerit scandalizatus in me”.
7 Illis autem abeuntibus, coepit Iesus dicere ad turbas de
Ioanne: “ Quid existis in desertum videre? Arundinem
vento agitatam?
8 Sed quid existis videre? Hominem mollibus vestitum? Ecce,
qui mollibus vestiuntur, in domibus regum sunt.
9 Sed quid existis videre? Prophetam? Etiam, dico vobis, et
plus quam prophetam.
10 Hic est, de quo scriptum est:
"Ecce ego mitto angelum meum ante faciem tuam,
qui praeparabit viam tuam ante te".
11 Amen dico vobis: Non surrexit inter natos mulierum maior
Ioanne Baptista; qui autem minor est in regno caelorum, maior
est illo.
12 A diebus autem Ioannis Baptistae usque nunc regnum caelorum
vim patitur, et violenti rapiunt illud.
13 Omnes enim Prophetae et Lex usque ad Ioannem prophetaverunt;
14 et si vultis recipere, ipse est Elias, qui venturus est.
15 Qui habet aures, audiat.
16 Cui autem similem aestimabo generationem istam? Similis
est pueris sedentibus in foro, qui clamantes coaequalibus
17 dicunt: “Cecinimus vobis, et non saltastis;
lamentavimus, et non planxistis”.
18 Venit enim Ioannes neque manducans neque bibens, et dicunt:
“Daemonium habet!”;
19 venit Filius hominis manducans et bibens, et dicunt: “Ecce
homo vorax et potator vini, publicanorum amicus et peccatorum!”.
Et iustificata est sapientia ab operibus suis ”.
20 Tunc coepit exprobrare civitatibus, in quibus factae sunt
plurimae virtutes eius, quia non egissent paenitentiam:
21 “ Vae tibi, Chorazin! Vae tibi, Bethsaida! Quia si
in Tyro et Sidone factae essent virtutes, quae factae sunt
in vobis, olim in cilicio et cinere paenitentiam egissent.
22 Verumtamen dico vobis: Tyro et Sidoni remissius erit in
die iudicii quam vobis.
23 Et tu, Capharnaum, numquid usque in caelum exaltaberis?
Usque in infernum descendes! Quia si in Sodomis factae fuissent
virtutes, quae factae sunt in te, mansissent usque in hunc
diem.
24 Verumtamen dico vobis: Terrae Sodomorum remissius erit
in die iudicii quam tibi ”.
25 In illo tempore respondens Iesus dixit: “ Confiteor
tibi, Pater, Domine caeli et terrae, quia abscondisti haec
a sapientibus et prudentibus et revelasti ea parvulis.
26 Ita, Pater, quoniam sic fuit placitum ante te.
27 Omnia mihi tradita sunt a Patre meo; et nemo novit Filium
nisi Pater, neque Patrem quis novit nisi Filius et cui voluerit
Filius revelare.
28 Venite ad me, omnes, qui laboratis et onerati estis, et
ego reficiam vos.
29 Tollite iugum meum super vos et discite a me, quia mitis
sum et humilis corde, et invenietis requiem animabus vestris.
30 Iugum enim meum suave, et onus meum leve est ”. |
11
1 Quando Gesù ebbe terminato di
dare queste istruzioni ai suoi dodici discepoli, partì
di là per insegnare e predicare nelle loro città.
2 Giovanni intanto, che era in carcere, avendo sentito parlare
delle opere del Cristo, mandò a dirgli per mezzo dei
suoi discepoli:
3 "Sei tu colui che deve venire o dobbiamo attenderne
un altro?".
4 Gesù rispose: "Andate e riferite a Giovanni
ciò che voi udite e vedete:
5 I ciechi ricuperano la vista, gli storpi camminano, i lebbrosi
sono guariti, i sordi riacquistano l'udito, i morti risuscitano,
ai poveri è predicata la buona novella,
6 e beato colui che non si scandalizza di me".
7 Mentre questi se ne andavano, Gesù si mise a parlare
di Giovanni alle folle: "Che cosa siete andati a vedere
nel deserto? Una canna sbattuta dal vento?
8 Che cosa dunque siete andati a vedere? Un uomo avvolto in
morbide vesti? Coloro che portano morbide vesti stanno nei
palazzi dei re!
9 E allora, che cosa siete andati a vedere? Un profeta? Sì,
vi dico, anche più di un profeta.
10 Egli è colui, del quale sta scritto: Ecco, io mando
davanti a te il mio messaggero
che preparerà la tua via davanti a te.
11 In verità vi dico: tra i nati di donna non è
sorto uno più grande di Giovanni il Battista; tuttavia
il più piccolo nel regno dei cieli è più
grande di lui.
12 Dai giorni di Giovanni il Battista fino ad ora, il regno
dei cieli soffre violenza e i violenti se ne impadroniscono.
13 La Legge e tutti i Profeti infatti hanno profetato fino
a Giovanni.
14 E se lo volete accettare, egli è quell'Elia che
deve venire.
15 Chi ha orecchi intenda.
16 Ma a chi paragonerò io questa generazione? Essa
è simile a quei fanciulli seduti sulle piazze che si
rivolgono agli altri compagni e dicono:
17 Vi abbiamo suonato il flauto e non avete ballato,
abbiamo cantato un lamento e non avete pianto.
18È venuto Giovanni, che non mangia e non beve, e hanno
detto: Ha un demonio.
19 È venuto il Figlio dell'uomo, che mangia e beve,
e dicono: Ecco un mangione e un beone, amico dei pubblicani
e dei peccatori. Ma alla sapienza è stata resa giustizia
dalle sue opere".
20 Allora si mise a rimproverare le città nelle quali
aveva compiuto il maggior numero di miracoli, perché
non si erano convertite:
21"Guai a te, Corazin! Guai a te, Betsàida. Perché,
se a Tiro e a Sidone fossero stati compiuti i miracoli che
sono stati fatti in mezzo a voi, già da tempo avrebbero
fatto penitenza, ravvolte nel cilicio e nella cenere.
22 Ebbene io ve lo dico: Tiro e Sidone nel giorno del giudizio
avranno una sorte meno dura della vostra.
23 E tu, Cafarnao, sarai forse innalzata fino al cielo? Fino
agli inferi precipiterai! Perché, se in Sòdoma
fossero avvenuti i miracoli compiuti in te, oggi ancora essa
esisterebbe!
24 Ebbene io vi dico: Nel giorno del giudizio avrà
una sorte meno dura della tua!".
25 In quel tempo Gesù disse: "Ti benedico, o Padre,
Signore del cielo e della terra, perché hai tenuto
nascoste queste cose ai sapienti e agli intelligenti e le
hai rivelate ai piccoli.
26 Sì, o Padre, perché così è
piaciuto a te.
27 Tutto mi è stato dato dal Padre mio; nessuno conosce
il Figlio se non il Padre, e nessuno conosce il Padre se non
il Figlio e colui al quale il Figlio lo voglia rivelare.
28 Venite a me, voi tutti, che siete affaticati e oppressi,
e io vi ristorerò. [
29 Prendete il mio giogo sopra di voi e imparate da me, che
sono mite e umile di cuore, e troverete ristoro per le vostre
anime.
30 Il mio giogo infatti è dolce e il mio carico leggero".
|
12
1 In illo tempore abiit Iesus sabbatis
per sata; discipuli autem eius esurierunt et coeperunt vellere
spicas et manducare.
2 Pharisaei autem videntes dixerunt ei: “ Ecce discipuli
tui faciunt, quod non licet facere sabbato ”.
3 At ille dixit eis: “ Non legistis quid fecerit David,
quando esuriit, et qui cum eo erant?
4 Quomodo intravit in domum Dei et panes propositionis comedit,
quod non licebat ei edere neque his, qui cum eo erant, nisi
solis sacerdotibus?
5 Aut non legistis in Lege quia sabbatis sacerdotes in templo
sabbatum violant et sine crimine sunt?
6 Dico autem vobis quia templo maior est hic.
7 Si autem sciretis quid est: “Misericordiam volo et
non sacrificium”, numquam condemnassetis innocentes.
8 Dominus est enim Filius hominis sabbati ”.
9 Et cum inde transisset, venit in synagogam eorum;
10 et ecce homo manum habens aridam. Et interrogabant eum
dicentes: “ Licet sabbatis curare? ”, ut accusarent
eum.
11 Ipse autem dixit illis: “ Quis erit ex vobis homo,
qui habeat ovem unam et, si ceciderit haec sabbatis in foveam,
nonne tenebit et levabit eam?
12 Quanto igitur melior est homo ove! Itaque licet sabbatis
bene facere ”.
13 Tunc ait homini: “ Extende manum tuam ”. Et
extendit, et restituta est sana sicut altera.
14 Exeuntes autem pharisaei consilium faciebant adversus eum,
quomodo eum perderent.
15 Iesus autem sciens secessit inde. Et secuti sunt eum multi,
et curavit eos omnes
16 et comminatus est eis, ne manifestum eum facerent,
17 ut adimpleretur, quod dictum est per Isaiam prophetam dicentem:
18 “ Ecce puer meus, quem elegi,
dilectus meus, in quo bene placuit animae meae;
ponam Spiritum meum super eum,
et iudicium gentibus nuntiabit.
19 Non contendet neque clamabit,
neque audiet aliquis in plateis vocem eius.
20 Arundinem quassatam non confringet
et linum fumigans non exstinguet,
donec eiciat ad victoriam iudicium;
21 et in nomine eius gentes sperabunt ”.
22 Tunc oblatus est ei daemonium habens, caecus et mutus,
et curavit eum, ita ut mutus loqueretur et videret.
23 Et stupebant omnes turbae et dicebant: “ Numquid
hic est filius David? ”.
24 Pharisaei autem audientes dixerunt: “ Hic non eicit
daemones nisi in Beelzebul, principe daemonum ”.
