Ego sum Qui sum.
Evangelium secundum Matthaeum
21
22 23 24
25 26 27
28 |
|
Vangelo secondo Matteo
21
22 23 24
25 26 27
28 |
21
1 Et cum appropinquassent Hierosolymis
et venissent Bethfage, ad montem Oliveti, tunc Iesus misit
duos discipulos
2 dicens eis: “ Ite in castellum, quod contra vos est,
et statim invenietis asinam alligatam et pullum cum ea; solvite
et adducite mihi.
3 Et si quis vobis aliquid dixerit, dicite: “Dominus
eos necessarios habet”, et confestim dimittet eos".
4 Hoc autem factum est, ut impleretur, quod dictum est per
prophetam dicentem:
5 “ Dicite filiae Sion:
Ecce Rex tuus venit tibi,
mansuetus et sedens super asinam
et super pullum filium subiugalis ”.
6 Euntes autem discipuli fecerunt, sicut praecepit illis Iesus,
7 et adduxerunt asinam et pullum; et imposuerunt super eis
vestimenta sua, et sedit super ea.
8 Plurima autem turba straverunt vestimenta sua in via; alii
autem caedebant ramos de arboribus et sternebant in via.
9 Turbae autem, quae praecedebant eum et quae sequebantur,
clamabant dicentes: “ Hosanna filio David! Benedictus,
qui venit in nomine Domini! Hosanna in altissimis! ”.
10 Et cum intrasset Hierosolymam, commota est universa civitas
dicens: “ Quis est hic?”.
11 Turbae autem dicebant: “ Hic est Iesus propheta a
Nazareth Galilaeae ”.
12 Et intravit Iesus in templum et eiciebat omnes vendentes
et ementes in templo, et mensas nummulariorum evertit et cathedras
vendentium columbas,
13 et dicit eis: “ Scriptum est: "Domus mea domus orationis
vocabitur". Vos autem facitis eam speluncam latronum ”.
14 Et accesserunt ad eum caeci et claudi in templo, et sanavit
eos.
15 Videntes autem principes sacerdotum et scribae mirabilia,
quae fecit, et pueros clamantes in templo et dicentes: “
Hosanna filio David ”, indignati sunt
16 et dixerunt ei: “ Audis quid isti dicant? ”.
Iesus autem dicit eis: “ Utique; numquam legistis: "Ex
ore infantium et lactantium perfecisti laudem"? ”.
17 Et relictis illis, abiit foras extra civitatem in Bethaniam
ibique mansit.
18 Mane autem revertens in civitatem, esuriit.
19 Et videns fici arborem unam secus viam, venit ad eam; et
nihil invenit in ea nisi folia tantum et ait illi: “
Numquam ex te fructus nascatur in sempiternum ”. Et
arefacta est continuo ficulnea.
20 Et videntes discipuli mirati sunt dicentes: “ Quomodo
continuo aruit ficulnea? ”.
21 Respondens autem Iesus ait eis: “ Amen dico vobis:
Si habueritis fidem et non haesitaveritis, non solum de ficulnea
facietis, sed et si monti huic dixeritis: “Tolle et
iacta te in mare”, fiet.
22 Et omnia, quaecumque petieritis in oratione credentes,
accipietis ”.
23 Et cum venisset in templum, accesserunt ad eum docentem
principes sacerdotum et seniores populi dicentes: “
In qua potestate haec facis? Et quis tibi dedit hanc potestatem?
”.
24 Respondens autem Iesus dixit illis: “ Interrogabo
vos et ego unum sermonem, quem si dixeritis mihi, et ego vobis
dicam, in qua potestate haec facio:
25 Baptismum Ioannis unde erat? A caelo an ex hominibus? ”.
At illi cogitabant inter se dicentes: “ Si dixerimus:
“E caelo”, dicet nobis: “Quare ergo non
credidistis illi?”;
26 si autem dixerimus: “Ex hominibus”, timemus
turbam; omnes enim habent Ioannem sicut prophetam ”.
27 Et respondentes Iesu dixerunt: “ Nescimus ”.
Ait illis et ipse: “ Nec ego dico vobis in qua potestate
haec facio ”.
28 “ Quid autem vobis videtur? Homo quidam habebat duos
filios. Et accedens ad primum dixit: “Fili, vade hodie,
operare in vinea”.
29 Ille autem respondens ait: “Nolo”; postea autem
paenitentia motus abiit.
30 Accedens autem ad alterum dixit similiter. At ille respondens
ait: “Eo, domine”; et non ivit.
31 Quis ex duobus fecit voluntatem patris? ”. Dicunt:
“ Primus ”. Dicit illis Iesus: “ Amen dico
vobis: Publicani et meretrices praecedunt vos in regnum Dei.
32 Venit enim ad vos Ioannes in via iustitiae, et non credidistis
ei; publicani autem et meretrices crediderunt ei. Vos autem
videntes nec paenitentiam habuistis postea, ut crederetis
ei.
33 Aliam parabolam audite. Homo erat pater familias, qui plantavit
vineam et saepem circumdedit ei et fodit in ea torcular et
aedificavit turrim et locavit eam agricolis et peregre profectus
est.
34 Cum autem tempus fructuum appropinquasset, misit servos
suos ad agricolas, ut acciperent fructus eius.
35 Et agricolae, apprehensis servis eius, alium ceciderunt,
alium occiderunt, alium vero lapidaverunt.
36 Iterum misit alios servos plures prioribus, et fecerunt
illis similiter.
37 Novissime autem misit ad eos filium suum dicens: “Verebuntur
filium meum”.
38 Agricolae autem videntes filium dixerunt intra se: “Hic
est heres. Venite, occidamus eum et habebimus hereditatem
eius”.
39 Et apprehensum eum eiecerunt extra vineam et occiderunt.
40 Cum ergo venerit dominus vineae, quid faciet agricolis
illis? ”.
41 Aiunt illi: “ Malos male perdet et vineam locabit
aliis agricolis, qui reddant ei fructum temporibus suis ”.
42 Dicit illis Iesus: “ Numquam legistis in Scripturis:
"Lapidem quem reprobaverunt aedificantes, hic factus est in
caput anguli;
a Domino factum est istud et est mirabile in oculis nostris"
?
43 Ideo dico vobis quia auferetur a vobis regnum Dei et dabitur
genti facienti fructus eius.
44 Et, qui ceciderit super lapidem istum confringetur; super
quem vero ceciderit, conteret eum ”.
45 Et cum audissent principes sacerdotum et pharisaei parabolas
eius, cognoverunt quod de ipsis diceret;
46 et quaerentes eum tenere, timuerunt turbas, quoniam sicut
prophetam eum habebant. |
21
1 Quando furono vicini a Gerusalemme e
giunsero presso Bètfage, verso il monte degli Ulivi,
Gesù mandò due dei suoi discepoli
2 dicendo loro: "Andate nel villaggio che vi sta di fronte:
subito troverete un'asina legata e con essa un puledro. Scioglieteli
e conduceteli a me.
3 Se qualcuno poi vi dirà qualche cosa, risponderete:
Il Signore ne ha bisogno, ma li rimanderà subito".
4 Ora questo avvenne perché si adempisse ciò
che era stato annunziato dal profeta:
5 Dite alla figlia di Sion: Ecco, il tuo re viene a te mite,
seduto su un'asina, con un puledro figlio di bestia da soma.
6 I discepoli andarono e fecero quello che aveva ordinato
loro Gesù
7 condussero l'asina e il puledro, misero su di essi i mantelli
ed egli vi si pose a sedere.
8 La folla numerosissima stese i suoi mantelli sulla strada
mentre altri tagliavano rami dagli alberi e li stendevano
sulla via.
9 La folla che andava innanzi e quella che veniva dietro,
gridava: Osanna al figlio di Davide!
Benedetto colui che viene nel nome del Signore! Osanna nel
più alto dei cieli!
10 Entrato Gesù in Gerusalemme, tutta la città
fu in agitazione e la gente si chiedeva: "Chi è
costui?".
11 E la folla rispondeva: "Questi è il profeta
Gesù, da Nazaret di Galilea".
12 Gesù entrò poi nel tempio e scacciò
tutti quelli che vi trovò a comprare e a vendere; rovesciò
i tavoli dei cambiavalute e le sedie dei venditori di colombe
13 e disse loro: "La Scrittura dice: La mia casa sarà
chiamata casa di preghiera ma voi ne fate una spelonca di
ladri".
14 Gli si avvicinarono ciechi e storpi nel tempio ed egli
li guarì.
15 Ma i sommi sacerdoti e gli scribi, vedendo le meraviglie
che faceva e i fanciulli che acclamavano nel tempio: "Osanna
al figlio di Davide", si sdegnarono
16 e gli dissero: "Non senti quello che dicono?".
Gesù rispose loro: "Sì, non avete mai letto:
Dalla bocca dei bambini e dei lattanti ti sei procurata una
lode?".
17 E, lasciatili, uscì fuori dalla città, verso
Betània, e là trascorse la notte.
18 La mattina dopo, mentre rientrava in città, ebbe
fame.
19 Vedendo un fico sulla strada, gli si avvicinò, ma
non vi trovò altro che foglie, e gli disse: "Non
nasca mai più frutto da te". E subito quel fico
si seccò.
20 Vedendo ciò i discepoli rimasero stupiti e dissero:
"Come mai il fico si è seccato immediatamente?".
21 Rispose Gesù: "In verità vi dico: Se
avrete fede e non dubiterete, non solo potrete fare ciò
che è accaduto a questo fico, ma anche se direte a
questo monte: Levati di lì e gettati nel mare, ciò
avverrà.
22 E tutto quello che chiederete con fede nella preghiera,
lo otterrete".
23 Entrato nel tempio, mentre insegnava gli si avvicinarono
i sommi sacerdoti e gli anziani del popolo e gli dissero:
"Con quale autorità fai questo? Chi ti ha dato
questa autorità?".
24 Gesù rispose: "Vi farò anch'io una domanda
e se voi mi rispondete, vi dirò anche con quale autorità
faccio questo.
25 Il battesimo di Giovanni da dove veniva? Dal cielo o dagli
uomini?". Ed essi riflettevano tra sé dicendo:
"Se diciamo: "dal Cielo", ci risponderà:
"perché dunque non gli avete creduto?'';
26 se diciamo "dagli uomini", abbiamo timore della
folla, perché tutti considerano Giovanni un profeta".
27 Rispondendo perciò a Gesù, dissero: "Non
lo sappiamo". Allora anch'egli disse loro: "Neanch'io
vi dico con quale autorità faccio queste cose".
28"Che ve ne pare? Un uomo aveva due figli; rivoltosi
al primo disse: Figlio, và oggi a lavorare nella vigna.
29 Ed egli rispose: Sì, signore; ma non andò.
30 Rivoltosi al secondo, gli disse lo stesso. Ed egli rispose:
Non ne ho voglia; ma poi, pentitosi, ci andò.
31 Chi dei due ha compiuto la volontà del padre?".
Dicono: "L'ultimo". E Gesù disse loro: "In
verità vi dico: I pubblicani e le prostitute vi passano
avanti nel regno di Dio.
32 È venuto a voi Giovanni nella via della giustizia
e non gli avete creduto; i pubblicani e le prostitute invece
gli hanno creduto. Voi, al contrario, pur avendo visto queste
cose, non vi siete nemmeno pentiti per credergli.
33 Ascoltate un'altra parabola: C'era un padrone che piantò
una vigna e la circondò con una siepe, vi scavò
un frantoio, vi costruì una torre, poi l'affidò
a dei vignaioli e se ne andò.
34 Quando fu il tempo dei frutti, mandò i suoi servi
da quei vignaioli a ritirare il raccolto.
35 Ma quei vignaioli presero i servi e uno lo bastonarono,
l'altro lo uccisero, l'altro lo lapidarono.
36 Di nuovo mandò altri servi più numerosi dei
primi, ma quelli si comportarono nello stesso modo.
