Ego sum Qui sum.
Evangelium secundum Lucam
9
10 11 12
13 14 15
16 |
|
Vangelo secondo Luca
9
10 11 12
13 14 15
16 |
9
1 Convocatis autem Duodecim, dedit illis
virtutem et potesta tem super omnia daemonia, et ut languores
curarent,
2 et misit illos praedicare regnum Dei et sanare infirmos;
3 et ait ad illos: “ Nihil tuleritis in via, neque virgam
neque peram neque panem neque pecuniam, neque duas tunicas
habeatis.
4 Et in quamcumque domum intraveritis, ibi manete et inde
exite.
5 Et quicumque non receperint vos, exeuntes de civitate illa
pulverem pedum vestrorum excutite in testimonium supra illos
”.
6 Egressi autem circumibant per castella evangelizantes et
curantes ubique.
7 Audivit autem Herodes tetrarcha omnia, quae fiebant, et
haesitabat, eo quod diceretur a quibusdam: “ Ioannes
surrexit a mortuis ”;
8 a quibusdam vero: “ Elias apparuit ”; ab aliis
autem: “ Propheta unus de antiquis surrexit ”.
9 Et ait Herodes: “ Ioannem ego decollavi; quis autem
est iste, de quo audio ego talia? ”. Et quaerebat videre
eum.
10 Et reversi apostoli narraverunt illi, quaecumque fecerunt.
Et assumptis illis, secessit seorsum ad civitatem, quae vocatur
Bethsaida.
11 Quod cum cognovissent turbae, secutae sunt illum. Et excepit
illos et loquebatur illis de regno Dei et eos, qui cura indigebant,
sanabat.
12 Dies autem coeperat declinare; et accedentes Duodecim dixerunt
illi: “ Dimitte turbam, ut euntes in castella villasque,
quae circa sunt, divertant et inveniant escas, quia hic in
loco deserto sumus ”.
13 Ait autem ad illos: “ Vos date illis manducare ”.
At illi dixerunt: “ Non sunt nobis plus quam quinque
panes et duo pisces, nisi forte nos eamus et emamus in omnem
hanc turbam escas ”.
14 Erant enim fere viri quinque milia. Ait autem ad discipulos
suos: “ Facite illos discumbere per convivia ad quinquagenos
”.
15 Et ita fecerunt et discumbere fecerunt omnes.
16 Acceptis autem quinque panibus et duobus piscibus, respexit
in caelum et benedixit illis et fregit et dabat discipulis
suis, ut ponerent ante turbam.
17 Et manducaverunt et saturati sunt omnes; et sublatum est,
quod superfuit illis, fragmentorum cophini duodecim.
18 Et factum est, cum solus esset orans, erant cum illo discipuli,
et interrogavit illos dicens: “ Quem me dicunt esse
turbae? ”.
19 At illi responderunt et dixerunt: “ Ioannem Baptistam,
alii autem Eliam, alii vero: Propheta unus de prioribus surrexit
”.
20 Dixit autem illis: “ Vos autem quem me esse dicitis?
”. Respondens Petrus dixit: “ Christum Dei ”.
21 At ille increpans illos praecepit, ne cui dicerent hoc,
22 dicens: “ Oportet Filium hominis multa pati et reprobari
a senioribus et principibus sacerdotum et scribis et occidi
et tertia die resurgere ”.
23 Dicebat autem ad omnes: “ Si quis vult post me venire,
abneget semetipsum et tollat crucem suam cotidie et sequatur
me.
24 Qui enim voluerit animam suam salvam facere, perdet illam;
qui autem perdiderit animam suam propter me, hic salvam faciet
illam.
25 Quid enim proficit homo, si lucretur universum mundum,
se autem ipsum perdat vel detrimentum sui faciat?
26 Nam qui me erubuerit et meos sermones, hunc Filius hominis
erubescet, cum venerit in gloria sua et Patris et sanctorum
angelorum.
27 Dico autem vobis vere: Sunt aliqui hic stantes, qui non
gustabunt mortem, donec videant regnum Dei ”.
28 Factum est autem post haec verba fere dies octo, et assumpsit
Petrum et Ioannem et Iacobum et ascendit in montem, ut oraret.
29 Et facta est, dum oraret, species vultus eius altera, et
vestitus eius albus, refulgens.
30 Et ecce duo viri loquebantur cum illo, et erant Moyses
et Elias,
31 qui visi in gloria dicebant exodum eius, quam completurus
erat in Ierusalem.
32 Petrus vero et qui cum illo gravati erant somno; et evigilantes
viderunt gloriam eius et duos viros, qui stabant cum illo.
33 Et factum est, cum discederent ab illo, ait Petrus ad Iesum:
“ Praeceptor, bonum est nos hic esse; et faciamus tria
tabernacula: unum tibi et unum Moysi et unum Eliae ”,
nesciens quid diceret.
34 Haec autem illo loquente, facta est nubes et obumbravit
eos; et timuerunt intrantibus illis in nubem.
35 Et vox facta est de nube dicens: “ Hic est Filius
meus electus; ipsum audite ”.
36 Et dum fieret vox, inventus est Iesus solus. Et ipsi tacuerunt
et nemini dixerunt in illis diebus quidquam ex his, quae viderant.
37 Factum est autem in sequenti die, descendentibus illis
de monte, occurrit illi turba multa.
38 Et ecce vir de turba exclamavit dicens: “ Magister,
obsecro te, respice in filium meum, quia unicus est mihi;
39 et ecce spiritus apprehendit illum, et subito clamat, et
dissipat eum cum spuma et vix discedit ab eo dilanians eum;
40 et rogavi discipulos tuos, ut eicerent illum, et non potuerunt
”.
41 Respondens autem Iesus dixit: “ O generatio infidelis
et perversa, usquequo ero apud vos et patiar vos? Adduc huc
filium tuum ”.
42 Et cum accederet, elisit illum daemonium et dissipavit.
Et increpavit Iesus spiritum immundum et sanavit puerum et
reddidit illum patri eius.
43 Stupebant autem omnes in magnitudine Dei.
Omnibusque mirantibus in omnibus, quae faciebat, dixit ad
discipulos suos:
44 “ Ponite vos in auribus vestris sermones istos: Filius
enim hominis futurum est ut tradatur in manus hominum ”.
45 At illi ignorabant verbum istud, et erat velatum ante eos,
ut non sentirent illud, et time bant interrogare eum de hoc
verbo.
46 Intravit autem cogitatio in eos, quis eorum maior esset.
47 At Iesus sciens cogitationem cordis illorum, apprehendens
puerum statuit eum secus se
48 et ait illis: “ Quicumque susceperit puerum istum
in nomine meo, me recipit; et, quicumque me receperit, recipit
eum, qui me misit; nam qui minor est inter omnes vos, hic
maior est ”.
49 Respondens autem Ioannes dixit: “ Praeceptor, vidimus
quendam in nomine tuo eicientem daemonia et prohibuimus eum,
quia non sequitur nobiscum ”.
50 Et ait ad illum Iesus: “ Nolite prohibere; qui enim
non est adversus vos, pro vobis est ”.
51 Factum est autem, dum complerentur dies assumptionis eius,
et ipse faciem suam firmavit, ut iret Ierusalem,
52 et misit nuntios ante conspectum suum. Et euntes intraverunt
in castellum Samaritanorum, ut pararent illi.
53 Et non receperunt eum, quia facies eius erat euntis Ierusalem.
54 Cum vidissent autem discipuli Iacobus et Ioannes, dixerunt:
“ Domine, vis dicamus, ut ignis descendat de caelo et
consumat illos? ”.
55 Et conversus increpavit illos.
56 Et ierunt in aliud castellum.
57 Et euntibus illis in via, dixit quidam ad illum: “
Sequar te, quocumque ieris ”.
58 Et ait illi Iesus: “ Vulpes foveas habent, et volucres
caeli nidos, Filius autem hominis non habet, ubi caput reclinet
”.
59 Ait autem ad alterum: “ Sequere me ”. Ille
autem dixit: “ Domine, permitte mihi primum ire et sepelire
patrem meum ”.
60 Dixitque ei Iesus: “ Sine, ut mortui sepeliant mortuos
suos; tu autem vade, annuntia regnum Dei ”.
61 Et ait alter: “ Sequar te, Domine, sed primum permitte
mihi renuntiare his, qui domi sunt ”.
62 Ait ad illum Iesus: “ Nemo mittens manum suam in
aratrum et aspiciens retro, aptus est regno Dei ”. |
9
1 Egli allora chiamò a sé
i Dodici e diede loro potere e autorità su tutti i
demòni e di curare le malattie.
2 E li mandò ad annunziare il regno di Dio e a guarire
gli infermi.
3 Disse loro: "Non prendete nulla per il viaggio, né
bastone, né bisaccia, né pane, né denaro,
né due tuniche per ciascuno.
4 In qualunque casa entriate, là rimanete e di là
poi riprendete il cammino.
5 Quanto a coloro che non vi accolgono, nell'uscire dalla
loro città, scuotete la polvere dai vostri piedi, a
testimonianza contro di essi".
6 Allora essi partirono e giravano di villaggio in villaggio,
annunziando dovunque la buona novella e operando guarigioni.
7 Intanto il tetrarca Erode sentì parlare di tutti
questi avvenimenti e non sapeva che cosa pensare, perché
alcuni dicevano: "Giovanni è risuscitato dai morti",
8 altri: "È apparso Elia", e altri ancora:
"È risorto uno degli antichi profeti".
9 Ma Erode diceva: "Giovanni l'ho fatto decapitare io;
chi è dunque costui, del quale sento dire tali cose?".
E cercava di vederlo.
10 Al loro ritorno, gli apostoli raccontarono a Gesù
tutto quello che avevano fatto. Allora li prese con sé
e si ritirò verso una città chiamata Betsàida.
11 Ma le folle lo seppero e lo seguirono. Egli le accolse
e prese a parlar loro del regno di Dio e a guarire quanti
avevan bisogno di cure.
12 Il giorno cominciava a declinare e i Dodici gli si avvicinarono
dicendo: "Congeda la folla, perché vada nei villaggi
e nelle campagne dintorno per alloggiare e trovar cibo, poiché
qui siamo in una zona deserta".
13 Gesù disse loro: "Dategli voi stessi da mangiare".
Ma essi risposero: "Non abbiamo che cinque pani e due
pesci, a meno che non andiamo noi a comprare viveri per tutta
questa gente".
14 C'erano infatti circa cinquemila uomini. Egli disse ai
discepoli: "Fateli sedere per gruppi di cinquanta".
15 Così fecero e li invitarono a sedersi tutti quanti.
16 Allora egli prese i cinque pani e i due pesci e, levati
gli occhi al cielo, li benedisse, li spezzò e li diede
ai discepoli perché li distribuissero alla folla.
17 Tutti mangiarono e si saziarono e delle parti loro avanzate
furono portate via dodici ceste.
18 Un giorno, mentre Gesù si trovava in un luogo appartato
a pregare e i discepoli erano con lui, pose loro questa domanda:
"Chi sono io secondo la gente?".
19 Essi risposero: "Per alcuni Giovanni il Battista,
per altri Elia, per altri uno degli antichi profeti che è
risorto".
20 Allora domandò: "Ma voi chi dite che io sia?".
Pietro, prendendo la parola, rispose: "Il Cristo di Dio".
21 Egli allora ordinò loro severamente di non riferirlo
a nessuno.
22 "Il Figlio dell'uomo, disse, deve soffrire molto,
essere riprovato dagli anziani, dai sommi sacerdoti e dagli
scribi, esser messo a morte e risorgere il terzo giorno".
