Al barbon
Al sa vëda tütt i dé,
sed zù, sal märciapé.
A tacca 'l g’ha un scüdlein,
par mëttag i quattrein.
Da giuvan l’era mia siur,
ma 'l gh’èva un bon lavur.
Botta sod, gh’é passè in man,
e adess l’è ridutt cmé un can.
Al gh’èva na brütta
cumpagnia,
al buiva e 'l lavurèva mia.
L’era dvintè un lazzaron
e l’era stè anca in parzon.
Quand l’è vegn föra,
al l’ha tignì un po’ so nöra.
ma 'l lavur al l’ha pö cattè,
e l'è finì in mezz la strè . |
Il
barbone
Si
vede tutti i giorni,
seduto giù, sul marciapiede,
Vicino ha uno scodellino,
per metterci i quattrini.
Da
giovane non era ricco,
ma aveva un buon lavoro.
molti soldi, gli sono passati in mano,
e adesso è ridotto come un cane.
Aveva una brutta compagnia,
beveva e non lavorava.
Era diventato un lazzarone
ed era finito anche in prigione.
Quando
è venuto fuori,
l’ha tenuto un po’ sua nuora.
ma il lavoro, l’ha più trovato,
ed è finito in mezzo la strada. |