37 Da ultimo mandò loro il proprio figlio dicendo:
Avranno rispetto di mio figlio!
38 Ma quei vignaioli, visto il figlio, dissero tra sé:
Costui è l'erede; venite, uccidiamolo, e avremo noi
l'eredità.
39 E, presolo, lo cacciarono fuori della vigna e l'uccisero.
40 Quando dunque verrà il padrone della vigna che farà
a quei vignaioli?".
41 Gli rispondono: "Farà morire miseramente quei
malvagi e darà la vigna ad altri vignaioli che gli
consegneranno i frutti a suo tempo".
42 E Gesù disse loro: "Non avete mai letto nelle
Scritture: La pietra che i costruttori hanno scartata è
diventata testata d'angolo; dal Signore è stato fatto
questo ed è mirabile agli occhi nostri?
43 Perciò io vi dico: vi sarà tolto il regno
di Dio e sarà dato a un popolo che lo farà fruttificare.
44 Chi cadrà sopra questa pietra sarà sfracellato;
e qualora essa cada su qualcuno, lo stritolerà".
45 Udite queste parabole, i sommi sacerdoti e i farisei capirono
che parlava di loro
46 e cercavano di catturarlo; ma avevano paura della folla
che lo considerava un profeta. |
22
1 Et respondens Iesus dixit ite rum in
parabolis eis dicens:
2 “ Simile factum est regnum caelorum homini regi, qui
fecit nuptias filio suo.
3 Et misit servos suos vocare invitatos ad nuptias, et nolebant
venire.
4 Iterum misit alios servos dicens: “Dicite invitatis:
Ecce prandium meum paravi, tauri mei et altilia occisa, et
omnia parata; venite ad nuptias”.
5 Illi autem neglexerunt et abierunt, alius in villam suam,
alius vero ad negotiationem suam;
6 reliqui vero tenuerunt servos eius et contumelia affectos
occiderunt.
7 Rex autem iratus est et, missis exercitibus suis, perdidit
homicidas illos et civitatem illorum succendit.
8 Tunc ait servis suis: “Nuptiae quidem paratae sunt,
sed qui invitati erant, non fuerunt digni;
9 ite ergo ad exitus viarum, et quoscumque inveneritis, vocate
ad nuptias”.
10 Et egressi servi illi in vias, congregaverunt omnes, quos
invenerunt, malos et bonos; et impletae sunt nuptiae discumbentium.
11 Intravit autem rex, ut videret discumbentes, et vidit ibi
hominem non vestitum veste nuptiali
12 et ait illi: “Amice, quomodo huc intrasti, non habens
vestem nuptialem?”. At ille obmutuit.
13 Tunc dixit rex ministris: “Ligate pedes eius et manus
et mittite eum in tenebras exteriores: ibi erit fletus et
stridor dentium”.
14 Multi enim sunt vocati, pauci vero electi ”.
15 Tunc abeuntes pharisaei consilium inierunt, ut caperent
eum in sermone.
16 Et mittunt ei discipulos suos cum herodianis dicentes:
“ Magister, scimus quia verax es et viam Dei in veritate
doces, et non est tibi cura de aliquo; non enim respicis personam
hominum.
17 Dic ergo nobis quid tibi videatur: Licet censum dare Caesari
an non? ”.
18 Cognita autem Iesus nequitia eorum, ait: “ Quid me
tentatis, hypocritae?
19 Ostendite mihi nomisma census ”. At illi obtulerunt
ei denarium.
20 Et ait illis: “ Cuius est imago haec et suprascriptio?
”.
21 Dicunt ei: “ Caesaris ”. Tunc ait illis: “
Reddite ergo, quae sunt Caesaris, Caesari et, quae sunt Dei,
Deo ”.
22 Et audientes mirati sunt et, relicto eo, abierunt.
23 In illo die accesserunt ad eum sadducaei, qui dicunt non
esse resurrectionem, et interrogaverunt eum
24 dicentes: “ Magister, Moyses dixit, si quis mortuus
fuerit non habens filios, ut ducat frater eius uxorem illius
et suscitet semen fratri suo.
25 Erant autem apud nos septem fratres: et primus, uxore ducta,
defunctus est et non habens semen reliquit uxorem suam fratri
suo;
26 similiter secundus et tertius usque ad septimum. 27 Novissime
autem omnium mulier defuncta est.
28 In resurrectione ergo cuius erit de septem uxor? Omnes
enim habuerunt eam ”.
29 Respondens autem Iesus ait illis: “ Erratis nescientes
Scripturas neque virtutem Dei;
30 in resurrectione enim neque nubent neque nubentur, sed
sunt sicut angeli in caelo.
31 De resurrectione autem mortuorum non legistis, quod dictum
est vobis a Deo dicente:
32 “Ego sum Deus Abraham et Deus Isaac et Deus Iacob”?
Non est Deus mortuorum sed viventium ”.
33 Et audientes turbae mirabantur in doctrina eius.
34 Pharisaei autem audientes quod silentium imposuisset sadducaeis,
convenerunt in unum.
35 Et interrogavit unus ex eis legis doctor tentans eum:
36 “ Magister, quod est mandatum magnum in Lege? ”.
37 Ait autem illi: “ Diliges Dominum Deum tuum in toto
corde tuo et in tota anima tua et in tota mente tua:
38 hoc est magnum et primum mandatum.
39 Secundum autem simile est huic: Diliges proximum tuum sicut
teipsum.
40 In his duobus mandatis universa Lex pendet et Prophetae
”.
41 Congregatis autem pharisaeis, interrogavit eos Iesus
42 dicens: “ Quid vobis videtur de Christo? Cuius filius
est? ”. Dicunt ei: “ David ”.
43 Ait illis: “ Quomodo ergo David in Spiritu vocat
eum Dominum dicens:
44 “Dixit Dominus Domino meo: Sede a dextris meis,
donec ponam inimicos tuos sub pedibus tuis”?
45 Si ergo David vocat eum Dominum, quomodo filius eius est?
”.
46 Et nemo poterat respondere ei verbum, neque ausus fuit
quisquam ex illa die eum amplius interrogare. |
22
1 Gesù riprese a parlar loro in
parabole e disse:
2 "Il regno dei cieli è simile a un re che fece
un banchetto di nozze per suo figlio.
3 Egli mandò i suoi servi a chiamare gli invitati alle
nozze, ma questi non vollero venire.
4 Di nuovo mandò altri servi a dire: Ecco ho preparato
il mio pranzo; i miei buoi e i miei animali ingrassati sono
già macellati e tutto è pronto; venite alle
nozze.
5 Ma costoro non se ne curarono e andarono chi al proprio
campo, chi ai propri affari;
6 altri poi presero i suoi servi, li insultarono e li uccisero.
7 Allora il re si indignò e, mandate le sue truppe,
uccise quegli assassini e diede alle fiamme la loro città.
8 Poi disse ai suoi servi: Il banchetto nuziale è pronto,
ma gli invitati non ne erano degni;
9 andate ora ai crocicchi delle strade e tutti quelli che
troverete, chiamateli alle nozze.
10 Usciti nelle strade, quei servi raccolsero quanti ne trovarono,
buoni e cattivi, e la sala si riempì di commensali.
11 Il re entrò per vedere i commensali e, scorto un
tale che non indossava l'abito nuziale,
12 gli disse: Amico, come hai potuto entrare qui senz'abito
nuziale? Ed egli ammutolì.
13 Allora il re ordinò ai servi: Legatelo mani e piedi
e gettatelo fuori nelle tenebre; là sarà pianto
e stridore di denti.
14 Perché molti sono chiamati, ma pochi eletti".
15 Allora i farisei, ritiratisi, tennero consiglio per vedere
di coglierlo in fallo nei suoi discorsi.
16 Mandarono dunque a lui i propri discepoli, con gli erodiani,
a dirgli: "Maestro, sappiamo che sei veritiero e insegni
la via di Dio secondo verità e non hai soggezione di
nessuno perché non guardi in faccia ad alcuno.
17 Dicci dunque il tuo parere: È lecito o no pagare
il tributo a Cesare?".
18 Ma Gesù, conoscendo la loro malizia, rispose: "Ipocriti,
perché mi tentate?
19 Mostratemi la moneta del tributo". Ed essi gli presentarono
un denaro.
20 Egli domandò loro: "Di chi è questa
immagine e l'iscrizione?".
21 Gli risposero: "Di Cesare". Allora disse loro:
"Rendete dunque a Cesare quello che è di Cesare
e a Dio quello che è di Dio".
22 A queste parole rimasero sorpresi e, lasciatolo, se ne
andarono.
23 In quello stesso giorno vennero a lui dei sadducei, i quali
affermano che non c'è risurrezione, e lo interrogarono:
24 "Maestro, Mosè ha detto: Se qualcuno muore
senza figli, il fratello ne sposerà la vedova e così
susciterà una discendenza al suo fratello.
25 Ora, c'erano tra noi sette fratelli; il primo appena sposato
morì e, non avendo discendenza, lasciò la moglie
a suo fratello.
26 Così anche il secondo, e il terzo, fino al settimo.
27 Alla fine, dopo tutti, morì anche la donna.
28 Alla risurrezione, di quale dei sette essa sarà
moglie? Poiché tutti l'hanno avuta".
29 E Gesù rispose loro: "Voi vi ingannate, non
conoscendo né le Scritture né la potenza di
Dio.
30 Alla risurrezione infatti non si prende né moglie
né marito, ma si è come angeli nel cielo.
31 Quanto poi alla risurrezione dei morti, non avete letto
quello che vi è stato detto da Dio:
32 Io sono il Dio di Abramo e il Dio di Isacco e il Dio di
Giacobbe? Ora, non è Dio dei morti, ma dei vivi".
33 Udendo ciò, la folla era sbalordita per la sua dottrina.
34 Allora i farisei, udito che egli aveva chiuso la bocca
ai sadducei, si riunirono insieme
35 e uno di loro, un dottore della legge, lo interrogò
per metterlo alla prova:
36 "Maestro, qual è il più grande comandamento
della legge?".
37 Gli rispose: "Amerai il Signore Dio tuo con tutto
il cuore, con tutta la tua anima e con tutta la tua mente.
38 Questo è il più grande e il primo dei comandamenti.
39 E il secondo è simile al primo: Amerai il prossimo
tuo come te stesso.
40 Da questi due comandamenti dipendono tutta la Legge e i
Profeti".
41 Trovandosi i farisei riuniti insieme, Gesù chiese
loro:
42 "Che ne pensate del Messia? Di chi è figlio?".
Gli risposero: "Di Davide".
43 Ed egli a loro: "Come mai allora Davide, sotto ispirazione,
lo chiama Signore, dicendo:
44 Ha detto il Signore al mio Signore: Siedi alla mia destra,
finché io non abbia posto i tuoi nemici sotto i tuoi
piedi?
45 Se dunque Davide lo chiama Signore, come può essere
suo figlio?".
46 Nessuno era in grado di rispondergli nulla; e nessuno,
da quel giorno in poi, osò interrogarlo. |
23
1 Tunc Iesus locutus est ad turbas et ad
discipulos suos
2 dicens: “ Super cathedram Moysis sederunt scribae
et pharisaei.
3 Omnia ergo, quaecumque dixerint vobis, facite et servate;
secundum opera vero eorum nolite facere: dicunt enim et non
faciunt.
4 Alligant autem onera gravia et importabilia et imponunt
in umeros hominum, ipsi autem digito suo nolunt ea movere.
5 Omnia vero opera sua faciunt, ut videantur ab hominibus:
dilatant enim phylacteria sua et magnificant fimbrias,
6 amant autem primum recubitum in cenis et primas cathedras
in synagogis
7 et salutationes in foro et vocari ab hominibus Rabbi.
8 Vos autem nolite vocari Rabbi; unus enim est Magister vester,
omnes autem vos fratres estis.
9 Et Patrem nolite vocare vobis super terram, unus enim est
Pater vester, caelestis.