[
23 Poi, a tutti, diceva: "Se qualcuno vuol venire dietro
a me, rinneghi se stesso, prenda la sua croce ogni giorno
e mi segua.
24 Chi vorrà salvare la propria vita, la perderà,
ma chi perderà la propria vita per me, la salverà.
25 Che giova all'uomo guadagnare il mondo intero, se poi si
perde o rovina se stesso?
26 Chi si vergognerà di me e delle mie parole, di lui
si vergognerà il Figlio dell'uomo, quando verrà
nella gloria sua e del Padre e degli angeli santi.
27 In verità vi dico: vi sono alcuni qui presenti,
che non morranno prima di aver visto il regno di Dio".
28 Circa otto giorni dopo questi discorsi, prese con sé
Pietro, Giovanni e Giacomo e salì sul monte a pregare.
29 E, mentre pregava, il suo volto cambiò d'aspetto
e la sua veste divenne candida e sfolgorante.
30 Ed ecco due uomini parlavano con lui: erano Mosè
ed Elia,
31 apparsi nella loro gloria, e parlavano della sua dipartita
che avrebbe portato a compimento a Gerusalemme.
32 Pietro e i suoi compagni erano oppressi dal sonno; tuttavia
restarono svegli e videro la sua gloria e i due uomini che
stavano con lui.
33 Mentre questi si separavano da lui, Pietro disse a Gesù:
"Maestro, è bello per noi stare qui. Facciamo
tre tende, una per te, una per Mosè e una per Elia".
Egli non sapeva quel che diceva.
34 Mentre parlava così, venne una nube e li avvolse;
all'entrare in quella nube, ebbero paura.
35 E dalla nube uscì una voce, che diceva: "Questi
è il Figlio mio, l'eletto; ascoltatelo".
36 Appena la voce cessò, Gesù restò solo.
Essi tacquero e in quei giorni non riferirono a nessuno ciò
che avevano visto.
37 Il giorno seguente, quando furon discesi dal monte, una
gran folla gli venne incontro.
38 A un tratto dalla folla un uomo si mise a gridare: "Maestro,
ti prego di volgere lo sguardo a mio figlio, perché
è l'unico che ho.
39 Ecco, uno spirito lo afferra e subito egli grida, lo scuote
ed egli dà schiuma e solo a fatica se ne allontana
lasciandolo sfinito.
40 Ho pregato i tuoi discepoli di scacciarlo, ma non ci sono
riusciti".
41 Gesù rispose: "O generazione incredula e perversa,
fino a quando sarò con voi e vi sopporterò?
Conducimi qui tuo figlio".
42 Mentre questi si avvicinava, il demonio lo gettò
per terra agitandolo con convulsioni. Gesù minacciò
lo spirito immondo, risanò il fanciullo e lo consegnò
a suo padre.
43 E tutti furono stupiti per la grandezza di Dio. Mentre
tutti erano sbalorditi per tutte le cose che faceva, disse
ai suoi discepoli:
44 "Mettetevi bene in mente queste parole: Il Figlio
dell'uomo sta per esser consegnato in mano degli uomini".
45 Ma essi non comprendevano questa frase; per loro restava
così misteriosa che non ne comprendevano il senso e
avevano paura a rivolgergli domande su tale argomento.
46 Frattanto sorse una discussione tra loro, chi di essi fosse
il più grande.
47 Allora Gesù, conoscendo il pensiero del loro cuore,
prese un fanciullo, se lo mise vicino e disse:
48"Chi accoglie questo fanciullo nel mio nome, accoglie
me; e chi accoglie me, accoglie colui che mi ha mandato. Poiché
chi è il più piccolo tra tutti voi, questi è
grande".
49 Giovanni prese la parola dicendo: "Maestro, abbiamo
visto un tale che scacciava demòni nel tuo nome e glielo
abbiamo impedito, perché non è con noi tra i
tuoi seguaci".
50 Ma Gesù gli rispose: "Non glielo impedite,
perché chi non è contro di voi, è per
voi".
51 Mentre stavano compiendosi i giorni in cui sarebbe stato
tolto dal mondo, si diresse decisamente verso Gerusalemme
52 e mandò avanti dei messaggeri. Questi si incamminarono
ed entrarono in un villaggio di Samaritani per fare i preparativi
per lui.
53 Ma essi non vollero riceverlo, perché era diretto
verso Gerusalemme.
54 Quando videro ciò, i discepoli Giacomo e Giovanni
dissero: "Signore, vuoi che diciamo che scenda un fuoco
dal cielo e li consumi?".
55 Ma Gesù si voltò e li rimproverò.
56 E si avviarono verso un altro villaggio.
57 Mentre andavano per la strada, un tale gli disse: "Ti
seguirò dovunque tu vada".
58 Gesù gli rispose: "Le volpi hanno le loro tane
e gli uccelli del cielo i loro nidi, ma il Figlio dell'uomo
non ha dove posare il capo".
59 A un altro disse: "Seguimi". E costui rispose:
"Signore, concedimi di andare a seppellire prima mio
padre".
60 Gesù replicò: "Lascia che i morti seppelliscano
i loro morti; tu và e annunzia il regno di Dio".
61 Un altro disse: "Ti seguirò, Signore, ma prima
lascia che io mi congedi da quelli di casa".
62 Ma Gesù gli rispose: "Nessuno che ha messo
mano all'aratro e poi si volge indietro, è adatto per
il regno di Dio". |
10
1 Post haec autem designavit Dominus alios
septuaginta duos et misit illos binos ante faciem suam in
omnem civitatem et locum, quo erat ipse venturus.
2 Et dicebat illis: “ Messis quidem multa, operarii
autem pauci; rogate ergo Dominum messis, ut mittat operarios
in messem suam.
3 Ite; ecce ego mitto vos sicut agnos inter lupos.
4 Nolite portare sacculum neque peram neque calceamenta et
neminem per viam salutaveritis.
5 In quamcumque domum intraveritis, primum dicite: “Pax
huic domui”.
6 Et si ibi fuerit filius pacis, requiescet super illam pax
vestra; sin autem, ad vos revertetur.
7 In eadem autem domo manete edentes et bibentes, quae apud
illos sunt: dignus enim est operarius mercede sua. Nolite
transire de domo in domum.
8 Et in quamcumque civitatem intraveritis, et susceperint
vos, manducate, quae apponuntur vobis,
9 et curate infirmos, qui in illa sunt, et dicite illis: “Appropinquavit
in vos regnum Dei”.
10 In quamcumque civitatem intraveritis, et non receperint
vos, exeuntes in plateas eius dicite:
11 “Etiam pulverem, qui adhaesit nobis ad pedes de civitate
vestra, extergimus in vos; tamen hoc scitote, quia appropinquavit
regnum Dei”.
12 Dico vobis quia Sodomis in die illa remissius erit quam
illi civitati.
13 Vae tibi, Chorazin! Vae tibi, Bethsaida! Quia si in Tyro
et Sidone factae fuissent virtutes, quae in vobis factae sunt,
olim in cilicio et cinere sedentes paeniterent.
14 Verumtamen Tyro et Sidoni remissius erit in iudicio quam
vobis.
15 Et tu, Capharnaum, numquid usque in caelum exaltaberis?
Usque ad infernum demergeris!
16 Qui vos audit, me audit; et, qui vos spernit, me spernit;
qui autem me spernit, spernit eum, qui me misit ”.
17 Reversi sunt autem septuaginta duo cum gaudio dicentes:
“ Domine, etiam daemonia subiciuntur nobis in nomine
tuo! ”.
18 Et ait illis: “ Videbam Satanam sicut fulgur de caelo
cadentem.
19 Ecce dedi vobis potestatem calcandi supra serpentes et
scorpiones et supra omnem virtutem inimici; et nihil vobis
nocebit.
20 Verumtamen in hoc nolite gaudere, quia spiritus vobis subiciuntur;
gaudete autem quod nomina vestra scripta sunt in caelis ”.
21 In ipsa hora exsultavit Spiritu Sancto et dixit: “
Confiteor tibi, Pater, Domine caeli et terrae, quod abscondisti
haec a sapientibus et prudentibus et revelasti ea parvulis;
etiam, Pater, quia sic placuit ante te.
22 Omnia mihi tradita sunt a Patre meo; et nemo scit qui sit
Filius, nisi Pater, et qui sit Pater, nisi Filius et cui voluerit
Filius revelare ”.
23 Et conversus ad discipulos seorsum dixit: “ Beati
oculi, qui vident, quae videtis.
24 Dico enim vobis: Multi prophetae et reges voluerunt videre,
quae vos videtis, et non viderunt, et audire, quae auditis,
et non audierunt ”.
25 Et ecce quidam legis peritus surrexit tentans illum dicens:
“ Magister, quid faciendo vitam aeternam possidebo?
”.
26 At ille dixit ad eum: “ In Lege quid scriptum est?
Quomodo legis? ”.
27 Ille autem respondens dixit: “ Diliges Dominum Deum
tuum ex toto corde tuo et ex tota anima tua et ex omnibus
viribus tuis et ex omni mente tua et proximum tuum sicut teipsum
”.
28 Dixitque illi: “ Recte respondisti; hoc fac et vives
”.
29 Ille autem, volens iustificare seipsum, dixit ad Iesum:
“ Et quis est meus proximus? ”.
30 Suscipiens autem Iesus dixit: “ Homo quidam descendebat
ab Ierusalem in Iericho et incidit in latrones, qui etiam
despoliaverunt eum et, plagis impositis, abierunt, semivivo
relicto.
31 Accidit autem, ut sacerdos quidam descenderet eadem via
et, viso illo, praeterivit;
32 similiter et Levita, cum esset secus locum et videret eum,
pertransiit.
33 Samaritanus autem quidam iter faciens, venit secus eum
et videns eum misericordia motus est,
34 et appropians alligavit vulnera eius infundens oleum et
vinum; et imponens illum in iumentum suum duxit in stabulum
et curam eius egit.
35 Et altera die protulit duos denarios et dedit stabulario
et ait: “Curam illius habe, et, quodcumque supererogaveris,
ego, cum rediero, reddam tibi”.
36 Quis horum trium videtur tibi proximus fuisse illi, qui
incidit in latrones? ”.
37 At ille dixit: “ Qui fecit misericordiam in illum
”. Et ait illi Iesus: “ Vade et tu fac similiter
”.
38 Cum autem irent, ipse intravit in quoddam castellum, et
mulier quaedam Martha nomine excepit illum.
39 Et huic erat soror nomine Maria, quae etiam sedens secus
pedes Domini audiebat verbum illius.
40 Martha autem satagebat circa frequens ministerium; quae
stetit et ait: “ Domine, non est tibi curae quod soror
mea reliquit me solam ministrare? Dic ergo illi, ut me adiuvet
”.
41 Et respondens dixit illi Dominus: “ Martha, Martha,
sollicita es et turbaris erga plurima,
42 porro unum est necessarium; Maria enim optimam partem elegit,
quae non auferetur ab ea ”. |
10
1 Dopo questi fatti il Signore designò
altri settantadue discepoli e li inviò a due a due
avanti a sé in ogni città e luogo dove stava
per recarsi.
2 Diceva loro: "La messe è molta, ma gli operai
sono pochi. Pregate dunque il padrone della messe perché
mandi operai per la sua messe.
3 Andate: ecco io vi mando come agnelli in mezzo a lupi;
4 non portate borsa, né bisaccia, né sandali
e non salutate nessuno lungo la strada.