25 Sciens autem cogitationes eorum dixit eis: “ Omne
regnum divisum contra se desolatur, et omnis civitas vel domus
divisa contra se non stabit.
26 Et si Satanas Satanam eicit, adversus se divisus est; quomodo
ergo stabit regnum eius?
27 Et si ego in Beelzebul eicio daemones, filii vestri in
quo eiciunt? Ideo ipsi iudices erunt vestri.
28 Si autem in Spiritu Dei ego eicio daemones, igitur pervenit
in vos regnum Dei.
29 Aut quomodo potest quisquam intrare in domum fortis et
vasa eius diripere, nisi prius alligaverit fortem? Et tunc
domum illius diripiet.
30 Qui non est mecum, contra me est; et, qui non congregat
mecum, spargit.
31 Ideo dico vobis: Omne peccatum et blasphemia remittetur
hominibus, Spiritus autem blasphemia non remittetur.
32 Et quicumque dixerit verbum contra Filium hominis, remittetur
ei; qui autem dixerit contra Spiritum Sanctum, non remittetur
ei neque in hoc saeculo neque in futuro.
33 Aut facite arborem bonam et fructum eius bonum, aut facite
arborem malam et fructum eius malum: si quidem ex fructu arbor
agnoscitur.
34 Progenies viperarum, quomodo potestis bona loqui, cum sitis
mali? Ex abundantia enim cordis os loquitur.
35 Bonus homo de bono thesauro profert bona, et malus homo
de malo thesauro profert mala.
36 Dico autem vobis: Omne verbum otiosum, quod locuti fuerint
homines, reddent rationem de eo in die iudicii:
37 ex verbis enim tuis iustificaberis, et ex verbis tuis condemnaberis
”.
38 Tunc responderunt ei quidam de scribis et pharisaeis dicentes:
“ Magister, volumus a te signum videre ”.
39 Qui respondens ait illis: “ Generatio mala et adultera
signum requirit; et signum non dabitur ei, nisi signum Ionae
prophetae.
40 Sicut enim fuit Ionas in ventre ceti tribus diebus et tribus
noctibus, sic erit Filius hominis in corde terrae tribus diebus
et tribus noctibus.
41 Viri Ninevitae surgent in iudicio cum generatione ista
et condemnabunt eam, quia paenitentiam egerunt in praedicatione
Ionae; et ecce plus quam Iona hic!
42 Regina austri surget in iudicio cum generatione ista et
condemnabit eam, quia venit a finibus terrae audire sapientiam
Salomonis; et ecce plus quam Salomon hic!
43 Cum autem immundus spiritus exierit ab homine, ambulat
per loca arida quaerens requiem et non invenit.
44 Tunc dicit: “Revertar in domum meam unde exivi”;
et veniens invenit vacantem, scopis mundatam et ornatam.
45 Tunc vadit et assumit secum septem alios spiritus nequiores
se, et intrantes habitant ibi; et fiunt novissima hominis
illius peiora prioribus. Sic erit et generationi huic pessimae
”.
46 Adhuc eo loquente ad turbas, ecce mater et fratres eius
stabant foris quaerentes loqui ei.
47 Dixit autem ei quidam: “ Ecce mater tua et fratres
tui foris stant quaerentes loqui tecum ”.
48 At ille respondens dicenti sibi ait: “ Quae est mater
mea, et qui sunt fratres mei? ”.
49 Et extendens manum suam in discipulos suos dixit: “
Ecce mater mea et fratres mei.
50 Quicumque enim fecerit voluntatem Patris mei, qui in caelis
est, ipse meus frater et soror et mater est ”. |
12
1 In quel tempo Gesù passò
tra le messi in giorno di sabato, e i suoi discepoli ebbero
fame e cominciarono a cogliere spighe e le mangiavano.
2 Ciò vedendo, i farisei gli dissero: "Ecco, i
tuoi discepoli stanno facendo quello che non è lecito
fare in giorno di sabato".
3 Ed egli rispose: "Non avete letto quello che fece Davide
quando ebbe fame insieme ai suoi compagni?
4 Come entrò nella casa di Dio e mangiarono i pani
dell'offerta, che non era lecito mangiare né a lui
né ai suoi compagni, ma solo ai sacerdoti?
5 O non avete letto nella Legge che nei giorni di sabato i
sacerdoti nel tempio infrangono il sabato e tuttavia sono
senza colpa?
6 Ora io vi dico che qui c'è qualcosa più grande
del tempio.
7 Se aveste compreso che cosa significa: Misericordia io voglio
e non sacrificio, non avreste condannato individui senza colpa.
8 Perché il Figlio dell'uomo è signore del sabato".
9 Allontanatosi di là, andò nella loro sinagoga.
10 Ed ecco, c'era un uomo che aveva una mano inaridita, ed
essi chiesero a Gesù: "È permesso curare
di sabato?". Dicevano ciò per accusarlo.
11 Ed egli disse loro: "Chi tra voi, avendo una pecora,
se questa gli cade di sabato in una fossa, non l'afferra e
la tira fuori?
12 Ora, quanto è più prezioso un uomo di una
pecora! Perciò è permesso fare del bene anche
di sabato".
13 E rivolto all'uomo, gli disse: "Stendi la mano".
Egli la stese, e quella ritornò sana come l'altra.
14 I farisei però, usciti, tennero consiglio contro
di lui per toglierlo di mezzo.
15 Ma Gesù, saputolo, si allontanò di là.
Molti lo seguirono ed egli guarì tutti,
16 ordinando loro di non divulgarlo,
17perché si adempisse ciò che era stato detto
dal profeta Isaia:
18 Ecco il mio servo che io ho scelto; il mio prediletto,
nel quale mi sono compiaciuto.
Porrò il mio spirito sopra di lui e annunzierà
la giustizia alle genti.
19 Non contenderà, né griderà, né
si udrà sulle piazze la sua voce.
20 La canna infranta non spezzerà, non spegnerà
il lucignolo fumigante, finché abbia fatto trionfare
la giustizia;
21 nel suo nome spereranno le genti.
22 In quel tempo gli fu portato un indemoniato, cieco e muto,
ed egli lo guarì, sicché il muto parlava e vedeva.
23 E tutta la folla era sbalordita e diceva: "Non è
forse costui il figlio di Davide?".
24 Ma i farisei, udendo questo, presero a dire: "Costui
scaccia i demòni in nome di Beelzebùl, principe
dei demòni".
25 Ma egli, conosciuto il loro pensiero, disse loro: "Ogni
regno discorde cade in rovina e nessuna città o famiglia
discorde può reggersi.
26 Ora, se satana scaccia satana, egli è discorde con
se stesso; come potrà dunque reggersi il suo regno?
27 E se io scaccio i demòni in nome di Beelzebùl,
i vostri figli in nome di chi li scacciano? Per questo loro
stessi saranno i vostri giudici.
28 Ma se io scaccio i demòni per virtù dello
Spirito di Dio, è certo giunto fra voi il regno di
Dio.
29 Come potrebbe uno penetrare nella casa dell'uomo forte
e rapirgli le sue cose, se prima non lo lega? Allora soltanto
gli potrà saccheggiare la casa.
30 Chi non è con me è contro di me, e chi non
raccoglie con me, disperde.
31 Perciò io vi dico: Qualunque peccato e bestemmia
sarà perdonata agli uomini, ma la bestemmia contro
lo Spirito non sarà perdonata.
32 A chiunque parlerà male del Figlio dell'uomo sarà
perdonato; ma la bestemmia contro lo Spirito, non gli sarà
perdonata né in questo secolo, né in quello
futuro.
33 Se prendete un albero buono, anche il suo frutto sarà
buono; se prendete un albero cattivo, anche il suo frutto
sarà cattivo: dal frutto infatti si conosce l'albero.
34 Razza di vipere, come potete dire cose buone, voi che siete
cattivi? Poiché la bocca parla dalla pienezza del cuore.
35 L'uomo buono dal suo buon tesoro trae cose buone, mentre
l'uomo cattivo dal suo cattivo tesoro trae cose cattive.
36 Ma io vi dico che di ogni parola infondata gli uomini renderanno
conto nel giorno del giudizio;
37poiché in base alle tue parole sarai giustificato
e in base alle tue parole sarai condannato".
38 Allora alcuni scribi e farisei lo interrogarono: "Maestro,
vorremmo che tu ci facessi vedere un segno". Ed egli
rispose:
39"Una generazione perversa e adultera pretende un segno!
Ma nessun segno le sarà dato, se non il segno di Giona
profeta.
40 Come infatti Giona rimase tre giorni e tre notti nel ventre
del pesce, così il Figlio dell'uomo resterà
tre giorni e tre notti nel cuore della terra.
41 Quelli di Nìnive si alzeranno a giudicare questa
generazione e la condanneranno, perché essi si convertirono
alla predicazione di Giona. Ecco, ora qui c'è più
di Giona!
42 La regina del sud si leverà a giudicare questa generazione
e la condannerà, perché essa venne dall'estremità
della terra per ascoltare la sapienza di Salomone; ecco, ora
qui c'è più di Salomone!
43 Quando lo spirito immondo esce da un uomo, se ne va per
luoghi aridi cercando sollievo, ma non ne trova.
44 Allora dice: Ritornerò alla mia abitazione, da cui
sono uscito. E tornato la trova vuota, spazzata e adorna.
45 Allora va, si prende sette altri spiriti peggiori ed entra
a prendervi dimora; e la nuova condizione di quell'uomo diventa
peggiore della prima. Così avverrà anche a questa
generazione perversa".
46 Mentre egli parlava ancora alla folla, sua madre e i suoi
fratelli, stando fuori in disparte, cercavano di parlargli.
47 Qualcuno gli disse: "Ecco di fuori tua madre e i tuoi
fratelli che vogliono parlarti".
48 Ed egli, rispondendo a chi lo informava, disse: "Chi
è mia madre e chi sono i miei fratelli?".