10 Nec vocemini Magistri, quia Magister vester unus est, Christus.
11 Qui maior est vestrum, erit minister vester.
12 Qui autem se exaltaverit, humiliabitur; et, qui se humiliaverit,
exaltabitur.
13 Vae autem vobis, scribae et pharisaei hypocritae, quia
clauditis regnum caelorum ante homines! Vos enim non intratis
nec introeuntes sinitis intrare.
(14) 15 Vae vobis, scribae et pharisaei hypocritae, quia circuitis
mare et aridam, ut faciatis unum proselytum, et cum fuerit
factus, facitis eum filium gehennae duplo quam vos!
16 Vae vobis, duces caeci, qui dicitis: “Quicumque iuraverit
per templum, nihil est; quicumque autem iuraverit in auro
templi, debet”.
17 Stulti et caeci! Quid enim maius est: aurum an templum,
quod sanctificat aurum?
18 Et: “Quicumque iuraverit in altari, nihil est; quicumque
autem iuraverit in dono, quod est super illud, debet”.
19 Caeci! Quid enim maius est: donum an altare, quod sanctificat
donum?
20 Qui ergo iuraverit in altari, iurat in eo et in omnibus,
quae super illud sunt;
21 et, qui iuraverit in templo, iurat in illo et in eo, qui
inhabitat in ipso;
22 et, qui iuraverit in caelo, iurat in throno Dei et in eo,
qui sedet super eum.
23 Vae vobis, scribae et pharisaei hypocritae, quia decimatis
mentam et anethum et cyminum et reliquistis, quae graviora
sunt legis: iudicium et misericordiam et fidem! Haec oportuit
facere et illa non omittere.
24 Duces caeci, excolantes culicem, camelum autem glutientes.
25 Vae vobis, scribae et pharisaei hypocritae, quia mundatis,
quod de foris est calicis et paropsidis, intus autem pleni
sunt rapina et immunditia!
26 Pharisaee caece, munda prius, quod intus est calicis, ut
fiat et id, quod de foris eius est, mundum.
27 Vae vobis, scribae et pharisaei hypocritae, quia similes
estis sepulcris dealbatis, quae a foris quidem parent speciosa,
intus vero plena sunt ossibus mortuorum et omni spurcitia!
28 Sic et vos a foris quidem paretis hominibus iusti, intus
autem pleni estis hypocrisi et iniquitate.
29 Vae vobis, scribae et pharisaei hypocritae, qui aedificatis
sepulcra prophetarum et ornatis monumenta iustorum
30 et dicitis: “Si fuissemus in diebus patrum nostrorum,
non essemus socii eorum in sanguine prophetarum”!
31 Itaque testimonio estis vobismetipsis quia filii estis
eorum, qui prophetas occiderunt.
32 Et vos implete mensuram patrum vestrorum.
33 Serpentes, genimina viperarum, quomodo fugietis a iudicio
gehennae?
34 Ideo ecce ego mitto ad vos prophetas et sapientes et scribas;
ex illis occidetis et crucifigetis et ex eis flagellabitis
in synagogis vestris et persequemini de civitate in civitatem,
35 ut veniat super vos omnis sanguis iustus, qui effusus est
super terram a sanguine Abel iusti usque ad sanguinem Zachariae
filii Barachiae, quem occidistis inter templum et altare.
36 Amen dico vobis: Venient haec omnia super generationem
istam.
37 Ierusalem, Ierusalem, quae occidis prophetas et lapidas
eos, qui ad te missi sunt, quotiens volui congregare filios
tuos, quemadmodum gallina congregat pullos suos sub alas,
et noluistis!
38 Ecce relinquitur vobis domus vestra deserta!
39 Dico enim vobis: Non me videbitis amodo, donec dicatis:
"Benedictus, qui venit in nomine Dominil" ”. |
23
1 Allora Gesù si rivolse alla folla
e ai suoi discepoli dicendo:
2"Sulla cattedra di Mosè si sono seduti gli scribi
e i farisei.
3 Quanto vi dicono, fatelo e osservatelo, ma non fate secondo
le loro opere, perché dicono e non fanno.
4 Legano infatti pesanti fardelli e li impongono sulle spalle
della gente, ma loro non vogliono muoverli neppure con un
dito.
5 Tutte le loro opere le fanno per essere ammirati dagli uomini:
allargano i loro filattèri e allungano le frange;
6 amano posti d'onore nei conviti, i primi seggi nelle sinagoghe
7 e i saluti nelle piazze, come anche sentirsi chiamare "rabbì"
dalla gente.
8 Ma voi non fatevi chiamare "rabbì", perché
uno solo è il vostro maestro e voi siete tutti fratelli.
9 E non chiamate nessuno "padre" sulla terra, perché
uno solo è il Padre vostro, quello del cielo.
10 E non fatevi chiamare "maestri", perché
uno solo è il vostro Maestro, il Cristo.
11 Il più grande tra voi sia vostro servo;
12 chi invece si innalzerà sarà abbassato e
chi si abbasserà sarà innalzato.
13 Guai a voi, scribi e farisei ipocriti, che chiudete il
regno dei cieli davanti agli uomini; perché così
voi non vi entrate, e non lasciate entrare nemmeno quelli
che vogliono entrarci
(14) 15 Guai a voi, scribi e farisei ipocriti, che percorrete
il mare e la terra per fare un solo proselito e, ottenutolo,
lo rendete figlio della Geenna il doppio di voi.
16 Guai a voi, guide cieche, che dite: Se si giura per il
tempio non vale, ma se si giura per l'oro del tempio si è
obbligati.
17 Stolti e ciechi: che cosa è più grande, l'oro
o il tempio che rende sacro l'oro?
18 E dite ancora: Se si giura per l'altare non vale, ma se
si giura per l'offerta che vi sta sopra, si resta obbligati.
19 Ciechi! Che cosa è più grande, l'offerta
o l'altare che rende sacra l'offerta?
20 Ebbene, chi giura per l'altare, giura per l'altare e per
quanto vi sta sopra;
21 e chi giura per il tempio, giura per il tempio e per Colui
che l'abita.
22 E chi giura per il cielo, giura per il trono di Dio e per
Colui che vi è assiso.
23 Guai a voi, scribi e farisei ipocriti, che pagate la decima
della menta, dell'anèto e del cumìno, e trasgredite
le prescrizioni più gravi della legge: la giustizia,
la misericordia e la fedeltà. Queste cose bisognava
praticare, senza omettere quelle.
24 Guide cieche, che filtrate il moscerino e ingoiate il cammello!
25 Guai a voi, scribi e farisei ipocriti, che pulite l'esterno
del bicchiere e del piatto mentre all'interno sono pieni di
rapina e d'intemperanza.
26 Fariseo cieco, pulisci prima l'interno del bicchiere, perché
anche l'esterno diventi netto!
27 Guai a voi, scribi e farisei ipocriti, che rassomigliate
a sepolcri imbiancati: essi all'esterno son belli a vedersi,
ma dentro sono pieni di ossa di morti e di ogni putridume.
28 Così anche voi apparite giusti all'esterno davanti
agli uomini, ma dentro siete pieni d'ipocrisia e d'iniquità.
29 Guai a voi, scribi e farisei ipocriti, che innalzate i
sepolcri ai profeti e adornate le tombe dei giusti,
30 e dite: Se fossimo vissuti al tempo dei nostri padri, non
ci saremmo associati a loro per versare il sangue dei profeti;
31 e così testimoniate, contro voi stessi, di essere
figli degli uccisori dei profeti.
32 Ebbene, colmate la misura dei vostri padri!
33 Serpenti, razza di vipere, come potrete scampare dalla
condanna della Geenna?
34 Perciò ecco, io vi mando profeti, sapienti e scribi;
di questi alcuni ne ucciderete e crocifiggerete, altri ne
flagellerete nelle vostre sinagoghe e li perseguiterete di
città in città;
35 perché ricada su di voi tutto il sangue innocente
versato sopra la terra, dal sangue del giusto Abele fino al
sangue di Zaccaria, figlio di Barachìa, che avete ucciso
tra il santuario e l'altare.
36 In verità vi dico: tutte queste cose ricadranno
su questa generazione.
37 Gerusalemme, Gerusalemme, che uccidi i profeti e lapidi
quelli che ti sono inviati, quante volte ho voluto raccogliere
i tuoi figli, come una gallina raccoglie i pulcini sotto le
ali, e voi non avete voluto!
38 Ecco: la vostra casa vi sarà lasciata deserta!
39 Vi dico infatti che non mi vedrete più finché
non direte: Benedetto colui che viene nel nome del Signore!" |
24
1 Et egressus Iesus de templo ibat, et
accesserunt discipuli eius, ut ostenderent ei aedificationes
templi;
2 ipse autem respondens dixit eis: “ Non videtis haec
omnia? Amen dico vobis: Non relinquetur hic lapis super lapidem,
qui non destruetur ”.
3 Sedente autem eo super montem Oliveti, accesserunt ad eum
discipuli secreto dicentes: “ Dic nobis: Quando haec
erunt, et quod signum adventus tui et consummationis saeculi?
”.
4 Et respondens Iesus dixit eis: “ Videte, ne quis vos
seducat.
5 Multi enim venient in nomine meo dicentes: “Ego sum
Christus”, et multos seducent.
6 Audituri enim estis proelia et opiniones proeliorum. Videte,
ne turbemini; oportet enim fieri, sed nondum est finis.
7 Consurget enim gens in gentem, et regnum in regnum, et erunt
fames et terrae motus per loca;
8 haec autem omnia initia sunt dolorum.
9 Tunc tradent vos in tribulationem et occident vos, et eritis
odio omnibus gentibus propter nomen meum.
10 Et tunc scandalizabuntur multi et invicem tradent et odio
habebunt invicem;
11 et multi pseudoprophetae surgent et seducent multos.
12 Et, quoniam abundavit iniquitas, refrigescet caritas multorum;
13 qui autem permanserit usque in finem, hic salvus erit.
14 Et praedicabitur hoc evangelium regni in universo orbe
in testimonium omnibus gentibus; et tunc veniet consummatio.
15 Cum ergo videritis abominationem desolationis, quae dicta
est a Daniele propheta, stantem in loco sancto, qui legit,
intellegat:
16 tunc qui in Iudaea sunt, fugiant ad montes;
17 qui in tecto, non descendat tollere aliquid de domo sua;
18 et, qui in agro, non revertatur tollere pallium suum.
19 Vae autem praegnantibus et nutrientibus in illis diebus!
20 Orate autem, ut non fiat fuga vestra hieme vel sabbato:
21 erit enim tunc tribulatio magna, qualis non fuit ab initio
mundi usque modo neque fiet.
22 Et nisi breviati fuissent dies illi, non fieret salva omnis
caro; sed propter electos breviabuntur dies illi.
23 Tunc si quis vobis dixerit: “Ecce hic Christus”
aut: “Hic”, nolite credere.
24 Surgent enim pseudochristi et pseudoprophetae et dabunt
signa magna et prodigia, ita ut in errorem inducantur, si
fieri potest, etiam electi.
25 Ecce praedixi vobis.
26 Si ergo dixerint vobis: “Ecce in deserto est”,
nolite exire; “Ecce in penetralibus”, nolite credere;
27 sicut enim fulgur exit ab oriente et paret usque in occidentem,
ita erit adventus Filii hominis.
28 Ubicumque fuerit corpus, illuc congregabuntur aquilae.
29 Statim autem post tribulationem dierum illorum, sol obscurabitur,
et luna non dabit lumen suum, et stellae cadent de caelo,
et virtutes caelorum commovebuntur.
30 Et tunc parebit signum Filii hominis in caelo, et tunc
plangent omnes tribus terrae et videbunt Filium hominis venientem
in nubibus caeli cum virtute et gloria multa;
31 et mittet angelos suos cum tuba magna, et congregabunt
electos eius a quattuor ventis, a summis caelorum usque ad
terminos eorum.