5 In qualunque casa entriate, prima dite: Pace a questa casa.
6 Se vi sarà un figlio della pace, la vostra pace scenderà
su di lui, altrimenti ritornerà su di voi.
7 Restate in quella casa, mangiando e bevendo di quello che
hanno, perché l'operaio è degno della sua mercede.
Non passate di casa in casa.
8 Quando entrerete in una città e vi accoglieranno,
mangiate quello che vi sarà messo dinanzi,
9 curate i malati che vi si trovano, e dite loro: Si è
avvicinato a voi il regno di Dio.
10 Ma quando entrerete in una città e non vi accoglieranno,
uscite sulle piazze e dite:
11 Anche la polvere della vostra città che si è
attaccata ai nostri piedi, noi la scuotiamo contro di voi;
sappiate però che il regno di Dio è vicino.
12 Io vi dico che in quel giorno Sòdoma sarà
trattata meno duramente di quella città.
13 Guai a te, Corazin, guai a te, Betsàida! Perché
se in Tiro e Sidone fossero stati compiuti i miracoli compiuti
tra voi, già da tempo si sarebbero convertiti vestendo
il sacco e coprendosi di cenere.
14 Perciò nel giudizio Tiro e Sidone saranno trattate
meno duramente di voi.
15 E tu, Cafarnao, sarai innalzata fino al cielo? Fino agli
inferi sarai precipitata!
16 Chi ascolta voi ascolta me, chi disprezza voi disprezza
me. E chi disprezza me disprezza colui che mi ha mandato".
17 I settantadue tornarono pieni di gioia dicendo: "Signore,
anche i demòni si sottomettono a noi nel tuo nome".
18 Egli disse: "Io vedevo satana cadere dal cielo come
la folgore.
19 Ecco, io vi ho dato il potere di camminare sopra i serpenti
e gli scorpioni e sopra ogni potenza del nemico; nulla vi
potrà danneggiare.
20 Non rallegratevi però perché i demòni
si sottomettono a voi; rallegratevi piuttosto che i vostri
nomi sono scritti nei cieli".
21 In quello stesso istante Gesù esultò nello
Spirito Santo e disse: "Io ti rendo lode, Padre, Signore
del cielo e della terra, che hai nascosto queste cose ai dotti
e ai sapienti e le hai rivelate ai piccoli. Sì, Padre,
perché così a te è piaciuto.
22 Ogni cosa mi è stata affidata dal Padre mio e nessuno
sa chi è il Figlio se non il Padre, né chi è
il Padre se non il Figlio e colui al quale il Figlio lo voglia
rivelare".
23 E volgendosi ai discepoli, in disparte, disse: "Beati
gli occhi che vedono ciò che voi vedete.
24 Vi dico che molti profeti e re hanno desiderato vedere
ciò che voi vedete, ma non lo videro, e udire ciò
che voi udite, ma non l'udirono".
25 Un dottore della legge si alzò per metterlo alla
prova: "Maestro, che devo fare per ereditare la vita
eterna?".
26 Gesù gli disse: "Che cosa sta scritto nella
Legge? Che cosa vi leggi?".
27 Costui rispose: "Amerai il Signore Dio tuo con tutto
il tuo cuore, con tutta la tua anima, con tutta la tua forza
e con tutta la tua mente e il prossimo tuo come te stesso".
28 E Gesù: "Hai risposto bene; fà questo
e vivrai".
29 Ma quegli, volendo giustificarsi, disse a Gesù:
"E chi è il mio prossimo?".
30 Gesù riprese: "Un uomo scendeva da Gerusalemme
a Gerico e incappò nei briganti che lo spogliarono,
lo percossero e poi se ne andarono, lasciandolo mezzo morto.
31 Per caso, un sacerdote scendeva per quella medesima strada
e quando lo vide passò oltre dall'altra parte.
32 Anche un levita, giunto in quel luogo, lo vide e passò
oltre.
33 Invece un Samaritano, che era in viaggio, passandogli accanto
lo vide e n'ebbe compassione.
34 Gli si fece vicino, gli fasciò le ferite, versandovi
olio e vino; poi, caricatolo sopra il suo giumento, lo portò
a una locanda e si prese cura di lui.
35 Il giorno seguente, estrasse due denari e li diede all'albergatore,
dicendo: Abbi cura di lui e ciò che spenderai in più,
te lo rifonderò al mio ritorno.
36 Chi di questi tre ti sembra sia stato il prossimo di colui
che è incappato nei briganti?".
37 Quegli rispose: "Chi ha avuto compassione di lui".
Gesù gli disse: "Và e anche tu fà
lo stesso".
38 Mentre erano in cammino, entrò in un villaggio e
una donna, di nome Marta, lo accolse nella sua casa.
39 Essa aveva una sorella, di nome Maria, la quale, sedutasi
ai piedi di Gesù, ascoltava la sua parola;
40 Marta invece era tutta presa dai molti servizi. Pertanto,
fattasi avanti, disse: "Signore, non ti curi che mia
sorella mi ha lasciata sola a servire? Dille dunque che mi
aiuti".
41 Ma Gesù le rispose: "Marta, Marta, tu ti preoccupi
e ti agiti per molte cose,
42 ma una sola è la cosa di cui c'è bisogno.
Maria si è scelta la parte migliore, che non le sarà
tolta". |
11
1 Et factum est cum esset in loco quodam
orans, ut cessa vit, dixit unus ex discipulis eius ad eum:
“ Domine, doce nos orare, sicut et Ioannes docuit discipulos
suos ”.
2 Et ait illis: “ Cum oratis, dicite:
Pater, sanctificetur nomen tuum,
adveniat regnum tuum;
3 panem nostrum cotidianum da nobis cotidie,
4 et dimitte nobis peccata nostra,
si quidem et ipsi dimittimus omni debenti nobis,
et ne nos inducas in tentationem ”.
5 Et ait ad illos: “ Quis vestrum habebit amicum et
ibit ad illum media nocte et dicet illi: “Amice, commoda
mihi tres panes,
6 quoniam amicus meus venit de via ad me, et non habeo, quod
ponam ante illum”;
7 et ille de intus respondens dicat: “Noli mihi molestus
esse; iam ostium clausum est, et pueri mei mecum sunt in cubili;
non possum surgere et dare tibi”.
8 Dico vobis: Et si non dabit illi surgens, eo quod amicus
eius sit, propter improbitatem tamen eius surget et dabit
illi, quotquot habet necessarios.
9 Et ego vobis dico: Petite, et dabitur vobis; quaerite, et
invenietis; pulsate, et aperietur vobis.
10 Omnis enim qui petit, accipit; et, qui quaerit, invenit;
et pulsanti aperietur.
11 Quem autem ex vobis patrem filius petierit piscem, numquid
pro pisce serpentem dabit illi?
12 Aut si petierit ovum, numquid porriget illi scorpionem?
13 Si ergo vos, cum sitis mali, nostis dona bona dare filiis
vestris, quanto magis Pater de caelo dabit Spiritum Sanctum
petentibus se ”.
14 Et erat eiciens daemonium, et illud erat mutum; et factum
est, cum daemonium exisset, locutus est mutus. Et admiratae
sunt turbae;
15 quidam autem ex eis dixerunt: “ In Beelzebul principe
daemoniorum eicit daemonia ”.
16 Et alii tentantes signum de caelo quaerebant ab eo.
17 Ipse autem sciens cogitationes eorum dixit eis: “
Omne regnum in seipsum divisum desolatur, et domus supra domum
cadit.
18 Si autem et Satanas in seipsum divisus est, quomodo stabit
regnum ipsius? Quia dicitis in Beelzebul eicere me daemonia.
19 Si autem ego in Beelzebul eicio daemonia, filii vestri
in quo eiciunt? Ideo ipsi iudices vestri erunt.
20 Porro si in digito Dei eicio daemonia, profecto pervenit
in vos regnum Dei.
21 Cum fortis armatus custodit atrium suum, in pace sunt ea,
quae possidet;
22 si autem fortior illo superveniens vicerit eum, universa
arma eius auferet, in quibus confidebat, et spolia eius distribuet.
23 Qui non est mecum, adversum me est; et, qui non colligit
mecum, dispergit.
24 Cum immundus spiritus exierit de homine, perambulat per
loca inaquosa quaerens requiem; et non inveniens dicit: “Revertar
in domum meam unde exivi”. 25 Et cum venerit, invenit
scopis mundatam et exornatam.
26 Et tunc vadit et assumit septem alios spiritus nequiores
se, et ingressi habitant ibi; et sunt novissima hominis illius
peiora prioribus ”.
27 Factum est autem, cum haec diceret, extollens vocem quaedam
mulier de turba dixit illi: “ Beatus venter, qui te
portavit, et ubera, quae suxisti! ”.
28 At ille dixit: “ Quinimmo beati, qui audiunt verbum
Dei et custodiunt! ”.
29 Turbis autem concurrentibus, coepit dicere: “ Generatio
haec generatio nequam est; signum quaerit, et signum non dabitur
illi, nisi signum Ionae.
30 Nam sicut Ionas fuit signum Ninevitis, ita erit et Filius
hominis generationi isti.
31 Regina austri surget in iudicio cum viris generationis
huius et condemnabit illos, quia venit a finibus terrae audire
sapientiam Salomonis, et ecce plus Salomone hic.
32 Viri Ninevitae surgent in iudicio cum generatione hac et
condemnabunt illam, quia paenitentiam egerunt ad praedicationem
Ionae, et ecce plus Iona hic.
33 Nemo lucernam accendit et in abscondito ponit neque sub
modio sed supra candelabrum, ut, qui ingrediuntur, lumen videant.
34 Lucerna corporis est oculus tuus. Si oculus tuus fuerit
simplex, totum corpus tuum lucidum erit; si autem nequam fuerit,
etiam corpus tuum tenebrosum erit.
35 Vide ergo, ne lumen, quod in te est, tenebrae sint.
36 Si ergo corpus tuum totum lucidum fuerit non habens aliquam
partem tenebrarum, erit lucidum totum, sicut quando lucerna
in fulgore suo illuminat te ”.
37 Et cum loqueretur, rogavit illum quidam pharisaeus, ut
pranderet apud se; et ingressus recubuit.
38 Pharisaeus autem videns miratus est quod non baptizatus
esset ante prandium.
39 Et ait Dominus ad illum: “ Nunc vos pharisaei, quod
de foris est calicis et catini, mundatis; quod autem intus
est vestrum, plenum est rapina et iniquitate.
40 Stulti! Nonne, qui fecit, quod de foris est, etiam id,
quod de intus est, fecit?
41 Verumtamen, quae insunt, date eleemosynam; et ecce omnia
munda sunt vobis.
42 Sed vae vobis pharisaeis, quia decimatis mentam et rutam
et omne holus et praeteritis iudicium et caritatem Dei! Haec
autem oportuit facere et illa non omittere.
43 Vae vobis pharisaeis, quia diligitis primam cathedram in
synagogis et salutationes in foro!
44 Vae vobis, quia estis ut monumenta, quae non parent, et
homines ambulantes supra nesciunt! ”.
45 Respondens autem quidam ex legis peritis ait illi: “
Magister, haec dicens etiam nobis contumeliam facis ”.
46 At ille ait: “ Et vobis legis peritis: Vae, quia
oneratis homines oneribus, quae portari non possunt, et ipsi
uno digito vestro non tangitis sarcinas!
47 Vae vobis, quia aedificatis monumenta prophetarum, patres
autem vestri occiderunt illos!
48 Profecto testificamini et consentitis operibus patrum vestrorum,
quoniam ipsi quidem eos occiderunt, vos autem aedificatis.