49 Poi stendendo la mano verso i suoi discepoli disse: "Ecco
mia madre ed ecco i miei fratelli;
50 perché chiunque fa la volontà del Padre mio
che è nei cieli, questi è per me fratello, sorella
e madre". |
13
1 In illo die exiens Iesus de domo sedebat
secus mare;
2 et congregatae sunt ad eum turbae multae, ita ut in naviculam
ascendens sederet, et omnis turba stabat in litore.
3 Et locutus est eis multa in parabolis dicens: “ Ecce
exiit, qui seminat, seminare.
4 Et dum seminat, quaedam ceciderunt secus viam, et venerunt
volucres et comederunt ea.
5 Alia autem ceciderunt in petrosa, ubi non habebant terram
multam, et continuo exorta sunt, quia non habebant altitudinem
terrae;
6 sole autem orto, aestuaverunt et, quia non habebant radicem,
aruerunt.
7 Alia autem ceciderunt in spinas, et creverunt spinae et
suffocaverunt ea.
8 Alia vero ceciderunt in terram bonam et dabant fructum:
aliud centesimum, aliud sexagesimum, aliud tricesimum.
9 Qui habet aures, audiat ”.
10 Et accedentes discipuli dixerunt ei: “ Quare in parabolis
loqueris eis? ”.
11 Qui respondens ait illis: “ Quia vobis datum est
nosse mysteria regni caelorum, illis autem non est datum.
12 Qui enim habet, dabitur ei, et abundabit; qui autem non
habet, et quod habet, auferetur ab eo.
13 Ideo in parabolis loquor eis, quia videntes non vident
et audientes non audiunt neque intellegunt;
14 et adimpletur eis prophetia Isaiae dicens:
"Auditu audietis et non intellegetis
et videntes videbitis et non videbitis.
15 Incrassatum est enim cor populi huius,
et auribus graviter audierunt et oculos suos clauserunt, ne
quando oculis videant et auribus audiant et corde intellegant
et convertantur,
et sanem eos".
16 Vestri autem beati oculi, quia vident, et aures vestrae,
quia audiunt.
17 Amen quippe dico vobis: Multi prophetae et iusti cupierunt
videre, quae videtis, et non viderunt, et audire, quae auditis,
et non audierunt!
18 Vos ergo audite parabolam seminantis.
19 Omnis, qui audit verbum regni et non intellegit, venit
Malus et rapit, quod seminatum est in corde eius; hic est,
qui secus viam seminatus est.
20 Qui autem supra petrosa seminatus est, hic est, qui verbum
audit et continuo cum gaudio accipit illud,
21 non habet autem in se radicem, sed est temporalis; facta
autem tribulatione vel persecutione propter verbum, continuo
scandalizatur.
22 Qui autem est seminatus in spinis, hic est, qui verbum
audit, et sollicitudo saeculi et fallacia divitiarum suffocat
verbum, et sine fructu efficitur.
23 Qui vero in terra bona seminatus est, hic est, qui audit
verbum et intellegit et fructum affert et facit aliud quidem
centum, aliud autem sexaginta, porro aliud triginta ”.
24 Aliam parabolam proposuit illis dicens: “ Simile
factum est regnum caelorum homini, qui seminavit bonum semen
in agro suo.
25 Cum autem dormirent homines, venit inimicus eius et superseminavit
zizania in medio tritici et abiit.
26 Cum autem crevisset herba et fructum fecisset, tunc apparuerunt
et zizania.
27 Accedentes autem servi patris familias dixerunt ei: “Domine,
nonne bonum semen seminasti in agro tuo? Unde ergo habet zizania?”.
28 Et ait illis: “Inimicus homo hoc fecit”. Servi
autem dicunt ei: “Vis, imus et colligimus ea?”.
29 Et ait: “Non; ne forte colligentes zizania eradicetis
simul cum eis triticum,
30 sinite utraque crescere usque ad messem. Et in tempore
messis dicam messoribus: Colligite primum zizania et alligate
ea in fasciculos ad comburendum ea, triticum autem congregate
in horreum meum” ”.
31 Aliam parabolam proposuit eis dicens: “ Simile est
regnum caelorum grano sinapis, quod accipiens homo seminavit
in agro suo.
32 Quod minimum quidem est omnibus seminibus; cum autem creverit,
maius est holeribus et fit arbor, ita ut volucres caeli veniant
et habitent in ramis eius ”.
33 Aliam parabolam locutus est eis: “ Simile est regnum
caelorum fermento, quod acceptum mulier abscondit in farinae
satis tribus, donec fermentatum est totum ”.
34 Haec omnia locutus est Iesus in parabolis ad turbas; et
sine parabola nihil loquebatur eis,
35 ut adimpleretur, quod dictum erat per prophetam dicentem:
“ Aperiam in parabolis os meum, eructabo abscondita
a constitutione mundi ”.
36 Tunc, dimissis turbis, venit in domum, et accesserunt ad
eum discipuli eius dicentes: “ Dissere nobis parabolam
zizaniorum agri ”.
37 Qui respondens ait: “ Qui seminat bonum semen, est
Filius hominis;
38 ager autem est mundus; bonum vero semen, hi sunt filii
regni; zizania autem filii sunt Mali;
39 inimicus autem, qui seminavit ea, est Diabolus; messis
vero consummatio saeculi est; messores autem angeli sunt.
40 Sicut ergo colliguntur zizania et igni comburuntur, sic
erit in consummatione saeculi:
41 mittet Filius hominis angelos suos, et colligent de regno
eius omnia scandala et eos, qui faciunt iniquitatem,
42 et mittent eos in caminum ignis; ibi erit fletus et stridor
dentium.
43 Tunc iusti fulgebunt sicut sol in regno Pa tris eorum.
Qui habet aures, audiat.
44 Simile est regnum caelorum thesauro abscondito in agro;
quem qui invenit homo abscondit et prae gaudio illius vadit
et vendit universa, quae habet, et emit agrum illum.
45 Iterum simile est regnum caelorum homini negotiatori quaerenti
bonas margaritas.
46 Inventa autem una pretiosa margarita, abiit et vendidit
omnia, quae habuit, et emit eam.
47 Iterum simile est regnum caelorum sagenae missae in mare
et ex omni genere congreganti;
48 quam, cum impleta esset, educentes secus litus et sedentes
collegerunt bonos in vasa, malos autem foras miserunt.
49 Sic erit in consummatione saeculi: exibunt angeli et separabunt
malos de medio iustorum
50 et mittent eos in caminum ignis; ibi erit fletus et stridor
dentium.
51 Intellexistis haec omnia? ”. Dicunt ei: “ Etiam
”.
52 Ait autem illis: “ Ideo omnis scriba doctus in regno
caelorum similis est homini patri familias, qui profert de
thesauro suo nova et vetera ”.
53 Et factum est, cum consummasset Iesus parabolas istas,
transiit inde.
54 Et veniens in patriam suam, docebat eos in synagoga eorum,
ita ut mirarentur et dicerent: “ Unde huic sapientia
haec et virtutes?
55 Nonne hic est fabri filius? Nonne mater eius dicitur Maria,
et fratres eius Iacobus et Ioseph et Simon et Iudas?
56 Et sorores eius nonne omnes apud nos sunt? Unde ergo huic
omnia ista? ”.
57 Et scandalizabantur in eo. Iesus autem dixit eis: “
Non est propheta sine honore nisi in patria et in domo sua
”.
58 Et non fecit ibi virtutes multas propter incredulitatem
illorum. |
13
1 Quel giorno Gesù uscì di
casa e si sedette in riva al mare.
2 Si cominciò a raccogliere attorno a lui tanta folla
che dovette salire su una barca e là porsi a sedere,
mentre tutta la folla rimaneva sulla spiaggia.
3 Egli parlò loro di molte cose in parabole. E disse:
"Ecco, il seminatore uscì a seminare.
4 E mentre seminava una parte del seme cadde sulla strada
e vennero gli uccelli e la divorarono.
5 Un'altra parte cadde in luogo sassoso, dove non c'era molta
terra; subito germogliò, perché il terreno non
era profondo.
6 Ma, spuntato il sole, restò bruciata e non avendo
radici si seccò.
7 Un'altra parte cadde sulle spine e le spine crebbero e la
soffocarono.
8 Un'altra parte cadde sulla terra buona e diede frutto, dove
il cento, dove il sessanta, dove il trenta.
9 Chi ha orecchi intenda".
10 Gli si avvicinarono allora i discepoli e gli dissero: "Perché
parli loro in parabole?".
11 Egli rispose: "Perché a voi è dato di
conoscere i misteri del regno dei cieli, ma a loro non è
dato.
12 Così a chi ha sarà dato e sarà nell'abbondanza;
e a chi non ha sarà tolto anche quello che ha.
13 Per questo parlo loro in parabole: perché pur vedendo
non vedono, e pur udendo non odono e non comprendono.
14 E così si adempie per loro la profezia di Isaia
che dice: Voi udrete, ma non comprenderete,
guarderete, ma non vedrete.
15 Perché il cuore di questo popolo si è indurito,
son diventati duri di orecchi, e hanno chiuso gli occhi, per
non vedere con gli occhi, non sentire con gli orecchi e non
intendere con il cuore e convertirsi, e io li risani.
16 Ma beati i vostri occhi perché vedono e i vostri
orecchi perché sentono.
17 In verità vi dico: molti profeti e giusti hanno
desiderato vedere ciò che voi vedete, e non lo videro,
e ascoltare ciò che voi ascoltate, e non l'udirono!
18 Voi dunque intendete la parabola del seminatore:
19 tutte le volte che uno ascolta la parola del regno e non
la comprende, viene il maligno e ruba ciò che è
stato seminato nel suo cuore: questo è il seme seminato
lungo la strada.
20 Quello che è stato seminato nel terreno sassoso
è l'uomo che ascolta la parola e subito l'accoglie
con gioia,
21 ma non ha radice in sé ed è incostante, sicché
appena giunge una tribolazione o persecuzione a causa della
parola, egli ne resta scandalizzato.