32 Ab arbore autem fici discite parabolam: cum iam ramus eius
tener fuerit, et folia nata, scitis quia prope est aestas.
33 Ita et vos, cum videritis haec omnia, scitote quia prope
est in ianuis.
34 Amen dico vobis: Non praeteribit haec generatio, donec
omnia haec fiant.
35 Caelum et terra transibunt, verba vero mea non praeteribunt.
36 De die autem illa et hora nemo scit, neque angeli caelorum
neque Filius, nisi Pater solus.
37 Sicut enim dies Noe, ita erit adventus Filii hominis.
38 Sicut enim erant in diebus ante diluvium comedentes et
bibentes, nubentes et nuptum tradentes, usque ad eum diem,
quo introivit in arcam Noe,
39 et non cognoverunt, donec venit diluvium et tulit omnes,
ita erit et adventus Filii hominis.
40 Tunc duo erunt in agro: unus assumitur, et unus relinquitur;
41 duae molentes in mola: una assumitur, et una relinquitur.
42 Vigilate ergo, quia nescitis qua die Dominus vester venturus
sit.
43 Illud autem scitote quoniam si sciret pater familias qua
hora fur venturus esset, vigilaret utique et non sineret perfodi
domum suam.
44 Ideo et vos estote parati, quia, qua nescitis hora, Filius
hominis venturus est.
45 Quis putas est fidelis servus et prudens, quem constituit
dominus supra familiam suam, ut det illis cibum in tempore?
46 Beatus ille servus, quem cum venerit dominus eius, invenerit
sic facientem.
47 Amen dico vobis quoniam super omnia bona sua constituet
eum.
48 Si autem dixerit malus servus ille in corde suo: “Moram
facit dominus meus venire”,
49 et coeperit percutere conservos suos, manducet autem et
bibat cum ebriis,
50 veniet dominus servi illius in die, qua non sperat, et
in hora, qua ignorat,
51 et dividet eum partemque eius ponet cum hypocritis; illic
erit fletus et stridor dentium.
|
24
1 Mentre Gesù, uscito dal tempio,
se ne andava, gli si avvicinarono i suoi discepoli per fargli
osservare le costruzioni del tempio.
2 Gesù disse loro: "Vedete tutte queste cose?
In verità vi dico, non resterà qui pietra su
pietra che non venga diroccata".
3 Sedutosi poi sul monte degli Ulivi, i suoi discepoli gli
si avvicinarono e, in disparte, gli dissero: "Dicci quando
accadranno queste cose, e quale sarà il segno della
tua venuta e della fine del mondo".
4 Gesù rispose: "Guardate che nessuno vi inganni;
5 molti verranno nel mio nome, dicendo: Io sono il Cristo,
e trarranno molti in inganno.
6 Sentirete poi parlare di guerre e di rumori di guerre. Guardate
di non allarmarvi; è necessario che tutto questo avvenga,
ma non è ancora la fine.
7 Si solleverà popolo contro popolo e regno contro
regno; vi saranno carestie e terremoti in vari luoghi;
8 ma tutto questo è solo l'inizio dei dolori.
9 Allora vi consegneranno ai supplizi e vi uccideranno, e
sarete odiati da tutti i popoli a causa del mio nome.
10 Molti ne resteranno scandalizzati, ed essi si tradiranno
e odieranno a vicenda.
11 Sorgeranno molti falsi profeti e inganneranno molti;
12 per il dilagare dell'iniquità, l'amore di molti
si raffredderà.
13 Ma chi persevererà sino alla fine, sarà salvato.
14 Frattanto questo vangelo del regno sarà annunziato
in tutto il mondo, perché ne sia resa testimonianza
a tutte le genti; e allora verrà la fine.
15 Quando dunque vedrete l'abominio della desolazione, di
cui parlò il profeta Daniele, stare nel luogo santo
- chi legge comprenda -,
16 allora quelli che sono in Giudea fuggano ai monti,
17 chi si trova sulla terrazza non scenda a prendere la roba
di casa,
18 e chi si trova nel campo non torni indietro a prendersi
il mantello.
19 Guai alle donne incinte e a quelle che allatteranno in
quei giorni.
20 Pregate perché la vostra fuga non accada d'inverno
o di sabato.
21 Poiché vi sarà allora una tribolazione grande,
quale mai avvenne dall'inizio del mondo fino a ora, né
mai più ci sarà.
22 E se quei giorni non fossero abbreviati, nessun vivente
si salverebbe; ma a causa degli eletti quei giorni saranno
abbreviati.
23 Allora se qualcuno vi dirà: Ecco, il Cristo è
qui, o: È là, non ci credete.
24 Sorgeranno infatti falsi cristi e falsi profeti e faranno
grandi portenti e miracoli, così da indurre in errore,
se possibile, anche gli eletti.
25 Ecco, io ve l'ho predetto.
26 Se dunque vi diranno: Ecco, è nel deserto, non ci
andate; o: È in casa, non ci credete.
27 Come la folgore viene da oriente e brilla fino a occidente,
così sarà la venuta del Figlio dell'uomo.
28 Dovunque sarà il cadavere, ivi si raduneranno gli
avvoltoi.
29 Subito dopo la tribolazione di quei giorni,
il sole si oscurerà, la luna non darà più
la sua luce, gli astri cadranno dal cielo e le potenze dei
cieli saranno sconvolte.
30 Allora comparirà nel cielo il segno del Figlio dell'uomo
e allora si batteranno il petto tutte le tribù della
terra, e vedranno il Figlio dell'uomo venire sopra le nubi
del cielo con grande potenza e gloria.
31 Egli manderà i suoi angeli con una grande tromba
e raduneranno tutti i suoi eletti dai quattro venti, da un
estremo all'altro dei cieli.
32 Dal fico poi imparate la parabola: quando ormai il suo
ramo diventa tenero e spuntano le foglie, sapete che l'estate
è vicina.
33 Così anche voi, quando vedrete tutte queste cose,
sappiate che Egli è proprio alle porte.
34 In verità vi dico: non passerà questa generazione
prima che tutto questo accada.
35 Il cielo e la terra passeranno, ma le mie parole non passeranno.
36 Quanto a quel giorno e a quell'ora, però, nessuno
lo sa, neanche gli angeli del cielo e neppure il Figlio, ma
solo il Padre.
37 Come fu ai giorni di Noè, così sarà
la venuta del Figlio dell'uomo.
38 Infatti, come nei giorni che precedettero il diluvio mangiavano
e bevevano, prendevano moglie e marito, fino a quando Noè
entrò nell'arca,
39 e non si accorsero di nulla finché venne il diluvio
e inghiottì tutti, così sarà anche alla
venuta del Figlio dell'uomo.
40 Allora due uomini saranno nel campo: uno sarà preso
e l'altro lasciato.
41 Due donne macineranno alla mola: una sarà presa
e l'altra lasciata.
42 Vegliate dunque, perché non sapete in quale giorno
il Signore vostro verrà.
43 Questo considerate: se il padrone di casa sapesse in quale
ora della notte viene il ladro, veglierebbe e non si lascerebbe
scassinare la casa.
44 Perciò anche voi state pronti, perché nell'ora
che non immaginate, il Figlio dell'uomo verrà.
45 Qual è dunque il servo fidato e prudente che il
padrone ha preposto ai suoi domestici con l'incarico di dar
loro il cibo al tempo dovuto?
46 Beato quel servo che il padrone al suo ritorno troverà
ad agire così!
47 In verità vi dico: gli affiderà l'amministrazione
di tutti i suoi beni.
48 Ma se questo servo malvagio dicesse in cuor suo: Il mio
padrone tarda a venire,
49 e cominciasse a percuotere i suoi compagni e a bere e a
mangiare con gli ubriaconi,
50 arriverà il padrone quando il servo non se l'aspetta
e nell'ora che non sa,
51 lo punirà con rigore e gli infliggerà la
sorte che gli ipocriti si meritano: e là sarà
pianto e stridore di denti. |
25
1 Tunc simile erit regnum cae lorum decem
virginibus, quae accipientes lampades suas exierunt obviam
sponso.
2 Quinque autem ex eis erant fatuae, et quinque prudentes.
3 Fatuae enim, acceptis lampadibus suis, non sumpserunt oleum
secum;
4 prudentes vero acceperunt oleum in vasis cum lampadibus
suis.
5 Moram autem faciente sponso, dormitaverunt omnes et dormierunt.
6 Media autem nocte clamor factus est: “Ecce sponsus!
Exite obviam ei”.
7 Tunc surrexerunt omnes virgines illae et ornaverunt lampades
suas.
8 Fatuae autem sapientibus dixerunt: “Date nobis de
oleo vestro, quia lampades nostrae exstinguuntur”.
9 Responderunt prudentes dicentes: “Ne forte non sufficiat
nobis et vobis, ite potius ad vendentes et emite vobis”.
10 Dum autem irent emere, venit sponsus, et quae paratae erant,
intraverunt cum eo ad nuptias; et clausa est ianua.
11 Novissime autem veniunt et reliquae virgines dicentes:
“Domine, domine, aperi nobis”.
12 At ille respondens ait: “Amen dico vobis: Nescio
vos”.
13 Vigilate itaque, quia nescitis diem neque horam.
14 Sicut enim homo peregre proficiscens vocavit servos suos
et tradidit illis bona sua.
15 Et uni dedit quinque talenta, alii autem duo, alii vero
unum, unicuique secundum propriam virtutem, et profectus est.
Statim
16 abiit, qui quinque talenta acceperat, et operatus est in
eis et lucratus est alia quinque;
17 similiter qui duo acceperat, lucratus est alia duo.
18 Qui autem unum acceperat, abiens fodit in terra et abscondit
pecuniam domini sui.
19 Post multum vero temporis venit dominus servorum illorum
et ponit rationem cum eis.
20 Et accedens, qui quinque talenta acceperat, obtulit alia
quinque talenta dicens: “Domine, quinque talenta tradidisti
mihi; ecce alia quinque superlucratus sum”.
21 Ait illi dominus eius: “Euge, serve bone et fidelis.
Super pauca fuisti fidelis; supra multa te constituam: intra
in gaudium domini tui”.
22 Accessit autem et qui duo talenta acceperat, et ait: “Domine,
duo talenta tradidisti mihi; ecce alia duo lucratus sum”.
23 Ait illi dominus eius: “Euge, serve bone et fidelis.
Super pauca fuisti fidelis; supra multa te constituam: intra
in gaudium domini tui”.
24 Accedens autem et qui unum talentum acceperat, ait: “Domine,
novi te quia homo durus es: metis, ubi non seminasti, et congregas,
ubi non sparsisti;
25 et timens abii et abscondi talentum tuum in terra. Ecce
habes, quod tuum est”.
26 Respondens autem dominus eius dixit ei: “Serve male
et piger! Sciebas quia meto, ubi non seminavi, et congrego,
ubi non sparsi?
27 Oportuit ergo te mittere pecuniam meam nummulariis, et
veniens ego recepissem, quod meum est cum usura.
28 Tollite itaque ab eo talentum et date ei, qui habet decem
talenta:
29 omni enim habenti dabitur, et abundabit; ei autem, qui
non habet, et quod habet, auferetur ab eo.
30 Et inutilem servum eicite in tenebras exteriores: illic
erit fletus et stridor dentium”.
31 Cum autem venerit Filius hominis in gloria sua, et omnes
angeli cum eo, tunc sedebit super thronum gloriae suae.
32 Et congregabuntur ante eum omnes gentes; et separabit eos
ab invicem, sicut pastor segregat oves ab haedis,
33 et statuet oves quidem a dextris suis, haedos autem a sinistris.
34 Tunc dicet Rex his, qui a dextris eius erunt: “Venite,
benedicti Patris mei; possidete paratum vobis regnum a constitutione
mundi.
35 Esurivi enim, et dedistis mihi manducare; sitivi, et dedistis
mihi bibere; hospes eram, et collegistis me;
36 nudus, et operuistis me; infirmus, et visitastis me; in
carcere eram, et venistis ad me”.