49 Propterea et sapientia Dei dixit: Mittam ad illos prophetas
et apostolos, et ex illis occident et persequentur,
50 ut requiratur sanguis omnium prophetarum, qui effusus est
a constitutione mundi, a generatione ista,
51 a sanguine Abel usque ad sanguinem Zachariae, qui periit
inter altare et aedem. Ita dico vobis: Requiretur ab hac generatione.
52 Vae vobis legis peritis, quia tulistis clavem scientiae!
Ipsi non introistis et eos, qui introibant, prohibuistis ”.
53 Cum autem inde exisset, coeperunt scribae et pharisaei
graviter insistere et eum allicere in sermone de multis
54 insidiantes ei, ut caperent aliquid ex ore eius. |
11
1 Un giorno Gesù si trovava in un
luogo a pregare e quando ebbe finito uno dei discepoli gli
disse: "Signore, insegnaci a pregare, come anche Giovanni
ha insegnato ai suoi discepoli".
2 Ed egli disse loro: "Quando pregate, dite: Padre, sia
santificato il tuo nome, venga il tuo regno;
3 dacci ogni giorno il nostro pane quotidiano,
4 e perdonaci i nostri peccati, perché anche noi perdoniamo
ad ogni nostro debitore, e non ci indurre in tentazione".
5 Poi aggiunse: "Se uno di voi ha un amico e va da lui
a mezzanotte a dirgli: Amico, prestami tre pani,
6 perché è giunto da me un amico da un viaggio
e non ho nulla da mettergli davanti;
7 e se quegli dall'interno gli risponde: Non m'importunare,
la porta è già chiusa e i miei bambini sono
a letto con me, non posso alzarmi per darteli;
8 vi dico che, se anche non si alzerà a darglieli per
amicizia, si alzerà a dargliene quanti gliene occorrono
almeno per la sua insistenza.
9 Ebbene io vi dico: Chiedete e vi sarà dato, cercate
e troverete, bussate e vi sarà aperto.
10 Perché chi chiede ottiene, chi cerca trova, e a
chi bussa sarà aperto.
11 Quale padre tra voi, se il figlio gli chiede un pane, gli
darà una pietra? O se gli chiede un pesce, gli darà
al posto del pesce una serpe?
12 O se gli chiede un uovo, gli darà uno scorpione?
13 Se dunque voi, che siete cattivi, sapete dare cose buone
ai vostri figli, quanto più il Padre vostro celeste
darà lo Spirito Santo a coloro che glielo chiedono!".
14 Gesù stava scacciando un demonio che era muto. Uscito
il demonio, il muto cominciò a parlare e le folle rimasero
meravigliate.
15 Ma alcuni dissero: "È in nome di Beelzebùl,
capo dei demòni, che egli scaccia i demòni".
16 Altri poi, per metterlo alla prova, gli domandavano un
segno dal cielo.
17 Egli, conoscendo i loro pensieri, disse: "Ogni regno
diviso in se stesso va in rovina e una casa cade sull'altra.
18 Ora, se anche satana è diviso in se stesso, come
potrà stare in piedi il suo regno? Voi dite che io
scaccio i demòni in nome di Beelzebùl.
19 Ma se io scaccio i demòni in nome di Beelzebùl,
i vostri discepoli in nome di chi li scacciano? Perciò
essi stessi saranno i vostri giudici.
20 Se invece io scaccio i demòni con il dito di Dio,
è dunque giunto a voi il regno di Dio.
21 Quando un uomo forte, bene armato, fa la guardia al suo
palazzo, tutti i suoi beni stanno al sicuro.
22 Ma se arriva uno più forte di lui e lo vince, gli
strappa via l'armatura nella quale confidava e ne distribuisce
il bottino.
23 Chi non è con me, è contro di me; e chi non
raccoglie con me, disperde.
24 Quando lo spirito immondo esce dall'uomo, si aggira per
luoghi aridi in cerca di riposo e, non trovandone, dice: Ritornerò
nella mia casa da cui sono uscito.
25 Venuto, la trova spazzata e adorna.
26 Allora va, prende con sé altri sette spiriti peggiori
di lui ed essi entrano e vi alloggiano e la condizione finale
di quell'uomo diventa peggiore della prima".
27 Mentre diceva questo, una donna alzò la voce di
mezzo alla folla e disse: "Beato il ventre che ti ha
portato e il seno da cui hai preso il latte!".
28 Ma egli disse: "Beati piuttosto coloro che ascoltano
la parola di Dio e la osservano!".
29 Mentre le folle si accalcavano, Gesù cominciò
a dire: "Questa generazione è una generazione
malvagia; essa cerca un segno, ma non le sarà dato
nessun segno fuorchè il segno di Giona.
30 Poiché come Giona fu un segno per quelli di Nìnive,
così anche il Figlio dell'uomo lo sarà per questa
generazione.
31 La regina del sud sorgerà nel giudizio insieme con
gli uomini di questa generazione e li condannerà; perché
essa venne dalle estremità della terra per ascoltare
la sapienza di Salomone. Ed ecco, ben più di Salomone
c'è qui.
32 Quelli di Nìnive sorgeranno nel giudizio insieme
con questa generazione e la condanneranno; perché essi
alla predicazione di Giona si convertirono. Ed ecco, ben più
di Giona c'è qui.
33 Nessuno accende una lucerna e la mette in luogo nascosto
o sotto il moggio, ma sopra il lucerniere, perché quanti
entrano vedano la luce.
34 La lucerna del tuo corpo è l'occhio. Se il tuo occhio
è sano, anche il tuo corpo è tutto nella luce;
ma se è malato, anche il tuo corpo è nelle tenebre.
35 Bada dunque che la luce che è in te non sia tenebra.
36 Se il tuo corpo è tutto luminoso senza avere alcuna
parte nelle tenebre, tutto sarà luminoso, come quando
la lucerna ti illumina con il suo bagliore".
37 Dopo che ebbe finito di parlare, un fariseo lo invitò
a pranzo. Egli entrò e si mise a tavola.
38 Il fariseo si meravigliò che non avesse fatto le
abluzioni prima del pranzo.
39 Allora il Signore gli disse: "Voi farisei purificate
l'esterno della coppa e del piatto, ma il vostro interno è
pieno di rapina e di iniquità.
40 Stolti! Colui che ha fatto l'esterno non ha forse fatto
anche l'interno?
41 Piuttosto date in elemosina quel che c'è dentro,
ed ecco, tutto per voi sarà mondo.
42 Ma guai a voi Farisei che pagate la decima della mente
e della ruta e di ogni erbaggio e poi trasgredite la giustizia
e l'amore di Dio. Queste cose bisognava curare senza trascurare
le altre.
43 Guai a voi, farisei, che avete cari i primi posti nelle
sinagoghe e i saluti sulle piazze.
44 Guai a voi perché siete come quei sepolcri che non
si vedono e la gente vi passa sopra senza saperlo".
45 Uno dei dottori della legge intervenne: "Maestro,
dicendo questo, offendi anche noi".
46 Egli rispose: "Guai anche a voi, dottori della legge,
che caricate gli uomini di pesi insopportabili, e quei pesi
voi non li toccate nemmeno con un dito!
47 Guai a voi, che costruite i sepolcri dei profeti, e i vostri
padri li hanno uccisi.
48 Così voi date testimonianza e approvazione alle
opere dei vostri padri: essi li uccisero e voi costruite loro
i sepolcri.
49 Per questo la sapienza di Dio ha detto: Manderò
a loro profeti e apostoli ed essi li uccideranno e perseguiteranno;
50 perché sia chiesto conto a questa generazione del
sangue di tutti i profeti, versato fin dall'inizio del mondo,
51 dal sangue di Abele fino al sangue di Zaccaria, che fu
ucciso tra l'altare e il santuario. Sì, vi dico, ne
sarà chiesto conto a questa generazione.
52 Guai a voi, dottori della legge, che avete tolto la chiave
della scienza. Voi non siete entrati, e a quelli che volevano
entrare l'avete impedito".
53 Quando fu uscito di là, gli scribi e i farisei cominciarono
a trattarlo ostilmente e a farlo parlare su molti argomenti,
54 tendendogli insidie, per sorprenderlo in qualche parola
uscita dalla sua stessa bocca. |
12
1 Interea multis turbis cir cumstantibus,
ita ut se invi cem conculcarent, coepit dicere ad discipulos
suos primum: “ Attendite a fermento pharisaeorum, quod
est hypocrisis.
2 Nihil autem opertum est, quod non reveletur, neque absconditum,
quod non sciatur.
3 Quoniam, quae in tenebris dixistis, in lumine audientur;
et, quod in aurem locuti estis in cubiculis, praedicabitur
in tectis.
4 Dico autem vobis amicis meis: Ne terreamini ab his, qui
occidunt corpus et post haec non habent amplius, quod faciant.
5 Ostendam autem vobis quem timeatis: Timete eum, qui postquam
occiderit, habet potestatem mittere in gehennam. Ita dico
vobis: Hunc timete.
6 Nonne quinque passeres veneunt dipundio? Et unus ex illis
non est in oblivione coram Deo.
7 Sed et capilli capitis vestri omnes numerati sunt. Nolite
timere; multis passeribus pluris estis.
8 Dico autem vobis: Omnis, quicumque confessus fuerit in me
coram hominibus, et Filius hominis confitebitur in illo coram
angelis Dei;
9 qui autem negaverit me coram hominibus, denegabitur coram
angelis Dei.
10 Et omnis, qui dicet verbum in Filium hominis, remittetur
illi; ei autem, qui in Spiritum Sanctum blasphemaverit, non
remittetur.
11 Cum autem inducent vos in synagogas et ad magistratus et
potestates, nolite solliciti esse qualiter aut quid respondeatis
aut quid dicatis:
12 Spiritus enim Sanctus docebit vos in ipsa hora, quae oporteat
dicere ”.
13 Ait autem quidam ei de turba: “ Magister, dic fratri
meo, ut dividat mecum hereditatem ”.
14 At ille dixit ei: “ Homo, quis me constituit iudicem
aut divisorem super vos? ”.
15 Dixitque ad illos: “ Videte et cavete ab omni avaritia,
quia si cui res abundant, vita eius non est ex his, quae possidet
”.
16 Dixit autem similitudinem ad illos dicens: “ Hominis
cuiusdam divitis uberes fructus ager attulit.
17 Et cogitabat intra se dicens: “Quid faciam, quod
non habeo, quo congregem fructus meos?”.
18 Et dixit: “Hoc faciam: destruam horrea mea et maiora
aedificabo et illuc congregabo omne triticum et bona mea;
19 et dicam animae meae: Anima, habes multa bona posita in
annos plurimos; requiesce, comede, bibe, epulare”.
20 Dixit autem illi Deus: “Stulte! Hac nocte animam
tuam repetunt a te; quae autem parasti, cuius erunt?”.
21 Sic est qui sibi thesaurizat et non fit in Deum dives ”.
22 Dixitque ad discipulos suos: “ Ideo dico vobis: nolite
solliciti esse animae quid manducetis, neque corpori quid
vestiamini.
23 Anima enim plus est quam esca, et corpus quam vestimentum.
24 Considerate corvos, quia non seminant neque metunt, quibus
non est cellarium neque horreum, et Deus pascit illos; quanto
magis vos pluris estis volucribus.
25 Quis autem vestrum cogitando potest adicere ad aetatem
suam cubitum?
26 Si ergo neque, quod minimum est, potestis, quid de ceteris
solliciti estis?
27 Considerate lilia quomodo crescunt: non laborant neque
nent; dico autem vobis: Nec Salomon in omni gloria sua vestiebatur
sicut unum ex istis.