22 Quello seminato tra le spine è colui che ascolta
la parola, ma la preoccupazione del mondo e l'inganno della
ricchezza soffocano la parola ed essa non dà frutto.
23 Quello seminato nella terra buona è colui che ascolta
la parola e la comprende; questi dà frutto e produce
ora il cento, ora il sessanta, ora il trenta".
24 Un'altra parabola espose loro così: "Il regno
dei cieli si può paragonare a un uomo che ha seminato
del buon seme nel suo campo.
25 Ma mentre tutti dormivano venne il suo nemico, seminò
zizzania in mezzo al grano e se ne andò.
26 Quando poi la messe fiorì e fece frutto, ecco apparve
anche la zizzania.
27 Allora i servi andarono dal padrone di casa e gli dissero:
Padrone, non hai seminato del buon seme nel tuo campo? Da
dove viene dunque la zizzania?
28 Ed egli rispose loro: Un nemico ha fatto questo. E i servi
gli dissero: Vuoi dunque che andiamo a raccoglierla?
29 No, rispose, perché non succeda che, cogliendo la
zizzania, con essa sradichiate anche il grano.
30 Lasciate che l'una e l'altro crescano insieme fino alla
mietitura e al momento della mietitura dirò ai mietitori:
Cogliete prima la zizzania e legatela in fastelli per bruciarla;
il grano invece riponetelo nel mio granaio".
31 Un'altra parabola espose loro: "Il regno dei cieli
si può paragonare a un granellino di senapa, che un
uomo prende e semina nel suo campo.
32Esso è il più piccolo di tutti i semi ma,
una volta cresciuto, è più grande degli altri
legumi e diventa un albero, tanto che vengono gli uccelli
del cielo e si annidano fra i suoi rami".
33 Un'altra parabola disse loro: "Il regno dei cieli
si può paragonare al lievito, che una donna ha preso
e impastato con tre misure di farina perché tutta si
fermenti".
34 Tutte queste cose Gesù disse alla folla in parabole
e non parlava ad essa se non in parabole, 35 perché
si adempisse ciò che era stato detto dal profeta: Aprirò
la mia bocca in parabole,
proclamerò cose nascoste fin dalla fondazione del mondo.
36 Poi Gesù lasciò la folla ed entrò
in casa; i suoi discepoli gli si accostarono per dirgli: "Spiegaci
la parabola della zizzania nel campo".
37 Ed egli rispose: "Colui che semina il buon seme è
il Figlio dell'uomo.
38 Il campo è il mondo. Il seme buono sono i figli
del regno; la zizzania sono i figli del maligno,
39 e il nemico che l'ha seminata è il diavolo. La mietitura
rappresenta la fine del mondo, e i mietitori sono gli angeli.
40 Come dunque si raccoglie la zizzania e si brucia nel fuoco,
così avverrà alla fine del mondo.
41 Il Figlio dell'uomo manderà i suoi angeli, i quali
raccoglieranno dal suo regno tutti gli scandali e tutti gli
operatori di iniquità
42 e li getteranno nella fornace ardente dove sarà
pianto e stridore di denti.
43 Allora i giusti splenderanno come il sole nel regno del
Padre loro. Chi ha orecchi, intenda!
44 Il regno dei cieli è simile a un tesoro nascosto
in un campo; un uomo lo trova e lo nasconde di nuovo, poi
va, pieno di gioia, e vende tutti i suoi averi e compra quel
campo.
45 Il regno dei cieli è simile a un mercante che va
in cerca di perle preziose;
46 trovata una perla di grande valore, va, vende tutti i suoi
averi e la compra.
47 Il regno dei cieli è simile anche a una rete gettata
nel mare, che raccoglie ogni genere di pesci.
48 Quando è piena, i pescatori la tirano a riva e poi,
sedutisi, raccolgono i pesci buoni nei canestri e buttano
via i cattivi.
49 Così sarà alla fine del mondo. Verranno gli
angeli e separeranno i cattivi dai buoni
50 e li getteranno nella fornace ardente, dove sarà
pianto e stridore di denti.
51 Avete capito tutte queste cose?". Gli risposero: "Sì".
52 Ed egli disse loro: "Per questo ogni scriba divenuto
discepolo del regno dei cieli è simile a un padrone
di casa che estrae dal suo tesoro cose nuove e cose antiche".
53 Terminate queste parabole, Gesù partì di
là
54 e venuto nella sua patria insegnava nella loro sinagoga
e la gente rimaneva stupita e diceva: "Da dove mai viene
a costui questa sapienza e questi miracoli?
55 Non è egli forse il figlio del carpentiere? Sua
madre non si chiama Maria e i suoi fratelli Giacomo, Giuseppe,
Simone e Giuda?
56 E le sue sorelle non sono tutte fra noi? Da dove gli vengono
dunque tutte queste cose?".
57 E si scandalizzavano per causa sua. Ma Gesù disse
loro: "Un profeta non è disprezzato se non nella
sua patria e in casa sua".
58 E non fece molti miracoli a causa della loro incredulità.
|
14
1 In illo tempore audivit Herodes tetrarcha
famam Iesu
2 et ait pueris suis: “ Hic est Ioannes Baptista; ipse
surrexit a mortuis, et ideo virtutes operantur in eo ”.
3 Herodes enim tenuit Ioannem et alligavit eum et posuit in
carcere propter Herodiadem uxorem Philippi fratris sui.
4 Dicebat enim illi Ioannes: “ Non licet tibi habere
eam ”.
5 Et volens illum occidere, timuit populum, quia sicut prophetam
eum habebant.
6 Die autem natalis Herodis saltavit filia Herodiadis in medio
et placuit Herodi,
7 unde cum iuramento pollicitus est ei dare, quodcumque postulasset.
8 At illa, praemonita a matre sua: “ Da mihi, inquit,
hic in disco caput Ioannis Baptistae ”.
9 Et contristatus rex propter iuramentum et eos, qui pariter
recumbebant, iussit dari
10 misitque et decollavit Ioannem in carcere;
11 et allatum est caput eius in disco et datum est puellae,
et tulit matri suae.
12 Et accedentes discipuli eius tulerunt corpus et sepelierunt
illud et venientes nuntiaverunt Iesu.
13 Quod cum audisset Iesus, secessit inde in navicula in locum
desertum seorsum; et cum audissent, turbae secutae sunt eum
pedestres de civitatibus.
14 Et exiens vidit turbam multam et misertus est eorum et
curavit languidos eorum.
15 Vespere autem facto, accesserunt ad eum discipuli dicentes:
“ Desertus est locus, et hora iam praeteriit; dimitte
turbas, ut euntes in castella emant sibi escas ”.
16 Iesus autem dixit eis: “ Non habent necesse ire;
date illis vos manducare ”.
17 Illi autem dicunt ei: “ Non habemus hic nisi quinque
panes et duos pisces ”.
18 Qui ait: “ Afferte illos mihi huc ”.
19 Et cum iussisset turbas discumbere supra fenum, acceptis
quinque panibus et duobus piscibus, aspiciens in caelum benedixit
et fregit et dedit discipulis panes, discipuli autem turbis.
20 Et manducaverunt omnes et saturati sunt; et tulerunt reliquias
fragmentorum duodecim cophinos plenos.
21 Manducantium autem fuit numerus fere quinque milia virorum,
exceptis mulieribus et parvulis.
22 Et statim iussit discipulos ascendere in naviculam et praecedere
eum trans fretum, donec dimitteret turbas.
23 Et dimissis turbis, ascendit in montem solus orare. Vespere
autem facto, solus erat ibi.
24 Navicula autem iam multis stadiis a terra distabat, fluctibus
iactata; erat enim contrarius ventus.
25 Quarta autem vigilia noctis venit ad eos ambulans supra
mare.
26 Discipuli autem, videntes eum supra mare ambulantem, turbati
sunt dicentes: “ Phantasma est ”, et prae timore
clamaverunt.
27 Statimque Iesus locutus est eis dicens: “ Habete
fiduciam, ego sum; nolite timere! ”.
28 Respondens autem ei Petrus dixit: “ Domine, si tu
es, iube me venire ad te super aquas ”.
29 At ipse ait: “ Veni! ”. Et descendens Petrus
de navicula ambulavit super aquas et venit ad Iesum.
30 Videns vero ventum validum timuit et, cum coepisset mergi,
clamavit dicens: “ Domine, salvum me fac! ”.
31 Continuo autem Iesus extendens manum apprehendit eum et
ait illi: “ Modicae fidei, quare dubitasti? ”.
32 Et cum ascendissent in naviculam, cessavit ventus.
33 Qui autem in navicula erant, adoraverunt eum dicentes:
“ Vere Filius Dei es! ”.
34 Et cum transfretassent, venerunt in terram Gennesaret.
35 Et cum cognovissent eum viri loci illius, miserunt in universam
regionem illam et obtulerunt ei omnes male habentes,
36 et rogabant eum, ut vel fimbriam vestimenti eius tangerent;
et, quicumque tetigerunt, salvi facti sunt. |
14
1 In quel tempo il tetrarca Erode ebbe
notizia della fama di Gesù.
2 Egli disse ai suoi cortigiani: "Costui è Giovanni
il Battista risuscitato dai morti; per ciò la potenza
dei miracoli opera in lui".
3 Erode aveva arrestato Giovanni e lo aveva fatto incatenare
e gettare in prigione per causa di Erodìade, moglie
di Filippo suo fratello.
4 Giovanni infatti gli diceva: "Non ti è lecito
tenerla!".
5 Benché Erode volesse farlo morire, temeva il popolo
perché lo considerava un profeta.
6 Venuto il compleanno di Erode, la figlia di Erodìade
danzò in pubblico e piacque tanto a Erode 7 che egli
le promise con giuramento di darle tutto quello che avesse
domandato.