37 Tunc respondebunt ei iusti dicentes: “Domine, quando
te vidimus esurientem et pavimus, aut sitientem et dedimus
tibi potum?
38 Quando autem te vidimus hospitem et collegimus, aut nudum
et cooperuimus?
39 Quando autem te vidimus infirmum aut in carcere et venimus
ad te?”.
40 Et respondens Rex dicet illis: “Amen dico vobis:
Quamdiu fecistis uni de his fratribus meis minimis, mihi fecistis”.
41 Tunc dicet et his, qui a sinistris erunt: “Discedite
a me, maledicti, in ignem aeternum, qui praeparatus est Diabolo
et angelis eius.
42 Esurivi enim, et non dedistis mihi manducare; sitivi, et
non dedistis mihi potum;
43 hospes eram, et non collegistis me; nudus, et non operuistis
me; infirmus et in carcere, et non visitastis me”.
44 Tunc respondebunt et ipsi dicentes: “Domine, quando
te vidimus esurientem aut sitientem aut hospitem aut nudum
aut infirmum vel in carcere et non ministravimus tibi?”.
45 Tunc respondebit illis dicens: “Amen dico vobis:
Quamdiu non fecistis uni de minimis his, nec mihi fecistis”.
46 Et ibunt hi in supplicium aeternum, iusti autem in vitam
aeternam ”. |
25
1 Il regno dei cieli è simile a
dieci vergini che, prese le loro lampade, uscirono incontro
allo sposo.
2 Cinque di esse erano stolte e cinque sagge;
3 le stolte presero le lampade, ma non presero con sé
olio;
4 le sagge invece, insieme alle lampade, presero anche dell'olio
in piccoli vasi.
5 Poiché lo sposo tardava, si assopirono tutte e dormirono.
6 A mezzanotte si levò un grido: Ecco lo sposo, andategli
incontro!
7 Allora tutte quelle vergini si destarono e prepararono le
loro lampade.
8 E le stolte dissero alle sagge: Dateci del vostro olio,
perché le nostre lampade si spengono.
9 Ma le sagge risposero: No, che non abbia a mancare per noi
e per voi; andate piuttosto dai venditori e compratevene.
10 Ora, mentre quelle andavano per comprare l'olio, arrivò
lo sposo e le vergini che erano pronte entrarono con lui alle
nozze, e la porta fu chiusa.
11 Più tardi arrivarono anche le altre vergini e incominciarono
a dire: Signore, signore, aprici!
12 Ma egli rispose: In verità vi dico: non vi conosco.
13 Vegliate dunque, perché non sapete né il
giorno né l'ora.
14 Avverrà come di un uomo che, partendo per un viaggio,
chiamò i suoi servi e consegnò loro i suoi beni.
15 A uno diede cinque talenti, a un altro due, a un altro
uno, a ciascuno secondo la sua capacità, e partì.
16 Colui che aveva ricevuto cinque talenti, andò subito
a impiegarli e ne guadagnò altri cinque.
17 Così anche quello che ne aveva ricevuti due, ne
guadagnò altri due.
[18 Colui invece che aveva ricevuto un solo talento, andò
a fare una buca nel terreno e vi nascose il denaro del suo
padrone.
19 Dopo molto tempo il padrone di quei servi tornò,
e volle regolare i conti con loro
20 Colui che aveva ricevuto cinque talenti, ne presentò
altri cinque, dicendo: Signore, mi hai consegnato cinque talenti;
ecco, ne ho guadagnati altri cinque.
21 Bene, servo buono e fedele, gli disse il suo padrone, sei
stato fedele nel poco, ti darò autorità su molto;
prendi parte alla gioia del tuo padrone.
22 Presentatosi poi colui che aveva ricevuto due talenti,
disse: Signore, mi hai consegnato due talenti; vedi, ne ho
guadagnati altri due.
23 Bene, servo buono e fedele, gli rispose il padrone, sei
stato fedele nel poco, ti darò autorità su molto;
prendi parte alla gioia del tuo padrone.
24 Venuto infine colui che aveva ricevuto un solo talento,
disse: Signore, so che sei un uomo duro, che mieti dove non
hai seminato e raccogli dove non hai sparso;
25 per paura andai a nascondere il tuo talento sotterra; ecco
qui il tuo.
26 Il padrone gli rispose: Servo malvagio e infingardo, sapevi
che mieto dove non ho seminato e raccolgo dove non ho sparso;
27 avresti dovuto affidare il mio denaro ai banchieri e così,
ritornando, avrei ritirato il mio con l'interesse.
28 Toglietegli dunque il talento, e datelo a chi ha i dieci
talenti.
29 Perché a chiunque ha sarà dato e sarà
nell'abbondanza; ma a chi non ha sarà tolto anche quello
che ha.
30 E il servo fannullone gettatelo fuori nelle tenebre; là
sarà pianto e stridore di denti.
31 Quando il Figlio dell'uomo verrà nella sua gloria
con tutti i suoi angeli, si siederà sul trono della
sua gloria.
32 E saranno riunite davanti a lui tutte le genti, ed egli
separerà gli uni dagli altri, come il pastore separa
le pecore dai capri,
33 e porrà le pecore alla sua destra e i capri alla
sinistra.
34 Allora il re dirà a quelli che stanno alla sua destra:
Venite, benedetti del Padre mio, ricevete in eredità
il regno preparato per voi fin dalla fondazione del mondo.
35 Perché io ho avuto fame e mi avete dato da mangiare,
ho avuto sete e mi avete dato da bere; ero forestiero e mi
avete ospitato,
36 nudo e mi avete vestito, malato e mi avete visitato, carcerato
e siete venuti a trovarmi.
37 Allora i giusti gli risponderanno: Signore, quando mai
ti abbiamo veduto affamato e ti abbiamo dato da mangiare,
assetato e ti abbiamo dato da bere?
38 Quando ti abbiamo visto forestiero e ti abbiamo ospitato,
o nudo e ti abbiamo vestito?
39 E quando ti abbiamo visto ammalato o in carcere e siamo
venuti a visitarti?
40 Rispondendo, il re dirà loro: In verità vi
dico: ogni volta che avete fatto queste cose a uno solo di
questi miei fratelli più piccoli, l'avete fatto a me.
41 Poi dirà a quelli alla sua sinistra: Via, lontano
da me, maledetti, nel fuoco eterno, preparato per il diavolo
e per i suoi angeli.
42 Perché ho avuto fame e non mi avete dato da mangiare;
ho avuto sete e non mi avete dato da bere;
43 ero forestiero e non mi avete ospitato, nudo e non mi avete
vestito, malato e in carcere e non mi avete visitato.
[44 Anch'essi allora risponderanno: Signore, quando mai ti
abbiamo visto affamato o assetato o forestiero o nudo o malato
o in carcere e non ti abbiamo assistito?
45 Ma egli risponderà: In verità vi dico: ogni
volta che non avete fatto queste cose a uno di questi miei
fratelli più piccoli, non l'avete fatto a me.
46 E se ne andranno, questi al supplizio eterno, e i giusti
alla vita eterna". |
26
1 Et factum est, cum consummasset Iesus
sermones hos omnes, dixit discipulis suis:
2 “ Scitis quia post biduum Pascha fiet, et Filius hominis
traditur, ut crucifigatur ”.
3 Tunc congregati sunt principes sacerdotum et seniores populi
in aulam principis sacerdotum, qui dicebatur Caiphas,
4 et consilium fecerunt, ut Iesum dolo tenerent et occiderent;
5 dicebant autem: “ Non in die festo, ne tumultus fiat
in populo ”.
6 Cum autem esset Iesus in Bethania, in domo Simonis leprosi,
7 accessit ad eum mulier habens alabastrum unguenti pretiosi
et effudit super caput ipsius recumbentis.
8 Videntes autem discipuli, indignati sunt dicentes: “
Ut quid perditio haec?
9 Potuit enim istud venumdari multo et dari pauperibus ”.
10 Sciens autem Iesus ait illis: “ Quid molesti estis
mulieri? Opus enim bonum operata est in me;
11 nam semper pauperes habetis vobiscum, me autem non semper
habetis.
12 Mittens enim haec unguentum hoc supra corpus meum, ad sepeliendum
me fecit.
13 Amen dico vobis: Ubicumque praedicatum fuerit hoc evangelium
in toto mundo, dicetur et quod haec fecit in memoriam eius
”.
14 Tunc abiit unus de Duodecim, qui dicebatur Iudas Iscariotes,
ad principes sacerdotum
15 et ait: “ Quid vultis mihi dare, et ego vobis eum
tradam? ”. At illi constituerunt ei triginta argenteos.
16 Et exinde quaerebat opportunitatem, ut eum traderet.
17 Prima autem Azymorum accesserunt discipuli ad Iesum dicentes:
“ Ubi vis paremus tibi comedere Pascha? ”.
18 Ille autem dixit: “ Ite in civitatem ad quendam et
dicite ei: “Magister dicit: Tempus meum prope est; apud
te facio Pascha cum discipulis meis” ”.
19 Et fecerunt discipuli, sicut constituit illis Iesus, et
paraverunt Pascha.
20 Vespere autem facto, discumbebat cum Duodecim.
21 Et edentibus illis, dixit: “ Amen dico vobis: Unus
vestrum me traditurus est ”.
22 Et contristati valde, coeperunt singuli dicere ei: “
Numquid ego sum, Domine? ”.
23 At ipse respondens ait: “ Qui intingit mecum manum
in paropside, hic me tradet.
24 Filius quidem hominis vadit, sicut scriptum est de illo;
vae autem homini illi, per quem Filius hominis traditur! Bonum
erat ei, si natus non fuisset homo ille ”.
25 Respondens autem Iudas, qui tradidit eum, dixit: “
Numquid ego sum, Rabbi? ”. Ait illi: “ Tu dixisti
”.
26 Cenantibus autem eis, accepit Iesus panem et benedixit
ac fregit deditque discipulis et ait: “ Accipite, comedite:
hoc est corpus meum ”.
27 Et accipiens calicem, gratias egit et dedit illis dicens:
“ Bibite ex hoc omnes:
28 hic est enim sanguis meus novi testamenti, qui pro multis
effunditur in remissionem peccatorum.
29 Dico autem vobis: Non bibam amodo de hoc genimine vitis
usque in diem illum, cum illud bibam vobiscum novum in regno
Patris mei ”.
30 Et hymno dicto, exierunt in montem Oliveti.
31 Tunc dicit illis Iesus: “ Omnes vos scandalum patiemini
in me in ista nocte. Scriptum est enim: "Percutiam pastorem,
et dispergentur oves gregis".
32 Postquam autem resurrexero, praecedam vos in Galilaeam
”.
33 Respondens autem Petrus ait illi: “ Et si omnes scandalizati
fuerint in te, ego numquam scandalizabor ”.
34 Ait illi Iesus: “ Amen dico tibi: In hac nocte, antequam
gallus cantet, ter me negabis ”.
35 Ait illi Petrus: “ Etiam si oportuerit me mori tecum,
non te negabo ”. Similiter et omnes discipuli dixerunt.
36 Tunc venit Iesus cum illis in praedium, quod dicitur Gethsemani.
Et dicit discipulis: “ Sedete hic, donec vadam illuc
et orem ”.
37 Et assumpto Petro et duobus filiis Zebedaei, coepit contristari
et maestus esse.
38 Tunc ait illis: “ Tristis est anima mea usque ad
mortem; sustinete hic et vigilate mecum ”.
39 Et progressus pusillum, procidit in faciem suam orans et
dicens: “ Pater mi, si possibile est, transeat a me
calix iste; verumtamen non sicut ego volo, sed sicut tu ”.
40 Et venit ad discipulos et invenit eos dormientes; et dicit
Petro: “ Sic non potuistis una hora vigilare mecum?
41 Vigilate et orate, ut non intretis in tentationem; spiritus
quidem promptus est, caro autem infirma ”.