28 Si autem fenum, quod hodie in agro est et cras in clibanum
mittitur, Deus sic vestit, quanto magis vos, pusillae fidei.
29 Et vos nolite quaerere quid manducetis aut quid bibatis
et nolite solliciti esse.
30 Haec enim omnia gentes mundi quaerunt; Pater autem vester
scit quoniam his indigetis.
31 Verumtamen quaerite regnum eius; et haec adicientur vobis.
32 Noli timere, pusillus grex, quia complacuit Patri vestro
dare vobis regnum.
33 Vendite, quae possidetis, et date eleemosynam. Facite vobis
sacculos, qui non veterescunt, thesaurum non deficientem in
caelis, quo fur non appropiat, neque tinea corrumpit;
34 ubi enim thesaurus vester est, ibi et cor vestrum erit.
35 Sint lumbi vestri praecincti et lucernae ardentes,
36 et vos similes hominibus exspectantibus dominum suum, quando
revertatur a nuptiis, ut, cum venerit et pulsaverit, confestim
aperiant ei.
37 Beati, servi illi, quos, cum venerit dominus, invenerit
vigilantes. Amen dico vobis, quod praecinget se et faciet
illos discumbere et transiens ministrabit illis.
38 Et si venerit in secunda vigilia, et si in tertia vigilia
venerit, et ita invenerit, beati sunt illi.
39 Hoc autem scitote, quia, si sciret pater familias, qua
hora fur veniret, non sineret perfodi domum suam.
40 Et vos estote parati, quia, qua hora non putatis, Filius
hominis venit ”.
41 Ait autem Petrus: “ Domine, ad nos dicis hanc parabolam
an et ad omnes? ”.
42 Et dixit Dominus: “ Quis putas est fidelis dispensator
et prudens, quem constituet dominus super familiam suam, ut
det illis in tempore tritici mensuram?
43 Beatus ille servus, quem, cum venerit dominus eius, invenerit
ita facientem.
44 Vere dico vobis: Supra omnia, quae possidet, constituet
illum.
45 Quod si dixerit servus ille in corde suo: “Moram
facit dominus meus venire”, et coeperit percutere pueros
et ancillas et edere et bibere et inebriari,
46 veniet dominus servi illius in die, qua non sperat, et
hora, qua nescit, et dividet eum partemque eius cum infidelibus
ponet.
47 Ille autem servus, qui cognovit voluntatem domini sui et
non praeparavit vel non fecit secundum voluntatem eius, vapulabit
multis;
48 qui autem non cognovit et fecit digna plagis, vapulabit
paucis. Omni autem, cui multum datum est, multum quaeretur
ab eo; et cui commendaverunt multum, plus petent ab eo.
49 Ignem veni mittere in terram et quid volo? Si iam accensus
esset!
50 Baptisma autem habeo baptizari et quomodo coartor, usque
dum perficiatur!
51 Putatis quia pacem veni dare in terram? Non, dico vobis,
sed separationem.
52 Erunt enim ex hoc quinque in domo una divisi: tres in duo,
et duo in tres;
53 dividentur pater in filium et filius in patrem, mater in
filiam et filia in matrem, socrus in nurum suam et nurus in
socrum ”.
54 Dicebat autem et ad turbas: “ Cum videritis nubem
orientem ab occasu, statim dicitis: “Nimbus venit”,
et ita fit;
55 et cum austrum flantem, dicitis: “Aestus erit”,
et fit.
56 Hypocritae, faciem terrae et caeli nostis probare, hoc
autem tempus quomodo nescitis probare?
57 Quid autem et a vobis ipsis non iudicatis, quod iustum
est?
58 Cum autem vadis cum adversario tuo ad principem, in via
da operam liberari ab illo, ne forte trahat te apud iudicem,
et iudex tradat te exactori, et exactor mittat te in carcerem.
59 Dico tibi: Non exies inde, donec etiam novissimum minutum
reddas ”. |
12 1 Nel frattempo,
radunatesi migliaia di persone che si calpestavano a vicenda,
Gesù cominciò a dire anzitutto ai discepoli:
"Guardatevi dal lievito dei farisei, che è l'ipocrisia.
2 Non c'è nulla di nascosto che non sarà svelato,
né di segreto che non sarà conosciuto.
3 Pertanto ciò che avrete detto nelle tenebre, sarà
udito in piena luce; e ciò che avrete detto all'orecchio
nelle stanze più interne, sarà annunziato sui
tetti.
4 A voi miei amici, dico: Non temete coloro che uccidono il
corpo e dopo non possono far più nulla.
5 Vi mostrerò invece chi dovete temere: temete Colui
che, dopo aver ucciso, ha il potere di gettare nella Geenna.
Sì, ve lo dico, temete Costui.
6 Cinque passeri non si vendono forse per due soldi? Eppure
nemmeno uno di essi è dimenticato davanti a Dio.
7 Anche i capelli del vostro capo sono tutti contati. Non
temete, voi valete più di molti passeri.
8 Inoltre vi dico: Chiunque mi riconoscerà davanti
agli uomini, anche il Figlio dell'uomo lo riconoscerà
davanti agli angeli di Dio;
9 ma chi mi rinnegherà davanti agli uomini sarà
rinnegato davanti agli angeli di Dio.
10 Chiunque parlerà contro il Figlio dell'uomo gli
sarà perdonato, ma chi bestemmierà lo Spirito
Santo non gli sarà perdonato.
11 Quando vi condurranno davanti alle sinagoghe, ai magistrati
e alle autorità, non preoccupatevi come discolparvi
o che cosa dire;
12 perché lo Spirito Santo vi insegnerà in quel
momento ciò che bisogna dire".
13 Uno della folla gli disse: "Maestro, dì a mio
fratello che divida con me l'eredità".
14 Ma egli rispose: "O uomo, chi mi ha costituito giudice
o mediatore sopra di voi?".
15 E disse loro: "Guardatevi e tenetevi lontano da ogni
cupidigia, perché anche se uno è nell'abbondanza
la sua vita non dipende dai suoi beni".
16 Disse poi una parabola: "La campagna di un uomo ricco
aveva dato un buon raccolto. [
17 Egli ragionava tra sé: Che farò, poiché
non ho dove riporre i miei raccolti?
18 E disse: Farò così: demolirò i miei
magazzini e ne costruirò di più grandi e vi
raccoglierò tutto il grano e i miei beni.
19 Poi dirò a me stesso: Anima mia, hai a disposizione
molti beni, per molti anni; riposati, mangia, bevi e datti
alla gioia.
20 Ma Dio gli disse: Stolto, questa notte stessa ti sarà
richiesta la tua vita. E quello che hai preparato di chi sarà?
21 Così è di chi accumula tesori per sé,
e non arricchisce davanti a Dio".
22 Poi disse ai discepoli: "Per questo io vi dico: Non
datevi pensiero per la vostra vita, di quello che mangerete;
né per il vostro corpo, come lo vestirete.
23 La vita vale più del cibo e il corpo più
del vestito.
24 Guardate i corvi: non seminano e non mietono, non hanno
ripostiglio né granaio, e Dio li nutre. Quanto più
degli uccelli voi valete!
25 Chi di voi, per quanto si affanni, può aggiungere
un'ora sola alla sua vita?
26 Se dunque non avete potere neanche per la più piccola
cosa, perché vi affannate del resto?
27 Guardate i gigli, come crescono: non filano, non tessono:
eppure io vi dico che neanche Salomone, con tutta la sua gloria,
vestiva come uno di loro.
28 Se dunque Dio veste così l'erba del campo, che oggi
c'è e domani si getta nel forno, quanto più
voi, gente di poca fede?
29 Non cercate perciò che cosa mangerete e berrete,
e non state con l'animo in ansia:
30 di tutte queste cose si preoccupa la gente del mondo; ma
il Padre vostro sa che ne avete bisogno.
31 Cercate piuttosto il regno di Dio, e queste cose vi saranno
date in aggiunta.
32 Non temete piccolo gregge, perché al Pafre vostro
è piaciuto di darvi il suo regno.
33 Vendete ciò che avete e
datelo in elemosina; fatevi borse che non invecchiano, un
tesoro inesauribile nei cieli, dove i ladri non arrivano e
la tignola non consuma.
34 Perché dove è il vostro tesoro, là
sarà anche il vostro cuore.
35 Siate pronti, con la cintura ai fianchi e le lucerne accese;
36 siate simili a coloro che aspettano il padrone quando torna
dalle nozze, per aprirgli subito, appena arriva e bussa.
37 Beati quei servi che il padrone al suo ritorno troverà
ancora svegli; in verità vi dico, si cingerà
le sue vesti, li farà mettere a tavola e passerà
a servirli.
38 E se, giungendo nel mezzo della notte o prima dell'alba,
li troverà così, beati loro!
39 Sappiate bene questo: se il padrone di casa sapesse a che
ora viene il ladro, non si lascerebbe scassinare la casa.
40 Anche voi tenetevi pronti, perché il Figlio dell'uomo
verrà nell'ora che non pensate".
41 Allora Pietro disse: "Signore, questa parabola la
dici per noi o anche per tutti?".
42 Il Signore rispose: "Qual è dunque l'amministratore
fedele e saggio, che il Signore porrà a capo della
sua servitù, per distribuire a tempo debito la razione
di cibo?
43 Beato quel servo che il padrone, arrivando, troverà
al suo lavoro.
44 In verità vi dico, lo metterà a capo di tutti
i suoi averi.
45 Ma se quel servo dicesse in cuor suo: Il padrone tarda
a venire, e cominciasse a percuotere i servi e le serve, a
mangiare, a bere e a ubriacarsi,
46 il padrone di quel servo arriverà nel giorno in
cui meno se l'aspetta e in un'ora che non sa, e lo punirà
con rigore assegnandogli il posto fra gli infedeli.
47 Il servo che, conoscendo la volontà del padrone,
non avrà disposto o agito secondo la sua volontà,
riceverà molte percosse;
48 quello invece che, non conoscendola, avrà fatto
cose meritevoli di percosse, ne riceverà poche. A chiunque
fu dato molto, molto sarà chiesto; a chi fu affidato
molto, sarà richiesto molto di più.
49 Sono venuto a portare il fuoco sulla terra; e come vorrei
che fosse già acceso!
50 C'è un battesimo che devo ricevere; e come sono
angosciato, finché non sia compiuto!
51 Pensate che io sia venuto a portare la pace sulla terra?
No, vi dico, ma la divisione.
52 D'ora innanzi in una casa di cinque persone
53 si divideranno tre contro due e due contro tre; padre contro
figlio e figlio contro padre, madre contro figlia e figlia
contro madre, suocera contro nuora e nuora contro suocera".
54 Diceva ancora alle folle: "Quando vedete una nuvola
salire da ponente, subito dite: Viene la pioggia, e così
accade.
55 E quando soffia lo scirocco, dite: Ci sarà caldo,
e così accade.
56 Ipocriti! Sapete giudicare l'aspetto della terra e del
cielo, come mai questo tempo non sapete giudicarlo?
57 E perché non giudicate da voi stessi ciò
che è giusto?
58 Quando vai con il tuo avversario davanti al magistrato,
lungo la strada procura di accordarti con lui, perché
non ti trascini davanti al giudice e il giudice ti consegni
all'esecutore e questi ti getti in prigione.
59 Ti assicuro, non ne uscirai finché non avrai pagato
fino all'ultimo spicciolo". |
13
1 Aderant autem quidam ipso in tempore
nuntiantes illi de Galilaeis, quorum sanguinem Pilatus miscuit
cum sacrificiis eorum.