8 Ed essa, istigata dalla madre, disse: "Dammi qui, su
un vassoio, la testa di Giovanni il Battista".
9 Il re ne fu contristato, ma a causa del giuramento e dei
commensali ordinò che le fosse data
10 e mandò a decapitare Giovanni nel carcere.
11 La sua testa venne portata su un vassoio e fu data alla
fanciulla, ed ella la portò a sua madre.
12 I suoi discepoli andarono a prendere il cadavere, lo seppellirono
e andarono a informarne Gesù.
13 Udito ciò, Gesù partì di là
su una barca e si ritirò in disparte in un luogo deserto.
Ma la folla, saputolo, lo seguì a piedi dalle città.
14 Egli, sceso dalla barca, vide una grande folla e sentì
compassione per loro e guarì i loro malati.
15 Sul far della sera, gli si accostarono i discepoli e gli
dissero: "Il luogo è deserto ed è ormai
tardi; congeda la folla perché vada nei villaggi a
comprarsi da mangiare".
16 Ma Gesù rispose: "Non occorre che vadano; date
loro voi stessi da mangiare".
17 Gli risposero: "Non abbiamo che cinque pani e due
pesci!".
18 Ed egli disse: "Portatemeli qua".
19 E dopo aver ordinato alla folla di sedersi sull'erba, prese
i cinque pani e i due pesci e, alzati gli occhi al cielo,
pronunziò la benedizione, spezzò i pani e li
diede ai discepoli e i discepoli li distribuirono alla folla.
20 Tutti mangiarono e furono saziati; e portarono via dodici
ceste piene di pezzi avanzati.
21 Quelli che avevano mangiato erano circa cinquemila uomini,
senza contare le donne e i bambini.
22 Subito dopo ordinò ai discepoli di salire sulla
barca e di precederlo sull'altra sponda, mentre egli avrebbe
congedato la folla.
23 Congedata la folla, salì sul monte, solo, a pregare.
Venuta la sera, egli se ne stava ancora solo lassù.
24 La barca intanto distava già qualche miglio da terra
ed era agitata dalle onde, a causa del vento contrario.
25 Verso la fine della notte egli venne verso di loro camminando
sul mare.
26 I discepoli, a vederlo camminare sul mare, furono turbati
e dissero: "È un fantasma" e si misero a
gridare dalla paura.
27 Ma subito Gesù parlò loro: "Coraggio,
sono io, non abbiate paura".
28 Pietro gli disse: "Signore, se sei tu, comanda che
io venga da te sulle acque".
29 Ed egli disse: "Vieni!". Pietro, scendendo dalla
barca, si mise a camminare sulle acque e andò verso
Gesù.
30 Ma per la violenza del vento, s'impaurì e, cominciando
ad affondare, gridò: "Signore, salvami!".
31 E subito Gesù stese la mano, lo afferrò e
gli disse: "Uomo di poca fede, perché hai dubitato?".
32 Appena saliti sulla barca, il vento cessò.
33 Quelli che erano sulla barca gli si prostrarono davanti,
esclamando: "Tu sei veramente il Figlio di Dio!".
34 Compiuta la traversata, approdarono a Genèsaret.
35 E la gente del luogo, riconosciuto Gesù, diffuse
la notizia in tutta la regione; gli portarono tutti i malati,
36 e lo pregavano di poter toccare almeno l'orlo del suo mantello.
E quanti lo toccavano guarivano. |
15
1 Tunc accedunt ad Iesum ab Hierosolymis
pharisaei et scribae dicentes:
2 “ Quare discipuli tui transgrediuntur traditionem
seniorum? Non enim lavant manus suas, cum panem manducant
”.
3 Ipse autem respondens ait illis: “ Quare et vos transgredimini
mandatum Dei propter traditionem vestram?
4 Nam Deus dixit: "Honora patrem tuum et matrem" et: "Qui
maledixerit patri vel matri, morte moriatur".
5 Vos autem dicitis: “Quicumque dixerit patri vel matri:
Munus est, quodcumque ex me profuerit,
6 non honorificabit patrem suum”; et irritum fecistis
verbum Dei propter traditionem vestram.
7 Hypocritae! Bene prophetavit de vobis Isaias dicens:
8 "Populus hic labiis me honorat,
cor autem eorum longe est a me;
9 sine causa autem colunt me
docentes doctrinas mandata homi num" ”.
10 Et convocata ad se turba, dixit eis: “ Audite et
intellegite:
11 Non quod intrat in os, coinquinat hominem; sed quod procedit
ex ore, hoc coinquinat hominem! ”.
12 Tunc accedentes discipuli dicunt ei: “ Scis quia
pharisaei, audito verbo, scandalizati sunt? ”.
13 At ille respondens ait: “ Omnis plantatio, quam non
plantavit Pater meus caelestis, eradicabitur.
14 Sinite illos: caeci sunt, duces caecorum. Caecus autem
si caeco ducatum praestet, ambo in foveam cadent ”.
15 Respondens autem Petrus dixit ei: “ Edissere nobis
parabolam istam ”.
16 At ille dixit: “ Adhuc et vos sine intellectu estis?
17 Non intellegitis quia omne quod in os intrat, in ventrem
vadit et in secessum emittitur?
18 Quae autem procedunt de ore, de corde exeunt, et ea coinquinant
hominem.
19 De corde enim exeunt cogitationes malae, homicidia, adulteria,
fornicationes, furta, falsa testimonia, blasphemiae.
20 Haec sunt, quae coinquinant hominem; non lotis autem manibus
manducare non coinquinat hominem ”.
21 Et egressus inde Iesus, secessit in partes Tyri et Sidonis.
22 Et ecce mulier Chananaea a finibus illis egressa clamavit
dicens: “ Miserere mei, Domine, fili David! Filia mea
male a daemonio vexatur ”.
23 Qui non respondit ei verbum.
Et accedentes discipuli eius rogabant eum dicentes: “
Dimitte eam, quia clamat post nos ”.
24 Ipse autem respondens ait: “ Non sum missus nisi
ad oves, quae perierunt domus Israel ”.
25 At illa venit et adoravit eum dicens: “ Domine, adiuva
me! ”.
26 Qui respondens ait: “ Non est bonum sumere panem
filiorum et mittere catellis ”.
27 At illa dixit: “ Etiam, Domine, nam et catelli edunt
de micis, quae cadunt de mensa dominorum suorum ”.
28 Tunc respondens Iesus ait illi: “ O mulier, magna
est fides tua! Fiat tibi, sicut vis ”. Et sanata est
filia illius ex illa hora.
29 Et cum transisset inde, Iesus venit secus mare Galilaeae
et ascendens in montem sedebat ibi.
30 Et accesserunt ad eum turbae multae habentes secum claudos,
caecos, debiles, mutos et alios multos et proiecerunt eos
ad pedes eius, et curavit eos,
31 ita ut turba miraretur videntes mutos loquentes, debiles
sanos et claudos ambulantes et caecos videntes. Et magnificabant
Deum Israel.
32 Iesus autem convocatis discipulis suis dixit: “ Misereor
turbae, quia triduo iam perseverant mecum et non habent, quod
manducent; et dimittere eos ieiunos nolo, ne forte deficiant
in via ”.
33 Et dicunt ei discipuli: “ Unde nobis in deserto panes
tantos, ut saturemus turbam tantam? ”.
34 Et ait illis Iesus: “ Quot panes habetis? ”.
At illi dixerunt: “ Septem et paucos pisciculos ”.
35 Et praecepit turbae, ut discumberet super terram;
36 et accipiens septem panes et pisces et gratias agens fregit
et dedit discipulis, discipuli autem turbis.
37 Et comederunt omnes et saturati sunt; et, quod superfuit
de fragmentis, tulerunt septem sportas plenas.
38 Erant autem, qui manducaverant, quattuor milia hominum
extra mulieres et parvulos.
39 Et dimissis turbis, ascendit in naviculam et venit in fines
Magadan. |
15
1 In quel tempo vennero a Gesù da
Gerusalemme alcuni farisei e alcuni scribi e gli dissero:
2 "Perché i tuoi discepoli trasgrediscono la tradizione
degli antichi? Poiché non si lavano le mani quando
prendono cibo!".
3 Ed egli rispose loro: "Perché voi trasgredite
il comandamento di Dio in nome della vostra tradizione?
4 Dio ha detto: Onora il padre e la madre e inoltre: Chi maledice
il padre e la madre sia messo a morte.
5 Invece voi asserite: Chiunque dice al padre o alla madre:
Ciò con cui ti dovrei aiutare è offerto a Dio,
6 non è più tenuto a onorare suo padre o sua
madre. Così avete annullato la parola di Dio in nome
della vostra tradizione.
7 Ipocriti! Bene ha profetato di voi Isaia, dicendo:
8 Questo popolo mi onora con le labbra ma il suo cuore è
lontano da me.
9 Invano essi mi rendono culto, insegnando dottrine che sono
precetti di uomini".
10 Poi riunita la folla disse: "Ascoltate e intendete!
11 Non quello che entra nella bocca rende impuro l'uomo, ma
quello che esce dalla bocca rende impuro l'uomo!".
12 Allora i discepoli gli si accostarono per dirgli: "Sai
che i farisei si sono scandalizzati nel sentire queste parole?".
13 Ed egli rispose: "Ogni pianta che non è stata
piantata dal mio Padre celeste sarà sradicata.
14 Lasciateli! Sono ciechi e guide di ciechi. E quando un
cieco guida un altro cieco, tutti e due cadranno in un fosso!".
15 Pietro allora gli disse: "Spiegaci questa parabola".
16 Ed egli rispose: "Anche voi siete ancora senza intelletto?
17 Non capite che tutto ciò che entra nella bocca,
passa nel ventre e va a finire nella fogna?
18 Invece ciò che esce dalla bocca proviene dal cuore.
Questo rende immondo l'uomo.