42 Iterum secundo abiit et oravit dicens: “ Pater mi,
si non potest hoc transire, nisi bibam illud, fiat voluntas
tua ”.
43 Et venit iterum et invenit eos dormientes: erant enim oculi
eorum gravati.
44 Et relictis illis, iterum abiit et oravit tertio, eundem
sermonem iterum dicens.
45 Tunc venit ad discipulos et dicit illis: “ Dormite
iam et requiescite; ecce appropinquavit hora, et Filius hominis
traditur in manus peccatorum.
46 Surgite, eamus; ecce appropinquavit, qui me tradit ”.
47 Et adhuc ipso loquente, ecce Iudas, unus de Duodecim, venit,
et cum eo turba multa cum gladiis et fustibus, missi a principibus
sacerdotum et senioribus populi.
48 Qui autem tradidit eum, dedit illis signum dicens: “
Quemcumque osculatus fuero, ipse est; tenete eum! ”.
49 Et confestim accedens ad Iesum dixit: “ Ave, Rabbi!
” et osculatus est eum.
50 Iesus autem dixit illi: “ Amice, ad quod venisti!
”. Tunc accesserunt et manus iniecerunt in Iesum et
tenuerunt eum.
51 Et ecce unus ex his, qui erant cum Iesu, extendens manum
exemit gladium suum et percutiens servum principis sacerdotum
amputavit auriculam eius.
52 Tunc ait illi Iesus: “ Converte gladium tuum in locum
suum. Omnes enim, qui acceperint gladium, gladio peribunt.
53 An putas quia non possum rogare Patrem meum, et exhibebit
mihi modo plus quam duodecim legiones angelorum?
54 Quomodo ergo implebuntur Scripturae quia sic oportet fieri?
”.
55 In illa hora dixit Iesus turbis: “ Tamquam ad latronem
existis cum gladiis et fustibus comprehendere me? Cotidie
sedebam docens in templo, et non me tenuistis ”.
56 Hoc autem totum factum est, ut implerentur scripturae Prophetarum.
Tunc discipuli omnes, relicto eo, fugerunt.
57 Illi autem tenentes Iesum duxerunt ad Caipham principem
sacerdotum, ubi scribae et seniores convenerant.
58 Petrus autem sequebatur eum a longe usque in aulam principis
sacerdotum; et ingressus intro sede bat cum ministris, ut
videret finem.
59 Principes autem sacerdotum et omne concilium quaerebant
falsum testimonium contra Iesum, ut eum morti traderent,
60 et non invenerunt, cum multi falsi testes accessissent.
Novissime autem venientes duo
61 dixerunt: “ Hic dixit: “Possum destruere templum
Dei et post triduum aedificare illud” ”.
62 Et surgens princeps sacerdotum ait illi: “ Nihil
respondes? Quid isti adversum te testificantur? ”.
63 Iesus autem tacebat. Et princeps sacerdotum ait illi: “
Adiuro te per Deum vivum, ut dicas nobis, si tu es Christus
Filius Dei ”.
64 Dicit illi Iesus: “ Tu dixisti. Verumtamen dico vobis:
Amodo videbitis Filium hominis sedentem a dextris Virtutis
et venientem in nubibus caeli ”.
65 Tunc princeps sacerdotum scidit vestimenta sua dicens:
“ Blasphemavit! Quid adhuc egemus testibus? Ecce nunc
audistis blasphemiam.
66 Quid vobis videtur? ”. Illi autem respondentes dixerunt:
“ Reus est mortis! ”.
67 Tunc exspuerunt in faciem eius et colaphis eum ceciderunt;
alii autem palmas in faciem ei dederunt 68 dicentes: “
Prophetiza nobis, Christe: Quis est, qui te percussit? ”.
69 Petrus vero sedebat foris in atrio; et accessit ad eum
una ancilla dicens: “ Et tu cum Iesu Galilaeo eras!
”.
70 At ille negavit coram omnibus dicens: “ Nescio quid
dicis! ”.
71 Exeunte autem illo ad ianuam, vidit eum alia et ait his,
qui erant ibi: “ Hic erat cum Iesu
Nazareno! ”.
72 Et iterum negavit cum iuramento: “ Non novi hominem!
”.
73 Post pusillum autem accesserunt, qui stabant, et dixerunt
Petro: “ Vere et tu ex illis es, nam et loquela tua
manifestum te facit ”.
74 Tunc coepit detestari et iurare: “ Non novi hominem!
”. Et continuo gallus cantavit;
75 et recordatus est Petrus verbi Iesu, quod dixerat: “
Priusquam gallus cantet, ter me
negabis ”. Et egressus foras ploravit amare. |
26
1 Terminati tutti questi discorsi, Gesù
disse ai suoi discepoli:
2"Voi sapete che fra due giorni è Pasqua e che
il Figlio dell'uomo sarà consegnato per essere crocifisso".
3 Allora i sommi sacerdoti e gli anziani del popolo si riunirono
nel palazzo del sommo sacerdote, che si chiamava Caifa,
4 e tennero consiglio per arrestare con un inganno Gesù
e farlo morire.
5 Ma dicevano: "Non durante la festa, perché non
avvengano tumulti fra il popolo".
6 Mentre Gesù si trovava a Betània, in casa
di Simone il lebbroso,
7 gli si avvicinò una donna con un vaso di alabastro
di olio profumato molto prezioso, e glielo versò sul
capo mentre stava a mensa.
8 I discepoli vedendo ciò si sdegnarono e dissero:
"Perché questo spreco?
9 Lo si poteva vendere a caro prezzo per darlo ai poveri!".
10 Ma Gesù, accortosene, disse loro: "Perché
infastidite questa donna? Essa ha compiuto un'azione buona
verso di me.
11 I poveri infatti li avete sempre con voi, me, invece, non
sempre mi avete.
12 Versando questo olio sul mio corpo, lo ha fatto in vista
della mia sepoltura.
13 In verità vi dico: dovunque sarà predicato
questo vangelo, nel mondo intero, sarà detto anche
ciò che essa ha fatto, in ricordo di lei".
14 Allora uno dei Dodici, chiamato Giuda Iscariota, andò
dai sommi sacerdoti
15 e disse: "Quanto mi volete dare perché io ve
lo consegni?". E quelli gli fissarono trenta monete d'argento.
16 Da quel momento cercava l'occasione propizia per consegnarlo.
17 Il primo giorno degli Azzimi, i discepoli si avvicinarono
a Gesù e gli dissero: "Dove vuoi che ti prepariamo,
per mangiare la Pasqua?".
18 Ed egli rispose: "Andate in città, da un tale,
e ditegli: Il Maestro ti manda a dire: Il mio tempo è
vicino; farò la Pasqua da te con i miei discepoli".
19 I discepoli fecero come aveva loro ordinato Gesù,
e prepararono la Pasqua.
20 Venuta la sera, si mise a mensa con i Dodici.
21 Mentre mangiavano disse: "In verità io vi dico,
uno di voi mi tradirà".
22 Ed essi, addolorati profondamente, incominciarono ciascuno
a domandargli: "Sono forse io, Signore?".
23 Ed egli rispose: "Colui che ha intinto con me la mano
nel piatto, quello mi tradirà.
24 Il Figlio dell'uomo se ne va, come è scritto di
lui, ma guai a colui dal quale il Figlio dell'uomo viene tradito;
sarebbe meglio per quell'uomo se non fosse mai nato!".
25 Giuda, il traditore, disse: "Rabbì, sono forse
io?". Gli rispose: "Tu l'hai detto".
26 Ora, mentre essi mangiavano, Gesù prese il pane
e, pronunziata la benedizione, lo spezzò e lo diede
ai discepoli dicendo: "Prendete e mangiate; questo è
il mio corpo".
27 Poi prese il calice e, dopo aver reso grazie, lo diede
loro, dicendo: "Bevetene tutti,
28 perché questo è il mio sangue dell'alleanza,
versato per molti, in remissione dei peccati.
29 Io vi dico che da ora non berrò più di questo
frutto della vite fino al giorno in cui lo berrò nuovo
con voi nel regno del Padre mio".
30 E dopo aver cantato l'inno, uscirono verso il monte degli
Ulivi.
31 Allora Gesù disse loro: "Voi tutti vi scandalizzerete
per causa mia in questa notte. Sta scritto infatti: Percuoterò
il pastore e saranno disperse le pecore del gregge,
32 ma dopo la mia risurrezione, vi precederò in Galilea".
33 E Pietro gli disse: "Anche se tutti si scandalizzassero
di te, io non mi scandalizzerò mai".
34 Gli disse Gesù: "In verità ti dico:
questa notte stessa, prima che il gallo canti, mi rinnegherai
tre volte".
35 E Pietro gli rispose: "Anche se dovessi morire con
te, non ti rinnegherò". Lo stesso dissero tutti
gli altri discepoli.
36 Allora Gesù andò con loro in un podere, chiamato
Getsèmani, e disse ai discepoli: "Sedetevi qui,
mentre io vado là a pregare".
37 E presi con sé Pietro e i due figli di Zebedèo,
cominciò a provare tristezza e angoscia.
38 Disse loro: "La mia anima è triste fino alla
morte; restate qui e vegliate con me".
39 E avanzatosi un poco, si prostrò con la faccia a
terra e pregava dicendo: "Padre mio, se è possibile,
passi da me questo calice! Però non come voglio io,
ma come vuoi tu!".
40 Poi tornò dai discepoli e li trovò che dormivano.
E disse a Pietro: "Così non siete stati capaci
di vegliare un'ora sola con me?
41 Vegliate e pregate, per non cadere in tentazione. Lo spirito
è pronto, ma la carne è debole".
42 E di nuovo, allontanatosi, pregava dicendo: "Padre
mio, se questo calice non può passare da me senza che
io lo beva, sia fatta la tua volontà".
43 E tornato di nuovo trovò i suoi che dormivano, perché
gli occhi loro si erano appesantiti.
44 E lasciatili, si allontanò di nuovo e pregò
per la terza volta, ripetendo le stesse parole.
45 Poi si avvicinò ai discepoli e disse loro: "Dormite
ormai e riposate! Ecco, è giunta l'ora nella quale
il Figlio dell'uomo sarà consegnato in mano ai peccatori.
46 Alzatevi, andiamo; ecco, colui che mi tradisce si avvicina".
47 Mentre parlava ancora, ecco arrivare Giuda, uno dei Dodici,
e con lui una gran folla con spade e bastoni, mandata dai
sommi sacerdoti e dagli anziani del popolo.
48 Il traditore aveva dato loro questo segnale dicendo: "Quello
che bacerò, è lui; arrestatelo!".
49 E subito si avvicinò a Gesù e disse: "Salve,
Rabbì!". E lo baciò.
50 E Gesù gli disse: "Amico, per questo sei qui!".
Allora si fecero avanti e misero le mani addosso a Gesù
e lo arrestarono.
51 Ed ecco, uno di quelli che erano con Gesù, messa
mano alla spada, la estrasse e colpì il servo del sommo
sacerdote staccandogli un orecchio.
52 Allora Gesù gli disse: "Rimetti la spada nel
fodero, perché tutti quelli che mettono mano alla spada
periranno di spada.
53 Pensi forse che io non possa pregare il Padre mio, che
mi darebbe subito più di dodici legioni di angeli?
54 Ma come allora si adempirebbero le Scritture, secondo le
quali così deve avvenire?".
55 In quello stesso momento Gesù disse alla folla:
"Siete usciti come contro un brigante, con spade e bastoni,
per catturarmi. Ogni giorno stavo seduto nel tempio ad insegnare,
e non mi avete arrestato.
56 Ma tutto questo è avvenuto perché si adempissero
le Scritture dei profeti". Allora tutti i discepoli,
abbandonatolo, fuggirono.
57 Or quelli che avevano arrestato Gesù, lo condussero
dal sommo sacerdote Caifa, presso il quale già si erano
riuniti gli scribi e gli anziani.