2 Et respondens dixit illis: “ Putatis quod hi Galilaei
prae omnibus Galilaeis peccatores fuerunt, quia talia passi
sunt?
3 Non, dico vobis, sed, nisi paenitentiam egeritis, omnes
similiter peribitis.
4 Vel illi decem et octo, supra quos cecidit turris in Siloam
et occidit eos, putatis quia et ipsi debitores fuerunt praeter
omnes homines habitantes in Ierusalem?
5 Non, dico vobis, sed, si non paenitentiam egeritis, omnes
similiter peribitis ”.
6 Dicebat autem hanc similitudinem: “ Arborem fici habebat
quidam plantatam in vinea sua et venit quaerens fructum in
illa et non invenit.
7 Dixit autem ad cultorem vineae: “Ecce anni tres sunt,
ex quo venio quaerens fructum in ficulnea hac et non invenio.
Succide ergo illam. Ut quid etiam terram evacuat?”.
8 At ille respondens dicit illi: “Domine, dimitte illam
et hoc anno, usque dum fodiam circa illam et mittam stercora,
9 et si quidem fecerit fructum in futurum; sin autem succides
eam” ”.
10 Erat autem docens in una synagogarum sabbatis.
11 Et ecce mulier, quae habebat spiritum infirmitatis annis
decem et octo et erat inclinata nec omnino poterat sursum
respicere.
12 Quam cum vidisset Iesus, vocavit et ait illi: “ Mulier,
dimissa es ab infirmitate tua ”,
13 et imposuit illi manus; et confestim erecta est et glorificabat
Deum.
14 Respondens autem archisynagogus, indignans quia sabbato
curasset Iesus, dicebat turbae: “ Sex dies sunt, in
quibus oportet operari; in his ergo venite et curamini et
non in die sabbati ”.
15 Respondit autem ad illum Dominus et dixit: “ Hypocritae,
unusquisque vestrum sabbato non solvit bovem suum aut asinum
a praesepio et ducit adaquare?
16 Hanc autem filiam Abrahae, quam alligavit Satanas ecce
decem et octo annis, non oportuit solvi a vinculo isto die
sabbati? ”.
17 Et cum haec diceret, erubescebant omnes adversarii eius,
et omnis populus gaudebat in universis, quae gloriose fiebant
ab eo.
18 Dicebat ergo: “ Cui simile est regnum Dei, et cui
simile existimabo illud?
19 Simile est grano sinapis, quod acceptum homo misit in hortum
suum, et crevit et factum est in arborem, et volucres caeli
requieverunt in ramis eius ”.
20 Et iterum dixit: “ Cui simile aestimabo regnum Dei?
21 Simile est fermento, quod acceptum mulier abscondit in
farinae sata tria, donec fermentaretur totum ”.
22 Et ibat per civitates et castella docens et iter faciens
in Hierosolymam.
23 Ait autem illi quidam: “ Domine, pauci sunt, qui
salvantur? ”. Ipse autem dixit ad illos:
24 “ Contendite intrare per angustam portam, quia multi,
dico vobis, quaerent intrare et non poterunt.
25 Cum autem surrexerit pater familias et clauserit ostium,
et incipietis foris stare et pulsare ostium dicentes: “Domine,
aperi nobis”; et respondens dicet vobis: “Nescio
vos unde sitis”.
26 Tunc incipietis dicere: “Manducavimus coram te et
bibimus, et in plateis nostris docuisti”;
27 et dicet loquens vobis: “Nescio vos unde sitis; discedite
a me, omnes operarii iniquitatis”.
28 Ibi erit fletus et stridor dentium, cum videritis Abraham
et Isaac et Iacob et omnes prophetas in regno Dei, vos autem
expelli foras.
29 Et venient ab oriente et occidente et aquilone et austro
et accumbent in regno Dei.
30 Et ecce sunt novissimi, qui erunt primi, et sunt primi,
qui erunt novissimi ”.
31 In ipsa hora accesserunt quidam pharisaeorum dicentes illi:
“ Exi et vade hinc, quia Herodes vult te occidere ”.
32 Et ait illis: “ Ite, dicite vulpi illi: “Ecce
eicio daemonia et sanitates perficio hodie et cras et tertia
consummor.
33 Verumtamen oportet me hodie et cras et sequenti ambulare,
quia non capit prophetam perire extra Ierusalem”.
34 Ierusalem, Ierusalem, quae occidis prophetas et lapidas
eos, qui missi sunt ad te, quotiens volui congregare filios
tuos, quemadmodum avis nidum suum sub pinnis, et noluistis.
35 Ecce relinquitur vobis domus vestra. Dico autem vobis:
Non videbitis me, donec veniat cum dicetis: “Benedictus,
qui venit in nomine Domini” ”. |
13
1 In quello stesso tempo si presentarono
alcuni a riferirgli circa quei Galilei, il cui sangue Pilato
aveva mescolato con quello dei loro sacrifici.
2 Prendendo la parola, Gesù rispose: "Credete
che quei Galilei fossero più peccatori di tutti i Galilei,
per aver subito tale sorte?
3 No, vi dico, ma se non vi convertite, perirete tutti allo
stesso modo.
4 O quei diciotto, sopra i quali rovinò la torre di
Sìloe e li uccise, credete che fossero più colpevoli
di tutti gli abitanti di Gerusalemme?
5 No, vi dico, ma se non vi convertite, perirete tutti allo
stesso modo".
6 Disse anche questa parabola: "Un tale aveva un fico
piantato nella vigna e venne a cercarvi frutti, ma non ne
trovò.
7 Allora disse al vignaiolo: Ecco, son tre anni che vengo
a cercare frutti su questo fico, ma non ne trovo. Taglialo.
Perché deve sfruttare il terreno?
8 Ma quegli rispose: Padrone, lascialo ancora quest'anno finché
io gli zappi attorno e vi metta il concime
9 e vedremo se porterà frutto per l'avvenire; se no,
lo taglierai".
10 Una volta stava insegnando in una sinagoga il giorno di
sabato.
11 C'era là una donna che aveva da diciotto anni uno
spirito che la teneva inferma; era curva e non poteva drizzarsi
in nessun modo.
12 Gesù la vide, la chiamò a sé e le
disse: "Donna, sei libera dalla tua infermità",
13 e le impose le mani. Subito quella si raddrizzò
e glorificava Dio.
14 Ma il capo della sinagoga, sdegnato perché Gesù
aveva operato quella guarigione di sabato, rivolgendosi alla
folla disse: "Ci sono sei giorni in cui si deve lavorare;
in quelli dunque venite a farvi curare e non in giorno di
sabato".
15 Il Signore replicò: "Ipocriti, non scioglie
forse, di sabato, ciascuno di voi il bue o l'asino dalla mangiatoia,
per condurlo ad abbeverarsi?
16 E questa figlia di Abramo, che satana ha tenuto legata
diciott'anni, non doveva essere sciolta da questo legame in
giorno di sabato?".
17 Quando egli diceva queste cose, tutti i suoi avversari
si vergognavano, mentre la folla intera esultava per tutte
le meraviglie da lui compiute.
18 Diceva dunque: "A che cosa è simile il regno
di Dio, e a che cosa lo rassomiglierò?
19 È simile a un granellino di senapa, che un uomo
ha preso e gettato nell'orto; poi è cresciuto e diventato
un arbusto, e gli uccelli del cielo si sono posati tra i suoi
rami".
20 E ancora: "A che cosa rassomiglierò il regno
di Dio?
21 È simile al lievito che una donna ha preso e nascosto
in tre staia di farina, finché sia tutta fermentata".
22 Passava per città e villaggi, insegnando, mentre
camminava verso Gerusalemme.
23 Un tale gli chiese: "Signore, sono pochi quelli che
si salvano?". Rispose:
24 "Sforzatevi di entrare per la porta stretta, perché
molti, vi dico, cercheranno di entrarvi, ma non ci riusciranno.
25 Quando il padrone di casa si alzerà e chiuderà
la porta, rimasti fuori, comincerete a bussare alla porta,
dicendo: Signore, aprici. Ma egli vi risponderà: Non
vi conosco, non so di dove siete.
26 Allora comincerete a dire: Abbiamo mangiato e bevuto in
tua presenza e tu hai insegnato nelle nostre piazze.
27 Ma egli dichiarerà: Vi dico che non so di dove siete.
Allontanatevi da me voi tutti operatori d'iniquità!
28 Là ci sarà pianto e stridore di denti quando
vedrete Abramo, Isacco e Giacobbe e tutti i profeti nel regno
di Dio e voi cacciati fuori.
29 Verranno da oriente e da occidente, da settentrione e da
mezzogiorno e siederanno a mensa nel regno di Dio.
30 Ed ecco, ci sono alcuni tra gli ultimi che saranno primi
e alcuni tra i primi che saranno ultimi".
31 In quel momento si avvicinarono alcuni farisei a dirgli:
"Parti e vattene via di qui, perché Erode ti vuole
uccidere".
32 Egli rispose: "Andate a dire a quella volpe: Ecco,
io scaccio i demòni e compio guarigioni oggi e domani;
e il terzo giorno avrò finito. [
33 Però è necessario che oggi, domani e il giorno
seguente io vada per la mia strada, perché non è
possibile che un profeta muoia fuori di Gerusalemme.
34 Gerusalemme, Gerusalemme, che uccidi i profeti e lapidi
coloro che sono mandati a te, quante volte ho voluto raccogliere
i tuoi figli come una gallina la sua covata sotto le ali e
voi non avete voluto!
35 Ecco, la vostra casa vi viene lasciata deserta! Vi dico
infatti che non mi vedrete più fino al tempo in cui
direte: Benedetto colui che viene nel nome del Signore!". |
14
1 Et factum est, cum intraret in domum
cuiusdam princi pis pharisaeorum sabbato manducare panem,
et ipsi observabant eum.
2 Et ecce homo quidam hydropicus erat ante illum.
3 Et respondens Iesus dixit ad legis peritos et pharisaeos
dicens: “ Licet sabbato curare an non?”.
4 At illi tacuerunt. Ipse vero apprehensum sanavit eum ac
dimisit.
5 Et ad illos dixit: “ Cuius vestrum filius aut bos
in puteum cadet, et non continuo extrahet illum die sabbati?
”.
6 Et non poterant ad haec respondere illi.
7 Dicebat autem ad invitatos parabolam, intendens quomodo
primos accubitus eligerent, dicens ad illos:
8 “ Cum invitatus fueris ab aliquo ad nuptias, non discumbas
in primo loco, ne forte honoratior te sit invitatus ab eo,
9 et veniens is qui te et illum vocavit, dicat tibi: “Da
huic locum”; et tunc incipias cum rubore novissimum
locum tenere.
10 Sed cum vocatus fueris, vade, recumbe in novissimo loco,
ut, cum venerit qui te invitavit, dicat tibi: “Amice,
ascende superius”; tunc erit tibi gloria coram omnibus
simul discumbentibus.
11 Quia omnis, qui se exaltat, humiliabitur; et, qui se humiliat,
exaltabitur ”.
12 Dicebat autem et ei, qui se invitaverat: “ Cum facis
prandium aut cenam, noli vocare amicos tuos neque fratres
tuos neque cognatos neque vicinos divites, ne forte et ipsi
te reinvitent, et fiat tibi retributio.
13 Sed cum facis convivium, voca pauperes, debiles, claudos,
caecos;
14 et beatus eris, quia non habent retribuere tibi. Retribuetur
enim tibi in resurrectione iustorum ”.