19 Dal cuore, infatti, provengono i propositi malvagi, gli
omicidi, gli adultèri, le prostituzioni, i furti, le
false testimonianze, le bestemmie.
20 Queste sono le cose che rendono immondo l'uomo, ma il mangiare
senza lavarsi le mani non rende immondo l'uomo".
21 Partito di là, Gesù si diresse verso le parti
di Tiro e Sidone.
22 Ed ecco una donna Cananea, che veniva da quelle regioni,
si mise a gridare: "Pietà di me, Signore, figlio
di Davide. Mia figlia è crudelmente tormentata da un
demonio".
23 Ma egli non le rivolse neppure una parola.
Allora i discepoli gli si accostarono implorando: "Esaudiscila,
vedi come ci grida dietro".
24 Ma egli rispose: "Non sono stato inviato che alle
pecore perdute della casa di Israele".
25 Ma quella venne e si prostrò dinanzi a lui dicendo:
"Signore, aiutami!".
26 Ed egli rispose: "Non è bene prendere il pane
dei figli per gettarlo ai cagnolini".
27"È vero, Signore, disse la donna, ma anche i
cagnolini si cibano delle briciole che cadono dalla tavola
dei loro padroni".
28 Allora Gesù le replicò: "Donna, davvero
grande è la tua fede! Ti sia fatto come desideri".
E da quell'istante sua figlia fu guarita.
29 Allontanatosi di là, Gesù giunse presso il
mare di Galilea e, salito sul monte, si fermò là.
30 Attorno a lui si radunò molta folla recando con
sé zoppi, storpi, ciechi, sordi e molti altri malati;
li deposero ai suoi piedi, ed egli li guarì.
31 E la folla era piena di stupore nel vedere i muti che parlavano,
gli storpi raddrizzati, gli zoppi che camminavano e i ciechi
che vedevano. E glorificava il Dio di Israele.
32 Allora Gesù chiamò a sé i discepoli
e disse: "Sento compassione di questa folla: ormai da
tre giorni mi vengono dietro e non hanno da mangiare. Non
voglio rimandarli digiuni, perché non svengano lungo
la strada".
33 E i discepoli gli dissero: "Dove potremo noi trovare
in un deserto tanti pani da sfamare una folla così
grande?".
34 Ma Gesù domandò: "Quanti pani avete?".
Risposero: "Sette, e pochi pesciolini".
35 Dopo aver ordinato alla folla di sedersi per terra,
36 Gesù prese i sette pani e i pesci, rese grazie,
li spezzò, li dava ai discepoli, e i discepoli li distribuivano
alla folla.
37 Tutti mangiarono e furono saziati. Dei pezzi avanzati portarono
via sette sporte piene.
38 Quelli che avevano mangiato erano quattromila uomini, senza
contare le donne e i bambini.
39 Congedata la folla, Gesù salì sulla barca
e andò nella regione di Magadàn. |
16
1 Et accesserunt ad eum pharisaei et sadducaei
tentantes et rogaverunt eum, ut signum de caelo ostenderet
eis.
2 At ille respondens ait eis: “ Facto vespere dicitis:
“Serenum erit, rubicundum est enim caelum”;
3 et mane: “Hodie tempestas, rutilat enim triste caelum”.
Faciem quidem caeli diiudicare nostis, signa autem temporum
non potestis.
4 Generatio mala et adultera signum quaerit, et signum non
dabitur ei, nisi signum Ionae ”. Et, relictis illis,
abiit.
5 Et cum venissent discipuli trans fretum, obliti sunt panes
accipere.
6 Iesus autem dixit illis: “ Intuemini et cavete a fermento
pharisaeorum et sadducaeorum ”.
7 At illi cogitabant inter se dicentes: “ Panes non
accepimus!”.
8 Sciens autem Iesus dixit: “ Quid cogitatis inter vos,
modicae fidei, quia panes non habetis?
9 Nondum intellegitis neque recordamini quinque panum quinque
milium hominum, et quot cophinos sumpsistis?
10 Neque septem panum quattuor milium hominum, et quot sportas
sumpsistis?
11 Quomodo non intellegitis quia non de panibus dixi vobis?
Sed cavete a fermento pharisaeorum et sadducaeorum ”.
12 Tunc intellexerunt quia non dixerit cavendum a fermento
panum sed a doctrina pharisaeorum et sadducaeorum.
13 Venit autem Iesus in partes Caesareae Philippi et interrogabat
discipulos suos dicens: “ Quem dicunt homines esse Filium
hominis?”.
14 At illi dixerunt: “ Alii Ioannem Baptistam, alii
autem Eliam, alii vero Ieremiam, aut unum ex prophetis ”.
15 Dicit illis: “ Vos autem quem me esse dicitis? ”.
16 Respondens Simon Petrus dixit: “ Tu es Christus,
Filius Dei vivi ”.
17 Respondens autem Iesus dixit ei: “ Beatus es, Simon
Bariona, quia caro et sanguis non revelavit tibi sed Pater
meus, qui in caelis est.
18 Et ego dico tibi: Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo
Ecclesiam meam; et portae inferi non praevalebunt adversum
eam.
19 Tibi dabo claves regni caelorum; et quodcumque ligaveris
super terram, erit ligatum in caelis, et quodcumque solveris
super terram, erit solutum in caelis ”.
20 Tunc praecepit discipulis, ut nemini dicerent quia ipse
esset Christus.
21 Exinde coepit Iesus ostendere discipulis suis quia oporteret
eum ire Hierosolymam et multa pati a senioribus et principibus
sacerdotum et scribis et occidi et tertia die resurgere.
22 Et assumens eum Petrus coepit increpare illum dicens: “
Absit a te, Domine; non erit tibi hoc ”.
23 Qui conversus dixit Petro: “ Vade post me, Satana!
Scandalum es mihi, quia non sapis ea, quae Dei sunt, sed ea,
quae hominum! ”.
24 Tunc Iesus dixit discipulis suis: “ Si quis vult
post me venire, abneget semetipsum et tollat crucem suam et
sequatur me.
25 Qui enim voluerit animam suam salvam facere, perdet eam;
qui autem perdiderit animam suam propter me, inveniet eam.
26 Quid enim prodest homini, si mundum universum lucretur,
animae vero suae detrimentum patiatur? Aut quam dabit homo
commutationem pro anima sua?
27 Filius enim hominis venturus est in gloria Patris sui cum
angelis suis, et tunc reddet unicuique secundum opus eius.
28 Amen dico vobis: Sunt quidam de hic stantibus, qui non
gustabunt mortem, donec videant Filium hominis venientem in
regno suo ”. |
16
1 I farisei e i sadducei si avvicinarono
per metterlo alla prova e gli chiesero che mostrasse loro
un segno dal cielo.
2 Ma egli rispose: "Quando si fa sera, voi dite: Bel
tempo, perché il cielo rosseggia;
3 e al mattino: Oggi burrasca, perché il cielo è
rosso cupo. Sapete dunque interpretare l'aspetto del cielo
e non sapete distinguere i segni dei tempi?
4 Una generazione perversa e adultera cerca un segno, ma nessun
segno le sarà dato se non il segno di Giona".
E lasciatili, se ne andò.
5 Nel passare però all'altra riva, i discepoli avevano
dimenticato di prendere il pane.
6 Gesù disse loro: "Fate bene attenzione e guardatevi
dal lievito dei farisei e dei sadducei".
7 Ma essi parlavano tra loro e dicevano: "Non abbiamo
preso il pane!".
8 Accortosene, Gesù chiese: "Perché, uomini
di poca fede, andate dicendo che non avete il pane?
9 Non capite ancora e non ricordate i cinque pani per i cinquemila
e quante ceste avete portato via?
10 E neppure i sette pani per i quattromila e quante sporte
avete raccolto?
11 Come mai non capite ancora che non alludevo al pane quando
vi ho detto: Guardatevi dal lievito dei farisei e dei sadducei?".
12 Allora essi compresero che egli non aveva detto che si
guardassero dal lievito del pane, ma dalla dottrina dei farisei
e dei sadducei.
13 Essendo giunto Gesù nella regione di Cesarèa
di Filippo, chiese ai suoi discepoli: "La gente chi dice
che sia il Figlio dell'uomo?".
14 Risposero: "Alcuni Giovanni il Battista, altri Elia,
altri Geremia o qualcuno dei profeti".
15 Disse loro: "Voi chi dite che io sia?".
16 Rispose Simon Pietro: "Tu sei il Cristo, il Figlio
del Dio vivente".
17 E Gesù: "Beato te, Simone figlio di Giona,
perché né la carne né il sangue te l'hanno
rivelato, ma il Padre mio che sta nei cieli.
18 E io ti dico: Tu sei Pietro e su questa pietra edificherò
la mia chiesa e le porte degli inferi non prevarranno contro
di essa.
19 A te darò le chiavi del regno dei cieli, e tutto
ciò che legherai sulla terra sarà legato nei
cieli, e tutto ciò che scioglierai sulla terra sarà
sciolto nei cieli".
20 Allora ordinò ai discepoli di non dire ad alcuno
che egli era il Cristo.
21 Da allora Gesù cominciò a dire apertamente
ai suoi discepoli che doveva andare a Gerusalemme e soffrire
molto da parte degli anziani, dei sommi sacerdoti e degli
scribi, e venire ucciso e risuscitare il terzo giorno.
22 Ma Pietro lo trasse in disparte e cominciò a protestare
dicendo: "Dio te ne scampi, Signore; questo non ti accadrà
mai".
23 Ma egli, voltandosi, disse a Pietro: "Lungi da me,
satana! Tu mi sei di scandalo, perché non pensi secondo
Dio, ma secondo gli uomini!".
24 Allora Gesù disse ai suoi discepoli: "Se qualcuno
vuol venire dietro a me rinneghi se stesso, prenda la sua
croce e mi segua.
25 Perché chi vorrà salvare la propria vita,
la perderà; ma chi perderà la propria vita per
causa mia, la troverà.