58 Pietro intanto lo aveva seguito da lontano fino al palazzo
del sommo sacerdote; ed entrato anche lui, si pose a sedere
tra i servi, per vedere la conclusione.
59 I sommi sacerdoti e tutto il sinedrio cercavano qualche
falsa testimonianza contro Gesù, per condannarlo a
morte;
60 ma non riuscirono a trovarne alcuna, pur essendosi fatti
avanti molti falsi testimoni.
61 Finalmente se ne presentarono due, che affermarono: "Costui
ha dichiarato: Posso distruggere il tempio di Dio e ricostruirlo
in tre giorni".
62 Alzatosi il sommo sacerdote gli disse: "Non rispondi
nulla? Che cosa testimoniano costoro contro di te?".
63 Ma Gesù taceva. Allora il sommo sacerdote gli disse:
"Ti scongiuro, per il Dio vivente, perché ci dica
se tu sei il Cristo, il Figlio di Dio".
64 "Tu l'hai detto, gli rispose Gesù, anzi io
vi dico: d'ora innanzi vedrete il Figlio dell'uomo seduto
alla destra di Dio, e venire sulle nubi del cielo".
65 Allora il sommo sacerdote si stracciò le vesti dicendo:
"Ha bestemmiato! Perché abbiamo ancora bisogno
di testimoni? Ecco, ora avete udito la bestemmia;
66 che ve ne pare?". E quelli risposero: "È
reo di morte!".
67 Allora gli sputarono in faccia e lo schiaffeggiarono; altri
lo bastonavano,
68 dicendo: "Indovina, Cristo! Chi è che ti ha
percosso?".
69 Pietro intanto se ne stava seduto fuori, nel cortile. Una
serva gli si avvicinò e disse: "Anche tu eri con
Gesù, il Galileo!".
70 Ed egli negò davanti a tutti: "Non capisco
che cosa tu voglia dire".
71 Mentre usciva verso l'atrio, lo vide un'altra serva e disse
ai presenti: "Costui era con Gesù, il Nazareno".
72 Ma egli negò di nuovo giurando: "Non conosco
quell'uomo".
73 Dopo un poco, i presenti gli si accostarono e dissero a
Pietro: "Certo anche tu sei di quelli; la tua parlata
ti tradisce!".
74 Allora egli cominciò a imprecare e a giurare: "Non
conosco quell'uomo!". E subito un gallo cantò.
75 E Pietro si ricordò delle parole dette da Gesù:
"Prima che il gallo canti, mi rinnegherai tre volte".
E uscito all'aperto, pianse amaramente. |
27
1 Mane autem facto, consi lium inierunt
omnes princi pes sacerdotum et seniores populi adversus Iesum,
ut eum morti traderent.
2 Et vinctum adduxerunt eum et tradiderunt Pilato praesidi.
3 Tunc videns Iudas, qui eum tradidit, quod damnatus esset,
paenitentia ductus, rettulit triginta argenteos principibus
sacerdotum et senioribus
4 dicens: “ Peccavi tradens sanguinem innocentem ”.
At illi dixerunt: “ Quid ad nos? Tu videris! ”.
5 Et proiectis argenteis in templo, recessit et abiens laqueo
se suspendit.
6 Principes autem sacerdotum, acceptis argenteis, dixerunt:
“ Non licet mittere eos in corbanam, quia pretium sanguinis
est ”.
7 Consilio autem inito, emerunt ex illis agrum Figuli in sepulturam
peregrinorum.
8 Propter hoc vocatus est ager ille ager Sanguinis usque in
hodiernum diem.
9 Tunc impletum est quod dictum est per Ieremiam prophetam
di centem: “ Et acceperunt triginta argenteos, pretium
appretiati quem appretiaverunt a filiis Israel,
10 et dederunt eos in agrum Figuli, sicut constituit mihi
Dominus ”.
11 Iesus autem stetit ante praesidem; et interrogavit eum
praeses dicens: “ Tu es Rex Iudaeorum? ”. Dixit
autem Iesus: “ Tu dicis ”.
12 Et cum accusaretur a principibus sacerdotum et senioribus,
nihil respondit.
13 Tunc dicit illi Pilatus: “ Non audis quanta adversum
te dicant testimonia? ”.
14 Et non respondit ei ad ullum verbum, ita ut miraretur praeses
vehementer.
15 Per diem autem sollemnem consueverat praeses dimittere
turbae unum vinctum, quem voluissent.
16 Habebant autem tunc vinctum insignem, qui dicebatur Barabbas.
17 Congregatis ergo illis dixit Pilatus: “ Quem vultis
dimittam vobis: Barabbam an Iesum, qui dicitur Christus? ”.
18 Sciebat enim quod per invidiam tradidissent eum.
19 Sedente autem illo pro tribunali, misit ad illum uxor eius
dicens: “ Nihil tibi et iusto illi. Multa enim passa
sum hodie per visum propter eum ”.
20 Principes autem sacerdotum et seniores persuaserunt turbis,
ut peterent Barabbam, Iesum vero perderent.
21 Respondens autem praeses ait illis: “ Quem vultis
vobis de duobus dimittam? ”. At illi dixerunt: “
Barabbam! ”.
22 Dicit illis Pilatus: “ Quid igitur faciam de Iesu,
qui dicitur Christus? ”. Dicunt omnes: “ Crucifigatur!
”.
23 Ait autem: “ Quid enim mali fecit? ”. At illi
magis clamabant dicentes: “ Crucifigatur! ”.
24 Videns autem Pilatus quia nihil proficeret, sed magis tumultus
fieret, accepta aqua, lavit manus coram turba dicens: “
Innocens ego sum a sanguine hoc; vos videritis! ”.
25 Et respondens universus populus dixit: “ Sanguis
eius super nos et super filios nostros ”.
26 Tunc dimisit illis Barabbam; Iesum autem flagellatum tradidit,
ut crucifigeretur.
27 Tunc milites praesidis suscipientes Iesum in praetorio
congregaverunt ad eum universam cohortem.
28 Et exuentes eum, clamydem coccineam circumdederunt ei
29 et plectentes coronam de spinis posuerunt super caput eius
et arundinem in dextera eius et, genu flexo ante eum, illudebant
ei dicentes: “ Ave, rex Iudaeorum! ”.
30 Et exspuentes in eum acceperunt arundinem et percutiebant
caput eius.
31 Et postquam illuserunt ei, exuerunt eum clamyde et induerunt
eum vestimentis eius et duxerunt eum, ut crucifigerent.
32 Exeuntes autem invenerunt hominem Cyrenaeum nomine Simonem;
hunc angariaverunt, ut tolleret crucem eius.
33 Et venerunt in locum, qui dicitur Golgotha, quod est Calvariae
locus,
34 et dederunt ei vinum bibere cum felle mixtum; et cum gustasset,
noluit bibere.
35 Postquam autem crucifixerunt eum, diviserunt vestimenta
eius sortem mittentes
36 et sedentes servabant eum ibi.
37 Et imposuerunt super caput eius causam ipsius scriptam:
“ Hic est Iesus Rex Iudaeorum ”.
38 Tunc crucifiguntur cum eo duo latrones: unus a dextris,
et unus a sinistris.
39 Praetereuntes autem blasphemabant eum moventes capita sua
40 et dicentes: “ Qui destruis templum et in triduo
illud reaedificas, salva temetipsum; si Filius Dei es, descende
de cruce! ”.
41 Similiter et principes sacerdotum illudentes cum scribis
et senioribus dicebant:
42 “ Alios salvos fecit, seipsum non potest salvum facere.
Rex Israel est; descendat nunc de cruce, et credemus in eum.
43 Confidit in Deo; liberet nunc, si vult eum. Dixit enim:
“Dei Filius sum” ”.
44 Idipsum autem et latrones, qui crucifixi erant cum eo,
improperabant ei.
45 A sexta autem hora tenebrae factae sunt super universam
terram usque ad horam nonam.
46 Et circa horam nonam clamavit Iesus voce magna dicens:
“ Eli, Eli, lema sabacthani? ”, hoc est: “
Deus meus, Deus meus, ut quid dereliquisti me? ”.
47 Quidam autem ex illic stantibus audientes dicebant: “
Eliam vocat iste ”.
48 Et continuo currens unus ex eis acceptam spongiam implevit
aceto et imposuit arundini et dabat ei bibere.
49 Ceteri vero dicebant: “ Sine, videamus an veniat
Elias liberans eum ”.
50 Iesus autem iterum clamans voce magna emisit spiritum.
51 Et ecce velum templi scissum est a summo usque deorsum
in duas partes, et terra mota est, et petrae scissae sunt;
52 et monumenta aperta sunt, et multa corpora sanctorum, qui
dormierant, surrexerunt
53 et exeuntes de monumentis post resurrectionem eius venerunt
in sanctam civitatem et apparuerunt multis.
54 Centurio autem et, qui cum eo erant custodientes Iesum,
viso terrae motu et his, quae fiebant, timuerunt valde dicentes:
“ Vere Dei Filius erat iste! ”.
55 Erant autem ibi mulieres multae a longe aspicientes, quae
secutae erant Iesum a Galilaea ministrantes ei;
56 inter quas erat Maria Magdalene et Maria Iacobi et Ioseph
mater et mater filiorum Zebedaei.
57 Cum sero autem factum esset, venit homo dives ab Arimathaea
nomine Ioseph, qui et ipse discipulus erat Iesu.
58 Hic accessit ad Pilatum et petiit corpus Iesu. Tunc Pilatus
iussit reddi.
59 Et accepto corpore, Ioseph involvit illud in sindone munda
60 et posuit illud in monumento suo novo, quod exciderat in
petra, et advolvit saxum magnum ad ostium monumenti et abiit.
61 Erat autem ibi Maria Magdalene et altera Maria sedentes
contra sepulcrum.
62 Altera autem die, quae est post Parascevem, convenerunt
principes sacerdotum et pharisaei ad Pilatum
63 dicentes: “ Domine, recordati sumus quia seductor
ille dixit adhuc vivens: “Post tres dies resurgam”.
64 Iube ergo custodiri sepulcrum usque in diem tertium, ne
forte veniant discipuli eius et furentur eum et dicant plebi:
“Surrexit a mortuis”, et erit novissimus error
peior priore ”.
65 Ait illis Pilatus: “ Habetis custodiam; ite, custodite,
sicut scitis ”.
66 Illi autem abeuntes munierunt sepulcrum, signantes lapidem,
cum custodia.
|
27
1 Venuto il mattino, tutti i sommi sacerdoti
e gli anziani del popolo tennero consiglio contro Gesù,
per farlo morire.
2 Poi, messolo in catene, lo condussero e consegnarono al
governatore Pilato.
3 Allora Giuda, il traditore, vedendo che Gesù era
stato condannato, si pentì e riportò le trenta
monete d'argento ai sommi sacerdoti e agli anziani
4 dicendo: "Ho peccato, perché ho tradito sangue
innocente". Ma quelli dissero: "Che ci riguarda?
Veditela tu!".
5 Ed egli, gettate le monete d'argento nel tempio, si allontanò
e andò ad impiccarsi.
6 Ma i sommi sacerdoti, raccolto quel denaro, dissero: "Non
è lecito metterlo nel tesoro, perché è
prezzo di sangue".
7 E tenuto consiglio, comprarono con esso il Campo del vasaio
per la sepoltura degli stranieri.
8 Perciò quel campo fu denominato "Campo di sangue"
fino al giorno d'oggi.
9 Allora si adempì quanto era stato detto dal profeta
Geremia: E presero trenta denari d'argento, il prezzo del
venduto, che i figli di Israele avevano mercanteggiato,
10 e li diedero per il campo del vasaio, come mi aveva ordinato
il Signore.
11 Gesù intanto comparve davanti al governatore, e
il governatore l'interrogò dicendo: "Sei tu il
re dei Giudei?". Gesù rispose "Tu lo dici".