15 Haec cum audisset quidam de simul discumbentibus, dixit
illi: “ Beatus, qui manducabit panem in regno Dei ”.
16 At ipse dixit ei: “ Homo quidam fecit cenam magnam
et vocavit multos;
17 et misit servum suum hora cenae dicere invitatis: “Venite,
quia iam paratum est”.
18 Et coeperunt simul omnes excusare. Primus dixit ei: “Villam
emi et necesse habeo exire et videre illam; rogo te, habe
me excusatum”.
19 Et alter dixit: “Iuga boum emi quinque et eo probare
illa; rogo te, habe me excusatum”.
20 Et alius dixit: “Uxorem duxi et ideo non possum venire”.
21 Et reversus servus nuntiavit haec domino suo. Tunc iratus
pater familias dixit servo suo: “Exi cito in plateas
et vicos civitatis et pauperes ac debiles et caecos et claudos
introduc huc”.
22 Et ait servus: “Domine, factum est, ut imperasti,
et adhuc locus est”.
23 Et ait dominus servo: “Exi in vias et saepes, et
compelle intrare, ut impleatur domus mea.
24 Dico autem vobis, quod nemo virorum illorum, qui vocati
sunt, gustabit cenam meam” ”.
25 Ibant autem turbae multae cum eo; et conversus dixit ad
illos:
26 “ Si quis venit ad me et non odit patrem suum et
matrem et uxorem et filios et fratres et sorores, adhuc et
animam suam, non potest esse meus discipulus.
27 Et, qui non baiulat crucem suam et venit post me, non potest
esse meus discipulus.
28 Quis enim ex vobis volens turrem aedificare, non prius
sedens computat sumptus, si habet ad perficiendum?
29 Ne, posteaquam posuerit fundamentum et non potuerit perficere,
omnes, qui vident, incipiant illudere ei
30 dicentes: “Hic homo coepit aedificare et non potuit
consummare”.
31 Aut quis rex, iturus committere bellum adversus alium regem,
non sedens prius cogitat, si possit cum decem milibus occurrere
ei, qui cum viginti milibus venit ad se?
32 Alioquin, adhuc illo longe agente, legationem mittens rogat
ea, quae pacis sunt.
33 Sic ergo omnis ex vobis, qui non renuntiat omnibus, quae
possidet, non potest meus esse discipulus.
34 Bonum est sal; si autem sal quoque evanuerit, in quo condietur?
35 Neque in terram neque in sterquilinium utile est, sed foras
proiciunt illud. Qui habet aures audiendi, audiat ”. |
14
1 Un sabato era entrato in casa di uno
dei capi dei farisei per pranzare e la gente stava ad osservarlo.
2 Davanti a lui stava un idropico.
3 Rivolgendosi ai dottori della legge e ai farisei, Gesù
disse: "È lecito o no curare di sabato?".
4 Ma essi tacquero. Egli lo prese per mano, lo guarì
e lo congedò.
5 Poi disse: "Chi di voi, se un asino o un bue gli cade
nel pozzo, non lo tirerà subito fuori in giorno di
sabato?".
6 E non potevano rispondere nulla a queste parole.
7 Osservando poi come gli invitati sceglievano i primi posti,
disse loro una parabola:
8 "Quando sei invitato a nozze da qualcuno, non metterti
al primo posto, perché non ci sia un altro invitato
più ragguardevole di te
9 e colui che ha invitato te e lui venga a dirti: Cedigli
il posto! Allora dovrai con vergogna occupare l'ultimo posto.
10 Invece quando sei invitato, và a metterti all'ultimo
posto, perché venendo colui che ti ha invitato ti dica:
Amico, passa più avanti. Allora ne avrai onore davanti
a tutti i commensali.
11 Perché chiunque si esalta sarà umiliato,
e chi si umilia sarà esaltato".
12amici, né i tuoi fratelli, né i tuoi parenti,
né i ricchi vicini, perché anch'essi non ti
invitino a loro volta e tu abbia il contraccambio.
13 Al contrario, quando dài un banchetto, invita poveri,
storpi, zoppi, ciechi;
14 e sarai beato perché non hanno da ricambiarti. Riceverai
infatti la tua ricompensa alla risurrezione dei giusti".
15 Uno dei commensali, avendo udito ciò, gli disse:
"Beato chi mangerà il pane nel regno di Dio!".
16 Gesù rispose: "Un uomo diede una grande cena
e fece molti inviti.
17 All'ora della cena, mandò il suo servo a dire agli
invitati: Venite, è pronto.
18 Ma tutti, all'unanimità, cominciarono a scusarsi.
Il primo disse: Ho comprato un campo e devo andare a vederlo;
ti prego, considerami giustificato.
19 Un altro disse: Ho comprato cinque paia di buoi e vado
a provarli; ti prego, considerami giustificato.
20 Un altro disse: Ho preso moglie e perciò non posso
venire.
21 Al suo ritorno il servo riferì tutto questo al padrone.
Allora il padrone di casa, irritato, disse al servo: Esci
subito per le piazze e per le vie della città e conduci
qui poveri, storpi, ciechi e zoppi.
22 Il servo disse: Signore, è stato fatto come hai
ordinato, ma c'è ancora posto.
23 Il padrone allora disse al servo: Esci per le strade e
lungo le siepi, spingili a entrare, perché la mia casa
si riempia.
24 Perché vi dico: Nessuno di quegli uomini che erano
stati invitati assaggerà la mia cena".
25 Siccome molta gente andava con lui, egli si voltò
e disse:
26"Se uno viene a me e non odia suo padre, sua madre,
la moglie, i figli, i fratelli, le sorelle e perfino la propria
vita, non può essere mio discepolo.
27 Chi non porta la propria croce e non viene dietro di me,
non può essere mio discepolo.
28 Chi di voi, volendo costruire una torre, non si siede prima
a calcolarne la spesa, se ha i mezzi per portarla a compimento?
29 Per evitare che, se getta le fondamenta e non può
finire il lavoro, tutti coloro che vedono comincino a deriderlo,
dicendo:
30 Costui ha iniziato a costruire, ma non è stato capace
di finire il lavoro.
31 Oppure quale re, partendo in guerra contro un altro re,
non siede prima a esaminare se può affrontare con diecimila
uomini chi gli viene incontro con ventimila?
32 Se no, mentre l'altro è ancora lontano, gli manda
un'ambasceria per la pace.
33 Così chiunque di voi non rinuncia a tutti i suoi
averi, non può essere mio discepolo.
34 Il sale è buono, ma se anche il sale perdesse il
sapore, con che cosa lo si salerà?
35 Non serve né per la terra né per il concime
e così lo buttano via. Chi ha orecchi per intendere,
intenda". |
15
1 Erant autem appropinquan tes ei omnes
publicani et pec catores, ut audirent illum.
2 Et murmurabant pharisaei et scribae dicentes: “ Hic
peccatores recipit et manducat cum illis ”.
3 Et ait ad illos parabolam istam dicens:
4 “ Quis ex vobis homo, qui habet centum oves et si
perdiderit unam ex illis, nonne dimittit nonaginta novem in
deserto et vadit ad illam, quae perierat, donec inveniat illam?
5 Et cum invenerit eam, imponit in umeros suos gaudens
6 et veniens domum convocat amicos et vicinos dicens illis:
“Congratulamini mihi, quia inveni ovem meam, quae perierat”.
7 Dico vobis: Ita gaudium erit in caelo super uno peccatore
paenitentiam agente quam super nonaginta novem iustis, qui
non indigent paenitentia.
8 Aut quae mulier habens drachmas decem, si perdiderit drachmam
unam, nonne accendit lucernam et everrit domum et quaerit
diligenter, donec inveniat?
9 Et cum invenerit, convocat amicas et vicinas dicens: “Congratulamini
mihi, quia inveni drachmam, quam perdideram”.
10 Ita dico vobis: Gaudium fit coram angelis Dei super uno
peccatore paenitentiam agente ”.
11 Ait autem: “ Homo quidam habebat duos filios.
12 Et dixit adulescentior ex illis patri: “Pater, da
mihi portionem substantiae, quae me contingit”. Et divisit
illis substantiam.
13 Et non post multos dies, congregatis omnibus, adulescentior
filius peregre profectus est in regionem longinquam et ibi
dissipavit substantiam suam vivendo luxuriose.
14 Et postquam omnia consummasset, facta est fames valida
in regione illa, et ipse coepit egere.
15 Et abiit et adhaesit uni civium regionis illius, et misit
illum in villam suam, ut pasceret porcos;
16 et cupiebat saturari de siliquis, quas porci manducabant,
et nemo illi dabat.
17 In se autem reversus dixit: “Quanti mercennarii patris
mei abundant panibus, ego autem hic fame pereo.
18 Surgam et ibo ad patrem meum et dicam illi: Pater, peccavi
in caelum et coram te
19 et iam non sum dignus vocari filius tuus; fac me sicut
unum de mercennariis tuis”.
20 Et surgens venit ad patrem suum.
Cum autem adhuc longe esset, vidit illum pater ipsius et misericordia
motus est et accurrens cecidit supra collum eius et osculatus
est illum.
21 Dixitque ei filius: “Pater, peccavi in caelum et
coram te; iam non sum dignus vocari filius tuus”.
22 Dixit autem pater ad servos suos: “Cito proferte
stolam primam et induite illum et date anulum in manum eius
et calceamenta in pedes
23 et adducite vitulum saginatum, occidite et manducemus et
epulemur,
24 quia hic filius meus mortuus erat et revixit, perierat
et inventus est”. Et coeperunt epulari.
25 Erat autem filius eius senior in agro et, cum veniret et
appropinquaret domui, audivit symphoniam et choros
26 et vocavit unum de servis et interrogavit quae haec essent.
27 Isque dixit illi: “Frater tuus venit, et occidit
pater tuus vitulum saginatum, quia salvum illum recepit”.
28 Indignatus est autem et nolebat introire. Pater ergo illius
egressus coepit rogare illum.
29 At ille respondens dixit patri suo: “Ecce tot annis
servio tibi et numquam mandatum tuum praeterii, et numquam
dedisti mihi haedum, ut cum amicis meis epularer;
30 sed postquam filius tuus hic, qui devoravit substantiam
tuam cum meretricibus, venit, occidisti illi vitulum saginatum”.
31 At ipse dixit illi: “Fili, tu semper mecum es, et
omnia mea tua sunt;
32 epulari autem et gaudere oportebat, quia frater tuus hic
mortuus erat et revixit, perierat et inventus est” ”. |
15
1 Si avvicinavano a lui tutti i pubblicani
e i peccatori per ascoltarlo.
2 I farisei e gli scribi mormoravano: "Costui riceve
i peccatori e mangia con loro".
3 Allora egli disse loro questa parabola:
4"Chi di voi se ha cento pecore e ne perde una, non lascia
le novantanove nel deserto e va dietro a quella perduta, finché
non la ritrova?
5 Ritrovatala, se la mette in spalla tutto contento,
6 va a casa, chiama gli amici e i vicini dicendo: Rallegratevi
con me, perché ho trovato la mia pecora che era perduta.
7 Così, vi dico, ci sarà più gioia in
cielo per un peccatore convertito, che per novantanove giusti
che non hanno bisogno di conversione.
8 O quale donna, se ha dieci dramme e ne perde una, non accende
la lucerna e spazza la casa e cerca attentamente finché
non la ritrova?
9 E dopo averla trovata, chiama le amiche e le vicine, dicendo:
Rallegratevi con me, perché ho ritrovato la dramma
che avevo perduta.