26 Qual vantaggio infatti avrà l'uomo se guadagnerà
il mondo intero, e poi perderà la propria anima? O
che cosa l'uomo potrà dare in cambio della propria
anima?
27 Poiché il Figlio dell'uomo verrà nella gloria
del Padre suo, con i suoi angeli, e renderà a ciascuno
secondo le sue azioni.
28 In verità vi dico: vi sono alcuni tra i presenti
che non morranno finché non vedranno il Figlio dell'uomo
venire nel suo regno". |
17
1 Et post dies sex assumit Iesus Petrum
et Iacobum et Ioan nem fratrem eius et ducit illos in montem
excelsum seorsum.
2 Et transfiguratus est ante eos; et resplenduit facies eius
sicut sol, vestimenta autem eius facta sunt alba sicut lux.
3 Et ecce apparuit illis Moyses et Elias cum eo loquentes.
4 Respondens autem Petrus dixit ad Iesum: “ Domine,
bonum est nos hic esse. Si vis, faciam hic tria tabernacula:
tibi unum et Moysi unum et Eliae unum ”.
5 Adhuc eo loquente, ecce nubes lucida obumbravit eos; et
ecce vox de nube dicens: “ Hic est Filius meus dilectus,
in quo mihi bene complacui; ipsum audite ”.
6 Et audientes discipuli ceciderunt in faciem suam et timuerunt
valde.
7 Et accessit Iesus et tetigit eos dixitque eis: “ Surgite
et nolite timere ”.
8 Levantes autem oculos suos, neminem viderunt nisi solum
Iesum.
9 Et descendentibus illis de monte, praecepit eis Iesus dicens:
“ Nemini dixeritis visionem, donec Filius hominis a
mortuis resurgat ”.
10 Et interrogaverunt eum discipuli dicentes: “ Quid
ergo scribae dicunt quod Eliam oporteat primum venire? ”.
11 At ille respondens ait: “ Elias quidem venturus est
et restituet omnia.
12 Dico autem vobis quia Elias iam venit, et non cognoverunt
eum, sed fecerunt in eo, quaecumque voluerunt; sic et Filius
hominis passurus est
ab eis ”.
13 Tunc intellexerunt discipuli quia de Ioanne Baptista dixisset
eis.
14 Et cum venissent ad turbam, accessit ad eum homo genibus
provolutus ante eum
15 et dicens: “ Domine, miserere filii mei, quia lunaticus
est et male patitur; nam saepe cadit in ignem et crebro in
aquam.
16 Et obtuli eum discipulis tuis, et non potuerunt curare
eum ”.
17 Respondens autem Iesus ait: “ O generatio incredula
et perversa, quousque ero vobiscum? Usquequo patiar vos? Afferte
huc illum ad me ”.
18 Et increpavit eum Iesus, et exiit ab eo daemonium, et curatus
est puer ex illa hora.
19 Tunc accesserunt discipuli ad Iesum secreto et dixerunt:
“ Quare nos non potuimus eicere illum? ”.
20 Ille autem dicit illis: “ Propter modicam fidem vestram.
Amen quippe dico vobis: Si habueritis fidem sicut granum sinapis,
dicetis monti huic: “Transi hinc illuc!”, et transibit,
et nihil impossibile erit vobis ”.
21
22 Conversantibus autem eis in Galilaea, dixit illis Iesus:
“ Filius hominis tradendus est in manus hominum,
23 et occident eum, et tertio die resurget ”. Et contristati
sunt vehementer.
24 Et cum venissent Capharnaum, accesserunt, qui didrachma
accipiebant, ad Petrum et dixerunt: “ Magister vester
non solvit didrachma? ”.
25 Ait: “ Etiam”. Et cum intrasset domum, praevenit
eum Iesus dicens: “ Quid tibi videtur, Simon? Reges
terrae a quibus accipiunt tributum vel censum? A filiis suis
an ab alienis? ”.
26 Cum autem ille dixisset: “ Ab alienis ”, dixit
illi Iesus: “ Ergo liberi sunt filii.
27 Ut autem non scandalizemus eos, vade ad mare et mitte hamum;
et eum piscem, qui primus ascenderit, tolle; et, aperto ore,
eius invenies staterem. Illum sumens, da eis pro me et te
”. |
17
1 Sei giorni dopo, Gesù prese con
sé Pietro, Giacomo e Giovanni suo fratello e li condusse
in disparte, su un alto monte.
2 E fu trasfigurato davanti a loro; il suo volto brillò
come il sole e le sue vesti divennero candide come la luce.
3 Ed ecco apparvero loro Mosè ed Elia, che conversavano
con lui.
4 Pietro prese allora la parola e disse a Gesù: "Signore,
è bello per noi restare qui; se vuoi, farò qui
tre tende, una per te, una per Mosè e una per Elia".
5 Egli stava ancora parlando quando una nuvola luminosa li
avvolse con la sua ombra. Ed ecco una voce che diceva: "Questi
è il Figlio mio prediletto, nel quale mi sono compiaciuto.
Ascoltatelo".
6 All'udire ciò, i discepoli caddero con la faccia
a terra e furono presi da grande timore.
7 Ma Gesù si avvicinò e, toccatili, disse: "Alzatevi
e non temete".
8 Sollevando gli occhi non videro più nessuno, se non
Gesù solo.
9 E mentre discendevano dal monte, Gesù ordinò
loro: "Non parlate a nessuno di questa visione, finché
il Figlio dell'uomo non sia risorto dai morti".
10 Allora i discepoli gli domandarono: "Perché
dunque gli scribi dicono che prima deve venire Elia?".
11 Ed egli rispose: "Sì, verrà Elia e ristabilirà
ogni cosa.
12 Ma io vi dico: Elia è già venuto e non l'hanno
riconosciuto; anzi, l'hanno trattato come hanno voluto. Così
anche il Figlio dell'uomo dovrà soffrire per opera
loro".
13 Allora i discepoli compresero che egli parlava di Giovanni
il Battista.
14 Appena ritornati presso la folla, si avvicinò a
Gesù un uomo
15 che, gettatosi in ginocchio, gli disse: "Signore,
abbi pietà di mio figlio. Egli è epilettico
e soffre molto; cade spesso nel fuoco e spesso anche nell'acqua;
16 l'ho già portato dai tuoi discepoli, ma non hanno
potuto guarirlo".
17 E Gesù rispose: "O generazione incredula e
perversa! Fino a quando starò con voi? Fino a quando
dovrò sopportarvi? Portatemelo qui".
18 E Gesù gli parlò minacciosamente, e il demonio
uscì da lui e da quel momento il ragazzo fu guarito.
19 Allora i discepoli, accostatisi a Gesù in disparte,
gli chiesero: "Perché noi non abbiamo potuto scacciarlo?".
20 Ed egli rispose: "Per la vostra poca fede. In verità
vi dico: se avrete fede pari a un granellino di senapa, potrete
dire a questo monte: spostati da qui a là, ed esso
si sposterà, e niente vi sarà impossibile.
21 Questa razza di demòni non si scaccia se non con
la preghiera e il digiuno]".
22 Mentre si trovavano insieme in Galilea, Gesù disse
loro: "Il Figlio dell'uomo sta per esser consegnato nelle
mani degli uomini
23 e lo uccideranno, ma il terzo giorno risorgerà".
Ed essi furono molto rattristati.
24 Venuti a Cafarnao, si avvicinarono a Pietro gli esattori
della tassa per il tempio e gli dissero: "Il vostro maestro
non paga la tassa per il tempio?".
25 Rispose: "Sì". Mentre entrava in casa,
Gesù lo prevenne dicendo: "Che cosa ti pare, Simone?
I re di questa terra da chi riscuotono le tasse e i tributi?
Dai propri figli o dagli altri?".
26 Rispose: "Dagli estranei". E Gesù: "Quindi
i figli sono esenti.
27 Ma perché non si scandalizzino, và al mare,
getta l'amo e il primo pesce che viene prendilo, aprigli la
bocca e vi troverai una moneta d'argento. Prendila e consegnala
a loro per me e per te". |
18
1 In illa hora accesserunt di scipuli ad
Iesum dicentes: “ Quis putas maior est in regno caelorum?
”.
2 Et advocans parvulum, statuit eum in medio eorum
3 et dixit: “ Amen dico vobis: Nisi conversi fueritis
et efiiciamini sicut parvuli, non intrabitis in regnum caelorum.
4 Quicumque ergo humiliaverit se sicut parvulus iste, hic
est maior in regno caelorum.
5 Et, qui susceperit unum parvulum talem in nomine meo, me
suscipit.
6 Qui autem scandalizaverit unum de pusillis istis, qui in
me credunt, expedit ei, ut suspendatur mola asinaria in collo
eius et demergatur in profundum maris.
7 Vae mundo ab scandalis! Necesse est enim ut veniant scandala;
verumtamen vae homini, per quem scandalum venit!
8 Si autem manus tua vel pes tuus scandalizat te, abscide
eum et proice abs te: bonum tibi est ad vitam ingredi debilem
vel claudum, quam duas manus vel duos pedes habentem mitti
in ignem aeternum.
9 Et si oculus tuus scandalizat te, erue eum et proice abs
te: bonum tibi est unoculum in vitam intrare, quam duos oculos
habentem mitti in gehennam ignis.
10 Videte, ne contemnatis unum ex his pusillis; dico enim
vobis quia angeli eorum in caelis semper
vident faciem Patris mei, qui in caelis est.
11
12 Quid vobis videtur? Si fuerint alicui centum oves, et erraverit
una ex eis, nonne relinquet nonaginta novem in montibus et
vadit quaerere eam, quae erravit?
13 Et si contigerit ut inveniat eam, amen dico vobis quia
gaudebit super eam magis quam super nonaginta novem, quae
non erraverunt.
14 Sic non est voluntas ante Patrem vestrum, qui in caelis
est, ut pereat unus de pusillis istis.