12 E mentre lo accusavano i sommi sacerdoti e gli anziani,
non rispondeva nulla.
13 Allora Pilato gli disse: "Non senti quante cose attestano
contro di te?".
14 Ma Gesù non gli rispose neanche una parola, con
grande meraviglia del governatore.
15 Il governatore era solito, per ciascuna festa di Pasqua,
rilasciare al popolo un prigioniero, a loro scelta.
16 Avevano in quel tempo un prigioniero famoso, detto Barabba.
17 Mentre quindi si trovavano riuniti, Pilato disse loro:
"Chi volete che vi rilasci: Barabba o Gesù chiamato
il Cristo?".
18 Sapeva bene infatti che glielo avevano consegnato per invidia.
19 Mentre egli sedeva in tribunale, sua moglie gli mandò
a dire: "Non avere a che fare con quel giusto; perché
oggi fui molto turbata in sogno, per causa sua".
20 Ma i sommi sacerdoti e gli anziani persuasero la folla
a richiedere Barabba e a far morire Gesù.
21 Allora il governatore domandò: "Chi dei due
volete che vi rilasci?". Quelli risposero: "Barabba!".
22 Disse loro Pilato: "Che farò dunque di Gesù
chiamato il Cristo?". Tutti gli risposero: "Sia
crocifisso!".
23 Ed egli aggiunse: "Ma che male ha fatto?". Essi
allora urlarono: "Sia crocifisso!".
24 Pilato, visto che non otteneva nulla, anzi che il tumulto
cresceva sempre più, presa dell'acqua, si lavò
le mani davanti alla folla: "Non sono responsabile, disse,
di questo sangue; vedetevela voi!".
25 E tutto il popolo rispose: "Il suo sangue ricada sopra
di noi e sopra i nostri figli".
26 Allora rilasciò loro Barabba e, dopo aver fatto
flagellare Gesù, lo consegnò ai soldati perché
fosse crocifisso.
27 Allora i soldati del governatore condussero Gesù
nel pretorio e gli radunarono attorno tutta la coorte.
28 Spogliatolo, gli misero addosso un manto scarlatto
29 e, intrecciata una corona di spine, gliela posero sul capo,
con una canna nella destra; poi mentre gli si inginocchiavano
davanti, lo schernivano: "Salve, re dei Giudei!".
30 E sputandogli addosso, gli tolsero di mano la canna e lo
percuotevano sul capo.
31 Dopo averlo così schernito, lo spogliarono del mantello,
gli fecero indossare i suoi vestiti e lo portarono via per
crocifiggerlo.
32 Mentre uscivano, incontrarono un uomo di Cirène,
chiamato Simone, e lo costrinsero a prender su la croce di
lui.
33 Giunti a un luogo detto Gòlgota, che significa luogo
del cranio,
34 gli diedero da bere vino mescolato con fiele; ma egli,
assaggiatolo, non ne volle bere.
35 Dopo averlo quindi crocifisso, si spartirono le sue vesti
tirandole a sorte.
36 E sedutisi, gli facevano la guardia.
37 Al di sopra del suo capo, posero la motivazione scritta
della sua condanna: "Questi è Gesù, il
re dei Giudei".
38 Insieme con lui furono crocifissi due ladroni, uno a destra
e uno a sinistra.
39 E quelli che passavano di là lo insultavano scuotendo
il capo e dicendo:
40 "Tu che distruggi il tempio e lo ricostruisci in tre
giorni, salva te stesso! Se tu sei Figlio di Dio, scendi dalla
croce!".
41 Anche i sommi sacerdoti con gli scribi e gli anziani lo
schernivano:
42 "Ha salvato gli altri, non può salvare se stesso.
È il re d'Israele, scenda ora dalla croce e gli crederemo.
43 Ha confidato in Dio; lo liberi lui ora, se gli vuol bene.
Ha detto infatti: Sono Figlio di Dio!".
44 Anche i ladroni crocifissi con lui lo oltraggiavano allo
stesso modo.
45 Da mezzogiorno fino alle tre del pomeriggio si fece buio
su tutta la terra.
46 Verso le tre, Gesù gridò a gran voce: "Elì,
Elì, lemà sabactàni?", che significa:
"Dio mio, Dio mio, perché mi hai abbandonato?".
47 Udendo questo, alcuni dei presenti dicevano: "Costui
chiama Elia".
48 E subito uno di loro corse a prendere una spugna e, imbevutala
di aceto, la fissò su una canna e così gli dava
da bere.
49 Gli altri dicevano: "Lascia, vediamo se viene Elia
a salvarlo!".
50 E Gesù, emesso un alto grido, spirò.
51 Ed ecco il velo del tempio si squarciò in due da
cima a fondo, la terra si scosse, le rocce si spezzarono,
52 i sepolcri si aprirono e molti corpi di santi morti risuscitarono.
53 E uscendo dai sepolcri, dopo la sua risurrezione, entrarono
nella città santa e apparvero a molti.
54 Il centurione e quelli che con lui facevano la guardia
a Gesù, sentito il terremoto e visto quel che succedeva,
furono presi da grande timore e dicevano: "Davvero costui
era Figlio di Dio!".
55 C'erano anche là molte donne che stavano a osservare
da lontano; esse avevano seguito Gesù dalla Galilea
per servirlo.
56 Tra costoro Maria di Màgdala, Maria madre di Giacomo
e di Giuseppe, e la madre dei figli di Zebedèo.
57 Venuta la sera giunse un uomo ricco di Arimatèa,
chiamato Giuseppe, il quale era diventato anche lui discepolo
di Gesù.
58 Egli andò da Pilato e gli chiese il corpo di Gesù.
Allora Pilato ordinò che gli fosse consegnato
59 Giuseppe, preso il corpo di Gesù, lo avvolse in
un candido lenzuolo
60 e lo depose nella sua tomba nuova, che si era fatta scavare
nella roccia; rotolata poi una gran pietra sulla porta del
sepolcro, se ne andò.
61 Erano lì, davanti al sepolcro, Maria di Màgdala
e l'altra Maria.
62 Il giorno seguente, quello dopo la Parasceve, si riunirono
presso Pilato i sommi sacerdoti e i farisei, dicendo:
63 "Signore, ci siamo ricordati che quell'impostore disse
mentre era vivo: Dopo tre giorni risorgerò.
64 Ordina dunque che sia vigilato il sepolcro fino al terzo
giorno, perché non vengano i suoi discepoli, lo rubino
e poi dicano al popolo: È risuscitato dai morti. Così
quest'ultima impostura sarebbe peggiore della prima!".
65 Pilato disse loro: "Avete la vostra guardia, andate
e assicuratevi come credete".
66 Ed essi andarono e assicurarono il sepolcro, sigillando
la pietra e mettendovi la guardia. |
28
1 Sero autem post sabbatum, cum illucesceret
in primam sabbati, venit Maria Magdalene et altera Maria videre
sepulcrum.
2 Et ecce terrae motus factus est magnus: angelus enim Domini
descendit de caelo et accedens revolvit lapidem et sedebat
super eum.
3 Erat autem aspectus eius sicut fulgur, et vestimentum eius
candidum sicut nix.
4 Prae timore autem eius exterriti sunt custodes et facti
sunt velut mortui.
5 Respondens autem angelus dixit mulieribus: “ Nolite
timere vos! Scio enim quod Iesum, qui crucifixus est, quaeritis.
6 Non est hic: surrexit enim, sicut dixit. Venite, videte
locum, ubi positus erat.
7 Et cito euntes dicite discipulis eius: “Surrexit a
mortuis et ecce praecedit vos in Galilaeam; ibi eum videbitis”.
Ecce dixi vobis ”.
8 Et exeuntes cito de monumento cum timore et magno gaudio
cucurrerunt nuntiare discipulis eius.
9 Et ecce Iesus occurrit illis dicens: “ Avete ”.
Illae autem accesserunt et tenuerunt pedes eius et adoraverunt
eum.
10 Tunc ait illis Iesus: “ Nolite timere; ite, nuntiate
fratribus meis, ut eant in Galilaeam et ibi me videbunt ”.
11 Quae cum abiissent, ecce quidam de custodia venerunt in
civitatem et nuntiaverunt principibus sacerdotum omnia, quae
facta fuerant.
12 Et congregati cum senioribus, consilio accepto, pecuniam
copiosam dederunt militibus
13 dicentes: “ Dicite: “Discipuli eius nocte venerunt
et furati sunt eum, nobis dormientibus”.
14 Et si hoc auditum fuerit a praeside, nos suadebimus ei
et securos vos faciemus ”.
15 At illi, accepta pecunia, fecerunt, sicut erant docti.
Et divulgatum est verbum istud apud Iudaeos usque in hodiernum
diem.
16 Undecim autem discipuli abierunt in Galilaeam, in montem
ubi constituerat illis Iesus,
17 et videntes eum adoraverunt; quidam autem dubitaverunt.
18 Et accedens Iesus locutus est eis dicens: “ Data
est mihi omnis potestas in caelo et in terra.
19 Euntes ergo docete omnes gentes, baptizantes eos in nomine
Patris et Filii et Spiritus Sancti,
20 docentes eos servare omnia, quaecumque mandavi vobis. Et
ecce ego vobiscum sum omnibus diebus usque ad consummationem
saeculi ” |
28
1 Passato il sabato, all'alba del primo
giorno della settimana, Maria di Màgdala e l'altra
Maria andarono a visitare il sepolcro.
2 Ed ecco che vi fu un gran terremoto: un angelo del Signore,
sceso dal cielo, si accostò, rotolò la pietra
e si pose a sedere su di essa.
3 Il suo aspetto era come la folgore e il suo vestito bianco
come la neve.
4 Per lo spavento che ebbero di lui le guardie tremarono tramortite.
5 Ma l'angelo disse alle donne: "Non abbiate paura, voi!
So che cercate Gesù il crocifisso.
6 Non è qui. È risorto, come aveva detto; venite
a vedere il luogo dove era deposto.
7 Presto, andate a dire ai suoi discepoli: È risuscitato
dai morti, e ora vi precede in Galilea; là lo vedrete.
Ecco, io ve l'ho detto".
8 Abbandonato in fretta il sepolcro, con timore e gioia grande,
le donne corsero a dare l'annunzio ai suoi discepoli.
9 Ed ecco Gesù venne loro incontro dicendo: "Salute
a voi". Ed esse, avvicinatesi, gli presero i piedi e
lo adorarono.
10 Allora Gesù disse loro: "Non temete; andate
ad annunziare ai miei fratelli che vadano in Galilea e là
mi vedranno".
11 Mentre esse erano per via, alcuni della guardia giunsero
in città e annunziarono ai sommi sacerdoti quanto era
accaduto.
12 Questi si riunirono allora con gli anziani e deliberarono
di dare una buona somma di denaro ai soldati dicendo:
13 "Dichiarate: i suoi discepoli sono venuti di notte
e l'hanno rubato, mentre noi dormivamo.
14 E se mai la cosa verrà all'orecchio del governatore
noi lo persuaderemo e vi libereremo da ogni noia".
15 Quelli, preso il denaro, fecero secondo le istruzioni ricevute.
Così questa diceria si è divulgata fra i Giudei
fino ad oggi.
16 Gli undici discepoli, intanto, andarono in Galilea, sul
monte che Gesù aveva loro fissato.
17 Quando lo videro, gli si prostrarono innanzi; alcuni però
dubitavano.
18 E Gesù, avvicinatosi, disse loro: "Mi è
stato dato ogni potere in cielo e in terra.
19 Andate dunque e ammaestrate tutte le nazioni, battezzandole
nel nome del Padre e del Figlio e dello Spirito santo,
20 insegnando loro ad osservare tutto ciò che vi ho
comandato. Ecco, io sono con voi tutti i giorni, fino alla
fine del mondo". |
| |
|
| 21
22 23 24
25 26 27
28 |
21
22 23 24
25 26 27
28 |
| |
|
| |
|
| |
|
|
|
|