10 Così, vi dico, c'è gioia davanti agli angeli
di Dio per un solo peccatore che si converte".
11 Disse ancora: "Un uomo aveva due figli.
12 Il più giovane disse al padre: Padre, dammi la parte
del patrimonio che mi spetta. E il padre divise tra loro le
sostanze.
13 Dopo non molti giorni, il figlio più giovane, raccolte
le sue cose, partì per un paese lontano e là
sperperò le sue sostanze vivendo da dissoluto.
14 Quando ebbe speso tutto, in quel paese venne una grande
carestia ed egli cominciò a trovarsi nel bisogno.
15 Allora andò e si mise a servizio di uno degli abitanti
di quella regione, che lo mandò nei campi a pascolare
i porci.
16 Avrebbe voluto saziarsi con le carrube che mangiavano i
porci; ma nessuno gliene dava.
17 Allora rientrò in se stesso e disse: Quanti salariati
in casa di mio padre hanno pane in abbondanza e io qui muoio
di fame!
18 Mi leverò e andrò da mio padre e gli dirò:
Padre, ho peccato contro il Cielo e contro di te;
19 non sono più degno di esser chiamato tuo figlio.
Trattami come uno dei tuoi garzoni.
20 Partì e si incamminò verso suo padre. Quando
era ancora lontano il padre lo vide e commosso gli corse incontro,
gli si gettò al collo e lo baciò.
21 Il figlio gli disse: Padre, ho peccato contro il Cielo
e contro di te; non sono più degno di esser chiamato
tuo figlio.
22 Ma il padre disse ai servi: Presto, portate qui il vestito
più bello e rivestitelo, mettetegli l'anello al dito
e i calzari ai piedi.
23 Portate il vitello grasso, ammazzatelo, mangiamo e facciamo
festa,
24 perché questo mio figlio era morto ed è tornato
in vita, era perduto ed è stato ritrovato. E cominciarono
a far festa.
25 Il figlio maggiore si trovava nei campi. Al ritorno, quando
fu vicino a casa, udì la musica e le danze;
26 chiamò un servo e gli domandò che cosa fosse
tutto ciò.
27 Il servo gli rispose: È tornato tuo fratello e il
padre ha fatto ammazzare il vitello grasso, perché
lo ha riavuto sano e salvo.
28 Egli si arrabbiò, e non voleva entrare. Il padre
allora uscì a pregarlo.
29 Ma lui rispose a suo padre: Ecco, io ti servo da tanti
anni e non ho mai trasgredito un tuo comando, e tu non mi
hai dato mai un capretto per far festa con i miei amici.
30 Ma ora che questo tuo figlio che ha divorato i tuoi averi
con le prostitute è tornato, per lui hai ammazzato
il vitello grasso.
31 Gli rispose il padre: Figlio, tu sei sempre con me e tutto
ciò che è mio è tuo;
32 ma bisognava far festa e rallegrarsi, perché questo
tuo fratello era morto ed è tornato in vita, era perduto
ed è stato ritrovato". |
16
1 Dicebat autem et ad disci pulos: “
Homo quidam erat dives, qui habebat vilicum, et hic diffamatus
est apud illum quasi dissipasset bona ipsius.
2 Et vocavit illum et ait illi: “Quid hoc audio de te?
Redde rationem vilicationis tuae; iam enim non poteris vilicare”.
3 Ait autem vilicus intra se: “Quid faciam, quia dominus
meus aufert a me vilicationem? Fodere non valeo, mendicare
erubesco.
4 Scio quid faciam, ut, cum amotus fuero a vilicatione, recipiant
me in domos suas”.
5 Convocatis itaque singulis debitoribus domini sui, dicebat
primo: “Quantum debes domino meo?”.
6 At ille dixit: “Centum cados olei”. Dixitque
illi: “Accipe cautionem tuam et sede cito, scribe quinquaginta”.
7 Deinde alii dixit: “Tu vero quantum debes?”.
Qui ait: “Centum coros tritici”. Ait illi: “Accipe
litteras tuas et scribe octoginta”.
8 Et laudavit dominus vilicum iniquitatis, quia prudenter
fecisset, quia filii huius saeculi prudentiores filiis lucis
in generatione sua sunt.
9 Et ego vobis dico: Facite vobis amicos de mammona iniquitatis,
ut, cum defecerit, recipiant vos in aeterna tabernacula.
10 Qui fidelis est in minimo, et in maiori fidelis est; et,
qui in modico iniquus est, et in maiori iniquus est.
11 Si ergo in iniquo mammona fideles non fuistis, quod verum
est, quis credet vobis?
12 Et si in alieno fideles non fuistis, quod vestrum est,
quis dabit vobis?
13 Nemo servus potest duobus dominis servire: aut enim unum
odiet et alterum diliget, aut uni adhaerebit et alterum contemnet.
Non potestis Deo servire et mammonae ”.
14 Audiebant autem omnia haec pharisaei, qui erant avari,
et deridebant illum.
15 Et ait illis: “ Vos estis, qui iustificatis vos coram
hominibus; Deus autem novit corda vestra, quia, quod hominibus
altum est, abominatio est ante Deum.
16 Lex et Prophetae usque ad Ioannem; ex tunc regnum Dei evangelizatur,
et omnis in illud vim facit.
17 Facilius est autem caelum et terram praeterire, quam de
Lege unum apicem cadere.
18 Omnis, qui dimittit uxorem suam et ducit alteram, moechatur;
et, qui dimissam a viro ducit, moechatur.
19 Homo quidam erat dives et induebatur purpura et bysso et
epulabatur cotidie splendide.
20 Quidam autem pauper nomine Lazarus iacebat ad ianuam eius
ulceribus plenus
21 et cupiens saturari de his, quae cadebant de mensa divitis;
sed et canes veniebant et lingebant ulcera eius.
22 Factum est autem ut moreretur pauper et portaretur ab angelis
in sinum Abrahae; mortuus est autem et dives et sepultus est.
23 Et in inferno elevans oculos suos, cum esset in tormentis,
videbat Abraham a longe et Lazarum in sinu eius.
24 Et ipse clamans dixit: “Pater Abraham, miserere mei
et mitte Lazarum, ut intingat extremum digiti sui in aquam,
ut refrigeret linguam meam, quia crucior in hac flamma”.
25 At dixit Abraham: “Fili, recordare quia recepisti
bona tua in vita tua, et Lazarus similiter mala; nunc autem
hic consolatur, tu vero cruciaris.
26 Et in his omnibus inter nos et vos chaos magnum firmatum
est, ut hi, qui volunt hinc transire ad vos, non possint,
neque inde ad nos transmeare”.
27 Et ait: “Rogo ergo te, Pater, ut mittas eum in domum
patris mei
28- habeo enim quinque fratres - ut testetur illis, ne et
ipsi veniant in locum hunc tormentorum”.
29 Ait autem Abraham: “Habent Moysen et Prophetas; audiant
illos”.
30 At ille dixit: “Non, pater Abraham, sed si quis ex
mortuis ierit ad eos, paenitentiam agent”.
31 Ait autem illi: “Si Moysen et Prophetas non audiunt,
neque si quis ex mortuis resurrexerit, credent” ”.
|
16
1 Diceva anche ai discepoli: "C'era
un uomo ricco che aveva un amministratore, e questi fu accusato
dinanzi a lui di sperperare i suoi averi.
2 Lo chiamò e gli disse: Che è questo che sento
dire di te? Rendi conto della tua amministrazione, perché
non puoi più essere amministratore.
3 L'amministratore disse tra sé: Che farò ora
che il mio padrone mi toglie l'amministrazione? Zappare, non
ho forza, mendicare, mi vergogno.
4 So io che cosa fare perché, quando sarò stato
allontanato dall'amministrazione, ci sia qualcuno che mi accolga
in casa sua.
5 Chiamò uno per uno i debitori del padrone e disse
al primo:
6 Tu quanto devi al mio padrone? Quello rispose: Cento barili
d'olio. Gli disse: Prendi la tua ricevuta, siediti e scrivi
subito cinquanta.
7Poi disse a un altro: Tu quanto devi? Rispose: Cento misure
di grano. Gli disse: Prendi la tua ricevuta e scrivi ottanta.
8 Il padrone lodò quell'amministratore disonesto, perché
aveva agito con scaltrezza. I figli di questo mondo, infatti,
verso i loro pari sono più scaltri dei figli della
luce.
9 Ebbene, io vi dico: Procuratevi amici con la disonesta ricchezza,
perché, quand'essa verrà a mancare, vi accolgano
nelle dimore eterne.
10 Chi è fedele nel poco, è fedele anche nel
molto; e chi è disonesto nel poco, è disonesto
anche nel molto.
11 Se dunque non siete stati fedeli nella disonesta ricchezza,
chi vi affiderà quella vera?
12 E se non siete stati fedeli nella ricchezza altrui, chi
vi darà la vostra?
13 Nessun servo può servire a due padroni: o odierà
l'uno e amerà l'altro oppure si affezionerà
all'uno e disprezzerà l'altro. Non potete servire a
Dio e a mammona".
14 I farisei, che erano attaccati al denaro, ascoltavano tutte
queste cose e si beffavano di lui.
15 Egli disse: "Voi vi ritenete giusti davanti agli uomini,
ma Dio conosce i vostri cuori: ciò che è esaltato
fra gli uomini è cosa detestabile davanti a Dio.
16 La Legge e i Profeti fino a Giovanni; da allora in poi
viene annunziato il regno di Dio e ognuno si sforza per entrarvi.
17 È più facile che abbiano fine il cielo e
la terra, anziché cada un solo trattino della Legge.
18 Chiunque ripudia la propria moglie e ne sposa un'altra,
commette adulterio; chi sposa una donna ripudiata dal marito,
commette adulterio.
19 C'era un uomo ricco, che vestiva di porpora e di bisso
e tutti i giorni banchettava lautamente.
20 Un mendicante, di nome Lazzaro, giaceva alla sua porta,
coperto di piaghe,
21 bramoso di sfamarsi di quello che cadeva dalla mensa del
ricco. Perfino i cani venivano a leccare le sue piaghe.
22 Un giorno il povero morì e fu portato dagli angeli
nel seno di Abramo. Morì anche il ricco e fu sepolto.
23 Stando nell'inferno tra i tormenti, levò gli occhi
e vide di lontano Abramo e Lazzaro accanto a lui.
24 Allora gridando disse: Padre Abramo, abbi pietà
di me e manda Lazzaro a intingere nell'acqua la punta del
dito e bagnarmi la lingua, perché questa fiamma mi
tortura.
25 Ma Abramo rispose: Figlio, ricordati che hai ricevuto i
tuoi beni durante la vita e Lazzaro parimenti i suoi mali;
ora invece lui è consolato e tu sei in mezzo ai tormenti.
26 Per di più, tra noi e voi è stabilito un
grande abisso: coloro che di qui vogliono passare da voi non
possono, né di costì si può attraversare
fino a noi.
27 E quegli replicò: Allora, padre, ti prego di mandarlo
a casa di mio padre,
28 - ho infatti cinque fratelli - affinché li ammonisca,
perché non vengano anch'essi in questo luogo di tormento.
29 Ma Abramo rispose: Hanno Mosè e i Profeti; ascoltino
loro.
30 E lui: No, padre Abramo, ma se qualcuno dai morti andrà
da loro, si ravvederanno.
31 Abramo rispose: Se non ascoltano Mosè e i Profeti,
neanche se uno risuscitasse dai morti saranno persuasi". |
| |
|
| 9
10 11 12 13
14 15 16 |
9
10 11 12 13
14 15 16 |
| |
|
|
|
|