15 Si autem peccaverit in te frater tuus, vade, corripe eum
inter te et ipsum solum. Si te audierit, lucratus es fratrem
tuum;
16 si autem non audierit, adhibe tecum adhuc unum vel duos,
ut in ore duorum testium vel trium stet omne verbum;
17 quod si noluerit audire eos, dic ecclesiae; si autem et
ecclesiam noluerit audire, sit tibi sicut ethnicus et publicanus.
18 Amen dico vobis: Quaecumque alligaveritis super terram,
erunt ligata in caelo; et, quaecumque solveritis super terram,
erunt soluta in caelo.
19 Iterum dico vobis: Si duo ex vobis consenserint super terram
de omni re, quamcumque petierint, fiet illis a Patre meo,
qui in caelis est.
20 Ubi enim sunt duo vel tres congregati in nomine meo, ibi
sum in medio eorum ”.
21 Tunc accedens Petrus dixit ei: “ Domine, quotiens
peccabit in me frater meus, et dimittam ei? Usque septies?
”.
22 Dicit illi Iesus: “ Non dico tibi usque septies sed
usque septuagies septies.
23 Ideo assimilatum est regnum caelorum homini regi, qui voluit
rationem ponere cum servis suis.
24 Et cum coepisset rationem ponere, oblatus est ei unus,
qui debebat decem milia talenta.
25 Cum autem non haberet, unde redderet, iussit eum dominus
venumdari et uxorem et filios et omnia, quae habebat, et reddi.
26 Procidens igitur servus ille adorabat eum dicens: “Patientiam
habe in me, et omnia reddam tibi”.
27 Misertus autem dominus servi illius dimisit eum et debitum
dimisit ei.
28 Egressus autem servus ille invenit unum de conservis suis,
qui debebat ei centum denarios, et tenens suffocabat eum dicens:
“Redde, quod debes!”.
29 Procidens igitur conservus eius rogabat eum dicens: “Patientiam
habe in me, et reddam tibi”.
30 Ille autem noluit, sed abiit et misit eum in carcerem,
donec redderet debitum.
31 Videntes autem conservi eius, quae fiebant, contristati
sunt valde et venerunt et narraverunt domino suo omnia, quae
facta erant.
32 Tunc vocavit illum dominus suus et ait illi: “Serve
nequam, omne debitum illud dimisi tibi, quoniam rogasti me;
33 non oportuit et te misereri conservi tui, sicut et ego
tui misertus sum?”.
34 Et iratus dominus eius tradidit eum tortoribus, quoadusque
redderet universum debitum.
35 Sic et Pater meus caelestis faciet vobis, si non remiseritis
unusquisque fratri suo de cordibus vestris ”. |
18
1 In quel momento i discepoli si avvicinarono
a Gesù dicendo: "Chi dunque è il più
grande nel regno dei cieli?".
2 Allora Gesù chiamò a sé un bambino,
lo pose in mezzo a loro e disse:
3 "In verità vi dico: se non vi convertirete e
non diventerete come i bambini, non entrerete nel regno dei
cieli.
4 Perciò chiunque diventerà piccolo come questo
bambino, sarà il più grande nel regno dei cieli.
5 E chi accoglie anche uno solo di questi bambini in nome
mio, accoglie me.
6 Chi invece scandalizza anche uno solo di questi piccoli
che credono in me, sarebbe meglio per lui che gli fosse appesa
al collo una macina girata da asino, e fosse gettato negli
abissi del mare.
7 Guai al mondo per gli scandali! È inevitabile che
avvengano scandali, ma guai all'uomo per colpa del quale avviene
lo scandalo!
8 Se la tua mano o il tuo piede ti è occasione di scandalo,
taglialo e gettalo via da te; è meglio per te entrare
nella vita monco o zoppo, che avere due mani o due piedi ed
essere gettato nel fuoco eterno.
9 E se il tuo occhio ti è occasione di scandalo, cavalo
e gettalo via da te; è meglio per te entrare nella
vita con un occhio solo, che avere due occhi ed essere gettato
nella Geenna del fuoco.
10 Guardatevi dal disprezzare uno solo di questi piccoli,
perché vi dico che i loro angeli nel cielo vedono sempre
la faccia del Padre mio che è nei cieli.
11 È venuto infatti il Figlio dell'uomo a salvare ciò
che era perduto.
12 Che ve ne pare? Se un uomo ha cento pecore e ne smarrisce
una, non lascerà forse le novantanove sui monti, per
andare in cerca di quella perduta?
13 Se gli riesce di trovarla, in verità vi dico, si
rallegrerà per quella più che per le novantanove
che non si erano smarrite.
14 Così il Padre vostro celeste non vuole che si perda
neanche uno solo di questi piccoli.
15 Se il tuo fratello commette una colpa, và e ammoniscilo
fra te e lui solo; se ti ascolterà, avrai guadagnato
il tuo fratello;
16 se non ti ascolterà, prendi con te una o due persone,
perché ogni cosa sia risolta sulla parola di due o
tre testimoni.
17 Se poi non ascolterà neppure costoro, dillo all'assemblea;
e se non ascolterà neanche l'assemblea, sia per te
come un pagano e un pubblicano.
18 In verità vi dico: tutto quello che legherete sopra
la terra sarà legato anche in cielo e tutto quello
che scioglierete sopra la terra sarà sciolto anche
in cielo.
19 In verità vi dico ancora: se due di voi sopra la
terra si accorderanno per domandare qualunque cosa, il Padre
mio che è nei cieli ve la concederà.
20 Perché dove sono due o tre riuniti nel mio nome,
io sono in mezzo a loro".
21 Allora Pietro gli si avvicinò e gli disse: "Signore,
quante volte dovrò perdonare al mio fratello, se pecca
contro di me? Fino a sette volte?".
22 E Gesù gli rispose: "Non ti dico fino a sette,
ma fino a settanta volte sette.
23 A proposito, il regno dei cieli è simile a un re
che volle fare i conti con i suoi servi.
24 Incominciati i conti, gli fu presentato uno che gli era
debitore di diecimila talenti.
25 Non avendo però costui il denaro da restituire,
il padrone ordinò che fosse venduto lui con la moglie,
con i figli e con quanto possedeva, e saldasse così
il debito.
26 Allora quel servo, gettatosi a terra, lo supplicava: Signore,
abbi pazienza con me e ti restituirò ogni cosa.
27 Impietositosi del servo, il padrone lo lasciò andare
e gli condonò il debito.
28 Appena uscito, quel servo trovò un altro servo come
lui che gli doveva cento denari e, afferratolo, lo soffocava
e diceva: Paga quel che devi!
29 Il suo compagno, gettatosi a terra, lo supplicava dicendo:
Abbi pazienza con me e ti rifonderò il debito.
30 Ma egli non volle esaudirlo, andò e lo fece gettare
in carcere, fino a che non avesse pagato il debito.
31 Visto quel che accadeva, gli altri servi furono addolorati
e andarono a riferire al loro padrone tutto l'accaduto.
32 Allora il padrone fece chiamare quell'uomo e gli disse:
Servo malvagio, io ti ho condonato tutto il debito perché
mi hai pregato.
33 Non dovevi forse anche tu aver pietà del tuo compagno,
così come io ho avuto pietà di te?
34 E, sdegnato, il padrone lo diede in mano agli aguzzini,
finché non gli avesse restituito tutto il dovuto.
35 Così anche il mio Padre celeste farà a ciascuno
di voi, se non perdonerete di cuore al vostro fratello".
|
19
1 Et factum est, cum consummasset Iesus
sermones istos, migravit a Galilaea et venit in fines Iudaeae
trans Iordanem.
2 Et secutae sunt eum turbae multae, et curavit eos ibi.
3 Et accesserunt ad eum pharisaei tentantes eum et dicentes:
“ Licet homini dimittere uxorem suam quacumque ex causa?
”.
4 Qui respondens ait: “ Non legistis quia, qui creavit
ab initio, masculum et feminam fecit eos
5 et dixit: "Propter hoc dimittet homo patrem et matrem et
adhaerebit uxori suae, et erunt duo in carne una?".
6 Itaque iam non sunt duo sed una caro. Quod ergo Deus coniunxit,
homo non separet ”.
7 Dicunt illi: “ Quid ergo Moyses mandavit dari libellum
repudii et dimittere? ”.
8 Ait illis: “ Moyses ad duritiam cordis vestri permisit
vobis dimittere uxores vestras; ab initio autem non sic fuit.
9 Dico autem vobis quia quicumque dimiserit uxorem suam, nisi
ob fornicationem, et aliam duxerit, moechatur ”.
10 Dicunt ei discipuli eius: “ Si ita est causa hominis
cum uxore, non expedit nubere ”.
11 Qui dixit eis: “ Non omnes capiunt verbum istud,
sed quibus datum est.
12 Sunt enim eunuchi, qui de matris utero sic nati sunt; et
sunt eunuchi, qui facti sunt ab hominibus; et sunt eunuchi,
qui seipsos castraverunt propter regnum caelorum. Qui potest
capere, capiat ”.
13 Tunc oblati sunt ei parvuli, ut manus eis imponeret et
oraret; discipuli autem
increpabant eis.
14 Iesus vero ait: “ Sinite parvulos et nolite eos prohibere
ad me venire; talium est enim regnum caelorum ”.
15 Et cum imposuisset eis manus, abiit inde.
16 Et ecce unus accedens ait illi: “ Magister, quid
boni faciam, ut habeam vitam aeternam? ”. Qui dixit
ei:
17 “ Quid me interrogas de bono? Unus est bonus. Si
autem vis ad vitam ingredi, serva mandata ”.
18 Dicit illi: “ Quae? ”. Iesus autem dixit: “
Non homicidium facies, non adulterabis, non facies furtum,
non falsum testimonium dices,
19 honora patrem et matrem et diliges proximum tuum sicut
| |